#346rr

Jako że próbuję się odchudzać, a nie potrafię sobie wyobrazić dnia bez wizyty w Maku, opracowałem nową dietę. Zawsze kupuję tam pierwszy posiłek (a co, najwięcej kalorii trzeba dostarczyć sobie z rana, a na szczęście wstaję późno, więc daję radę wszamać śniadanko, gdy już jest klasyczna oferta, bo śniadaniowa jest fe), a potem do końca dnia sama sałata czy jakieś zmiksowane owoce kupione w formie gotowca.
Jak na razie chudnę, a kiedy znajomi pytają, co to za genialna dieta, to zmieniam temat. :D

#nyJBb

Mam 19 lat i problem z nawiązywaniem relacji. Mam znajomych i kilka osób, które mogę określić mianem przyjaciół. Moim problemem są relacje z chłopakami. 
Dopóki nie postrzegam chłopaka jako atrakcyjnego, to nie ma problemu. Traktuję go jak kolejnego znajomego. Jednak gdy widzę jakiegoś chłopaka i podoba mi się jego charakter i wygląd (co zdarza mi się dosyć często, jestem bardzo kochliwa), to tracę swoją pewność siebie i nie potrafię być sobą. Walczę z tym i z czasem zaczęłam tę walkę wygrywać. Na ogół umiem już rozmawiać z atrakcyjnymi chłopakami.
Brzmi zwyczajnie. Zbyt zwyczajnie na anonimowych. Dlatego pozwólcie, że dopiszę coś jeszcze.
Kiedy zauważam zainteresowanie ze strony mojej „ofiary” i widzę, że mogę ją mieć, gdy tylko zrobi jeden malutki krok, to automatycznie poziom atrakcyjności takiego chłopaka spada w moich oczach niemal do zera. 

Chyba do końca życia będę sama, bo chcę tylko tego, czego nie mogę mieć.
Czy to się jakoś nazywa?

#o3BQE

Często słyszę tekst, że matka to zawsze matka oraz że trzeba ją kochać i szanować mimo wszystko. Tylko że ja po prostu nie umiem.

Wychowałam się w rodzinie dysfunkcyjnej. Mieszkałam z matką i ojczymem. Ojczym, odkąd pamiętam, bił matkę, ale ona i tak zawsze do niego wracała. Za kołnierz też nie wylewali. Gdy miałam 6 lat, ojczym mnie molestował. Nie rozumiałam tego, co zaszło, ale mówił mi, że to normalne i nikomu nie mogę powiedzieć, a zwłaszcza mamie, bo będzie na mnie bardzo zła, więc milczałam. Z wiekiem coraz bardziej rozumiałam sytuację, ale i tak czułam zbyt wielki wstyd, żeby cokolwiek powiedzieć. Sześć lat zajęło mi zebranie się w sobie, żeby powiedzieć matce, co się wtedy stało. Wydusiłam to poza domem, spontanicznie i w miejscu, gdzie jakby co nie mogłaby mnie uderzyć. Zapytała się, czy doszło do penetracji. Gdy odpowiedziałam, że nie, machnęła ręką i stwierdziła, że nic takiego się nie stało, że przesadzam i pewnie to przeze mnie.
Mniej więcej rok po tym trafiłam do psychiatry, który stwierdził depresję. Na dodatek dostaliśmy kuratora po tym, jak w szkole zauważyli siniaki na moim ciele. Oczywiście to była moja wina, za co zostałam ukarana złamanym nosem. Nie poszli ze mną nawet do szpitala.
W wieku 15 lat na popijawie moich rodziców zostałam zgwałcona przez kolegę mojego ojczyma. Dopiero rok później wykrzyczałam to matce, gdy po raz kolejny mówiła mi, że jestem niewdzięczna, a ona wychowała mnie, najlepiej jak mogła i inne dziecko to by się cieszyło z takiej matki. Ze śmiechem odparła, że mogłam zrobić mu dobrze ustami. Bezsilność czy gniew to za mało.
Po mojej próbie samobójczej narzekała, że jestem na tyle tępa, że się zabić nie potrafię.
Kurator wiedział tylko o przemocy w rodzinie i próbie. Matka mówiła, żebym się nie chwaliła swoim „dziwkarskim” zachowaniem.
Straciłam nadzieję na pomoc od kogokolwiek, gdy powiedziałam kuratorowi, że się bardzo źle czuję psychicznie i nie mam już siły wstawać z łóżka, a on na to śmiejąc się: „Nie dramatyzuj, jakie wy możecie mieć problemy w tym wieku? Żeby nie mieć czasu na pójście ze znajomymi na lody?”. A matka tylko pokiwała głową, uśmiechając się.

Pięć lat temu się usamodzielniłam. Byłam na różnych terapiach i biorę leki od psychiatry, ciągle nad sobą pracując. Ale nadal nie jestem w stanie zbudować normalnej relacji czy nie ryczeć po kątach, gdy ktoś mnie zaprosi na randkę, a ja mimo chęci nie mogę pójść, bo nie wyobrażam sobie kontaktu cielesnego z kimkolwiek.

#yrLQS

W przedszkolu miałam przyjaciółkę Dorotę. Bardzo się lubiłyśmy. Potem kontaktu nie było do czasu liceum. W pierwszy dzień od razu rozpoznałyśmy znajomą twarz. Okazało się, że również do mat-fizu chodzimy razem. I się zaczęło: jak za dawnych czasów, papużki nierozłączki. Razem w ławce, podobne zainteresowania, wspólne wypady na pizze, imprezy itp. Dorota zawsze była ode mnie mądrzejsza i zdolniejsza. Zawsze była Dorota i „jej koleżanka”. Mnie nauczyciele kojarzyli tylko dlatego, że byłam obok niej. Nie przeszkadzało mi to. Byłam przeciętną uczennicą, a Dorota wzorową. Od początku liceum wiedziałam, na jakie studia chcę iść, okazało się, że Dorota chce iść na ten sam kierunek co ja. Chodziłyśmy razem na kurs przedegzaminacyjny. Wyczuwałam wyścig szczurów u Doroty, ale była bardzo skrytą osobą i nigdy mi bezpośrednio tego nie okazała. Miała mamę nauczycielkę i wiedziałam, że w liceum musiała mieć super oceny, bo inaczej się na nią w jakiś sposób obrażała. 

Egzamin na studia zaliczyłyśmy obie. Sukces. Ale potem  Dorota nie zaliczała kolokwiów i nie oddawała projektów, nie radziła sobie z systemem „teraz uczysz się sam, bez prac domowych, albo zaliczasz, albo nie”. Proponowałam jej pomoc, że oddam jej swój projekt, wspólną naukę, ale chyba jej duma na to nie pozwalała. Opuszczała zajęcia. Zaczęła mnie wystawiać. SMS-y, telefony – cisza. Zaczęłam odpuszczać zadręczanie się, co u niej słychać, pisanie, dzwonienie – jakby chciała, toby się odezwała, zawsze mogła na mnie liczyć.

Po roku dowiedziałam się od jej koleżanki z grupy, że Dorota miała problemy psychiczne. Wiedziałam od początku, że od zawsze była smutną osobą: rodzice nie byli razem, mocno to przeżywała w liceum, ale nie wiedziałam, że jej stan psychiczny doprowadził ją do szpitala... Jej kumpela nic więcej nie wiedziała. Niestety, od tamtej pory przez kolejne 8 lat nie odezwała się do mnie ani do koleżanki z grupy. Telefonu do jej mamy nie miałam nigdy.

Rok temu przed świętami byłam w sklepie. Zobaczyłam ją jako pracownicę, wiedziałam, że patrzyła na mnie. Od razu poszłam do niej, a ona poszła w innym kierunku. Pomyślałam, że chociaż się przywitam, bo szczerze mówiąc, bardzo mi jej brakuje i często o niej myślę. Ale nie, ona ewidentnie szła slalomem, żebym do niej tylko nie podeszła. Jak się zatrzymałam, ona na końcu sklepu tylko zerknęła, czy dalej idę. Mam tylko nadzieję, że widziała mój smutek i milion pytań na twarzy. 

Do tej pory nie wiem, co u niej słychać. Nie powiedziała mi, dlaczego zrezygnowała z naszej przyjaźni, co się stało, że tak się odcięła, co zrobiłam źle, że skreśliła naszą przyjaźń. Chciałabym usłyszeć wszystko z jej strony, jej wersję. Nawet jeśli ma mi powiedzieć rzeczy, których nie dostrzegałam i byłyby dla mnie bolesne.

#QZG0z

Jestem w związku prawie 6-letnim. Ostatnio w trakcie rozmowy narzeczony powiedział mi, że ma wrażenie, iż go ograniczam. Przy mnie, zamiast osiągać coś, cofa się. Gdy próbowałam drążyć, stwierdził, że to dlatego, że jestem gadułą i cały czas czegoś od niego oczekuję. Serio? Oto jak wygląda nasz dzień.

Gdy narzeczony ma drugą zmianę, wstaje, mierzy bicie serca i tętno, robi kawę, pije ją, bawi się z dziećmi. Korzysta z toalety, szykuje się do pracy (pakując się i ubierając) i wychodzi, by zjeść obiad u mojej mamy (jej propozycja, aby nam gotować – dla mnie to choć trochę odciążenie, więc nie sprzeciwiałam się). Tak wygląda każdy dzień mojego narzeczonego. Raz w tygodniu proszę go, aby został z dziećmi, abym mogła zrobić zakupy (mamy zasadę nie brać ich do zaludnionych miejsc, bo znowu chorują), a i tak często słyszę narzekania, że przeze mnie nie ma czasu na pracę i że jest w plecy z pracą. Jeśli kupię szafkę, proszę go, by ją skręcił, albo np. zamontował lampę. Mąż sam sobie składa ubrania, jest to jego życzenie (w weekendy). Jak syn zrobi siku przy nim, wylewa je do toalety, a jak coś się rozleje, to wytrze. 
Podobnie wygląda to, gdy ma pierwszą zmianę.

Mój dzień: szykuję śniadania – inne dla dzieci, inne dla narzeczonego (moje często jem około godziny 14:00 albo robię smoothie, by zjeść cokolwiek). Myję naczynia po każdym posiłku, sprzątam kuchnię, karmię dzieci, odciągam mleko dla córki, szykuję posiłek do pracy dla narzeczonego, przygotowuję drugie śniadanie (np. mus, placuszki, zdrowe batoniki itd.). Podobnie jest z pierwszym śniadaniem i każdym innym posiłkiem – wszystko praktycznie od podstaw, zero gotowców typu parówki, słodzone serki czy jogurty. Zajmuję się karmieniem dzieci, czytaniem książek przed snem, kołysaniem córki do snu i karmieniem piersią. Gdy dzieci zasną, mam chwilę dla siebie (robię pranie ręczne, zakupy, albo sprzątam to, czego z dziećmi nie mogę, np. toaletę). Dzieci wstają, jemy obiad i wychodzimy na spacer (teraz krótszy, w cieplejsze dni przynajmniej 2-3, maksymalnie 5-6 godzin, bo narzeczony ciągle mówił, że za krótko chodzimy na spacery). Na spacerze przekąska albo po powrocie do domu. Później układamy puzzle, czytamy książki, rysujemy. Wieczorem odkurzam, myję dzieci i jemy kolację. Wyciszam je do snu, szykuję kolację dla narzeczonego.

Mam wrażenie, że ze mną wszystko jest źle. Mam zadbać o dzieci i dom, ale jednocześnie o siebie (ćwiczyć, zdrowo jeść). Dodatkowo narzeczony dopiero teraz jest na etacie; wcześniej skupiał się na firmie i oczywiście pieniądze na firmę poszły z moich oszczędności (kilkadziesiąt tysięcy). Teraz płaci za firmę z własnych pieniędzy, a do domu praktycznie się nie dokłada. Widzę, że dzieci go kochają, ale często nie mam siły na nic, jak słyszę, że za dużo wymagam. Kocham mojego narzeczonego, choć związek z nim mnie męczy.

#95HNR

O tym, jak czasem nie potrafimy zauważyć szczęścia, które jest na wyciągnięcie ręki :)
Ale od początku.

Dziewięć lat temu zaczęłam studia. Studiowałam zaocznie, ale mieliśmy też obowiązkowy angielski przez pierwsze dwa lata. Do grup z angielskiego przydzielano według poziomu na podstawie testów, więc była tam mieszanka różnych specjalności. W tamtym okresie byłam płochliwym dzikiem, więc usiadłam w ostatnim rzędzie, sama. Dopóki nie spóźnił się rozczochrany, głośny, roześmiany wariat i nie postanowił usiąść obok mnie. Przedstawił mi się, ale tyle było interakcji między nami, aż do przerwy, wyszliśmy zapalić, pożyczył zapalniczkę, trochę próbował mnie zagadywać, ale nie miałam na to ochoty (byłam upośledzona społecznie, nie lubiłam ludzi, serio), jednak jego w ogóle to nie zrażało. Pomimo różnych specjalności zawsze widzieliśmy się na przerwach, a ja zaczęłam się otwierać, bo pomimo że był moim przeciwieństwem, to rozbrajał mnie tym jaki jest.

Po pierwszym roku byliśmy już prawdziwymi przyjaciółmi. Przeżywaliśmy wszystko, spotykaliśmy się w tygodniu, jeździliśmy na koncerty, dzwoniliśmy do siebie wieczorami (dzieliło nas ponad 200 km). Mniej więcej w tym samym czasie oboje weszliśmy w związki. Ograniczyliśmy trochę nasze kontakty, ale wciąż byliśmy przyjaciółmi. Kiedy któreś z nas miało problem w związku, to drugie było oparciem, ramieniem do wypłakania. Aż mój przyjaciel nie wyjechał za swoją kobietą na drugi koniec Polski. Zaczął też tam magisterkę, a nasz kontakt upadł do minimum – życzenia na urodziny i święta. Przez ponad rok. W tym czasie rozstałam się też ze swoim partnerem, jednak się pozbierałam i wróciłam na drugi rok magisterki z postanowieniem, że się nie poddam. Pierwszy zjazd, znajome twarze, wychodzę na papierosa, a tu nagle ktoś zasłania mi oczy. Odwróciłam się i ujrzałam tak dobrze znaną mi twarz! Mój przyjaciel! Po zajęciach poszliśmy na kawę, dowiedziałam się co się z nim działo – w skrócie, laska mnie nienawidziła, że jestem jego „kumplem”, bo jestem dziewczyną, stąd ucięty kontakt, a jemu zrobiła psikusa w postaci ciąży z innym.
 
T. postanowił wrócić i skończyć studia na naszym wydziale. Znów staliśmy się nierozłączni, jak za starych, dobrych lat. Ja rozpoczęłam kolejny związek, T. wspierał mnie, cieszył się moim szczęściem, ja wspierałam go w jego randkach. Niestety pech chciał, że kolejny facet mnie zranił. Na szczęście tym razem T. był przy mnie. Skończyliśmy studia, ja znalazłam pracę w mieście, w którym studiowaliśmy, mieliśmy więcej czasu na przyjaźń.

Rok temu pojechaliśmy na Open'er. Nie wiem, czy to muzyka, czy alkohol, ale na jednym koncercie T. powiedział, że chciałby spróbować. Przeraziłam się, ale się zgodziłam. To było szalone, nienormalne, przecież znamy się na wylot! Na tyle szalone i nienormalne, że pobieramy się w kwietniu :)

#FRx0h

Cóż, jest to jedna z rzeczy, która wywołuje u mnie wstyd i pieczenie policzków. Urodziłam się w tym samym dniu co znany austriacki akwarelista. I to jeszcze sto lat po nim.

Wszyscy, którzy kojarzą ten fakt (na szczęście mało jest takich osób), śmieją się, że to by pasowało, bo charaktery mamy podobne.

Damn, fajnie. :/

#r120X

Jestem biednym studentem. Dziś znalazłem przed sklepem portfel, w którym było około 1000 zł. Oddałem go do punktu informacji w sklepie, żeby postąpić uczciwie.
Teraz siedzę w pokoju z moim stanem konta w wysokości 12 zł, trochę żałując tej decyzji, ale wierzę w karmę i mam nadzieję, że dobro do mnie wróci.

#KVLQR

W maju tego roku poznałem przez kumpla na Discordzie Najlepszą Osobę, jaką udało mi się poznać przez internet. Świetnie nam się grało w Minecrafta. Miała problem z angielskim, a jako że mieszkam w Anglii i znam dobrze język, postanowiłem jej pomóc w podszkoleniu się.

Jak już wspomniałem, poznaliśmy się przez kumpla i zaczęliśmy grać razem, nasza znajomość rozwinęła się, bo doskonale w tamtym czasie się dogadywaliśmy, opowiadała mi ciekawostki (nawet takie najprostsze) – czas, kiedy się tak doskonale dogadywaliśmy się, uważam za jak najbardziej udany. Nasza znajomość ciągnęła się do początku wakacji. W tymże czasie bardzo się do siebie zbliżyliśmy i nasze relacje były czymś, co kochałem robić, codziennie dzwoniliśmy do siebie wieczorami i gadaliśmy nawet do 3 nad ranem, oglądaliśmy przeróżne filmy na Netflixie, płakaliśmy, kiedy było nam smutno, cieszyliśmy się, kiedy było nam wesoło.

Ona jest harcerką i musiała na miesiąc wyjechać, żeby opiekować się dziećmi, była wychowawcą. Właśnie wtedy mówiliśmy sobie, że będziemy codziennie pisać czy dzwonić do siebie tylko wtedy, jak będzie miała czas. Nie chciałem jej po prostu przeszkadzać, bo wiedziałem, że opiekowanie się grupą dzieci jest męczące, dlatego nie pisałem do niej, żeby dać jej odpocząć (i tutaj właśnie popełniłem błąd, bo ona chciała tego kontaktu, ja również, ale tak jak napisałem, nie chciałem ją za bardzo męczyć). Trwało to do końca sierpnia, kiedy skończyła kolonie, napisała pewnego wieczoru, bo miała lekkie załamanie (wtedy mi o tym nie powiedziała, dopiero potem). Ja jej odpisałem, że aktualnie jestem w pracy i możemy pogadać jutro, bo bardzo wtedy późno kończyłem i ona odpisała mi, że bez problemu i że się bardzo cieszy i się nie może doczekać.

Następnego dnia miałem do pracy na rano i wróciłem dość wczesnym wieczorem. Wtedy nie odbierała telefonu ode mnie, nie odpisywała, wysłała mi tylko krótką wiadomość na snapie, że ją bardzo zraniłem tym, że się nie odzywam. Poczułem wtedy smutek, żal i przykrość i chciałem jej to wytłumaczyć.

Na następny dzień wszystko sobie wyjaśniliśmy i znowu było tak jak dawniej. Naprawdę daleko od niej mieszkam, postanowiliśmy jednak być ze sobą. Te ostatnie 3 miesiące, które w sumie już niedawno minęły, wspominam za naprawdę piękne, kiedy wyznawaliśmy sobie miłość i tak dalej.

Ostatnio poznała jakichś tam kolegów i mi powiedziała, że lubi tylko z nimi rozmawiać, nic więcej, i mi napisała bardzo dużo ciepłych słów, które utkwiły mi w głowie bardzo mocno. Lecz ostatnio chyba ze względu na tę odległość nie mogę nic jeść, kiedy jestem głodny i zaczynam jeść, po dwóch kęsach odechciewa mi się i czuje mdłości. Jeszcze nigdy czegoś takiego nie miałem... Co mogę zrobić...

#y6HGz

Od początku wiedziałam, że mój mąż ma skrajnie inne poglądy niż ja na pewne kwestie. Najbardziej wkurzał mnie swoim podejściem do związków jednopłciowych, jednak mimo to związałam się z nim, a o tematach spornych zdecydowaliśmy się nie rozmawiać. Ot, od czasu do czasu możemy coś bąknąć, ale żadne z nas nie próbuje wmówić drugiej stronie swoich racji.
Jednak od jakichś dwóch lat mężowi odwaliła korba... Wyklinał, wyzywał, ba, nawet wpajał tę swoją niechęć naszym dzieciom (dzięki bogu to ze mną spędziły większość czasu w swoim życiu i wpoiłam im szacunek do innych, nawet jeśli nie zgadzają się z ich stylem życia). W domu atmosfera zrobiła się ciężka. Ja wychodzę z założenia, że nie obchodzi mnie, kto z kim śpi, tylko jakim jest człowiekiem, i nikomu do łóżka nie zaglądam. Sama mam sporo znajomych z tego kręgu i zaręczam, że niczym mnie nie zarazili ani mnie nie zgorszyli, jak to zwykł mawiać mój mąż.
Dla niego wszystko jest białe albo czarne, nie ma innych kolorów.
Pół roku temu jednak przesadził i spakowałam jego rzeczy, wystawiając je za drzwi.
Z początku kłócił się, że mi przejdzie, że to wina „tęczowych”, którzy mieszają mi w głowie itp. itd.

Jaka jest prawda?
Zanim spakowałam męża, siedzieliśmy przy jednym stole: ja, on, nasz syn i córka. W pewnym momencie mąż znów zaczął swoją tyradę o „zboczeńcach” i co by zrobił, gdyby jakiś był w pobliżu. Wtedy zobaczyłam, jak mój syn drży i ma łzy w oczach.
Dopiero to pozwoliło mi zobaczyć, jak Mikołaj czuje się we własnym domu – jak przestępca i degenerat.

Rok temu mój syn przyszedł do mnie i wyznał mi, że nie jest pewny swojej orientacji, że jest zagubiony i boi się tego. Od tego czasu z własnych zaskórniaków opłacam mu wizyty u specjalistów, z którymi rozmawia o tym i próbuje zrozumieć samego siebie. Nie jest łatwo, wciąż otwarcie nie przyznał, że jest gejem, ale widzę, że zaczyna to do niego docierać.

Po wyprowadzce męża syn odżył, uśmiecha się, w domu razem ze mną robi sobie maseczki, chodzi ze mną na zakupy, gotuje (mąż te wszystkie czynności uważa za niemęskie), zmienił styl ubierania, pomalował włosy, przyprowadza do domu kolegów. Mikołaj jest szczęśliwy.
Tylko ja nie.
Cholernie kocham swojego męża, nawet jeśli jest ograniczonym, ignoranckim burakiem, to kocham go i bardzo za nim tęsknię. Jednak wybrałam syna, na jego szczęściu zależy mi jeszcze bardziej.
Co do męża... wciąż nie wie. Mikołaj chce mu powiedzieć, jak będzie gotowy, boi się, że ojciec go odrzuci.
Dodaj anonimowe wyznanie