#KstMF

Parę dni temu zjadłam na pusty żołądek Buldaka (dla niewtajemniczonych – makaron z ostrym sosem), i to jeszcze takiego wypasionego, ze śmietanką i serem. Cały dzień po tym miałam biegunkę, ale prawdziwa tragedia rozegrała się dopiero wieczorem.

Weszłam pod prysznic, żeby się umyć. Podczas namydlania poczułam nagły ból brzucha i pilną potrzebę skorzystania z toalety. Niestety, zanim zdążyłam zareagować i wyjść spod prysznica, było już za późno. Po prostu się zesrałam.

Brodzik cały w gównie, dosłownie po kostki. W pierwszej chwili chyba jeszcze nie docierało do mnie, co się właśnie wydarzyło. Uznałam jednak, że wypadałoby jakoś to ogarnąć, więc kucnęłam, żeby wszystko spłukać. I wtedy zaczęła się kolejna fala biegunki, która trwała jakieś dziesięć minut mojego życia.

Byłam tak otępiała, że kompletnie nie wiedziałam, co ze sobą zrobić. Do dziś, mimo że minęło już kilka dni, jest mi niewyobrażalnie głupio, chociaż nikt poza mną nie wie, co się wydarzyło.

I tak oto Buldak wygrał ze mną tę nierówną walkę. Nigdy więcej jedzenia ostrego makaronu na pusty żołądek.

#xPU0c

Moja dziewczyna pracuje w pizzerii i jest odpowiedzialna za przyjmowanie zamówień. Często bierze nadgodziny i chwilami mam wrażenie, że całe jej życie kręci się wokół wielkiego, pizzowego placka. Kiedy już wraca do domu i mamy chwilę dla siebie, temat jej pracy powraca niczym fale. Ostatnio za każdym razem, kiedy się kochamy, moja ukochana rzuca hasłami typu: „Och... Włóż cztery sery do pieca!” albo „Ugnieć dobrze to ciasto, żeby nie wyszedł zakalec!”, czy też „Tak, tak, taaaak… Twoje zamówienie zaraz będzie gotowe!”.
Nie mam pojęcia jak mam jej powiedzieć, że takie teksty sprawiają, że totalnie odechciewa mi się zbliżeń.

#sEPGP

Ewelinę poznałem 15 lat temu. Bardzo szybko stała się moją przyjaciółką, mogłem rozmawiać z nią o wszystkim. Przeżywałem wtedy zawód miłosny – moja pierwsza miłość opuściła mnie dla innego, a że jestem wierny i mocno się angażuję, to mocno zabolało mnie tamto zdarzenie. Ewelina stała się moją podporą i w ciągu kilku miesięcy przyjaźń zamieniła się w miłość. Czułem wtedy, że tak naprawdę dopiero znalazłem swoją połówkę, nikt nigdy mnie tak nie rozumiał.

Żyliśmy wiele lat w szczęściu, zamieszkaliśmy razem. Było pięknie, aż zaczęło się psuć. Z jakiego powodu? Z żadnego. Dosłownie bez powodu dopadł nas kryzys, tak to bywa w związkach z długim stażem. Zaorała nas codzienność i rutyna, zaczęło mi się zwyczajnie „nudzić”, nie dostrzegałem już tego, jaka moja dziewczyna jest piękna. Zgubiłem się. W tym okresie nawiązałem dwie szybkie znajomości. Zdradziłem moją dziewczynę łącznie jakieś pięć razy. Nie czułem niczego do żadnej z tamtych kobiet, po prostu brakowało mi „wrażeń” i odbywałem przygody po pijaku. Nasz związek wyglądał tak przez prawie dwa lata: ja łaziłem na imprezy, ona spędzała większość czasu u swoich rodziców. Aż w końcu Ewelina powiedziała: „Chodźmy do poradni, ratujmy nasz związek”. Nie znałem nigdy bardziej mądrej, rozsądnej i kochanej osoby.

Poszliśmy do poradni, wyjawiłem jej wszystkie sekrety, a ona ze łzami w oczach wybaczyła mi moje błędy. Oczywiście Ewelina była czysta – ona nigdy mnie nie zdradziła. Mówcie, co chcecie, ale taka terapia naprawdę pomaga. Otworzyło mi to oczy, nazywam to cudem, bo WSZYSTKO w naszym związku diametralnie się odmieniło. Zaczęliśmy ponownie rozmawiać jak przyjaciele, eksperymentować w łóżku i… ogień znów się wzniecił. Po tym kryzysie nasza relacja była jeszcze silniejsza, a ja czułem, jakbym ponownie się zakochał. Byłem niesamowicie szczęśliwy i oświadczyłem się mojej ukochanej. Mieliśmy zaplanowaną datę ślubu, powoli przymierzaliśmy się do dziecka, od lat mieliśmy mieszkanie, które ostatecznie urządziliśmy do końca.

Wciąż odtwarzam ten dzień w głowie. Ewelina pojechała z przyjaciółką wybierać suknię ślubną. Pocałowałem ją wtedy po raz ostatni… W drodze do salonu miała wypadek i zostawiła mnie tu samego, na pastwę nędznego losu. Właśnie mija rok od jej śmierci.

Jestem przekonany, że to, co piękne, zostało mi odebrane przez moje błędy z przeszłości.

#r93cJ

Całe życie byłam popychadłem, późno do tego doszłam. Zawsze byłam dobra dla innych, jestem raczej mało konfliktowa i bardzo tolerancyjna. Nigdy ani w domu, z którego pochodzę, ani w tym, który założyłam, nikt mnie nie szanował. Mam męża, małe dzieci. Prócz kilku chwil związanych z dniem ślubu czy moimi dziećmi nie potrafię odszukać w pamięci, kiedy byłam szczęśliwa. Zawsze na święta czy urodziny życzę sobie szczęścia. Ale teraz myślę, że to o szacunek mi chodziło. Jak mam być szczęśliwa, skoro nikt mnie nie szanuje? To się nigdy nie zmieni, bo ja nie z tych odważnych.

Dziś pokłóciłam się o to z mężem. I pierwszy raz od wielu lat rozważam rozwód, bo to się nigdy nie zmieni. A dzieci, biorąc przykład z ojca, również nie będą mnie nigdy szanować.

Oddawajcie dobro, którym inni Was częstują bezinteresownie. Mnie dzień robi ukłon sąsiada na mój widok. Starszy człowiek, zawsze na dzień dobry zdejmuje czapkę. Taki mały gest, a cieszy.

#aJ41V

Kręcę z chłopakiem, dogadujemy się świetnie. Problem w tym, że mamy inne potrzeby i inaczej odczuwamy emocje. Ja jestem bardzo emocjonalna, a on prawie ich nie odczuwa, ceni sobie przebywanie samemu, nie potrzebuje tyle czasu razem, co ja. Nie potrafi z drugiej strony o tym mówić, bo boi się, że sprawi mi przykrość. Rozumiem go, ale jestem w stanie się przełamać i zaakceptować jego mniejsze potrzeby kontaktu fizycznego/rozmów przez telefon przed spaniem/pisania w ciągu dnia, tylko że on nie potrafi mi o tym powiedzieć i zmusza się do niektórych rzeczy. Pokłóciliśmy się o to ostatnio, bo on bywa oschły nie dlatego, że coś jest między nami nie tak, tylko tak ma (wyznał, że mnie kocha i wiele razy też to udowadniał), jego potrzeby są inne, ale bywa, że czuję się mniej kochana i zauważona.
Takie rozmowy zdarzały nam się kilka razy w krótkim czasie, ale ta była naprawdę intensywna.
Czasem jest mi ciężko powtarzać sobie kolejny raz „on tak ma” podczas kolejnej analizy sytuacji. Na innych polach się doskonale rozumiemy. Nie chcę stracić tej relacji, bo szczerze mówiąc, też go kocham. Co mam zrobić? Czy takie rozwiązanie jest prawidłowe? Po kłótni doszliśmy do wniosku, że spróbujemy jeszcze raz to wszystko ułożyć: on będzie mówić, czego potrzebuje, a ja przestanę go osaczać nadmierną dla niego bliskością i uszanuję jego potrzebę spędzania czasu w samotności.

#HXe2B

Umówiłam się z facetem na drugą randkę. Po spotkaniu prawie godzinę nie mógł znaleźć swojego samochodu, bo twierdził, że zapomniał, gdzie zaparkował, a nie zna miasta. Pierwsze 25 minut pomagałam mu szukać, ale w końcu było mi tak zimno, że powiedziałam, że poczekam w galerii, zwłaszcza że niedawno byłam chora. On zresztą nawet nie zwrócił na to uwagi, tylko biegał jak oszalały. W końcu pomogli mu podobno policjanci i stwierdził, że gdyby nie oni, szukałby pewnie jeszcze kilka godzin. Gorsze niż ten kompletny chaos była totalna olewka na moje odczucia i tylko krótkie przepraszam. Oczywiście, gdyby szukał do północy, wróciłabym do domu innym transportem, tylko że z tego, co widzę, on by nawet nie zarejestrował, czy ja tam nadal marznę i czekam, czy już wróciłam do domu.

#Hw5tE

Boję się urodzić kiedyś dziecko i mam ku temu dobry powód. Rodzina od strony mojego ojca jest obciążona genetycznie (kilka przypadków autyzmu w jednym pokoleniu + brat mojego ojca), a obie kobiety, które mają dziecko z moim ojcem, mają autystyczne dziecko. Ja jestem jego pierwszą córką, zdrową. Moja siostra jest autystyczna, tak samo jak mój przyrodni brat z innej matki. Mam jeszcze jedną zdrową siostrę, ale z innego ojca (moja mama nie ma historii autyzmu w rodzinie ani jakieś tragicznej genetyki).

Mam obecnie 20 lat. Boję się, że to też przejdzie na mnie. Autyzmu nie da się stwierdzić w płodzie, tylko 2-3 lata po narodzinach dziecka. Znam życie z autystycznym dzieckiem i nie chcę znów żyć życiem, od którego pragnę uciec. Mam dość takiego życia. Nie byłabym w stanie pokochać tego dziecka, bo nie byłoby moim wyborem. Nie chcę być złą matką i przy okazji żoną, bo nie potrafiłabym pokochać tego dziecka, które tak naprawdę nie jest niczemu winne. 

Wolałabym zginąć, niż być złą matką, dodatkowo uwiązaną na zawsze. Chcę być tylko szczęśliwa, mieć zdrowe dziecko, które pokocham, i mieć wreszcie wybór. Bo aktualnie, żyjąc z chorą siostrą, go nie mam. Na szczęście wkrótce się wyprowadzam do chłopaka.
Dodaj anonimowe wyznanie