#NLFrY

Mam problem z rozmowami przez telefon. Nienawidzę dzwonić do obcych osób i załatwiać sprawy. W interakcjach na żywo nie mam takiego problemu, potrafię bez skrępowania o wszystko zapytać.

Ostatnio przeprowadzałam ważną rozmowę biznesową i to była kompletna porażka – głos mi drżał, dostawałam zadyszki, aż dziw, że mój potencjalny klient się nie rozłączył.
Przy spotkaniu na żywo oczywiście zachowywałam się już normalnie, przeprosiłam go za nieskładną rozmowę, argumentując, że oddzwonił, podczas gdy biegałam po lesie (naszą rozmowę telefoniczną dodatkowo zakłócały zaniki zasięgu). Na szczęście uwierzył i nie drążył tematu.

#tEjg4

Mój szef dał mi dzisiaj do wypełnienia ankietę o nim i powiedział, że jest anonimowa. Pracuję w dużej korporacji, więc postanowiłem nie owijać w bawełnę i napisać mu zupełnie szczerze co o nim myślę, korzystając z tego, że nigdy się nie dowie, kto to napisał.

Podczas przerwy na lunch zapytałem paru kolegów, co napisali w ankiecie – wszyscy zgodnie zapytali: „Jakiej ankiecie?”.

Sytuacja co najmniej niezręczna.

#Otxi7

Już raz porzuciłam przyjaciół. Miałam dość tego, że co wieczór upijali się do nieprzytomności i w zasadzie nawet nie można było z nimi porozmawiać, bo jeśli nie byli pijani, to byli na kacu.
Odcięłam się od nich i znalazłam sobie fajną paczkę wyedukowanych ludzi na poziomie. Mogłam z nimi przeprowadzać wartościowe dyskusje, ale też fajnie poimprezować. Do czasu.
Tydzień temu przymknęła ich policja, a ja dowiedziałam się, że byli grupą ćpunów.

Ktoś chętny na kawę?

#yuCMh

Dzisiaj do naszej firmy przyszła niedawno u nas zatrudniona 27-letnia kobieta. Chciała bardziej szczegółowo porozmawiać o warunkach pracy.
I wszystko byłoby OK, gdyby nie fakt, że przyszła z mamą. Nic nadzwyczajnego? No pewnie. Tylko że to mama mówiła, dziewczyna oprócz „dzień dobry” nie powiedziała ani słowa. Mama pertraktowała warunki pracy 27-letniej kobiety, poważnie.

#D4jIa

Niedziela. Msza dla przyszłych „komunistów”. Sekcja modlitw o życzliwość dla różnych grup społecznych. Trzecioklasiści się zgłaszają, ksiądz podchodzi z mikrofonem, dzieci mówią, cały kościół potwierdza: „Ciebie prosimy, wysłuchaj nas, Panie”. Tradycyjnie za chorych, rodziców, nauczycieli, księży, aż dochodzi do pierwszego wyzwania:
– Za twórców Minecrafta.
Kościół w śmiech, ksiądz zaskoczony, ale pyta:
– Czemu za nich?
– Żeby nie umarli.
– No wiesz, wszyscy umrzemy...
– Ale jak oni umrą, to nie będzie nowych aktualizacji do Minecrafta.
– A to fakt, w takim razie... Ciebie prosimy, wysłuchaj nas, Panie!

#Zqozl

Tydzień temu oświadczyłem się swojej dziewczynie. Dziś dowiedziałem się, że oddaje mi pierścionek, bo nie podobała jej się forma oświadczyn (we dwoje, w domu, niespodziewanie) i jej koleżanki powiedziały, że była „lipa”.

Sądziłem, że liczy się fakt oświadczyn, a nie forma, ale widać się myliłem.

Ktoś jest chętny kupić pierścionek?

#ByUqs

Czasy szkolne. Był koniec roku, a że należałam do tej grupy, która nie przywiązywała wagi do obecności w szkole, to często zrywaliśmy się na boisko, by pograć w nogę czy zapalić peta.

Koniec roku to moment, kiedy donosi się wszelkie usprawiedliwienia za nieobecności na lekcjach. Cóż, nie ukrywam, że było ich za dużo jak na moje możliwości i charakter (taka cicha woda, nierzucająca się nikomu w oczy), toteż moja wychowawczyni była bardzo zdziwiona ich ilością. Wprost powiedziała, że mam napisać usprawiedliwienia jeszcze na tej lekcji, jeśli chcę być przepuszczona do kolejnej klasy. A ja? Niewiele myśląc, poleciałam do ławki i napisałam ich kilkanaście, doskonale podrabiając podpis rodziców. Reszta grupki, która miała tak samo niewesołą sytuację z nieobecnościami, poszła w moje ślady.

Rodzice do dzisiaj o tym nie wiedzą, nauczycielka nic nikomu nie powiedziała (nawet przemilczała ten fakt na zebraniu z rodzicami), a mnie do dzisiaj jest wstyd za to, że postępowałam tak, a nie inaczej, chodząc na zajęcia, kiedy mi się chciało. Na szczęście na studiach zmieniło mi się w drugą stronę i stałam się wręcz rasowym kujonem i jestem uczciwa do bólu.

#DMdgN

Gdy byłam nastolatką, sąsiadka poprosiła mnie o wyjście z jej pupilem na dwór, ponieważ sama źle się czuła. Piesek zrobił dwójeczkę na chodniku i gdy podchodziłam, usłyszałam zbulwersowaną kobietę. Kobieta zaczęła krzyczeć i mnie wyzywać, że jak tak mogę zostawić to na chodniku, że mam to posprzątać.

Ja jako osoba, która nie miała zwierzaka, nie miałam pojęcia o tym, że trzeba sprzątać po swoim pupilu. Zażenowana na szybko wymyśliłam ściemę, iż od tego roku weszła ustawa, gdzie trzeba płacić 100 zł miesięcznie za zwierzę i nie trzeba po nim sprzątać, tylko robią to odpowiednie służby. Pani była zdziwiona i zdezorientowana, po czym mnie przeprosiła.

Wstyd mi do dziś, a ja już wiem, że są specjalne woreczki na kupki piesków.

#SJtTj

Moja babcia brała kilka dych za jednorazowe pilnowanie swojej wnuczki, a mojej młodszej siostry. Mama musiała chodzić do pracy, by związać koniec z końcem, a ja byłam zbyt mała, żeby zaopiekować się siostrzyczką, więc trzeba było przystać na jej warunki.

Według całej rodziny jest kochającą, pomagającą babcią. Dla mnie to obca kobieta, którą szanuję tylko przez wzgląd na mamę.
Dodaj anonimowe wyznanie