#NNrVK
1. Sytuacja z wczoraj: przyszła pani z dzieckiem (na oko 3-4 lata), zauważyła swoją koleżankę, również z dzieckiem, i zaczęły gadać, śmiać się na cały sklep. Oczywiście mamusie nie zwracały uwagi na to, co robią ich bombelki. Dzieci porozwalały cienie do powiek (pokruszyły się), potłukły perfumy (za 169 zł) itp. Podchodzę i kulturalnie zwracam paniom uwagę na temat ich dzieci, a jedna zaczęła się do mnie drzeć "To pani jest od pilnowania dzieci w sklepie, a ja rozmawiam i na pewno za nic nie zapłacę!". Od kiedy ekspedientka w sklepie jest również nianią?
2. Na drzwiach jest napis "zakaz wchodzenia z napojami, lodami, na rolkach" itp. Wchodzą rodzice z dzieckiem na rolkach. Dziecko wjechało i się przewróciło. Efekt - złamana ręka. Czyja wina? No nasza, ponieważ (zdaniem rodziców) podłoga była śliska.
3. Ludzie podchodzą do mnie trzymając jakiś produkt w ręku i się pytają "ile to kosztuje?". Bo ja mam czytnik w oczach i od razu wiem, jaka jest cena... Trzy czytniki są na sklepie.
4. Klientki otwierają wszystkie nowe kosmetyki, mimo że jest pełno testerów.
Powoli już mnie ch#j strzela.
#CD6x3
Z pełną mocą dotarło to do mnie dziś w nocy - i na ironię zakrawa fakt, że teoretycznie mam rodzinę.
Z matką zerwałam kontakt parę lat temu i uważam to za najlepszą decyzję, jaką mogłam podjąć w życiu.To, co wyprawiała zasługuje na kilka osobnych wyznań, w ogromnym skrócie tylko napiszę, że dzięki niej wychowywałam się w rodzinie patologicznej, chciałam parę razy popełnić samobójstwo, nauczyła mnie wyłącznie pogardy dla samej siebie, a na koniec chciała zwalić na mnie swoje długi na ponad sto tysięcy, mówiąc na odchodnym, że "przynajmniej to nie jej problem". Po 2 latach wygrałam sprawę w sądzie.
Najgorsze jednak jest to, że przez matkę straciłam ojca.
Uciekł od niej i kompletnie go za to nie winię. Pamiętam, że jakiś czas się widywaliśmy, a potem po ogromnej awanturze zniknął na parę lat. Pojawił się, kiedy dotarło do niej, że w sumie fajnie byłoby go znaleźć, bo wpadłby jej hajs za alimenty.
I cholera, muszę mu przyznać, walczył o mnie jak lew, nawet w sądzie.
Chciał mnie do siebie zabrać. Płacił alimenty, było mu cholernie ciężko finansowo, ale starał się to robić na czas, bo inaczej matka robiła mu dzikie awantury i zabraniała się ze mną widywać. Przyjeżdżał co drugi weekend swoim rozklekotanym samochodem z innego miasta, żeby zabrać wściekłą na niego 11-latkę do kina i na burgera. Przez długi czas nie potrafiłam mu wybaczyć, aż w końcu "zaskoczyło" - on jeden był dla mnie dobry, zaczęłam mówić do niego per "tato", a jego rodzinę traktować jak swoją.
Mojej matce to się nie spodobało. Robiła awantury, wydzwaniała po nocach, groziła, że powie policji, że mnie molestuje, wyzywała jego żonę, dzieci, a mnie nastawiała przeciw niemu. Kiedy jej się to nie udało, zaczęło się gnębienie psychiczne. Wkrótce zaczęłam się ciąć, nie radziłam sobie z emocjami - winę oczywiście zwaliła na ojca.
I w końcu... poddał się. Przestał przyjeżdżać, dzwonił coraz rzadziej. Jeszcze przed 18. wyniosłam się z domu i chciałam nawiązać kontakt z ojcem. Jeździłam do niego, a dzieciaki, z którymi kiedyś się bawiłam, nagle stały się obojętnymi, dorosłymi ludźmi. Widziałam, jak kochają mojego ojca i jak ona kocha ich.
I tyle. Mój ojciec, jedyna osoba, którą kocham i której miłości tak rozpaczliwie pragnę, mnie nie chce. Pisze do mnie 2 razy w roku - na urodziny i święta. Czasami napisze, że za mną tęskni, że kocha i że mu przykro, że tak jest, a mi wtedy pęka serce i ryczę cały dzień. Odpisuję, że go kocham, że też tęsknię. I niby tak mu źle, ale nie dzwoni, nie zaprasza do siebie. Jakby go nie było.
Próbowaliśmy odnowić kontakt. Nie wiem czemu się nie udaje. Może myśli, że jestem taka jak ona? Może po prostu nie czuje już tej więzi.
I wiecie, ciężko mi strasznie. Oddałabym wszystko, żeby tata mnie kochał. Żeby mieć rodzinę. Taką normalną.
#1cU6h
#0mooO
Mój tata każdego chłopca traktował jak potencjalne zagrożenie. Nie mogłam mieć nawet męskich znajomych czy przyjaciół. Zaraz słyszałam, że "im to zależy tylko na jednym" albo że "mając córkę trzeba pilnować całego osiedla". Niemal codziennie miałam jakiś umoralniający wykład. Mówił mi, jak powinnam się ubierać, by nie kusić chłopców i się szanować, wspominał też o tym, co mi wolno w obecności drugiej płci, a czego nie.
Gdy w liceum dowiedział się, że mam chłopaka, to zrobił mi istną burze. Mnie zamknął w domu i pojechał "porozmawiać" z moim wybrankiem. Oczywiście nastraszył go, zagroził, że go zabije i zażądał zerwania, bo "to nie jest odpowiedni chłopak dla ciebie". Dlatego każdy związek trzymałam już w największej tajemnicy. Przestałam rozmawiać z tatą.
Teraz gdy widzę żarty w stylu "mam piękną córkę, siekierę i alibi", to nie jest mi do śmiechu. Uważam takie zachowanie (nawet żartobliwe) za odrażające. Ale to może tylko ja mam kija w dupie.
#xmGLl
Tak więc następnego dnia poszłam po buty. Byłam styrana po całym dniu pracy, bez makijażu i w dresie. Pani na wejściu zjechała mnie wzrokiem i nawet się nie przywitała. Dała mi swoim wzrokiem do zrozumienia, że to nie jest sklep dla mnie. Najwidoczniej nie zapamiętała mnie z dnia poprzedniego. Wnerwiłam się strasznie, gdy na moje ''wczoraj mierzyłam buty i dziś chciałabym je kupić'' powiedziała ''chyba nie w tym sklepie''... Zaczęła się ostra wymiana zdań i wyszłam z niczym.
Buty kupiłam przez internet, a na pracownicę złożyłam skargę. Już tam nie pracuje. Nie rozumiem, jak można tak potraktować potencjalnego klienta. Przecież nie każdemu chce się chodzić na zakupy w makijażu i ubranym jak milion dolarów.
#6MVJy
Przez kilka dni miałam porządne rozwolnienie. Wodniste, czasem zielone, normalnie kosmos w tyłku. Brałam tabletki i przez jakieś 3-4 godziny funkcjonowałam bez latania do toalety. Jako palacz nie mogłam się obejść bez papieroska, tak że późno w nocy poszłam na balkon zapalić. Papieros odpalony, ja zadowolona, bo głód nikotynowy znika, aż nagle czuję, jak coś chce natychmiast wyjść. No ale to nie pierwszy raz, a zwieracze mam dobre, nie raz, nie dwa dupa próbowała mnie oszukać i nigdy jej nie wyszło, to co będę gasić i lecieć. No i to był błąd. Zesrałam się w gacie. Papieros dawno zgaszony, a ja nie mogłam się ruszyć... Aż nagle poczułam, że to wszystko zaczyna spływać mi po nogach. Co gorsza w pokoju śpi narzeczony, więc ja dreptam do kibelka, krople po drodze na podłodze zostają, ale dotarłam do celu. Umyłam się, wyprałam majtki i umyłam podłogę.
Od tamtego czasu papieros kojarzył mi się z tą sytuacją i zamiast czuć się "zrelaksowana", czułam wstyd i obrzydzenie.
Każdy mi gratuluje rzucenia i pyta jak to zrobić, a ja mówię, że to przez moją silną wolę. Nikt do dzisiaj nie wie, jaka jest prawdziwa przyczyna. I pewnie nigdy się nie dowie.
#ldGXA
Również boję się niepełnosprawnych. Do pewnego czasu był to nieuzasadniony lęk. Po prostu jak widziałam kogoś niepełnosprawnego, to oddalałam się. Do czasu.
Mając może 12, góra 13 lat, pojechałam jak co roku na kolonie. W naszym hotelu były również inne kolonie, oprócz tej mojej chyba jeszcze ze trzy inne. I właśnie jedną z nich była kolonią dla dzieci upośledzonych, głównie psychicznie. Już sama ich obecność mnie stresowała. Drugiego dnia tak się złożyło, że nasze kolonie miały w tym samym czasie śniadanie. Sam posiłek jakoś przetrwałam i nawet się uspokoiłam, bo mieliśmy zaraz wychodzić i wrócić dopiero wieczorem. Jako dziecko uwielbiające herbatę stwierdziłam, że zrobię sobie jeszcze jedną zanim wyjedziemy, więc skierowałam się do bufetu, gdzie były takie wielkie termosy z gorącą wodą do zaparzenia kawy lub herbaty. I kiedy radośnie wybierałam herbatę, usłyszałam za plecami dziki wrzask niczym u rannego dzikiego zwierzęcia, a potem poczułam silne pchnięcie w plecy i kopniaka. Zaatakował mnie chłopiec z tej kolonii dla upośledzonych. Nim dobiegły do nas opiekunki, zdążył mnie mocno skopać, podrapać do krwi w kilku miejscach i opluć.
I można by pomyśleć, że skończyło się dobrze. Że opiekunki nas rozdzieliły i wszystko między sobą wyjaśniły. Otóż nie do końca. Opiekunka tego chłopca zwalała winę na mnie. MNIE! Że to moja wina, że zostałam zaatakowana i powinnam przeprosić Piotrusia, że się przeze mnie zdenerwował. Wiecie co go zdenerwowało? To że śmiałam ubrać się w koszulkę na ramiączkach i krótkie spodenki i Piotruś widział moją białą skórę obsypaną pieprzykami! Że Piotrusia denerwuje wszystko, co wygląda inaczej!
Po tej akcji do końca kolonii bałam się chodzić na posiłki i w ogóle wychodzić z pokoju, bo za każdym razem jak tylko mnie ten chłopak widział, to biegł z dzikim wrzątkiem w moja stronę i musiałam uciekać. Skończyło się to na tym, że przez dwa tygodnie chodziłam po ośrodku w obstawie swych najwyższych kolegów, bo tylko tak się czułam bezpiecznie.
#JwNZ3
Właśnie wróciłam z kolejnego kursu przewożenia moich rzeczy do mieszkania, do którego się wprowadzimy po powiedzeniu sobie "tak". Ona wymyśliła, że żartuję, i że po prostu się wyprowadzam - nie wiem, skąd bym miała na to pieniądze, bo studiuję i pracuję na tylko część etatu, i by wystarczyło tylko na opłacenie małej części rachunków (mieszkanie w dużym mieście pozdrawia), oraz że niedługo zmienię zdanie i wrócę do mojej kochanej mamusi. Nie wiem, jakim cudem może ignorować fakt, że w mojej szafie wisi suknia i welon, co chwilę dzwonię do różnych osób związanych ze ślubem i weselem (począwszy od księdza na kwiaciarni kończąc) i to, że głównie o tym rozmawiam z ojcem i siostrą.
Cóż, czekam do soboty. Nie wiem, co chce ugrać - czy rzuci się na mnie, jak będę szła do ołtarza, błagając, żebym jej nie zostawiała, czy się w ogóle nie pojawi w kościele, a może w końcu to zaakceptuje. Jedno jest pewne, ma mocno nierówno pod sufitem, a ja nie wiem, co tak właściwie z tym zrobić.
#dA5qE
Pierwszy problem - to nie była moja mama, drugi problem - starsza pani, którą wystraszyłam, posikała się.