Ludzie, zostawcie cudze pryszcze w spokoju!
Od 20. roku życia walczę z trądzikiem. Wypróbowałam różne leki, maści, maseczki, antybiotyki, diety, kuracje naturalne i chemiczne. Robiłam kosztowne badania. Przeczytałam pół internetu i wiele książek. Nic na dłuższą metę nie działa w 100% (do wypróbowania mam jeszcze tylko retinoidy, ale waham się, bo boję się skutków ubocznych). Staram się jakoś zaakceptować swój wygląd, wmawiam sobie, że aż tak bardzo tego nie widać, albo że ludzi to nie obchodzi. I o ile dla bliskich znajomych nie jest to temat do rozmów (chyba że sama go zacznę), tak dalsze osoby koniecznie chcą mi pomóc i ni z gruchy, ni z pietruchy, proponują jakieś leki itp. Niby nic strasznego, ale moja samoocena w takim momencie sięga dna.
Ostatnio byłam na przyjęciu, postanowiłam się wystroić, na co dzień prawie się nie maluję, ale nałożyłam pełny makijaż i czułam się naprawdę dobrze, wydawało mi się, że prawie nie widać mojego największego kompleksu. A jednak... pewna dalsza znajoma po dwóch minutach rozmowy zaczęła wypytywać, czy przyjmuję jakieś leki na trądzik. I moja wizja ładnej twarzy legła w gruzach.
Tego typu sytuacji miałam już sporo, a to klient w pracy proponuje mi aloes na twarz, a to ktoś inny, kogo prawie nie znam, daje mi maseczki na trądzik. Wiem, że to z dobrych chęci, ale pomyślcie, czy widząc osobę z nadwagą podchodzisz do niej i pytasz, czy może próbowała mniej jeść, bo widzisz, że ma nadwagę? Nie, bo to byłoby uznane za chamskie. Wmawiam sobie, że nie jest tak źle, ale ktoś co chwilę wyprowadza mnie z błędu. Walczę sama ze sobą, bo boję się już wychodzić do ludzi, kiedy ktoś tylko na mnie patrzy, mam wrażenie, że gapi się na moje pryszcze i myśli sobie, że mogłabym coś z tym zrobić.
Powiecie: olej innych, ale to nie jest takie proste w tym wyidealizowanym świecie. Może dla wielu osób przesadzam, ale chyba tylko osoba, która zmaga się z tym problemem umie to zrozumieć. Po prostu żyjmy swoim życiem i nie wtrącajmy się w cudzą twarz, jeśli o to nie prosi.
Wstyd mi za siebie. Moja przeszłość wyglądała tak, że byłam super konserwatywną przeciwniczką aborcji, która dumnie chodziła w marszach oraz pomagała finansować plakaty antyaborcyjne. No cóż, a gdy życie ostro mnie przycisnęło i zaledwie kilka dni po diagnozie raka płuc, zobaczyłam 2 kreski na teście, sama postanowiła ciążę przerwać. Żałuje tylko tego, że kiedyś byłam tak zaślepiona i wychodziłam z założenia, że macierzyństwo to taka prosta sprawa i nie da się nie pokochać dziecka. Po prostu wstyd mi.
Ps. Z rakiem walczę nadal, ale jest coraz lepiej.
Ostatnio dowiedziałam się, że oliwka dla dzieci, którą używam przy masturbacji, to oliwka, którą moja mama specjalnie zawiozła do Częstochowy, żeby ją poświęcić. Może nie będę się chwalić mamie, do czego ją zużyłam.
Dzisiaj, kiedy wracałam z pięcioma znajomymi ze szkoły, postanowiłam zawiązać buta opierając nogę na słupku. Przede mną było jeszcze pół godziny czekania na pociąg, pół godziny jazdy oraz droga z dworca do domu.
Buta zawiązałam, tylko na tyłku pękły mi spodnie...
Wczoraj w nocy próbowałem popełnić samobójstwo. Udałoby mi się to, gdyby nie pewna osoba, która napisała do mnie SMS i wyczuła, że coś jest nie w porządku. Namówiła mnie do wezwania służb ratunkowych. Pod wpływem alkoholu zgodziłem się (pić zacząłem już w trakcie podcinania sobie żył). Zostałem opatrzony, a moje rany zaszyte. Powód chęci samobójstwa? Tęsknota za byłą dziewczyną. Tak, wiem, głupota. Ale odkąd rozstaliśmy się w marcu, nie mogę o niej w pełni zapomnieć, byliśmy nadal w bliskich relacjach.
Następnego dnia porozmawialiśmy, powiedziała mi, że skonsultowała się z psychologiem i w tym momencie najlepszym dla nas rozwiązaniem będzie pełne zerwanie kontaktu. Na początku mnie to zabolało, ale to rzeczywiście niezbędne. Za kilka miesięcy wrócimy do rozmów i spotkań, ale na ten moment muszę ten temat zostawić. To dobry plan.
Zaczynam dziś nowy etap mojego życia. Mam nadzieję, że będzie udany, a terapia, leki antydepresyjne i praca nad sobą pomogą mi w nowej ścieżce życia.
Do wszystkich, którzy mają podobne problemy – trzymajcie się i walczcie o siebie. Trzymam za Was kciuki i kibicuję Wam!
Chyba każdy z nas marzył kiedyś, żeby mieć jakąś super moc. Rozmowy ze zwierzętami, teleportacja czy jakieś inne pitu pitu.
Jaką ja chciałam mieć moc?
Zatrzymywanie czasu. Wyobrażałam sobie gdy wszyscy się zatrzymują i nie są niczego świadomi. A ja mogę ich wtedy rozebrać, zabrać ubrania, i zostawić ich tak w miejscu publicznym. Po czym włączam czas, i nagle wszyscy w mieście stoją goli, przerażeni!
Była jeszcze wersja, że przy zatrzymanym czasie, gdy wszyscy stoją nadzy, mogłabym sprawdzić kto ma najdłuższego siusiaka w mieście.
Miałam 10 lat.
Ostatnio w szkole mamy dużo kartkówek.
Moja przyjaciółka nie lubi się uczyć. Praktycznie tego nie robi. ZAWSZE liczy na mnie, nawet jeśli chodzi o zadania domowe. Rzadko kiedy coś umie lub ma zrobione zadanie. Ja jak głupia oczywiście pomogę. Daję spisać, pomagam przy sprawdzianie itp.
Ostatnio pisaliśmy kartkówkę z biologii.
Uczyłam się jak zwykle, a moja bliska koleżanka nie. Poprosiła mnie, abym jej pomogła. Zgodziłam się.
Pani rozdaje kartki, puls się zwiększa.
Patrzę na pytania... praktycznie nic nie rozumiem. Po minucie czuję szturchnięcie. To moja przyjaciółka, która pyta się o zadanie. Oczywiście odpowiadam (miałyśmy różne grupy i inne pytania). Potem znowu to samo, więc znów jej podpowiadam. Itd., itd.
Czas minął. Na mojej kartce praktycznie pustka, a na jej wszystko rozpisane, choć w ogóle się nie uczyła.
Oddajemy kartki.
Minęły 2 tygodnie, pani wreszcie sprawdziła nasze prace. Wiecie, co się okazało?
Okazało się, że moja przyjaciółka dostała czwórkę, a ja jedynkę. Na szynach.
Byłam okrutnie zła.
Z uśmiechem na ustach mówiła coś typu: "Oj, no zdarza się, kochanie, nie przejmuj się, mi się akurat udało"...
PRZYPOMINAM, ŻE TO JA WSZYSTKO ODPOWIEDZIAŁAM ZA NIĄ.
Obiecuję, że kiedyś utłukę jej ten głupi uśmieszek.
Mam 20 lat i jestem ze swoim chłopakiem od roku. Anonimowy jest fakt, że moim najskrytszym marzeniem jest poligamiczny związek z dwoma facetami. Oczywiście tylko w wypadku gdyby oni nie mieli nic przeciwko, zdrada odpada.
Piszę tutaj chyba trochę z bezradności, nie mam komu w pełni się wygadać, a od pewnego czasu już po prostu nie daję rady.
Mam 20 lat i od 4 lat jestem w związku z Wojtkiem, w tym samym wieku. Ja wiem, że faceci dojrzewają dłużej, są większymi leniami i tak dalej, ale problem jest w tym, że mój chłopak nie pracuje. Nie od zawsze, po liceum znalazł pracę, zaczął zarabiać. Co prawda narzekał, mówił jak to każdego dnia mu się nie chce tam chodzić, ale jednak pracował. Ja pracuję już kilka lat, nawet kiedy chodziliśmy do szkoły już pracowałam, po prostu wiem, że tak trzeba i na tym polega życie. On chyba tego nie wie.
Nasz związek przechodził kryzys i rozstaliśmy się na parę miesięcy. Wojtek w tym czasie stracił pracę (został zwolniony podobno za miesięczny urlop zdrowotny) i kolejnej już nie znalazł. Trwa to już prawie pół roku. Ja chodzę do pracy codziennie, weekendami uczę się do wybranego przez siebie zawodu, a on nie robi kompletnie nic. Spędza czas z kolegami, siedzi w domu i nie ma żadnych planów na życie! Ostatnio zaczęłam naciskać na wyprowadzkę, mamy już odpowiedni wiek i staż, aby wyprowadzić się od rodziców, ale do diabła nie jestem w stanie utrzymać nas dwojga ze swojej wypłaty. Wojtek podobno szuka pracy, wysyła zgłoszenia gdzie tylko może, ale zaczynam wątpić, czy to w ogóle prawda, no bo jak to możliwe, skoro tyle czasu sytuacja nie ulega zmianie? Męczy mnie już powoli to, że za każde wyjście praktycznie płacę ja, zabieram nas na rożnego rodzaju koncerty i tym podobne, przez co niekiedy nie wyrabiam finansowo. Zastanawiam się też, czy warto w ogóle myśleć o wyprowadzce, bo jeśli Wojtek już znajdzie jakąś pracę, to nie wiem, czy po kilku tygodniach mu się nie odwidzi, a co wtedy zrobię? Nie wyrzucę go przecież, a sama nie dam rady zarobić na utrzymanie mieszkania i nas.
Opadają mi już ręce, każda rozmowa kończy się kłótnią, bo przecież on ciągle szuka i „to nie jego wina, że nikt nie oddzwania”. Przez to wszystko Wojtek strasznie mnie irytuje, nie mam ochoty na spotkania z nim, a w głowie coraz częściej definiuję go jako zwykłego życiowego nieudacznika. Nie wiem, czy ten związek ma jeszcze sens, mimo tego, ze podczas naszego rozstania okropnie za nim tęskniłam i byłam przeszczęśliwa, kiedy udało nam się odbudować relacje. Wiem, że tym razem też bym okropnie cierpiała i tęskniła, ale jestem na takim etapie życia, że oczekuję mężczyzny, który zapewni mi stabilizację, bezpieczeństwo i stworzy ze mną dom, a Wojtek buja gdzieś w obłokach i chyba nie ma takich samych planów i potrzeb jak ja.
Miałam wtedy ok 12 lat. Zima, dużo śniegu, mróz. Mama wysłała mnie po chleb. Do sklepu jakieś 500m. Zawsze przed wyjściem robię siku, tym razem stwierdziłam, że pęcherz prawie pusty, wytrzymam.
Nie wytrzymałam. Zsikałam się przy płaceniu. Mam nadzieję, że ekspedientka pomyślała, że to roztopiony śnieg... Spodnie na szczęście miałam czarne.
Dodaj anonimowe wyznanie
