Pracowałem jako kontroler biletów w jednej z prywatnych firm. Tego dnia pracowałem razem z Wieśkiem - kanarem z 15-letnim stażem.
Gdy przechodziliśmy razem przez ulicę Wiesiek znalazł leżący na chodniku portfel. W środku nie było wiele. Jakieś 20 kilka złotych i dowód osobisty. Dla Wieśka, który był bardzo pazerny na pieniądze, było to za mało. Po zabraniu pieniędzy wyjął bloczek z "mandatami" i na podstawie danych z dowodu osobistego wypisał karę za przejazd bez biletu. Dla kilku złotych prowizji wypisał karę osobie, która być może nigdy autobusem nie jechała.
Miałem duże wątpliwości, lecz nie mogłem tego tak zostawić. Następnego dnia poszedłem do kierownika i opowiedziałem o całym zdarzeniu.
Wiesiek podczas rozmowy z kierownikiem wszystkiego się wyparł. Rozpowiedział potem wszystkim, że jestem donosicielem i jeszcze na dodatek wymyślam na niego niestworzone rzeczy. A kierownik z braku dowodów nic Wieśkowi zrobić nie mógł.
Trzy tygodnie później Wiesiek wyleciał z hukiem.
Ukaraną osobą okazał się brat jakiegoś wysoko postawionego policjanta. Mimo to dla pozostałych pracowników byłem tylko kapusiem, przez którego Wiesiek został zwolniony.
Nikt już nie chciał ze mną pracować.
Też się cieszycie, jak przychodzi do Was paczka? Często zamawiam coś przez internet, potem nawet nie pamiętam ile czego i czy wszystko przyszło, więc za każdym razem jak przychodzi paczka, której się w ogóle nie spodziewam, to cieszę się dwa razy bardziej. Tak też było ostatnim razem. Kurier, paczka, super! Już się zastanawiałam cóż to może być, czy jakieś ciuchy, o których zapomniałam, czy jeszcze może coś innego. Pobiegłam więc szybko do pokoju, wskoczyłam na łóżko, wzięłam nożyczki, otwieram szybciutko, a tam... przegląd gnijącego mięsa. Smród nie z tej ziemi, "sok" z pudełka wylał mi się na łóżko, no apokalipsa! Pościeli i nawet materaca nie udało się już uratować, a smród z pokoju nie wyszedł przez dobry miesiąc.
"Najlepsze" jest to, że nie jestem w stanie dojść do tego, kto wysłał paczkę i jeśli ktoś chciał mi dać znać, że mnie nienawidzi, to nawet nie domyślam się kto to może być.
W piątek wzięłam koc i siedziałam na balkonie tylko po to, żeby posłuchać odgłosów imprezy na innym piętrze i muzyki Dawida Podsiadło, która tam leciała. Zamknęłam oczy i wyobrażałam sobie, że jestem na imprezie, że w ogóle mam znajomych, że wszyscy się cieszą, że tańczę z jakimś chłopakiem do słów "witaj, nieznajomy, pytanie do ciebie mam..." i że przytulamy się do siebie, delikatnie bujając się w rytm muzyki.
Tej nocy zapłakałam dwa razy. Raz nad tym, że jestem takim życiowym przegrywem. Drugi raz nad tym, że jeżdżę na wózku i wiem, że nigdy nie zatańczę.
Mam problem z nawiązywaniem relacji.
Za każdym razem gdy kogoś poznaję, słyszę „wydajesz się ciekawą osobą, z chęcią poznam cię bliżej”. Spotykam się z osobą raz, drugi, jak dobrze pójdzie, to nawet i trzeci, a potem urywa mi się z nimi kontakt. Dlaczego tak jest? Otóż te pierwsze spotkania wyglądają standardowo, dwie osoby wzajemnie się czegoś o sobie dowiadują. Wypytujemy się o zainteresowania, muzykę, opinie na różne tematy czy opowiadamy sobie śmieszne historie z życia. A potem nadchodzi ten moment, gdy nie wiem co mam więcej mówić. Rozmówca wie o mnie wszytko i ja o nim też. Nie umiem podtrzymać rozmowy, a wszelkie próby ratowania kontaktu kończą się na „Co u ciebie?”.
Zaczyna mnie to powoli wykańczać, gdyż nawet znajomości internetowe tak u mnie wyglądają.
Od 4 miesięcy uprawiam regularnie seks, średnio kilka razy w tygodniu. Moje małżeństwo trwa obecnie już 8 rok. W narzeczeństwie robiliśmy to wszędzie, na wszystkim i kiedykolwiek, jeśli któreś z nas miało ochotę. Po ślubie było wspaniale 3 lata, potem się zrąbało. Jakby z dnia na dzień, do dzisiaj nie kumam tego. Moja żona uwierzyła głupim przyjaciółkom, że tak częsty seks to jakby była prostytutką, tylko bez należności. Z częstotliwości nimfomanii spadło od razu do raz miesięcznie w określonej porze! Wytrzymałem tak jak widać sporo jeszcze lat, dziecka nie mamy, bo ona uważa się za zbyt młodą i przebojową, a ma 39 lat.
Często się kłóciliśmy na pełne japy w bloku, więc każdy wiedział, ściany jak z papieru.
Dokładnie 4 miesiące temu, jakoś od gadki, spiknąłem się z naszą sąsiadką. Tutaj kawka, tam wyniesienie śmieci, jakieś drobne pomoce, a potem cyk i minęły już 4 wspaniałe miesiące uprawiania seksu bez zobowiązań. Piwnica, klatka, jej samochód, mieszkanie, w altanie śmietnikowej i tak dalej.
Moja nawet nie zauważyła, że nie chcę jej już. Myśli, że zrozumiałem, a ona zapisała się do grup na fb aseksualni od zawsze (!!!). Myśli, że jest OK, szydzi z ludzi, którzy chcą robić sobie takie "obrzydliwe rzeczy". Mówi w kółko, że nie jesteśmy mięsem, że jesteśmy duszami, coś tam coś. Często wyłączam się, jak coś mówi.
Tymczasem nawet teraz to pisząc, dosłownie przed chwilą miałem dobry seks i kaca moralnego. Wcisnąłem żonie bajkę, że jadę do rodziców na weekend. Jestem u sąsiadki drzwi obok i boję się głośno odlać.
Jestem złym człowiekiem i nie potrafię tego przerwać.
Bardzo boję się jeździć samochodem. Wewnętrzne i zewnętrzne zdałam za pierwszym razem, praktycznie bezbłędnie, miałam jedną poprawkę na łuku. Teorię kułam z aplikacjami, jazd wykupiłam trochę przed egzaminami i tyle, bo na oba czekałam prawie po miesiąc i chciałam sobie wszystko przypomnieć. Teoretycznie więc powinnam być super kierowcą, bo większość moich znajomych i rodziny zdawała dopiero za którymś razem. W praktyce jest jednak inaczej.
Miesiąc po otrzymaniu prawka kupiłam sobie autko. Pierwsze jazdy z rodzicami to był koszmar. Wg taty wszystko robiłam źle i namawiał mnie ciągle do przekraczania prędkości, a moja mama histeryzowała, że zaraz potrącę rowerzystę, który jest oddalony o 2 km lub np. wpadnę do rowu, bo lekko wyrównałam jazdę do lewej. Nie pomogło, że pierwsze jazdy odbywałam ich starym kombi, gdzie kompletnie nie miałam wyczucia gdzie się kończy jego tyłek i przód, a gdzie zaczyna; ale tragedii nie było, nie stwarzałam zagrożenia. Rodzice oczywiście są zdania, że skoro prawko jest, to powinnam umieć jeździć wszystkim od razu – i bardzo podcinali mi skrzydła. W końcu tak mnie denerwowali, że ich wywalałam i jechałam dalej sama. O dziwo było okej i trochę stres mi zszedł.
Zaczęłam jeździć sama, ale niezbyt dużo, jeżdżę po jednym z największych miast w Polsce i zaczynam się załamywać. Wszystko jest w rozkopach, GPS mnie prowadzi na drogi, które są pozamykane/jednokierunkowe, piesi wcale nie patrzą, czy coś jedzie, a inni kierowcy nagminnie wpychają mi się pod maskę (podejrzewam, że lekceważą małe autko). Na kursie mówiono mi, że nie ma co się śpieszyć, że lepiej wolno, a w jednym kawałku dojechać (nie mówię tutaj o toczeniu się 20 km/h na autostradzie, ale jechanie 50 przy ograniczeniu 50, a nie 80), przepuścić lub ustąpić pierwszeństwa, jeśli czuję się niepewnie, a teraz mam bolesne zderzenie z rzeczywistością, np. jeśli tylko nie wjadę na rondo przy pierwszej lepszej okazji (niekoniecznie stuprocentowo bezpiecznej), to na mnie trąbią, przez co jeszcze bardziej się denerwuję. Strasznie boję się, że spowoduję wypadek, kogoś przetrę na parkingu albo zrobię krzywdę, pojadę pod prąd itp... Nie wiem jak się tego pozbyć :( Na kursie jeździłam nowoczesnym autem, moje ma 12 lat i ciężko mi czasem np. wrzucić wsteczny, jestem przyzwyczajona do tego, że biegi chodziły łatwiej. Chciałam poćwiczyć z tatą, ale on nie ma cierpliwości i od razu krzyczy i wyzywa mnie od debili. Mam przyklejone listki, jeżdżę ostrożnie i wolno, ale inni kierowcy mnie denerwują, kiedy zmieniają pas po ciągłej, przekraczają prędkość, wpychają się i muszę ostro hamować. Nie mogę nie prowadzić, bo niestety mojego osiedla dotyczy wykluczenie komunikacyjne, a samochód się przydaje, żeby dostać się do pracy. Już mam tego dość, bo mam wrażenie, że prowadzenie byłoby przyjemnością, jeśli tylko by nie było tyle młotków dookoła na jezdni...
Zawsze lubiłem starsze kobiety. Nie jakieś babcie, tylko ładne, zadbane kobiety koło 40. Ale oczywiście jak jakaś kobieta mi się spodobała, to w większości zostawało to tylko w moich fantazjach, bo jak zagadać itp.
Kiedyś będąc na wakacjach poznałem pewną kobietę, dajmy na to, że miała na imię Marta. Marta była niedawno po rozwodzie i chciała się zabawić. A że ładna była, niczego jej nie brakowało, to pomyślałem czemu nie? Przespaliśmy się ze sobą. Raz. Przez następne kilka dni gdy się spotykaliśmy, to głównie rozmawialiśmy. Jakieś czułości też były, ale to już była inna znajomość niż na początku planowaliśmy. Nie był to przygodny seks. A przynajmniej nie tylko. Marta jednak uznała, że dzieli nas za duża różnica wieku. Że w żadnym wypadku nie mogłaby być z kimś młodszym o prawie 20 lat. Ogólnie było miło, ale zaraz się rozjeżdżamy, więc pozostaną tylko miłe wspomnienia. No cóż ja mogłem, starałem się ją jakoś do siebie przekonać, ale jedyne co się udało, to spędzić ze sobą ostatnia noc. Tak na do widzenia.
Przez rok skupiłem się na pracy i na jakichś przelotnych znajomościach. Ale jednak zdarzyło mi się nieraz o niej pomyśleć.
W następne wakacje wróciłem w to samo miejsce. I nie, nie spotkałem Marty. Za to poznałem młodą, 18-letnią dziewczynę. Spędzaliśmy całe dnie i noce razem. Było fajnie, ale jednak nie do końca to było to, czego szukałem, mimo to znajomość przetrwała i spotykaliśmy się co jakiś czas. Przyjechałem do niej, jej matki miało nie być, więc mieliśmy się swobodnie zabawić.
Wielkie było moje zdziwienie, gdy z samochodu pod jej domem wysiadła Marta. Szok i niedowierzanie. Nie daliśmy po sobie poznać, że się znamy. Jednak w nocy wymknąłem się od dziewczyny, by pogadać z Martą. Powiedziała, że cieszy się, że jej córka dobrze trafiła. Ale ja chciałem Martę. Nie jej córkę. Pragnąłem jej. A ona mnie. Jednak nie chciała i nie mogła tego zrobić własnemu dziecku. Trudno. Rozstałem się z młodą, nie chciałem jej oszukiwać.
Happy endu nie ma. Bo Marta, mimo że mówi, że również mnie pragnie i chyba jest to coś więcej, to nie odważy się zaryzykować.
Nikt nie wie o tym, że kocham się w kobiecie, która mogłaby być moja matką. I pewnie nikt się o tym nie dowie, bo ona się nie zdecyduje na ujawnienie tego. Bo co ludzie powiedzą...
Powiedziałem to jej, napiszę i wam. Nie patrzcie na to, co powiedzą inni, bo oni za was życia nie przeżyją. I to nie oni chcą waszego szczęścia. W tym przypadku ani ja, ani Marta nie będziemy szczęśliwi.
Boli, ale cóż...
To co opiszę przydarzyło mi się, jak chodziłam do zerówki, miałam ok. 5-6 lat. Spędzałam czas w bloku u babci. Za blokiem były inne bloki, a wokół pola i oddalone domy plus lasek. Ja byłam włóczykijem, uwielbiałam się szwendać. Nudziło mi się koło bloku, a że był ze mną mój pies i biegał samopas, postanowiłam za nim iść. Poszliśmy aż za bloki, daleko. W każdym razie blok było widać z odległości. Tam mój pies zadusił kurę. Próbowałam go powstrzymać, ale nie słuchał. Z pobliskiego domu wyszła jakaś stara baba i zaczęła wrzeszczeć, ja spanikowana zaczęłam uciekać. Wysłała za mną swojego syna, który mnie dogonił, złapał pod pachę i zabrał do ich domu.
To było straszne. Nigdy w życiu się tak nie bałam. Kobieta kazała posadzić mnie w salonie na krześle, płakałam i bardzo się ich bałam. Przywiązała mi ręce do krzesła. Mówiła, że teraz nie wypuści mnie, dopóki moja mama nie zapłaci za kurę. Płakałam i tłumaczyłam, że mama się martwi, że nie wie, że tu jestem, że zapłaci, ja jej powiem, niech tylko wypuści mnie do domu. Ona nie słuchała, nie i już, mama ma przyjść i zapłacić, wtedy wypuści. Płakałam, wyłam normalnie. Byłam mała, a wiedziałam, że mama nie przyjdzie, bo niby jak ma mnie znaleźć? Błagałam ją, prosiłam. Prosiłam Pana Boga, żeby mi pomógł, obiecywałam mu, że będę grzeczna i już nie będę się włóczyć.
Siedziałam tak nie wiem jak długo, ale zaczęłam być głodna. Baba miała wszystko gdzieś. Nagle podjechał samochód. Przyjechała jej córka z chłopakiem, weszła do salonu i jak mnie zobaczyła, zamurowało ją. Ja na jej widok zaczęłam wyć wniebogłosy i błagać ją, żeby mi pomogła, dziewczyna podbiegła od razu i mnie rozwiązała. Pamiętam, że wyzywała na matkę, co ona odwaliła. Matka się tłumaczyła, że kura, ale córka zaraz ją zgasiła i strasznie zwyzywała. Przytuliła mnie, wycałowała i kazała wracać do domu. Wybiegłam jak szalona!
Pognałam szybko do bloku babci. Już słońce zachodziło, przed blokiem stała babcia i mama, szukały mnie. Gdzie ja się włóczyłam tyle? - padło pytanie, przerażona opowiedziałam wszystko, myślałam, że pójdziemy tam i one ukarzą tę babę! I wiecie co? Mama i babcia mi nie uwierzyły! Tak! Uznały, że to zmyśliłam!
Uwierzyły dopiero po latach, jak wspominałam tę historię, Wyrzygałam im to, że mi wtedy nie uwierzyły. Tłumaczyły to tym, że byłam straszną bajkopisarką, jak byłam mała. Dowiedziałam się od babci, że wie, co to za baba i że była ona chora psychicznie. Summa summarum dobrze, że choć teraz mi wierzą.
PS Nie mam żadnej traumy, powiem wręcz, że to przeżycie mnie zahartowało i wzmocniło moją psychikę.
Wracałam ostatnio po ćmoku od znajomej. Teren wiejski.
Usłyszałam typowo pijackie podśpiewywanie, któremu towarzyszyło skrzypienie wysłużonego roweru. Przestraszyłam się (bo to nie wiadomo, czego się spodziewać po pijanym facecie), wcisnęłam do kieszeni jasnoniebieskiej bluzy telefon z odpaloną latarką i hyc w krzaki, za którymi się skitrałam. Piosenka coraz bliżej, skrzypienie też. W pewnym momencie skrzypienie ustało, a zastąpiły je kroki… Coraz bliżej. W moich oczach już wizja gwałtu, uznałam, że jednak warto spróbować uciekać. Wyskoczyłam więc zza tych krzaków, telefon wypadł mi z kieszeni i oświetlił moją postać…
Tak przeraźliwego wrzasku jeszcze nigdy nie słyszałam. Facet odbiegł, zostawiając nawet swój rower.
Tydzień później. Festyn gminny. Sąsiad zaczyna opowieść:
„Pewnie mi nie uwierzycie, ale ja widziałem ostatnio Matkę Boską! Wracam trochę podpity, nie przeczę, od Grzecha, zachciało mi się lać, no to stanąłem tam przy tych krzaczorach na krzyżówce, kojarzycie. A tu nagle zza tych chaszczy Matka Boska! Taka rozświetlona! Z Dzieciątkiem na ręku!”.
Nie uświadomiłam go, chociaż w duszy zwijałam się ze śmiechu. Zastanawia mnie tylko, skąd on to Dzieciątko wziął…
Jedno wyznanie dotyczące, czasem nawet skrajnie, różnych reakcji na popularny film "Kler", przypomniało mi o innym filmie, który obejrzałam stosunkowo niedawno, choć do świeżynek to już nie należy. "Wszyscy jesteśmy Chrystusami".
Zamysł podobny do poprzednich produkcji reżysera, kto potrafi się pośmieje, inny popłacze. Kompletnie nic nie wiedziałam o tym filmie poza tym, że jest w nim mocno poruszony wątek alkoholu. Jakoś nie miałam okazji go wcześniej zobaczyć do czasu, gdy mąż przypadkiem wpadł na niego skacząc po kanałach telewizyjnych. Nie oglądałam od początku, ale zauważyłam, gdy ochłonęłam, znaczną różnicę między naszymi reakcjami.
Mąż wiele razy potrafił się śmiać, ponieważ nikt w jego domu nigdy nie miał problemów z piciem, podczas gdy ja przepłakałam praktycznie cały film. I to nie pojedynczymi łzami, momentami się aż zanosiłam od płaczu, a twarz miałam mokrą, jakby ktoś oblał mnie wiadrem wody. Tak wiele słów, zachowań, reakcji, nawet tych błahych dla innych osób, przypomniało mi moje małe piekło, które zafundował mi ojciec, że nie byłam w stanie spokojnie oglądać. Momentami chciałam to wyłączyć, do czego nawet mąż mnie nakłaniał widząc moje zachowanie, ale bardzo chciałam zobaczyć zakończenie i niemal modliłam się, by było szczęśliwe. Byłam przerażona. Kocham horrory, ale żaden, kompletnie ŻADEN tak mną nie wstrząsnął w całości jak pojedyncze sceny z tego filmu.
Co prawda nigdy z moim ojcem nie było aż tak źle, jak z głównym bohaterem, jednak po obejrzeniu filmu jedyne, co chciałam zrobić to mocno przytulić się do mojego taty i po prostu powiedzieć jak bardzo jestem z niego dumna, że z tego wyszedł i podziękować, że miał i ma tyle siły, by być dobrym, trzeźwym ojcem dla mojego rodzeństwa, które tego piekła nie pamięta. Godzina była późna, więc zrobiłam to na drugi dzień.
Nikt nie wie, że płakałam też dlatego, że mój własny mąż potrafił się z tego filmu śmiać. Rozumiem, że tego nie przeżył i w ogóle, jednak doskonale wie, co ja przeszłam i chyba nie ma nic śmiesznego w scenie, gdy zdesperowana, zmęczona chlaniem męża matka rzuca niemowlakiem? Czasem mnie przeraża jego postrzeganie świata...
Dodaj anonimowe wyznanie
