Złożyłem wypowiedzenie. Dwa tygodnie przed końcem pracy poleciałem za ocean z wizytą biznesową z moim szefem. Kiedy odchodziłem z firmy, szef się wściekł, powiedział, że go nie poinformowałem i że w takim razie mam mu zwrócić kasę za cały wyjazd, bo wykorzystałem firmę, żeby zrobić sobie wakacje. Na tym wyjeździe klepnąłem dla firmy dodatkowy niespodziewany i całkiem niemały kontrakt, ale mogę jeszcze spokojnie zablokować tę umowę (szef się tak interesuje swoją własną firmą, że nawet nie wie, z kim miałem tę umowę podpisywać).
Co robi prawdziwy handlowiec w takim momencie? Powiedziałem, że mogę spokojnie odejść i zapłacić mu te 20 tysięcy za wycieczkę i wyrzucić nagrany kontrakt do kosza, albo go podpisać, tylko teraz chcę od tego procent. Duży procent. Bardzo duuuuży procent. Jak usłyszał jak duży, to złapał się za serce, usiadł, zbladł, poczerwieniał, znowu zbladł i poprosił mojego kolegę, żeby ten odwiózł go do szpitala. Tak naprawdę pojechał do domu, co wiem od kolegi, a na swoim Facebooku puścił przed chwilą wpis, w którym płacze: że Janusze, że wyzyskiwacze, że ludzie, dla których on jest jak ojciec i nigdy by ich nie skrzywdził, są obłudni, okrutni i że – i tutaj grande finale – jego własny pracownik właśnie orżnął go na 270 000 zł. Czyli tyle, ile zaproponowałem za sfinalizowanie kontraktu + doliczył sobie do swojego rachunku te 20 000 za te „wakacje”.
Choć może niektórzy nazwą mnie „Januszem biznesu”, to czuję się z tym wszystkim dobrze. Bardzo dobrze.
Jestem mężatką od dwóch lat. Razem mieszkamy od ponad siedmiu. Kiedy poznałam mojego męża, byłam bardzo szczupłą osobą. Niestety z biegiem lat przybyło mi kilka kilogramów tu i tam. Nie jakoś bardzo drastycznie, ale 10 kg w tyle lat to dla mojego męża zbyt wiele i uwielbia mi robić z tego powodu różne docinki. Obecnie dzień w dzień bez poruszania tematu z mojej strony słyszę, że kocha mnie niezależnie od wagi, że jestem jego kaloryferem, że kocha mnie, pomimo że nie mieszczę się w dżinsy sprzed pięciu lat. Codziennie słyszę, wracając z pracy do domu: „Tu jest siłownia. Dawno cię tu nie było” albo „Ja cię kocham, ale schudnij, bo inni pomyślą, że cię tuczę”.
Szkoda, że nie mam czasu na siłownię, ponieważ codziennie po pracy sprzątam, gotuję, prasuję, wyprowadzam psa; a po tym wszystkim padam na twarz. Szkoda, że nie weźmie pod uwagę faktu, iż wstaję wcześniej od niego, by mu przygotować ciepły posiłek i wsadzić w termos, łącznie z herbatą do pracy, gdyż jemu się nie chce czegoś zwyczajnie odgrzać lub iść do pobliskiej stołówki. Ukochany po pracy jest bardzo zmęczony i jedyne, na co go stać, to TV i piwo pod kołdrą.
Co w tym anonimowego? Otóż to, że wcale nie zabił mojej pewności siebie i poczucia piękna. Kiedy on prawi morały, ja poprawiam makijaż i w ogóle go nie słucham. Czuję się kobieco i wiem, że innym się podobam. Czuję się o wiele lepiej niż jako szkielet parę lat temu, a z każdego miesiąca na miesiąc coraz bardziej czuję, że dzięki jego podejściu, zamiast zmienić siebie, coraz bardziej mam ochotę zmienić stan cywilny.
Gdy byłam mała i jeździłam jeszcze w głębokim wózku, zostałam porwana. Matka wyszła ze mną na spacer, spotkała koleżankę, zaczęły rozmawiać. Wózek nieszczęśliwie ustawiła tak, że jego bryłę widziała, ale zawartości już nie. W pewnym momencie minął ją mężczyzna, a ona poczuła szarpnięcie wózka. Okazało się, że po prostu wyjął mnie z niego i oddalał się szybkim krokiem. Na szczęście nie uciekł za daleko – koleżanka zadzwoniła momentalnie na policję, podała jego opis, a matka zaczęła go gonić i krzyczeć, że to porywacz, że ma jej dziecko. Nie uciekł za daleko, bo jakiś odważny mężczyzna zastąpił mu drogę, a ktoś inny mu mnie odebrał. Nic mi się nie stało, z racji wieku nie pamiętam tego zdarzenia.
Od tego czasu matce odbija, gdy wyjeżdżam gdzieś na dłużej. Panicznie boi się tego, że znów mnie ktoś porwie, że coś mi się stanie. Odbieram paniczne, codzienne telefony, czy na pewno wszystko OK. Z upływem lat przeszło to w ogólny strach przed moją niezależnością, bo obawiała się, że nie da rady mnie chronić – nie dociera do niej, że to naturalna kolej rzeczy. Po mojej wyprowadzce całkiem jej się pogorszyło. Wydzwania do mnie, a jako że nie od razu odbieram, to zasypuje mnie SMS-ami: że jak ja śmiem mieszkać z chłopakiem bez ślubu, że mam natychmiast wracać do domu, bo mnie wyklnie. Na terapię nie daje się namówić, bo przecież to normalne, że mamusia boi się o swoją małą dziewczynkę. Do psychiatry raczej też się nie pozwoli zabrać. Mam nadzieję, że w końcu jej przejdzie, chociaż to mało prawdopodobne.
Okres potrafi być ciężki, szczególnie z zapaleniem pęcherza, zwłaszcza gdy ma się zatrucie pokarmowe i treść chce wychodzić nie tą stroną, co pozostałe dwa przypadki.
Gorzej, jeśli się ma pod opieką roczne dziecko. Dodatkowo dziecko jest marudne, bo chore, i chce być cały czas na rączkach i nie może spać.
Szczególnie gdy ojciec dziecka też ma zatrucie pokarmowe...
Nasz 7-letni syn wyznał, że jego opiekunka go bije. Zrobiliśmy wszystko, co się dało, żeby za to zapłaciła. Ona zmieszała nas z błotem w internecie i koniec sprawy wygląda tak, że... tak naprawdę nasz syn nas okłamał dla zabawy, a dziewczyna została fałszywie oskarżona. W efekcie kompletnie nikt w mieście nie chce już przyjść do nas w charakterze opiekunki, a sąsiedzi patrzą na nas krzywo, bo taką mamy opinię w okolicy, więc musiałam zrezygnować z pracy.
Dzieci to skarb...
Kiedyś nocowałam u babci w domku jednorodzinnym. Duży, cichy dom. Czasem działy się tam dziwne rzeczy, więc się bałam. Bałam się też iść nocą siku, więc zesikałam się na samym brzegu balkonu w nadziei, że wszystko spłynie. Miałam 19 lat.
Sytuacja miała miejsce dobrych parę lat temu. Akurat zaczynałam szkołę średnią. „Elitarne” liceum pozwalało na wybranie drugiego języka spośród kilkunastu dostępnych. W gimnazjum uczyłam się niemieckiego, ale nie chciałam go kontynuować i wybrałam francuski. Utworzona grupa miała zacząć naukę od podstaw. Dostaliśmy młodą nauczycielkę ledwo po studiach, która pojęcie „podstawy” rozumiała inaczej niż my – wybrała sobie podręczniki całkowicie po francusku, a na drugich zajęciach zadała wykonanie opisu swojego pokoju, naturalnie w języku francuskim. Ludziom, którzy pierwszy raz mieli styczność z językiem! Były rozmowy z nią, z psychologiem szkolnym oraz z dyrektorką, ale żadna nie poskutkowała, powtarzano nam, że szkoła ma wysoki poziom i ten poziom zajęć jest adekwatny dla początkujących, ale „trzeba się przyłożyć”. Na semestr wszyscy mieli ledwo dwójki tylko przez niedopatrzenie nauczycielki, która wystawiała oceny na podstawie średniej arytmetycznej (a nie ważonej), więc jedynki ze sprawdzianów równoważyły pozytywne stopnie z licznych prezentacji. Ale w drugim semestrze to niedopatrzenie zostało naprawione. I okazało się, że na koniec roku osiemnaście z dwudziestu osób ma jedynki. Oczywiście odbył się egzamin komisyjny, którego nikt nie zdał. A dodatkowo dyrekcja zapowiedziała, że szkoła warunków nie przyznaje, więc wszyscy muszą powtarzać rok. Możecie sobie wyobrazić, jaki to był dramat.
Moja mama tak się wkurzyła całą sytuacją... że wysłała mnie do szkoły z prawnikiem. Prawnik „wziął na rozmowę” dyrektorkę, szczerze mówiąc, pojęcia nie mam, co się tam zadziało, ale okazało się, że szkoła gotowa jest wpisać mi na świadectwo dwóję – pod warunkiem że zmienię szkołę i do ich „elitarnego liceum” już nie wrócę. No cóż, zgodziłam się. Swoją edukację dokończyłam w innej szkole już bez żadnych problemów. Ale do dziś zastanawiam się, co się wtedy w tamtym liceum działo. Czy był jakiś problem z tą nauczycielką, czy jakieś „machloje” z testami, czy ki czort, ale coś musiało być nie tak... Szkoda mi też osób, które nie przyszły do szkoły z prawnikami i musiały powtórzyć rok.
PS Pewnie się zastanawiacie, dlaczego sprawa nie poszła np. do kuratorium. I muszę przyznać, że ja też się zastanawiam, czemu nikt z nas tego nigdzie nie zgłosił...
No, mam problem.
Co widzi moje otoczenie? Wysokiego, inteligentnego mężczyznę, z dobrym wykształceniem, ekstrawertycznego, utalentowanego muzycznie i w naukach ścisłych, popularnego, dobrze zarabiającego.
Ale wiecie, jaka jest prawda? Całe życie pracuję tylko po to, żeby mnie tak postrzegano. A prawda? Moja samoocena jest niestabilna, potrzebuję potwierdzania mojej wartości, kiedy tylko się da. Rozwijałem się tylko po to, żeby uzyskać status i poważanie. Wysokie zarobki są dla mnie najważniejsze. Porównuję się z innymi, żeby poczuć się lepszym. Otaczam się dziesiątkami przyjaciół, setkami znajomych, tylko po to, żeby móc pokazać wszystkim, że jestem lubiany i popularny. Kiedy ojciec dał mi mieszkać w jego mieszkaniu, a sam wprowadził się do nowej partnerki, byłem wniebowzięty, bo widziałem, jak podskakuje mój status. Mogłem patrzeć światu w twarz i mówić, że mam mieszkanie. Do pełni sukcesu brakuje mi jeszcze samochodu, prawa jazdy i odpowiedniej kobiety. Wszystkim wokół mówię, że nie chcę mieć prawa jazdy ani samochodu, bo mi niepotrzebne, ale widzę, jak to obniża mój status. I kobieta. Ale taka, żebym mógł z dumą iść do znajomych i pokazać – ona jest moją kobietą. I ku*wa, nawet taką znalazłem. Piękna, wykształcona, z wystarczająco prestiżową pracą... I niską samooceną. Związałem się z nią. Ona miała prawo jazdy i samochód. Nieco za tani i często się psujący, namawiałem ją, żeby kupiła coś lepszego, nawet bym się jej dorzucił. Problem polegał na tym, że kompletnie do siebie nie pasowaliśmy. Mieliśmy inne podejście do relacji. Po dwóch latach ciągłych kłótni stwierdziła, że nawet ona zasługuje na coś lepszego. Albo ch*j, będzie sama do końca życia i wciąż będzie lepiej. No, jak wspomniałem, nie pasowaliśmy do siebie i prawdę mówiąc, też męczyłem się tej relacji. Mimo to planowałem się oświadczyć. Żona! To by było coś. Dosłownie już czułem, jak posiadanie żony dodaje mi prestiżu.
Wiem, jak słabo wypadam w tym wyznaniu, wiem, że pewnie mnie jeszcze zjedziecie, ale po prostu nie dałem rady. Po prostu zaprezentowałem się jak gnojek, dla którego liczy się tylko jego dobro. Może tak jest, może nie. Muszę komuś powiedzieć prawdę.
Jestem kobietą po czterdziestce. Jakieś 10 lat temu podczas wycieczki z grupą przyjaciółek całkiem przypadkiem zostałam zakwaterowana na pokoju z M. Spałyśmy w jednym wspólnym łóżku, a w nocy... ona zaczęła mnie dotykać. Było to przyjemne, jej ręce błądziły po moim ciele, noc się stawała dniem. Doszłam. Na drugi dzień każda z nas odjechała w swoją stronę. Był to pierwszy i ostatni raz z nią.
Po powrocie żyłam swoim normalnym życiem z partnerem. Kilka lat temu urodziłam syna. Niestety związek z jego ojcem się rozpadł, zostałam z synem sama. I mam takie uczucie, jakby po urodzeniu potomka coś przestawiło się mi w głowie. Mężczyźni kompletnie przestali mnie interesować. Kilka miesięcy temu pojawiła się ona, nazwijmy ją S. Jest moją trzecią kobietą. Jest nam razem dobrze. Boję się, co ludzie powiedzą, jak zareaguje rodzina. S. – na zewnątrz koleżanka, w domu czuła i troskliwa partnerka. Nikt nie wie, oprócz nas i was.
Zakochałam się w przyjacielu. Problem w tym taki, że kompletnie nie jest w moim typie. Nie pociąga mnie fizycznie, tylko psychicznie (nie wiem, czy to zdanie ma sens). Uwielbiam jego charakter i to jak opowiada mi o różnych rzeczach. Z drugiej strony ostatnio potrafi traktować mnie jak śmiecia, ghostować i coraz więcej się z nim kłócę. Miłość jest jednak bardzo skomplikowana. Szczególnie że przyjaciel mieszka 5h drogi dalej i nigdy nie wykazał mną zainteresowania. A piszę to, bo nie wiem, co mam o tym myśleć.
PS.: Drugi przyjaciel nazwał mnie przez to masochistką, ale raczej wątpię.
Dodaj anonimowe wyznanie