#HtBHv

Mam problem z moim bratem. Jestem w trzeciej liceum, on jest ode mnie trzy lata starszy i każdego dnia zatruwa mi życie. On mnie po prostu nienawidzi. Za każdym razem, jak się spotkamy w domu, traktuje mnie jak śmiecia, wyzywa, śmieje się ze mnie i co bym nie zrobiła, zawsze się mnie o to czepia i chamsko komentuje. Ta jego nienawiść do mnie trwa, odkąd pamiętam. Kiedyś naprawdę się starałam, aby zaczął mnie akceptować i po prostu cały czas starałam się być dla niego miła, pomagać, robiłam wszystko, co mi kazał, ale zaczęłam być wtedy wręcz jego służącą. Cokolwiek sobie nie zażyczył, zaraz mu przynosiłam, sprzątałam i się starałam. On i tak mnie nie szanował, więc przestałam się tak zachowywać. Wtedy zrobiło się jeszcze gorzej. Czasem mnie uderzył, opluł.

Teraz jest źle. Na każdym rodzinnym spotkaniu mówi o mnie różne złe rzeczy, wspólni znajomi przestali już być moimi, bo naopowiadał im bzdur. Najlepsze jest to, że wśród rodziny uważany jest za super chłopaka i wcale mnie to nie dziwi, bo czasami wśród zupełnie obcych ludzi, gdy byliśmy razem, był naprawdę zabawny i miły. 

Męczy mnie to niesamowicie, czuję, że moja psychika coraz bardziej przez to upada. Jego docinki połączone z jeszcze jednym przykrym wydarzeniem w moim życiu spowodowały u mnie nerwicę. Rodzice uważają, że nie powinnam reagować na jego zachowanie, bo mu po prostu hormony buzują. Czuję się jak śmieć.

#bv4iA

Zaczęło się od pierwszej miłości w liceum. Hormony, motyle w brzuchu i bęc – pierwszy raz. Nic przyjemnego (niestety) i od razu wpadka. W wieku 16 lat... Wizja straconych marzeń, młodości, szaleństw itd. Tatuś tak szybko jak począł, tak szybko również i uciekł. Później okazało się, że trafił do poprawczaka za rozboje.

Nastał czas rozwiązania. Poród był ciężki, odbył się w czasach „betonowego” położnictwa, bez udziału kogoś z rodziny. Ona małolata, z której niestety szydzono. Nikt jej nie pomógł. Po wielu godzinach urodziło się dziecko. Stało się jasnym, że będzie wymagało opieki, ale było również całym światem dla mamy i jej rodziny.

I tak minęło kilka lat. Mama dzięki pomocy swoich rodziców ukończyła szkołę i podjęła studia. Zaczęła spotykać się z kolegą z lat szkolnych. Sielanka trwała kilka miesięcy. Do pierwszego razu, przy którym oczywiście się zabezpieczyli. Po jakimś czasie okazało się, że mimo zabezpieczenia jest w ciąży. Ale przecież ma przy sobie odpowiedzialnego faceta, prawda? Wszystko się jakoś ułoży... Nic bardziej mylnego. Chłopak wyjechał za granicę, gdzie miał ściągnąć w późniejszym czasie swoją ciężarną dziewczynę z dzieckiem. Jednak tak się nie stało. Znalazł sobie inną i stwierdził, że się odkochał, ale będzie płacił alimenty.

Płacz, lament, złe myśli... No ale przecież jest dziecko! Małe, potrzebujące mamy, więc trzeba jakoś żyć dalej. Urodziło się drugie dziecię. I tak mijały lata. Długie lata. Dzieci podrosły, mama przestała być całkowicie nieufna wobec ludzi, zwłaszcza mężczyzn (zrozumiałe).

I pojawił się ON. Jak grom z jasnego nieba. Zaakceptował dzieci, one również jego pokochały. Postanowili się pobrać. I tak się stało. Postanowili mieć jeszcze jedno dziecko, wspólne (jakkolwiek to zabrzmi, trzeba sobie uświadomić, że każdy facet, myślący poważnie o rodzinie, chce mieć swoje, własne, spłodzone przez siebie dziecko). Urodziło się trzecie dziecko, ale już w innej sytuacji. Oni dojrzali, po 30., dwoje nastolatków w domu. Cud, miód. No ale byłoby za pięknie... Doszły dodatkowe obowiązki, co za tym idzie wydatki. No i sytuacja przerosła ojca rodziny... Zaczął uciekać z domu, wracać coraz później lub nawet i wcale. Stracił pracę, więc wszystko było na głowie żony. Stało się – separacja. Są alimenty, ale rodziny do pomocy już nie ma, bo w ciągu tych kilkunastu lat wszyscy odeszli z tego świata. I matka została sama z dziećmi.

Podsumowując: są takie sytuacje, których naprawdę nie jesteśmy w stanie przewidzieć, co może się wydarzyć. Jak to mówią, wpadki i wypadki chodzą po ludziach. Najważniejsze, aby kochać dzieci i wychować je na dobrych ludzi. W miarę możliwości. A przede wszystkim nie słuchać gderania innych ludzi, że jak każde dziecko z innego ojca, to matka pewnie niezła patologia :)

#bH0bR

Historia z dawnych lat. 
Byłam na szesnastych urodzinach koleżanki. Ja ten sam rocznik, ale do mojej szesnastki brakowało mi jeszcze 11 miesięcy. By nie wędrować w nocy po mieście, miałam spać u dziadka (mieszkał bardzo blisko od tej koleżanki).

O pierwszej musiałam wyjść, bo dziadek czekał pod klatką schodową. Od razu poczuł alkohol. W sumie nic wielkiego nie było, butelka szampana i butelka wina na 10 osób, ale potknęłam się o jakąś nierówność na chodniku i była afera, że jestem narąbana. Jak już dotarliśmy do dziadka, to kazał mi się iść wykąpać i spać, ale tak był wystraszony moją „nietrzeźwością”, że postanowił mnie pilnować – zostawił otwarte drzwi do łazienki i co chwila sprawdzał, czy się nie utopiłam.

Wtedy czułam się zażenowana tą sytuacją, ale teraz wspominam ją z uśmiechem i pewną czułością, bo wiem, że zwyczajnie bał się o mnie i mocno przejął się swoją rolą opiekuna :)

#Uc5aZ

Ostatnimi czasy przy ulicy, na której mieszkam, pojawiły się dwa bezdomne psy. Istotne jest to, że oba były średniej wielkości, sięgały mniej więcej do kolan. O ile do ludzi odnosiły się przyjaźnie, tak z innymi zwierzakami bywało różnie. 
Któregoś wieczora wyszłam z moją małą suczką na spacer. Pospacerowałyśmy z godzinę i zaczęłyśmy wracać do domu, no i owe dwa psy przyczepiły się do nas. Ja natychmiast chwyciłam swojego pieska na ręce, bo mimo swoich niewielkich rozmiarów, jest to pies naprawdę waleczny. 
Sytuacja miała się tak: ja, z wyrywającym się i warczącym niemiłosiernie psem na rękach, stoję sama na ciemnej ulicy, nikogo innego nie ma, wszyscy siedzą w domach. A wokół mnie skaczą te dwie bestyjki. Ni kroku zrobić, bo lecą za mną. I ujadają. W końcu wkurzyłam się, bo ciemno, zimno, a ja stoję jak głupia i nie mogę wrócić do domu. Nie wiem, co wtedy przeszło mi przez myśl, ale... zaczęłam szczekać. Przeszczekałam te dwa psy i tupnęłam kilkakrotnie nogą. Nadal nie potrafię pojąć ich reakcji, ale psy zaczęły uciekać... Uciekały, jakby coś je goniło, i zniknęły za zakrętem.

Chyba odkryłam nową metodę perswazji.

#SUKrE

Ponoć każdy ma swoje sobowtóra z wyglądu. Nie wierzyłem w to i uważałem za bzdety, dopóki nie zobaczyłem siebie w programie o stu najgorszych mordercach Ameryki. Nie była to jakaś tam podobizna. Miałem wrażenie, że patrzę w lustro. Dziękuję tylko Bogu, że nie był to program o zbiegach z więzienia.

#TipgB

Niby jestem podobny do mojego brata bliźniaka – kolor włosów, oczu czy nos podobne, wzrost i budowa ciała takie same – ale jednak każdy bez najmniejszego problemu wiedział, który jest który. Zawsze nam to odpowiadało, że nikt nas nie myli i nie zdarzy się sytuacja, gdzie jakaś dziewczyna pójdzie na randkę z moim bratem zamiast ze mną.

Pomyśleliśmy: „kurde, fajnie by było chociaż raz zobaczyć, jak to jest mieć swoją wierną kopię”. Zaczęliśmy się swoim twarzom dokładnie przyglądać i wyszukiwać różnice. Gdy wszystkie wyłapaliśmy, zaczęliśmy kombinować z mejkapem. Pomagała nam kuzynka i tak oto na halloweenową imprezę zjawiliśmy się jako bliźnięta jednojajowe.

Nawet sobie nie wyobrażacie, jakie mieliśmy miny, gdy podeszła do nas znajoma i rzuciła do mojego brata: „No hej, Tymek! Nie wysiliłeś się ze swoim strojem”.
Załamani pytamy, jak nas rozróżniła, przecież tyle pracy włożyliśmy, żeby ludzi nabrać, tyle czasu i pieniędzy, a ta od razu wie, który jest który. Spojrzała na mnie z uśmiechem typowej, bezdusznej cioci Gieni, a z jej ust padła najgorsza prawda mojego życia: „Twojego końskiego ryja żaden lateks nie zakryje”.

#iQAyK

Dwa lata temu poszedłem z moją dziewczyną do ginekologa na rutynowe badanie. Po dwudziestu minutach siedzenia w gabinecie wyszła z niego cała we łzach. Minęło parę minut, zanim zdołała opanować płacz na tyle, aby wydobyć z siebie jakieś zdanie. Okazało się, że jest bezpłodna. Kiedy ona wypłakiwała mi się w rękaw, ja pocieszałem ją pięknymi słowami, starając się wyrażać moje głębokie współczucie i smutek. Tymczasem w mojej głowie szalałem ze szczęścia, że wreszcie będziemy mogli działać bez zabezpieczeń, tym bardziej że nigdy nie chciałem mieć dziecka.

Jestem złym, podłym, pozbawionym cienia empatii człowiekiem…

Rok później moja dziewczyna była już w ósmym miesiącu ciąży. Okazało się, że jednak może mieć dzieci. Udawałem wielką radość, chociaż w środku wyłem z rozpaczy i przeklinałem los za takiego pecha. 

Dziś jestem ojcem małego Heńka i powiem wam, że już nie muszę udawać – ten dzieciak to najlepsze, co mnie w życiu spotkało!

#rg3Gm

Moja teściowa to kobieta przed pięćdziesiątką, która posiada niezwykle... specyficzny urok osobisty. Większość otoczenia uważa ją po prostu za wredną, zgorzkniałą jędzę i trudno polemizować z tą opinią. Gdyby nie fakt, że jej syn wart jest odrobiny zachodu, uciekłabym z tego domu przy pierwszej lepszej okazji. Ostatnio przeszła samą siebie, pozbywając się już trzeciej w tym roku kandydatki na synową. Najpierw były drobne złośliwości, potem „przypadkowo” serwowała jej dania tak skrajnie niedoprawione lub za mocno przyprawione, że dziewczyna w końcu dała sobie spokój. Szwagier, całkowicie zrezygnowany, zapytał mnie wczoraj, jakim cudem udało mi się zdobyć aprobatę jego matki i przetrwać. Nie przyznałam się, że po prostu przestałam udawać miłą i zeszłam do jej poziomu, co uczyniło ze mnie chyba jej ulubioną synową.

Z moim partnerem ukrywaliśmy związek przez rok, bo bał się, że ucieknę przed jego rodzicielką. Niestety, gdy straciłam mieszkanie, musiałam z dnia na dzień wprowadzić się do ich domu na obrzeżach miasta (mają ogromny dom, a całe piętro stało puste, więc logistyka wygrała z dumą).

Początki były czystą wojną podjazdową. Teściowa nie bawiła się w subtelności – dawała mi w kość ciszą, złośliwymi komentarzami rzucanymi mimochodem i minami wyrażającymi głębokie zażenowanie moim istnieniem. Próbowała mnie wykończyć psychicznie, bo przed synem zawsze odgrywała rolę świętej. W końcu pękłam i zaczęłam odpłacać jej tą samą monetą, zaczęłam bezczelnie i z uśmiechem na twarzy ignorować jej docinki, a w kluczowych momentach wbijać szpilki z taką precyzją, że ją to ruszało. Kiedy skrytykowała moje gotowanie, zrobiłam obiad wyłącznie dla siebie i mojego faceta, ostentacyjnie nie proponując jej ani kęsa. Kiedy zaczęła pouczać mnie o porządku, zaczęłam publicznie chwalić jej syndrom gniazdownika i obsesję na punkcie kurzu. Kiedy mnie za coś złośliwie krytykowała, mówiłam, że jej syn właśnie to we mnie lubi. Jednym słowem, odpłacałam jej pięknym za nadobne.

Od tamtej pory nabrała do mnie specyficznego respektu. Przestała wytaczać ciężkie działa, bo zrozumiała, że nie dam się spacyfikować, a ja w końcu przestałam czuć się we własnym domu jak na poligonie. I nikomu nie przyznam, że ta gra sprawiała mi perwersyjną przyjemność. Byłam na nią tak zła, że docinanie jej i szpileczki wbijane w jej stronę sprawiały mi ogromną satysfakcję.
Dodaj anonimowe wyznanie