Pewnego razu w szkole (podstawówka, klasa 4) był Dzień Ojca. Przede mną i przed moją dobrą koleżanką szedł ksiądz, który nas uczył religii. Więc co mój głupi móżdżek wymyślił? Że skoro jest Dzień Ojca, a do księdza mówiliśmy „proszę ojca”, to wypadałoby mu też złożyć życzenia.
Złożyłyśmy.
Jego miny nigdy nie zapomnę :D
Niedawno mój trener boksu, widząc moją skrajną awersję do uderzania w worek treningowy (najzwyczajniej nie potrafię tego zrobić, jest to dla mnie tak niekomfortowe), zapytał mnie, czy naprawdę nie ma nikogo, kogo chociaż choć trochę nie lubię (bym mogła sobie wyobrazić tę osobę). Wówczas odpowiedziałam mu, że nie.
Nie ma osoby, są zachowania. Nienawidzę hipokryzji, w jakiejkolwiek postaci. Grubych ludzi, którzy wyśmiewają chudszych, żeniących się księży, głupków proklamujących swą „dojrzałość”, nieempatycznych nawołujących do większej wyrozumiałości, „tolerancyjnych” nastolatków nietolerujących innych rówieśników z najgłupszych powodów, leniwych ludzi drwiących z innych pracowitych... Mogłabym tak w nieskończoność. Pewnie ma to na celu jakoś usprawiedliwić się w naszych oczach i projektować na innych, ale to wciąż denerwujące. Tacy ludzie napawają mnie obrzydzeniem, ale na co dzień staram się ich po prostu ignorować.
Nie zdzierżę również manipulatorstwa i wszystkich związanych z nim sztuczek (w języku angielskim dobrze to nazwali). Gaslighting, love-bombing, silent treatment/ghosting, guilt-tripping, triangulation itp. Nie mam zaufania do takich osób, nie jestem też w stanie z nimi empatyzować. Rozumiem, że gdzieś musieli się tego nauczyć, w toksycznym środowisku, od bliskich lub znajomych, ale to żadne usprawiedliwienie, a jedynie powód. Przy takich osobach dbam o zachowanie dystansu psychicznego.
No i arogancja. Na takich ludzi nie mam sposobu. Gdy się uprą, nie ma na nich bata, żadna siła argumentu, choćby najlogiczniejszego, ich nie przekona, a swoim poczuciem wyższości potrafią doprowadzić człowieka do szału. A już najgorzej jest wtedy, gdy piastują stanowisko wyższe od naszego (rodzic, nauczyciel, pracodawca itp.). Jedyne, co pozwala mi zachować wtedy zdrowy rozsądek, to ciągłe przypominanie sobie dwóch rzeczy: że takie zachowanie wynika ze skrajnie niskiego poczucia własnej wartości oraz że w zasadzie to w procesie ewolucji obdarowano mnie wolną wolą i zawsze mogę zrobić, co chcę, a z nimi to pies tańcował.
Jestem w związku, jak na wszystkie drobne szczegóły, wspaniałym.
Jest jeden problem, nie wie o tym moja rodzina. Dlaczego? Bo jest to osoba innej narodowości, a dokładnie mówiąc ukraińskiej.
Nikt z mojego otoczenia nie ma z tym większego problemu, okej, zdarzają się głównie z męskiego grona uszczypliwe uwagi, no ale idzie je przeżyć. Jednak nie jestem w stanie powiedzieć o tym w domu. Wiem, jak będzie, wiem, że znowu zacznie się wpierniczanie się w moje życie i robienie tak, bym to ja odpuściła. Nie mam zamiaru, bo jest mi dobrze z tym człowiekiem. W końcu po wielu melodramatach mam kogoś stabilnego w swoich uczuciach. Czuję się bezpiecznie, przy nim nikogo nie udaję.
Wolę udawać, że żyję tak, jak żyłam, że nadal jestem tym samotnikiem w rodzinie. Jestem dorosła, podkreślam, ale dla własnego spokoju wolę o tym nie mówić. A za jakiś czas po prostu się wyniosę (bo jest to bliżej niż kiedykolwiek) i dopiero będąc na swoim, o wszystkim powiem, wtedy nikt nie będzie chciał zmienić mojego zdania, bo po prostu będziemy daleko od siebie.
Nie cierpię siostry męża.
Jestem mężatką od 24 lat, od samego początku związku nie byłam akceptowana przez siostrę męża. Wyrażała to w bardzo różny sposób – słyszałam, że jej brat ożenił się z bidulą i że powinnam iść pod most mieszkać, a nie w jej domu. Teściowa wtórowała jej od początku, bo jak to kochany syn ożenił się z takim zerem. Po trzech miesiącach od ślubu zostałam zwyzywana od najgorszych, bo próbowałam zapytać teściową, dlaczego ona (siostra męża) w taki sposób wyraża się o mnie. O mnie zawsze mówili, „ona”, a nie po imieniu. W styczniu mija 25 lat i dalej mieszkamy w jednym domu – my na piętrze, a teściowa z nią na parterze. Dodam, że siostra męża ma wybudowany i w pełni wykończony dom od 15 lat, a nadal mieszka z nami. Mąż mówi, że wkrótce się wyprowadzi, ale słyszę to już od 15 lat. Mam już dość, to jest chora sytuacja. Mąż uważa, że ja muszę się z tym pogodzić, a dla mnie to chora sytuacja, bo ona ma teraz 58 lat i żyje jak pijawka przy nas. Teściowa ją dodatkowo sponsoruje, więc po co ma mieszkać sama i finansować swoje życie, jak tu wszystko za friko? Dodam, że prowadzimy gospodarstwo rolne i to jest nasze źródło utrzymania, dlatego nie wyprowadziliśmy się, jak to wszystko się zaczęło. Jak urodziłam pierwsze dziecko, to powiedziała, że urodziłam bękarta, po urodzeniu córki mówiła na nią „to”. Jestem wyczerpana psychicznie i doszłam do wniosku, że mam traumę, czasem chcę wszystko rzucić i powiedzieć „wyprowadzam się”, ale gdzie? Boli to, że mąż nie potrafi mnie zrozumieć, bo przecież to jego siostra, która „zajmuje się” matką, która nie wymaga opieki. Czasem jestem tym bardzo zmęczona i samotna.
Drzemka na kanapie – tylko ja i sen o dziewczynie, która tak mnie kręci, że to głowa mała.
Koniec drzemki na kanapie – tylko ja z p o t ę ż n y m namiotem, moi starzy, ich telefony włączone na nagrywanie i ich zduszony śmiech, bo gadałem sprośne rzeczy przez sen. Sam nie wiem, co z tego wszystkiego jest najgorsze.
Moje kochanie ma całe spektrum zalet, jednak jest jedna rzecz, z którą ma problemy... A imię tej rzeczy to romantyzm. I tak pewnego razu siedzimy u niej w pokoju, wtuleni w siebie... I nagle ona podnosi głowę i ze swoim słodkim uśmiechem mówi mi: „Pachniesz jak dział mięsny w Auchanie”.
To aluzja, że mam się częściej myć?
Dostałem ostatnio podwyżkę, przeliczyłem wszystko jeszcze raz w mojej tabelce budżetowej i pomimo tego, że zarabiam naprawdę duże pieniądze, to wciąż po opłaceniu dokładnie wszystkich rachunków na życie zostaje mi 200 zł miesięcznie. Najlepsze jest to, że zarabiam tyle, za ile w mojej rodzinnej wsi utrzymałoby się spokojnie całą rodzinę, a ja sam nie jestem w stanie utrzymać się za to w mieście.
Nie każda choroba psychiczna jest oczywista. O swojej przekonałem się w dość osobliwy sposób.
Przez trzy dni i noce, z przerwami tylko na jakieś jedzenie (czytaj: cokolwiek akurat było w pobliżu) i WC, sprzątałem warsztat swojego taty, który wyjechał na tydzień, a ja pilnowałem jego zwierzaków i domu.
Pomyślicie, że to nic takiego, ale... Warsztat to typowa zbieranina wszystkiego z ostatnich 20-30 lat. Śruby, narzędzia, kable, stare elementy hydrauliczne, rowerowe i tak dalej, i tak dalej.
Wszystko wyczyściłem zmywaczem do narzędzi, posegregowałem, narzędzia również. Każdy detal, każda półka – wszystko zostało wyczyszczone, ułożone, posegregowane i zdobiony, ogólnie rzecz mówiąc, porządek.
Sprzątałbym dalej, gdyby nie brat, który zaalarmowany przez tatę, który nie mógł się do mnie dodzwonić, przyjechał kilkaset kilometrów zobaczyć, co się stało.
Od tamtego wydarzenia minęło już kilka lat... Biorę leki. Sprzątać nadal lubię.
Mam za jakiś czas urodziny. Zaprosiłam kilka osób, z którymi chciałabym się zobaczyć. I właśnie się dowiedziałam, że kolejny rok z rzędu nikt nie przyjdzie. Każdy ma coś innego do zrobienia. A ja siedzę i płaczę, bo jest mi cholernie przykro, że nie jestem dla nikogo na tyle ważna. Nawet nie bardzo mam komu o tym powiedzieć, żeby nie wyjść na żałosną.
Mam już wszystkiego dość i płakać mi się chce z bezsilności. Mojemu facetowi nie podoba się, że chcę mu do rozsądku przemówić i zachowuje się jak rozkapryszona księżniczka. Jego mechanik samochodowy, jego kolega, gra w internetowe kasyno i wciągnął go w to. Ja od wszelkich takich rzeczy trzymam się z daleka. Próbuję mu wytłumaczyć, że nie ma kasy na to, że można się uzależnić, że prawie niemożliwe, żeby w to wygrać, cale pieniądze przewalić można, ale on woli się obrazić. Nazwał mnie drugą wiedźmą, czyli swoją byłą. Byłą, która zgotowała mu piekło z życia, niszczyła go psychicznie, wydzwaniała na niego na policje, do MOPS-u. Gdyby mnie nie poznał, skończyłby w więzieniu albo na strychu. Może mu adrenaliny brakuje takiej jak z nią? Nic już nie wiem. Sprawdziłam mu aplikację bankową, bo zgadłam PIN jak spał, i było tam kilka przelewów po do kasyna. Raz 50 zł, raz 250 zł, nawet 360 zł. Nie przyznał mi się, choć próbowałam go o to subtelnie zapytać. Nawet nie wiem, czy wie o tym, że tych pieniędzy nie ma. Boję się mu przyznać, że to sprawdziłam, bo znowu focha strzeli. Miał ogromne długi upadłościowe, ledwo z nich wyszedł, a chce się wrąbać w kolejne gówno. Pożyczył ode mnie w sumie w ciągu roku ok. 4 tys. i tyle samo od wuja. Gdyby nie to, nie miałby nawet co jeść, bo cała jego wypłata szła na długi. A ten kretyn znowu chce sobie problemów narobić... Nie wiem, co powinnam zrobić. Przyznał mi się, że po wypłacie znowu spróbuje, chcę mu sprawdzić telefon znowu, czy są tam przelewy na to kasyno, ale co to da? Tylko raz podobno zagrał, przelewając koledze 50 zł Blikiem, ale z tego, co widziałam, było tego więcej. Facet trzydziestoletni, trochę starszy ode mnie, a głupi strasznie. O wszystko się obraża, ma fochy. Mój ojciec powiedział, że możemy się budować za jego domem, działka duża, ale w tej sytuacji to chyba niemożliwe.
Dodaj anonimowe wyznanie