Wraz z moim facetem na ten moment wynajmujemy pokój, dopiero od niedawna zaczęła pracę i przyznam szczerze, że z znalezieniem pracy jest ciężej niż z zajściem w ciążę. Odkładamy pieniądze na większe mieszkanie itp i zawsze gdy właściciel chciał przyjść pokazać pokoje nowym „lokatorom” którzy mieli się wprowadzić, informował nas o tym, ale pewnego dnia zobaczyłam wystawione śmieci za drzwi i pytam się mojego faceta, czy może on to zrobił. Ku mojemu zdziwieniu parę minut później bez zapowiedzi przyszedł właściciel z zainteresowanymi osobami, syf w kuchni, nie posprzątałam, bo nie zdążyłam. Myślałam, że to jednorazowa akcja, ale kilka dni później znowu to samo, tylko tym razem siedziałam w domu, rozpakowywałam zakupy i znowu słyszę, że ktoś idzie i zero SMS, że będzie i chce pokazać lokum zainteresowanym osobą. A co gdybym była naga w kuchni? Albo kąpała się z otwartymi drzwiami od łazienki z głośną muzyką? Musiałam PRZECZYTAĆ w internecie, czy właściciel ma do tego prawo i otóż nie ma. Wcześniej nie było problemu i nagle takie słabe zachowanie wychodzi. Tu chodzi o komfort i o to, by nie czuć wstydu, ci właściciel przychodzi sobie kiedy chce i gości w „jego” mieszkaniu, ale moim miejscu, za który mu płacę. Przesadzam?
Jestem dziennikarką w znanej gazecie. Celowo nie chcę podawać zbyt wielu szczegółów, w każdym razie profil pisma jest zdecydowanie feministyczny, a ja od lat kształtuję znaczną część narracji. Na pewno widzieliście przynajmniej nagłówki moich tekstów, często wyświetlają się w mediach społecznościowych i wzbudzają skrajne emocje. W dużym skrócie: na podstawie naciągniętych pod tezę wątpliwej jakości badań naukowych i dowodów anegnotycznych kreuję "rzeczywistość" w której każdy mężczyzna to pijak, przemocowiec, narcyz i ogólnie wstawcie sobie dowolną negatywną cechę. Oczywiście kobiety w moich artykułach są zawsze uciśnięte przez systemowy patriarchat (który, trzeba uczciwie powiedzieć w Polsce dawno się skończył) i mimo przeszkód każdego dnia spełniają swoje ambicje typu trzeci doktorat, "odnajdywanie siebie" w Indiach czy otwieranie kawiarni z autorską matchą. Jak łatwo możecie się domyślić moje teksty są warszawocentryczne, małe miejscowości przedstawiam ewentualnie jako średniowieczne piekło, z którego uciekają młode ambitne kobiety. Przez lata przyczyniłam się do ukształtowania nierealnych oczekiwań dziewczyn z pokolenia Z, wpajałam im do głów, że facet zaczyna się od 180 cm i sześciu zer na koncie.
Dlaczego w ogóle to piszę? Bo przejrzałam na oczy. Całkowicie poświęciłam się karierze, owszem sporo zarabiam, ale co z tego skoro po pracy wracam do pustego apartamentu i nie mam na nic siły. Kiedyś kochałam podróże, seriale, aktywizm społeczny. Dziś nawet to nie sprawia mi radości, bo jednak brakuje drugiej osoby u boku. Zbliżam się do pięćdziesiątki, w swoim życiu spotykałam wielu wartościowych i interesujących facetów, ale każdego odrzucałam przez jakieś nieistotne detale typu zbyt jasne brwi. Tłumaczyłam to sobie, że przecież jestem "silna i niezależna", a mężczyzna musi spełniać moje standardy. Mam parę koleżanek, ale każda z nich wyszła za mąż, opowiadają mi o swoich związkach i akceptowaniu wad drugiej osoby. A ja już nie chcę tego słuchać, zazdroszczę im tych partnerów, nawet jeśli nie są idealni. Wiem, że teraz nie mam już szans na znalezienie prawdziwej miłości, zwłaszcza że ludzie kojarzą mnie jako tą "szurniętą feminazistkę". Nie, wbrew steretotypom nie mam kota, jestem uczulona na sierść. Coraz częściej płaczę po nocach, ostatnio wzięłam tydzień urlopu i przeleżałam go w tym je*anym apartamencie na kredyt. W młodości odcięłam się od rodziny i starych znajomych, bo byli dla mnie zbyt konserwatywni, w rzeczywistości ich poglądy nie odbiegały od normy. Chciałam oficjalnie przeprosić za swoje teksty, za skłócanie płci i wmawianie młodym kobietom mizoandrii (nie mylić z prawdziwym feminizmem). Wiem, że przyczyniłam się do rozpadu związków, wielu problemów psychicznych, polaryzacji. Nie, mężczyźni nie są "gorszą kategorią". Pozdrawiam, stara baba z gazety.
Chwalenie się zniczami - znacie to? Moja kuzynka w tym roku zaszalała. Praktycznie każdemu mówiła "TEN DUŻY ZŁOTY JEST MÓJ". Słyszałam to zdanie wiele razy, ponieważ postawiła znicz już przed Świętem Zmarłych. Spotkałam ją na cmentarzu, przypomniała "O TEN JEST MÓJ", ale hitem było gdy dodała, że ona go zabierze do domu bo to jest jej. Wydała na niego dużo pieniędzy, jest złoty, jest jej i ona go bierze gdy wkład się wypali. Niech sobie postawi w oknie aby wszyscy widzieli..
Zacznij od tego że rynek pracy to jest totalna masakra w ostatnim czasie...ale! Miałam rozmowę o pracę mniej więcej na początku miesiąca. Dostałam już na tej rozmowie informacje że jestem super kandydatką i oni się odezwa do końca tygodnia. Tak też zrobili i w piątek dostałam informację że widzimy się w poniedziałek. Miałam podjechać odebrać skierowanie na badania i wypisać jakieś papiery. Jadę tam, nie ma moich badań, nie ma osoby która mogłabym się dopytać o informację. Ok, czyli mam czekać na informacje. W porządku. Mija tydzień, mam odebrać skierowanie. Oczywiście dostałam skierowanie w piątek popołudniu, więc dopiero w poniedziałek zadzwoniłam by umówić się na badania które miałam w piątek, w sumie ok...w poniedziałek mam zacząć pracę więc spoko. Dostaję informacji że mam przywieźć te badania teraz. Najlepiej to zaraz.
Żeby nie było....sprostuje. Tam gdzie złożyłam CV mam ok 15min autobusem, a tam gdzie mam jeździć z tymi wszystkimi papierami/na rozmowę muszę jechać autem- bo nie ma dobrej komunikacji i uwaga. Jadę tam ok godzinę.
Jak zostałam zaproszona na rozmowę to mi powiedziano że będę pracować tam gdzie złożyłam CV, a rozmowa będzie się odbywać wyjątkowo w tym miejscu.
Tak, jestem zła że muszę jeździć w kółko i marnować mój czas...
Ah i jeszcze dowiedziałam się że zacznę pracę, od razu po badaniach, a teraz przyszło co do czego to musimy jeszcze poczekać- ale nie wiem na co.
Kiedyś tu opisałam, jak to Polacy dają sobą pomiatać w pracy, oczywiście pojawiło się pełno komentarzy, że albo się nie znam, albo nie ma pracy nigdzie i trzeba zapie... Niszczyć sobie zdrowie, bo cię wywalą, a na twoje miejsce jest pełno chętnych, którzy będą tyrać za minimalną krajową.
Oto kilka przykładów, które może zachęcą innych o walczenie o swoje prawa.
Chłopak pracował w piekarni jako pomocnik piekarza, czyli przynieś, zanieś, pozamiataj. Z czasem pojawiały się prośby typu: to jak już tu stoisz, to wyciągnij chleby z pieca. Po jakimś czasie pojawiły się nowe obowiązki. Obowiązki, które miał piecowy, ale po co zatrudniać dwóch ludzi, skoro można jednego, a i tak wszystko zrobi. Chłopak podszedł po kilku miesiącach do szefa i szczerze porozmawiał. Skoro ma obowiązku piecowego, to i pensję odpowiednią chce mieć. Reakcja szefa była oczywista. Nie i już. W tym czasie kilkanaście bochenków chleba było w piecu, a on jako pomocnik piekarza miał przerwę. Nieprzypilnowanie spaliły się na placki. Czemu tego nie przypilnowałeś?! Ja jestem pomocnikiem piekarza, nie piecowym, to nie należy do moich obowiązków. Podwyżkę dostał.
Inny chłopak dostaje karę za brak wyników. W umowie o żadnych karach mowy nie było, o zrobieniu jakiegoś "celu" też nie. Chłopak się nie obijał. Pracował ciężko jak wszyscy, tylko miał gorszy dzień. Na dokumencie z wypłatą zobaczył odjęcie pewnej kwoty, więc poszedł do szefa i powiedział mu o sądzie pracy. Pensję dostał całą, bo pracodawca naprawdę boi się tego typu rzeczy.
Owszem, do pracy idzie się żeby pracować, a nie odpoczywać. Należy jednak przede wszystkim dbać o swoje bezpieczeństwo i zdrowie, bo co z tego, że mając 20 lat możesz tyrać i biegać jak królik z baterią, skoro po czterdziestce będziesz mieć problemy z kręgosłupem?
Dlaczego jest taki wyzysk? Bo się dajemy i boimy, że jak zawalczymy o swoje, to nas wywalą. Więcej wiary w siebie i nie bójcie się zmieniać pracy. Zwolnienie to tragedia? Uwierz, że nie, bo skoro taki ciapciak życiowy jak ja sobie poradził i znalazł pracę, to i ty znajdziesz. PIP i inne takie instytucje naprawdę pomagają pracownikom, ale najlepiej najpierw nimi postraszyć, a potem zacząć działać. Powodzenia i nie mówcie, że się nie da!
Mój syn nie jest szczególnie mocny w kwestiach towarzyskich i ma też takich trochę wycofanych kolegów. Krótko mówiąc, mój syn jest totalnym no-lifem w wieku 26 lat. Ostatnio wyciągnęłam i jego, i jego kumpli do pubu, żeby zobaczyli wreszcie, że jest jakiś świat poza chińskimi bajkami i grami RPG, no i że są fajne laski na mieście.
W końcu chłopcy w tym wieku na widok fajnych dziewczyn powinni już coś tam tym swoim drugim mózgiem czuć. Może nawet nie wiedzą, że mają jakieś potrzeby. Okazało się, że mają. Dwóch z jego kumpli próbuje teraz ze mną flirtować przez internet. Jako matka i kumpela mojego syna... poległam.
Przygotowałam piękną kolację dla mnie i mojego chłopaka. Pierwszy raz w życiu miałam gdzie to zrobić, jak to zrobić i pierwszy raz było mnie stać na homara, więc to miał być naprawdę świetny i symboliczny wieczór na naszej nowej drodze zajebistego życia. To był też pierwszy raz, kiedy on jadł homara i dzięki temu po raz pierwszy w życiu dowiedzieliśmy się, że można mieć alergię na homary. Nasz romantyczny "najlepszy w życiu" wieczór skończył się w szpitalu.
Tak sobie przemyśliwuje, że mam tyle znajomych i rodziny na FB i innym takim sposyfie, a w ogóle nie mam ochoty z nimi gadać. OK, mam fajnych ludzi w pracy, ale tu niby rodzina, tylu kolegów i koleżanek z przeszłości i zupełnie nie wiem jak miałbym z nimi gadać i po co. Czy to nie jest dziwne? Ostatnio spytałem o takie relacje ludzi w robocie i oni mają kilku znajomych, z którymi gadają i się gdzieś spikną, a z resztą znajomych z FB to nie wiedzieliby nawet, jak zacząć rozmowę.
Pamiętam czasy z dzieciństwa, kiedy co chwila były jakieś zjazdy rodzinne, ktoś zadzwonił ze starych znajomych, że impreza albo ja przedzwoniłem, a teraz nic. Może te wszystkie fejsbuki naprawdę niszczą relacje między ludźmi.
Ostatnio siedziałam z chłopakiem w domu, ucząc się na sprawdzian z biologii. Nagle przypominałam sobie, że jest Dzień Chłopaka. Jako iż było już późno i sklepy zamknięte, zaciągnęłam go do łóżka i chciałam mu zrobić dobrze w jakiś wymyślny sposób. Padło na footjoba.
Po wszystkim leżeliśmy w łóżku. Nie trwało to zbyt długo, ponieważ usłyszeliśmy, że ktoś wchodzi. Jako iż byliśmy bez ubrań, w pośpiechu wstaliśmy, by coś nałożyć. No więc wyskoczyłam z łóżka i... runęłam na podłogę, łamiąc sobie kość ogonową. Poślizgnęłam się po prostu na nasieniu mojego ukochanego, które zostało mi na stopach. Do pokoju na domiar złego od razu wpadła jego mama i zastała mnie nagą, zwijającą się z bólu na podłodze.
To była chyba najbardziej upokarzająca chwila mojego życia, ciężko mi będzie spojrzeć jej w oczy.
Mam 15 lat, wychowałam się i w sumie wychowuję w bardzo konserwatywnej katolickiej rodzinie. Codziennie się modliliśmy rano i wieczorem, co niedzielę i w każde święto chodziliśmy do kościoła. Jednak koło roku temu zrozumiałam, że nie jestem taka jak inni, „normalni” ludzie. jestem biseksualną ateistką. Podobają mi się zarówno chłopcy, jak i dziewczyny. Mam ZUPEŁNIE inne zdanie na wiele tematów niż kościół i moja rodzina (prawo do aborcji, LGBT, kolorowe włosy, tatuaże itd.). Ciągle modlę się z nimi jak dawniej, ale każde słowo to dla mnie udręka i strata czasu.
Nie wiem co mam robić. Rodzice zupełnie nie szanują mojej przestrzeni prywatnej, tak samo jak młodsi bracia, zabierają mi telefon „bo już jestem agresywna od tego siedzenia”. Każdej nocy płaczę, bo mam już po prostu dosyć tego. Pewnie część z was uzna mnie za atencjuszkę, ale naprawdę nie miałam komu o tym powiedzieć :(((
Dodaj anonimowe wyznanie
