Kiedyś dowiedziałam się, że jestem bardzo kobieca. Jak to było?
Mąż kupił mi BMW - stare, silne, w nienagannym stanie. Na parkingu mężczyźni podejmowali ze mną rozmowę: "Jaki rocznik? Za ile? Ile ma na liczniku?"
Na wszystkie pytania starałam się odpowiadać profesjonalnie - po męsku.
No i padło pytanie: - A jaka pojemność?
- Na pięć osób - odpowiedziałam...
Pewnego dnia po powrocie z pracy, w domu powitał mnie okropny zapach. Postanowiłem zapytać o niego moją piękną narzeczoną.
- Co tak śmierdzi? Kot znowu zesikał się na wycieraczkę?
Okazało się, że postanowiła zrobić mi niespodziankę i ugotowała kolację...
Zdarza Wam się czasem przy robieniu kupy, że zostaje zwisający bobek, który za nic nie chce spaść w objęcia Posejdona? Mi tak, nawet dość często.
Dotychczas radziłem sobie z tym po prostu kołysząc i rzucając się na muszli na lewo i prawo. Do czasu.
Dwa dni temu, po dość długim akcie defekacji, chcąc zwodować malutkiego u-boota przyczepionego niewidzialnym sznurem do mojego tyłka zacząłem jak zwykle swój rytualny taniec na porcelanowym tronie. Niestety, możliwe że przez wcześniejsze ekscesy lub zintensyfikowaną czynność tego dnia muszla nie wytrzymała i strzeliła u podstawy mocowania jej do podłogi, wylewając całą jej zawartość wraz ze mną na łazienkowe płytki.
Posprzątać się udało, nową muszlę zainstalowałem jeszcze tego samego dnia, a narzeczona jest przekonana, że muszla została rozwalona, gdy upadłem na nią po potknięciu się o jedną z mat antypoślizgowych.
Od tamtego czasu nesquicki usuwam papierem.
Zostałam mamą. Od początku ciąży starałam się być na bieżąco z wszelkimi grupami dla początkujących rodziców oraz pierworódek.
Od pewnego czasu jestem w stanie zaobserwować, że większość matek, które zaszły w ciążę w wieku nastoletnim jest wielce dumna ze swojego osiągnięcia, jakim było rozłożenie nóg.
Przeraża mnie fakt, że takie dziewczyny uzyskują poklask coraz to większej grupy osób, które podziwiają je i twierdzą, że dziewczyny wspaniale radzą sobie w życiu. Gotuje mi się krew, kiedy czytam na temat kolejnej dziewczyny, która zaciążyła wieku 16-17 lat i na dodatek jest wielce rozżalona, że rodzice czują się zawiedzeni swoim dzieckiem, które zamiast uczyć się na przyrkę, zrobiło sobie dziecko.
Nie jestem w stanie powiedzieć takiej dziewczynie, że dziecko to szczęście i nie powinna czuć się winna. Powinna, i to bardzo, choćby ze względu na to, że nie są nawet w stanie wychować tego dziecka. Nikt mi nie wmówi, że szesnastoletnia dziewczyna jest gotowa na zostanie rodzicem, a jej umiejętności pozwolą jej to maleństwo wychować. Ktoś, kto nie ukończył nawet gimnazjum, ekonomicznie jak i życiowo jest uzależniony od mamy i taty - oni mają najbardziej w tej sytuacji przesrane.
Taka dziewczyna zwykle nie jest nawet w stanie przygotować obiadu, pomóc latorośli w pracy domowej ani znaleźć pracy, która godnie pozwoli rodzinie przeżyć do "pierwszego".
Wstyd mi za społeczeństwo i za akceptację tego typu "prokreacji". Wychowanie seksualne leży, a coraz to młodsze dziewczynki rodzą niewinne istoty, które przez większość życia nie będą nawet w stanie poznać luksusu naszych czasów, jakim jest pełna rodzina, inteligentna i wyedukowana mama oraz kochający i dojrzały tata - bez ingerencji finansowej babci. która musi utrzymywać "błędy" swojej córki, która nie umiała trzymać nóg blisko siebie chociaż do osiemnastki.
Przeglądałam z mamą zdjęcia z dzieciństwa. Rodzicielka pokazała palcem twarz na jednej fotografii i powiedziała: „Skarbie, w ogóle się nie zmieniłaś!”.
Szkoda tylko, że wskazała mojego kolegę z pierwszej klasy podstawówki...
Kocham Cię, mamo :)
Ksiądz uratował mi życie.
Wiele osób opisuje tu swoją relację z kościołem i duchownymi negatywnie, dla odmiany będzie coś z innej strony.
Lat temu trzy, na drodze ze stolicy do pewnej pięknej podlaskiej wioski, w nasz samochód uderzyła ciężarówka.
Widziałam tylko ułamki tego co się działo, w momencie uderzenia jechałam za kierowcą, tatą, mając obok siebie brata.
Krzyk, a potem cisza, nie potrafiłam otworzyć oczu, czułam tylko przeraźliwy ból w nogach. Minął kwadrans, choć było południe upalnego wiosennego dnia, na drodze nie było prawie żadnego ruchu.
Sprawca wypadku uciekł, zostawiając ciężarówkę na drodze.
Dopiero po tym czasie zatrzymało się jakieś auto, usłyszałam siarczyste "kur*a mać".
Z samochodu całą naszą trójkę wyciągnął młody ksiądz. Kiedy przyjechała karetka, próbował jeszcze reanimować na poboczu tatę.
Odwiedził mnie w szpitalu po kilku dniach, pomimo wielu złamań poczułam ulgę, gdy przyszedł pomilczeć do mnie na salę, sam był wstrząśnięty.
Nie wiedział, dlaczego jechał akurat tą drogą, miał w planach inną, coś mu nakazało mienić trasę.
Nie, nie wróciłam po wypadku do kościoła, ale dziękuję Ci, ojcze Krzysztofie, za uratowanie mi życia.
Kilka miesięcy temu wzięłam ślub. Nie znaliśmy się długo - było to jakieś półtorej roku. Oboje jednak nie chcieliśmy czekać, bo jesteśmy w wieku, kiedy człowiek nie ma już ochoty bawić się w przydługie randkowanie. Ja po trzydziestce, zawiedziona poprzednimi związkami, on rozwodnik po czterdziestce.
Wczoraj przyjechałam odwieźć małą do byłej kochanki męża, Aleksandry, w aucie coś się zepsuło, więc zaprosiła mnie do środka. Wtedy poznałam Dorotę, przyjaciółkę Aleksandry. Zwróciła uwagę na mój ciążowy brzuch i zaśmiała się, że teraz rozumie ten szybki ślub, bo nie rozumiała czemu taka rozsądnie wyglądająca kobieta jak ja wzięła sobie takiego Antka. "No moja droga, przecież taki ktoś to beznadziejny materiał na męża, my wiemy o tym najlepiej, prawda, Olka?" Poszłam do salonu zadzwonić do Antka co zrobić z samochodem. Coś jednak mnie niepokoiło, nie wiem, miałam jakąś intuicję, żeby sięgnąć po album na szafce. Znalazłam tam zdjęcia. Aleksandra w ciąży w objęciach Antka, całująca się z tą całą Dorotą lub na odwrót, całująca się z nim. Aleksandra trzymająca na rękach małą, Dorota przytulająca ją od tyłu, Antek całujący Dorotę w policzek i cała seria różnorakich sytuacji jasno wskazujących na kontekst tej relacji. Zrobiło mi się niedobrze. Wtedy do pokoju weszła Aleksandra i zrobiła awanturę, że grzebię w jej rzeczach, a potem Dorota i kpiąco powiedziała: "No co ty, kochana, nic nie wiedziałaś? Oj, biedactwo"...
Wyszłam stamtąd, zamówiłam taksówkę, czułam się tak strasznie brudna. Zadzwoniłam do Antka, że ma natychmiast przyjechać z pracy, albo to koniec. Przyjechał, nie rozumiał w czym jest problem. Mówił, że owszem, byli w związku w trójkę, ale teraz każde z nich ułożyło sobie życie, nie ma co roztrząsać tej sprawy. Przecież wiedziałam, że był wcześniej w związku, to o co chodzi? Czy widzi coś złego w tym, że jego córka ma dwie mamusie? A gdzieżby i ja też nie powinnam się w to wtrącać.
Nie wiem za kogo wyszłam za mąż. Nie wiem. Świadomość tego, że był z dwiema kobietami w jednym łóżku mnie mierzi. Przejrzałam jego laptopa i na dysku znalazłam zdjęcia, na których widać ich odważne pocałunki. Świadomość tego, że jedna z nich miała, ma i nadal ma tego samego męża, który nadal nic nie wie, sprawia, że czuję się współwinna tej intrydze. Wciąż czuję na sobie to kpiące spojrzenie Doroty, która zna mojego męża lepiej ode mnie. Zgrywał konserwatystę takiego jak ja, a nie sprawiało mu problemu bycie z dwiema kobietami czy wpajanie dziecku, że ma dwie mamusie.
Nie wiem, czy byłabym z nim, gdybym dowiedziała się o tym wszystkim przed ślubem. Teraz mam na palcu obrączkę, a za kilka miesięcy urodzi się nasza córeczka. Nie wiem co mam zrobić. Pisząc to płaczę, wstydzę się zadzwonić do jakiejkolwiek przyjaciółki, do matki, do kogokolwiek. Jedynym pocieszeniem jest moja malutka córeczka, ale jakie to pocieszenie, że dałam jej takiego ojca? Co się stanie kiedy dorośnie i dowie się od swojej przyrodniej siostry, że ta ma dwie mamy? Jak ja jej to wytłumaczę?
Jak byłam mała (6 lat) to byłam przywiązana strasznie do mamy. Moja kochana mamusia pewnego dnia postanowiła wyjść do sklepu beze mnie. No to ja mądre dziecko postanowiłam się zemścić. Wyszłam oknem do sąsiadki cała zapłakana i powiedziałam sąsiadce, "jak to mama mnie zbiła i uciekła".
Gdy moja mama wróciła ze sklepu, to zaczęła mnie szukać. Chodziła po wszystkich sąsiadach, aż wreszcie poszła do pani i której siedziałam. Sąsiadka najpierw pogadała z moją mamą i mnie zawołała. Mina mojej mamy była bezcenna. Wiadomo, że później dostałam taki opiernicz i klapsa w dupę... Dzisiaj mam 18 lat i nie wiem, gdzie miałam rozum, żeby takie bzdury mojej sąsiadce mówić na moją mamę...
W podstawówce i gimnazjum regularnie dopisywałam sobie oceny do dziennika. Nigdy nikomu to nie podpadło. Dlaczego? Ano dlatego, że byłam prymuską. Moje oceny (te uczciwe) zwykle oscylowały pomiędzy 4+ i 6. Jak spodziewałam się z jakiegoś przedmiotu na semestr takiego 4/5 albo 5/6, zawsze wykorzystałam okazję (podstawówka, czasy łażenia z dziennikiem do i z pokoju nauczycielskiego), żeby sobie dopisać chociaż ze 2-3 oceny, które w moim odczuciu przechylały szalę na korzyść tej wyższej opcji.
Wiecie kiedy zakończyłem swój pierwszy związek?
Gdy mój "ukochany" zaprosił mnie na upiorną imprezę, zostawił samego, spił się i na koniec w ramach żartu nasikał mi na głowę z balkonu, na oczach ze czterdziestu osób.
Mam uzasadnioną niechęć do kolejnych związków i balkonów.
Dodaj anonimowe wyznanie
