#IiyWs

Miewam co jakiś czas okresy depresyjne. Podczas ich trwania nie mam zupełnie siły na takie rzeczy jak mycie się, czy higiena osobista ogólnie (mój niechlubny rekord to 2 tygodnie). Niestety życie się toczy i czysta czy nie czysta, do pracy chodzić muszę.

Meritum wyznania jest to, że nikt się niczego nie domyśla, bo moje ciało ma specyficzny, przyjemny zapach. Także w najgorszych momentach, gdy pewnie zruganie najbardziej by mi pomogło wziąć się w garść, ja słyszę, że ładnie pachnę albo wręcz jakich perfum używam.

#lKpuA

Jestem nastolatką i mam pewien problem.

Otóż moje piersi wyglądają... trochę inaczej. Chodzi o to, że mam wklęsłe sutki. Cały czas tak wyglądają, czasem trochę mniej, ale nigdy stercząco. Zawsze byłam przekonana, że tak ma być i dopiero po co najwyżej 12 roku życia zaczną się zmieniać na normalne, takie jakie mają kobiety.

W wakacje byłam na basenie z koleżanką. Jak to czasem po skakaniu do wody bywa, przez przypadek zobaczyłam jej pierś i wyglądała normalnie, nie to co u mnie.

Bardzo się wstydzę, tego jak wyglądam, a chciałabym spróbować czegoś więcej z kimś, ale boję się o reakcję. Jestem w wieku, kiedy inni zaczynają już współżyć lub robić sobie "malinki" na dekolcie (oczywiście nie mówię o każdym!), podczas gdy ja nawet nie chcę o tym myśleć, bo się tak okropnie wstydzę siebie. W internecie piszą, że to u dzieci normalne, że niektóre kobiety tak mają itp. ale jakim cudem ja jestem taka skrzywiona, skoro moja mama ma normalnie wyglądające piersi i nigdy nie miała tego problemu?

Wstydzę się iść do lekarza, a każda rozmowa o moim problemie z mamą, kończy się tym, że ona robi przerażoną minę i mówi, że nie wie co ma zrobić, a z kolei nie chcę żeby znowu martwiła się przeze mnie, dlatego przestałam z nią o tym rozmawiać.

#wc5zy

Powiedziałam mojemu chłopakowi W ŻARTACH, by udowodnił mi, że mnie kocha i że na dowód czekam do tygodnia, inaczej z nim zrywam – oczywiście tylko się z nim przekomarzałam.

Od tej durnej rozmowy minęło 5 dni. Dzisiaj przyszedł z wytatuowanym napisem na kostkach u obu dłoni: „I LOVE ELIZA”.

#6ufZx

O patologii polskiej służby zdrowia i systemu ogółem.

Jestem dosyć młodą osobą, studiuję i pracuję jednocześnie. Mam 24 lata. Mam też nadciśnienie, co wiąże się z tym, że raz na jakiś czas poczuję się gorzej i potrzebuję się przebadać, mimo stosowania leków. Dziś był taki dzień, od wczoraj czułem się okropnie. Kołatanie serca, ból w lewej ręce, zimna lewa ręka, ból w klatce, uderzenia ciepła/gorąca. Wziąłem leki i monitorowałem ciśnienie, ale nie było mi lepiej, wręcz przeciwnie. Stwierdziłem, że pora jechać na SOR. I co się dowiedziałem? Że jestem nieubezpieczony, więc mnie nie przyjmą. To znaczy przyjmą, ale wizyta będzie kosztować jakieś 800 złotych. Mimo że czuję się tragicznie, nie było mnie stać na luksus wydania 800 złotych, bo na koncie do wypłaty zostało mi 83 zł.

Oczywiście, pewnie pojawią się komentarze, że to moja wina, bo się nie ubezpieczyłem. No może i trochę moja, tylko że teoretycznie byłem ubezpieczony w pracy mamy, dosłownie miesiąc temu ogarniała mi tam ubezpieczenie. Co okazało się problemem? Że byłem ubezpieczony jeszcze przez dwa dni ze starej pracy, więc ubezpieczenie z pracy mamy się nakładało, więc nie zostałem ubezpieczony, system to zablokował. Ja nie dostałem żadnej informacji, mama czy praca mamy też nie. Tyle generalnie warte jest moje życie.

#i14sy

Lubię chodzić po cmentarzach. Gdy jestem w jakiejś miejscowości, w której nigdy wcześniej nie byłam, cmentarz to jedno z miejsc, które najbardziej mnie interesuje. Gdy ktoś ze znajomych zaprasza mnie do siebie po raz pierwszy i planujemy, co zwiedzimy, to moja propozycja jest zawsze ta sama (oprócz zabytków, kościołów, jeśli wiem ze zdjęć, że ciekawie wyglądają i innych miejsc, które w danym miejscu są godne polecenia). Lubię tę atmosferę zadumy. Często też czytam informacje z nagrobków i liczę, ile ktoś żył lat. Szukam zależności związanych z rokiem urodzenia. Może miejsca te mnie nie dołują, bo jeszcze nie umarł mi nikt bliski, choć byłam na wielu pogrzebach dalszych krewnych i znajomych rodziny. W ten sposób też przygotowuję się do odejścia najbliższych.

#NJ25k

Wiele tu wyznań o pijanych ojcach. Moje będzie trochę inne. Mój tata był super pijakiem. Pił kiedy zostawał z nami, mną i siostrą, ale zawsze stawał się wtedy swoją najlepsza wersją, nigdy nie zrobił nic złego, wręcz przeciwnie, wspominam zabawy, śmiech, wyznania miłości, przytulasy. Był wtedy szczęśliwy, jakby zapominał o jakimś ciężarze, wyluzowany i kreatywny. Niestety przychodziła mama, która nie tylko była sztywniarą, ale ciągle robiła awantury, między innymi za picie ojca. Wtedy się wyciszał, robił swoje, jakieś pracę na kompie. Więcej zarabiał niż matka, choć tylko 4h siedział przy komputerze i na telefonie.
Teraz ojciec robi to o czym marzył, za niewielkie pieniądze, matka siedzi sama i płacze po rozwodzie, a ja piję alkohol (nawet nie wiem jak się nazywa) i jadę właśnie autokarem przez Kolumbię.

#4Wadp

Dostałam w prezencie wibrator... A ponieważ do życia nie był mi potrzebny, zobaczyłam w internecie że jest dość tani i prawdopodobnie nie był wolny od niebezpiecznych dla kobiety substancji, postanowiłam się go pozbyć.

I tutaj moją głowę zaprzątnął dylemat - co robić? Wyrzucić nie mogłam, no bo jak? Mieszkam nadal z rodzicami... Trzymać go dalej? Po co - i tak nie będę korzystać z wyżej wymienionych powodów... A gorzej by było gdyby go znaleźli moi starzy. Wystawić na sprzedaż przez internet? Nie ma mowy - mam w większości współdzielone konta, a nie zakładałabym nowego dla jednej transakcji.

Więc wpadłam na najbardziej idiotyczny pomysł w całym swoim życiu. Zabaweczka była mała i otrzymałam ją w dość niewielkim opakowaniu, które pasowało mi do... pustego kartonika po Toffifee, które dostałam jako dodatek do głównego prezentu.
Co zrobiłam?

Władowałam wibrator do pudełka i poszłam na miasto wywalić, mając nadzieję że żaden bezdomny grzebiący w śmieciach nie pokusi się na słodycze... To najbardziej żenująca sytuacja w moim życiu...

#ENiXl

Od urodzenia miałam problem z odnalezieniem się wśród ludzi, dlatego uczęszczanie do szkoły było dla mnie bardzo trudne. Nie potrafiłam poradzić sobie z najprostszym problemem.

Była to bodajże pierwsza klasa szkoły podstawowej. Korzystanie z publicznej, zaludnionej toalety w owej placówce podczas jednej z przerw było dla mnie zbyt wielkim wyzwaniem. Dlatego wszystkie swoje potrzeby fizjologiczne wstrzymywałam aż do powrotu do domu.

Niestety pewnego pięknego, słonecznego dnia stało się. Bardzo chciało mi się siku. Wytrzymałam prawie wszystkie lekcje, została jedna. Do domu miałam blisko, więc stwierdziłam, że jeszcze trochę wytrzymam. Nic bardziej mylnego, nie byłam w stanie.
Na wcześniejszych lekcjach zaobserwowałam, jak inne dzieci proszą panią o wypuszczenie do toalety, więc postanowiłam, że i ja tak zrobię.
Oczywiście trochę czasu mi zajęło zebranie się na odwagę, ale dałam radę, a pani się zgodziła. Pognałam więc w te pędy do kibelka, a tam niespodzianka. Zawieszona taśma, toaleta w remoncie. Jedyna damska na tym piętrze.
Mogłam się cofnąć do schodów i odszukać inną. Ten stres jednak był dla mnie za duży, bałam się, iż ktoś mnie złapie na innym piętrze, które nie było przeznaczone dla dzieci w moim wieku (widać mocz uderzył mi do głowy, bo to oczywiste, że w zaistniałej sytuacji wszystkie dziewczynki chodziły na inne piętra). Jako ciężko przestraszone dziecko wróciłam się do klasy. Usiadłam w ławce.

Do końca zajęć zostało dosłownie kilka minut. Czekałam. Zaciskałam z całych sił i nagle przed samym dzwonkiem poszło! Siedząc w trzeciej ławce z kolegą, posikałam się w majtki, zalewając całe krzesło i podłogę dookoła.
Całe szczęście wszyscy byli na tyle zaabsorbowani końcem lekcji, pakowaniem się i zakładaniem krzesełek na ławki, że chyba nikt nie zauważył.
Ja zrobiłam to samo, gdy tylko mój towarzysz się oddalił. Nie chciałam przecież, aby coś zauważył. Obwiązałam się bluzą w pasie, przemoczone krzesło wrzuciłam na ławkę (tak, dzięki temu ławka również była obsikana) i uciekłam do domu.

Nigdy nikomu się do tego nie przyznałam, nikt się ze mnie nie śmiał i żadna nauczycielka ani sprzątaczka nie pytały. Do dziś zastanawiam się, czy aby na pewno nikt tego nie widział?! Przecież ktoś musiał to sprzątnąć!

I tak, do dziś mam problem z korzystaniem z publicznych toalet.

#r6m7f

Śledzę ludzi. Nie dlatego, że jestem jakimś detektywem, ale z zamiłowania. Jadę na miasto, znajduję swoją "ofiarę" i chodzę za nią. Jak wchodzi do jakiegoś sklepu lub pojazdu to zabawa się kończy i odpuszczam albo wybieram kolejną. Ot, chodzę w wolnym czasie za ludźmi patrząc gdzie idą. Nigdy nie próbowałem się dowiedzieć ich imion/nazwisk ani ich życia prywatnego.

Ustaliłem sobie, że tygodniowo muszę śledzić 10 osób. No i to robię. Sama myśl o tym, że mógłbym tego nie zrobić napełnia mnie strachem i niepewnością (przed czym? nie wiem).

Pragnę też uspokoić "zaniepokojone osoby" - nie jestem osobą agresywną, jedynie śledzę przypadkowe osoby i to bez względu na wiek i płeć - aczkolwiek młodszych łatwiej śledzić, bo poruszają się normalnie, a starcy powoli. Potrzeby seksualne załatwiam ze swoją dziewczyną.
Dodaj anonimowe wyznanie