#Ws5NT

Mam wrażenie, że jestem niedorajdą życiową. Mam 19 lat, od dwóch lat mieszkam sama. Codzienne czynności mnie przerastają. Gdy wstawiam pranie, woda z pralki się wylewa. Gdy myję naczynia, zalana jest cała kuchnia. Gdy myję podłogi, panele mi puchną. Gdy robię obiad, cały spalę. Oprócz tego ciągle się gdzieś uderzę, przewrócę, spadnę skądś. Mam tryliard siniaków na ciele. Mam wrażenie, że po prostu łatwiej by mi było, gdybym dalej była pod czyjąś opieką.

#E2Wvm

Od trzech lat mamy z mężem psa. Była to przemyślana i świadoma decyzja, miał być rasowy psiak, a wyszło tak, że wzięliśmy szczeniaka w potrzebie. Wtedy nie wiedziałam, że historia psa ma takie znaczenie. Teraz mamy 10 kg czystej agresji na czterech łapach... Chodzimy z nim na treningi od dwóch lat, mieliśmy dwóch behawiorystów, ale za dużo się nie zmieniło. Szczeka na wszystko, co się rusza, goście w domu to stres dla wszystkich, mimo że pies jest w innym pokoju zamknięty. Ja nabawiłam się silnej nerwicy, każda życiowa decyzja jest najpierw rozpatrywana pod kątem psa, nawet posiadanie dziecka na ten moment odpada, bo boimy się, jak to z nim będzie. Kocham go, ale jednocześnie mam go po dziurki w nosie. Wstydzę się tego, że jest tak „niewychowany”.

#LHIac

Dzisiaj odkryłam, że podczas mojej dwutygodniowej nieobecności w domu mój mąż prawdopodobnie flirtował z kobietami w internecie na stronach do tego przeznaczonych. Przejrzałam jego historię przeglądania. Widziałam adresy stron, ale nie da się otworzyć tego, co tam faktycznie było. Boję się rozmowy na ten temat, nie wiem, jak to zrobić, od czego zacząć, by dowiedzieć się prawdy...

#TBWsO

W zasadzie chyba bardziej przychodzę po poradę niż podzielenie się śmieszną/wstydliwą historią.
Jestem z partnerem 10 lat, na początku chodziliśmy do łóżka prawie codziennie, nawet jak już razem zamieszkaliśmy, to był ogień. Jednak jakieś cztery lata temu coś się zmieniło – robimy to raz w roku. Ja mam trochę większe potrzeby najwyraźniej, staram się z nim rozmawiać na ten temat, ale ciągle słyszę, że z jakiegoś powodu „nie działa mu sprzęt”. Tylko, cholera, działa! Niejednokrotnie go przyłapałam na samozadowalaniu się.
Próbuję już serio różnych rzeczy, przebieranek, niespodzianek, nagłego Iodzika w środku nocy, ale nawet to ostatnie jest odtrącane.
Zresztą zrobił się z tego taki związek, że w sumie sam z siebie w mieszkaniu nic nie zrobi, wszystko trzeba mu powiedzieć, a on i tak ma w głowie tylko konsolę i unikanie nawet oglądania serialu w łóżku, bo jeszcze byśmy wtedy przypadkiem zaczęli uprawiać s3ks!
Panowie, o co może chodzić?
Dla wytłumaczenia: nie przytyłam, nie ucięło mi nogi. Mam wrażenie, że przez to wszystko nawet bardziej dbam o siebie i jestem atrakcyjna, co potwierdza wielu facetów próbujących zaprosić mnie na kawę.

#lFXM1

W mojej rodzinie od zawsze ceniło się dwie rzeczy – ciężką pracę i naukę. Ojciec pracował na budowie od rana do nocy, niejeden raz widziałam, jak wraca wykończony do domu. Mama pracowała „tylko” jeden etat, czyli 8 godzin dziennie, ale za to cały dom był na jej głowie – gotowanie, sprzątanie, pranie, zakupy itd. Ja razem o rok starszym bratem mieliśmy się uczyć, to była nasza praca, zawsze czerwony pasek, a brat miał jeszcze wygrane olimpiady z matematyki. W wakacje z bratem pracowaliśmy przy zbiorach truskawek, wiśni i ogórków.

I teraz obecny czas: ojciec nie żyje, zmarł na zawał w czasie pracy. Mama jest tak schorowana, że potrzebuje mojej pomocy przy codziennym życiu. Brat jako pan profesor matematyki pracuje na pewnej uczelni. A ja mam wykształcenie, życie mi się ułożyło i zawodowo, i prywatnie, mam męża i dwoje dzieci. Ale mam tajemnicę, o której wie tylko mąż: chodzę na terapię, ponieważ nie umiem odpoczywać. Nie potrafię cieszyć się z czwórki córki, bo mam wrażenie, że jestem leniwa, bo to powinna być szóstka.

Dobrze, że mąż jest tym wyluzowanym rodzicem i mnie strofuje, bo inaczej dzieci czułyby, że nie są dla mnie wszystkim. Mówię im, że je kocham, ale okazać to jest mi trudno.

Nie mogę o tym powiedzieć mamie, bo ona uważa, że to dobrze, że nie jestem leniwa, a dzieci przecież mają się uczyć, brat uważa tak samo. A ja się wstydzę.

Mam nadzieję, że terapia pomoże, nie chcę się kiedyś obudzić z wiedzą, że życie mi przeciekło między palcami.

#5s83J

Kiedy byłam młodsza, wpakowałam się w bardzo nieciekawy związek. Szybko wpadliśmy, a facet okazał się świrem, od którego bardzo ciężko się uwolnić. Tylko dzięki temu, że poszedł siedzieć, udało mi się od niego odejść. Udało mi się w sądzie ograniczyć mu władzę rodzicielską na czas odsiadki, wywalczyłam alimenty, znalazłam nowego faceta i zapomniałam, że mój były w ogóle żyje.

Dziś odebrałam list, w którym napisał, że za kilka tygodni wychodzi z więzienia, chce do mnie wrócić i składa wniosek do sądu o przywrócenie władzy rodzicielskiej. Prawie dostałam zawału. Nie wiem, jak zdobył mój adres, ale jestem przerażona. Nie powiedziałam mojemu obecnemu facetowi całej prawdy. Zataiłam to, że mój były to psychol i siedzi w więzieniu z wyrokami za najróżniejsze rzeczy, żeby go nie przestraszyć. Bałam się, że go przepłoszę, że źle sobie o mnie pomyśli, że będzie się bał byłego. Boję się, po pierwsze, że mój facet straci do mnie zaufanie, bo go okłamałam, jak i boję się tego, że mój były go przestraszy. To jest napakowany psychol ze skłonnością do agresji, a mój obecny facet to spokojny, przeciętny chłopak, który z przemocą i patologią miał tyle wspólnego, ile widział na filmach.

Skoro on się dowiedział, gdzie mieszkam, to pewnie też wie, gdzie pracuję i boję się, że ten psychol znów będzie mnie nachodził w miejscu pracy i znów mnie przez niego zwolnią. Boję się o swojego faceta, że mój były coś mu zrobi. Doskonale wiem, do czego on może być zdolny. Mój synek tratuje mojego obecnego jak ojca i nie chcę narażać go na stres i mieszać mu w głowie.

Ten gnój zniszczy moje poukładane i spokojne życie.

#Uhwhv

O żebrzących ludziach i pomaganiu im trzy historie.

Pewna starsza kobieta przychodziła co tydzień do mojej babci, że jej brakuje na jedzenie, więc babcia jej dawała dwie dychy. Dowiedziała się o tym moja mama, bo akurat była w domu, a dziwnym trafem starsza pani przychodziła tylko w godzinach jej pracy. By udowodnić babci, że starsza pani kłamie, mama dała jej szynkę, chleb, jajka i kiełbasę i ani grosza. Pani nie odeszła od domu nawet 20 metrów, jak to pieprznęła w krzaki i poszła. Pieniędzy więcej nie ujrzała, to i przychodzić, i chyba głodować przestała.

Ciekawszy jest przypadek faceta, który siedząc na wózku przez kilkanaście lat, codziennie, zbierał pieniądze na głównym deptaku dużego miasta. Nie wiem, czy jeszcze żyje, ale jak ostatni raz o nim słyszałem solidne lata temu, to dobił ówcześnie 16 lat żebrania. I może i nie miałbym nic przeciwko, gdyby nie fakt, że zdarzyło mu się być pacjentem u mojej mamy. Otóż chłop był górnikiem, chodzi normalnie i ma całkiem sporą emeryturę, a to jego sposób na nudę i dorabianie sobie.

Ostatnia historia:  w galerii jakiś facet prosi o zakup posiłku na teraz, bo głodny, w restauracji, gdzie się samemu nakłada jedzenie. Ja odmawiam, zgadza się inny chłop, ja obserwuję. Biedny głodny szybko, by płacący się nie połapał, zasłania widok plecami i upycha do pojemnika jakieś 10+ schabowych i nic więcej. Facet się orientuje, ale i tak płaci za trzy schabowe, co wywołuje mój podziw, nawet za okruszek bym nie zapłacił w takiej sytuacji. A biedny głodny, gdyby mu uszło na sucho, miałby kotletów do obiadu w domu na ponad tydzień.

Było wiele innych przypadków, przez które nauczyłem się nie dawać ani jedzenia, ani pieniędzy. I żal mi tylko ludzi, którzy naprawdę będą w potrzebie, a nic nie dostaną.

Jedyny przypadek, gdy daję drobne, to ludzie, którzy chcą odwieźć wózek pod marketem i zgarnąć resztę. Złotówka czy dwie mnie nie zbawią, a tym przynajmniej chce się tyłek ruszyć, by zarobić.

#uu0uq

Miałam jakieś 8-10 lat. Moja mama z ciociami zrobiły sobie małą imprezkę, ja z bratem korzystając z okazji, siedzieliśmy do późna jak nigdy i oglądaliśmy bajki.
Mama z ciocią chciały sobie kupić jeszcze jedną flaszkę, no ale jak? Była druga nad ranem, sklepy pozamykane, tylko nocny w centrum miasta... Wpadły więc na pomysł, że zamówią wódkę taksówkową. Oczywiście kosztowało to trochę więcej, no więc zaczęły liczyć miedziaki, wszędzie szukały kasy, po kieszeniach, w szafach etc.
W końcu uzbierały, szczęśliwe zamawiają, czekają. Jest!
Mama poszła na dół, żeby odebrać pakunek od taksówkarza. Wchodzi po schodach (czwarte piętro) i nagle huk i krzyk... Wchodzi do domu z reklamówką pełną szkła. Walnęła butelką o schody i ta się rozbiła.
Nigdy w życiu nie widziałam jej tak wkurzonej! Nie mogłam uwierzyć, że tak potrafiła przeklinać!

Byłam na nią wściekła, że wódka potrafiła ją doprowadzić do takiego stanu. Nie mogłam zrozumieć, czemu musiała aż tak zareagować. Byłam na nią taka zła i pamiętałam to przez lata.

20 lat i jedną rozbitą butelkę wódki później zrozumiałam i jej wybaczyłam.

#6jINA

Nie jestem w stanie się podniecić i zaczyna mi to naprawdę przeszkadzać. Kiedyś potrafiliśmy z partnerem współżyć praktycznie codziennie, a teraz jest to maksymalnie 1-2 razy w miesiącu i zazwyczaj muszę udawać, że mam ochotę.
Mój partner myśli, że to z nim jest coś nie tak, bo ciągle mu odmawiam, ale ja naprawdę uważam, że jest atrakcyjny i nadal mi się podoba. Po prostu kompletnie nie mam ochoty na współżycie. Sam stosunek też jest dla mnie niekomfortowy, głównie na początku boli, a pod koniec czuję już tylko, że chcę, żeby się skończyło.
Jakiś czas temu miałam problemy ginekologiczne, ale problem zaczął się dopiero wtedy, kiedy wszystko już minęło. Mój obecny ginekolog kompletnie nie ma pojęcia co się ze mną dzieje, dlatego niedługo planuję go zmienić i porozmawiać z innym lekarzem o tym dokładniej.
Rozmawiałam z partnerem o tym już naprawdę wiele razy, ale on nadal uważa, że problem leży w nim. Widzę, że coraz bardziej się tym denerwuje, a ja mam już dość błagania mnie i prób podniecania mnie na siłę, bo wtedy zamiast czuć jakąkolwiek przyjemność, czuję się po prostu zmuszana.

Najgorsze jest to, że zaczęłam się przez to czuć źle sama ze sobą. Nie wiem, dlaczego tak nagle się zmieniło i czy da się coś z tym zrobić.

#sI5an

Kiedyś gdzieś przeczytałam, że gdy zasypiamy, organizm obniża temperaturę naszego ciała i podobnie się dzieje w przypadku, gdy szykuje się na śmierć. 
Teraz za każdym razem, gdy budzę się w nocy z dreszczami, trzęsąc się z zimna, obawiam się, że mój organizm przez pomyłkę (bądź nie) za bardzo obniżył temperaturę mojego ciała i próbował mnie uśmiercić.
Dodaj anonimowe wyznanie