#N4sjw

W podstawówce w mojej klasie był chłopak z biednej rodziny. Nie mieli w domu łazienki i – nie będę tego ubierać w ładniejsze słowa – śmierdziało od niego na kilka metrów.

Jako że byłam nieśmiałym i nielubianym w grupie dzieckiem, to często na spacerach lądowałam z nim w parze. Dobroduszni nauczyciele i rodzice kazali mi trzymać go za rękę, żeby mu nie było smutno. 

Przez następne pięć lat leczyłam grzybicę skóry na dłoniach. Nie ma morału, nie ma przemyśleń, nie wiem sama, co o tym myśleć.

#tSt1d

Jest wiele kobiet, które pragną potomstwa, ale boją się ciąży. Ja mam wręcz odwrotnie.

Nie lubię i nie chcę mieć dzieci, jednak chciałabym być w ciąży. Podnieca mnie myśl o wszelkich zmianach, jakie następują w tym stanie. Widok ciążowych brzuchów wywołuje u mnie dreszczyk emocji. Gdy zostaję sama w mieszkaniu, wkładam sobie pod bluzkę poduszkę i oglądam się z zadowoleniem w lustrze. Regularnie oglądam zdjęcia ciężarnych i filmy z porodu.

O moim fetyszu nie wie nikt, nawet partner. Wiem, że chociaż jemu powinnam powiedzieć, ale za bardzo boję się, że uzna mnie za dziwadło (którym w sumie jestem).

#dhgxl

Ostatnio przypomniały mi się czasy szkolne. Gimnazjum, chwila przed fizyką, przedmiot, który prowadziła nauczycielka będąca najgorszym koszmarem każdego ucznia. Pani X^2 miała pytać, nie pamiętam już z czego, pamiętam że kompletnie nie rozumiałam tych tematów. Wiedziałam, że jeśli wybierze mnie, to jest po mnie. Co wymyśliłam? Wzięłam cyrkiel i rozcinałam sobie całe przedramię, wyzbierałam krew na chusteczkę, przyłożyłam do nosa, że niby mam krwotok (rozdrapanie naczynka w nosie wydawało mi się zbyt drastyczne, ale rozszarpanie ręki już nie). Razem z koleżanką poszłyśmy do pani X^2, żeby zwolnić się do higienistki. Udało się, idziemy.


Niestety krew z ręki zaczęła przebijać przez bluzkę (tego dnia miałam jasną i cienką). Higienistka zauważyła, nie wiedziałam, jak logicznie to wytłumaczyć, więc wezwali do mnie szkolnego pedagoga. Po godzinie wypytywania mnie o życie rodzinne itp. powiedziałam prawdę. Pani pedagog obiecała zachować tę rozmowę dla siebie. 


Następnego dnia mieliśmy godzinę wychowawczą, temat: samookaleczanie. Przyszła pani pedagog i kazała mi pokazać ręce, żeby wszyscy wiedzieli, że mogę na nich liczyć i że skoro to już się wydało, to będę bardziej otwarta. Później było wzywanie rodziców, psycholog. Nie wiem, kiedy do nich dotarło, że nie mam zamiaru się zabijać ani nic w tym stylu. Cały ten cyrk trwał około miesiąca.

A pani X^2 i tak mnie przepytała na następnej lekcji, dostałam jedynkę.

#KAFv5

À propos wychowania. Historia z placu zabaw.

Jakaś matka „tarmosiła” dziecko, bo chciało po zjeżdżalni wejść na górę. Moja córka też chciała i patrzy na mnie, a ja mówię: „Chcesz, to wchodź, tylko miej na uwadze, że tam jest ślisko”. Tamta matka do mnie, że młoda spadnie, krzywdę sobie zrobi itede. Ja na to, że moja córka nie jest upośledzona ani fizycznie, ani umysłowo. Zobaczymy, co się stanie.

Córka zaczęła wchodzić, ale po kilku kroczkach się oczywiście poślizgnęła, uderzyła głową w zjeżdżalnię i zjechała rakiem. Wstała, otrzepała się i poszła na drabinki.

Ja wiem, że to jest podobne do tej historyjki z kaloryferem, co krąży po internetach, ale co zrobić.

PS Tamten dzieciak już nie chciał wchodzić.

#a4AO4

Z natury mówię bardzo cicho, przez co podczas rozmów nikt mnie nie słucha i ogólnie mało kto sam z siebie chce ze mną rozmawiać. Strasznie się tego wstydzę, ale mówienie głośniej jest dla mnie bardzo niekomfortowe. Marzy mi się, żebym kiedyś spotkała osobę, która naprawdę będzie chciała ze mną rozmawiać i nie będzie jej przeszkadzać moje ciche mówienie.

#aJOKH

Uwielbiam to, jak moi rodzice traktują mnie i moją młodszą o trzy lata siostrę. Uwielbiam, kiedy dają wskazówki dotyczące wychowania znajomym, którzy są początkującymi rodzicami. Uwielbiam, kiedy pouczają wszystkich naokoło, że oni źle wychowują swoje dzieci. 
Każde „uwielbiam” jest napisane z ironią. Dlaczego?

Martusia (moja młodsza siostra) dostała od rodziców nowe firmowe buty. Po trzech tygodniach stwierdziła, że ona jednak chciałaby buty innej, równie drogiej firmy, bo tamte już nie są modne i wszystkie koleżanki mają już te nowe. Martusia buty dostała.
Moje stare trampki przeżyły już trzy sezony, ale zaczęły się rozpadać. Zapytałam rodziców, czy zapłacą mi za nowe buty – nie musiały być firmowe, bo na tym mi najmniej zależało. Rodzice odmówili. Powód? Mam nie przesadzać, skleić kropelką i będą jak nowe!

Martusia usłyszała od koleżanek, że jadą na koncert pewnego artysty. Martusia zawsze mówiła, że ona go nie lubi, ale skoro koleżanki jadą, to ona też pojedzie! No i rodzice kupili jej bilet, ale że mieszkamy nad morzem, a koncert był w Krakowie, to rodzice stwierdzili, że pojadą z nią na koncert i zostaną na weekend w hotelu, żeby odpocząć. Drogo ich to wyszło, ale cóż, ich pieniądze, ich sprawa.

Poprosiłam rodziców, aby dorzucili mi się do wycieczki. Miałam jechać ze znajomymi na trzy dni pod namiot autobusem. Ja byłam totalnie spłukana, a możliwy termin wyjazdu był tylko jeden, więc stwierdziłam, że dla rodziców nie będzie to aż tak wielki problem. Jednak był. Nakrzyczeli na mnie, że narażam ich budżet, że zaraz na chleb nie starczy, a ja chcę pod jakiś namiot jechać! No jak ja śmiałam...

Martusia zbiła szybkę w telefonie, bo zdenerwowała się i rzuciła nim o podłogę. Rodzice od razu stwierdzili, że kupią jej nowy, bo ten ma już rok i należy jej się. Kiedy zapytałam ich, czy naprawdę w takim razie nie mamy na chleb i tak im szkoda kasy na mój wyjazd, skoro jej z marszu kupują nowiutkiego ajfona? Znowu ich reakcją był krzyk na mnie, wytykanie każdego błędu. Martusia tylko uśmiechała się pod nosem.

Ja już naprawdę nie wiem, czy ja jestem taka okropna w stosunku do rodziców, że oni mnie traktują w ten sposób? Czasami nie mam po prostu siły patrzeć, jak Martusia dostaje kolejną niepotrzebną rzecz, a mi rodzice na podstawowe nie chcą dać.

#fHO46

Nie kocham swojej żony. Ożeniłem się z nią po dość krótkiej znajomości, bo miałem złamane serce, a ona była cierpliwa, spokojna i wydawało mi się, że szybko przy niej zapomnę o mojej byłej. Niestety, po kilku latach od ślubu, wiem, że nie. Ciągle kocham moją byłą dziewczynę i ciągle marzę, że jeszcze kiedyś będziemy razem. Z moją żoną nigdy nie było takiego połączenia dusz jak z moją byłą. Lubię żonę i ją szanuję, ale to jednak nie jest taka miłość.
Nie odejdę, mamy dziecko, które kocham ponad życie i nie zafunduję mu takiej traumy. Jednak na duchu trzymają mnie wizualizacje mojego przyszłego życia z moją  byłą.

Wiem, że zaraz poleje się fala hejtu, ale jestem dobrym ojcem i najlepszym mężem, jakim mogę być. Po prostu nie kocham żony.

#Jk9IB

Ostatnio miała miejsce dziwna sytuacja. Moja starsza siostra miała sen, w którym szła wraz ze swoim mężem na cmentarz, trzymając w ręku znicz. Gdy obydwoje przekroczyli próg cmentarza, siostra znalazła się przed wejściem do sali szkolnej. W niej znajdowały się ciała przykryte białymi prześcieradłami. Wszystkim było widać jedynie twarz, reszta ciała była zakryta. Wśród nich znajdowało się ciało naszej prababci. Siostra podeszła do niej, prababcia nagle się podniosła i chwyciła ją za rękę. Wypowiedziała do niej słowa, które brzmiały następująco: „Nie bój się mnie, stęskniłaś się za mną?”. Po tym moja siostra rozpłakała się w śnie i natychmiast się obudziła. Dziwne jest to, że po obudzeniu nadal czuła ciepło na ręce w miejscu, gdzie chwyciła ją prababcia.

Jeszcze parę dni wcześniej moja młodsza siostra (ma 11 lat) obudziła się w nocy, twierdząc, że ktoś nad nią stoi i się na nią patrzy. Była przerażona  i następne trzy noce spała razem z moją mamą.

Razem z siostrami i rodzicielką połączyłyśmy te dwa przypadki. Nie wiemy, co o tym sądzić, czujemy się z tym dziwnie i jesteśmy lekko przerażone. Ważnym faktem jest to, że 22 listopada jest 11 rocznica śmierci prababci.

#0Jb3c

Miałam ciężkie dzieciństwo, rodzice byli biedni, więc nie było nas stać na markowe ubrania, telefony, buty, wycieczki klasowe, wiązało się to z brakiem akceptacji przez rówieśników. W liceum byłam wycofana, nie miałam wielu znajomych, ale miałam chłopaka. Myślałam, że będziemy już zawsze razem, wydawał mi się idealny, tworzyliśmy wizję wspólnego życia, jednak z perspektywy czasu wiem, jak głupia byłam. Był ode mnie kilkanaście lat starszy, jednak nie paliły mu się rączki do pracy, do nauki również był ostatni.  Jak już pisałam, pochodzę z biednej rodziny, przez co miałam z tego powodu problemy, chciałam się z tego wyrwać. On wydawał się przepustką do lepszego świata, widział we mnie człowieka, nie patrzył na to, co mam. Było to dla mnie cudowne, z pierwszym razem nie śpieszyliśmy się, ponieważ nie byłam na to gotowa. Rozumiał mnie, mówił, że poczeka. Kiedyś przeglądając internet, napotkaliśmy artykuł o młodocianych dziewczynach, które sprzedają swoje dziewictwo za pieniądze. On się tylko uśmiechnął i powiedział, że skoro ludzie są w stanie zapłacić grube tysiące za takie rzeczy, to może warto spróbować? Obiecał mi złote góry, że wyprowadzimy się, zaczniemy nowe życie, cuda na kiju. Każda normalna osoba kazałaby mu spadać, ale nie zakompleksiona ja.

Wystawiliśmy ogłoszenie, o dziwo serio był spory odzew, faceci byli w stanie zapłacić naprawdę duże pieniądze za bycie pierwszym. Po jakimś czasie umówiłam się z mężczyzną na spotkanie, pamiętam, że jechałam tam przerażona, ale traktowałam to jako przepustkę do lepszego życia. Przyjechał do mnie na dworzec, coś tam próbowaliśmy rozmawiać. Gdy przyjechaliśmy do niego, usiadł i po prostu zaczął się do mnie dobierać. Było mi okropnie, ale wiedziałam, że muszę dać radę, że to dla naszego dobra. Gdy już miało do czegoś dojść, zaczęłam płakać i powiedziałam, że nie chcę. Dzięki Bogu facet zrozumiał i po prostu odwiózł mnie na dworzec; wiadomo, że był wkurzony, ale nie zrobił nic, czego bym nie chciała. Cieszę się, że tak wyszło, miałam więcej szczęścia niż rozumu.

Po powrocie chłopak zapytał mnie, gdzie pieniądze. Powiedziałam mu, że do niczego nie doszło, bo nie dałam rady, wtedy powiedział mi, że jestem beznadziejna i że nawet tego nie potrafię zrobić, po czym uderzył mnie w twarz. Wtedy coś we mnie pękło, wybiegłam z jego mieszkania z płaczem i już wiedziałam, że to koniec. Musiałam żebrać na dworcu o pieniądze na bilet do domu, jakiś pan, widząc mój płacz, dał mi 50 zł.  Poprosiłam tego o pana o numer konta, nie chcąc go oszukać, jednak zgubiłam karteczkę. Mimo że minęło już tyle czasu, czuję się jak złodziej :(

#swuVt

Pracuję w policji (w kraju europejskim, nie w Polsce). Niedawno wyszłam po pracy do pubu niedaleko mojej bazy z kolegą z pracy. Czas minął świetnie – rozmawialiśmy, śmialiśmy się, obgadywaliśmy kolegów i tym podobne. Gdy zamknęli pub, stwierdziliśmy, że jeszcze nie czas do domu, więc kupiliśmy cztery browary i wróciliśmy pić do pustej bazy. To samo w sobie grozi zwolnieniem albo przynajmniej upomnieniem, jakby ktoś się dowiedział, ale sprawy zaszły dalej – alkohol we krwi zrobił swoje i najpierw zaczęliśmy flirtować, a potem od słowa do słowa zrobiliśmy to w biurze. Jakby ktoś się dowiedział, to zostalibyśmy zwolnieni dyscyplinarnie w mgnieniu oka.
Czy można stoczyć się bardziej? Można. Facet ma żonę i bardzo dobrze o tym wiedziałam.
Dodaj anonimowe wyznanie