Moja siostra umarła na białaczkę. Była starsza o osiem lat, właściwie od kiedy pamiętam była chora. Pamiętam ciągłe przesiadywanie rodziców na zmianę w szpitalu, kiedy ja też potrzebowałam ich uwagi. Zamiast się ze mną bawić, oni skakali wokół niej albo siedzieli z nią w szpitalu. Wyzdrowiała, ale wciąż cały świat kręcił się wokół niej. Bo a to żeby się nie zaziębiła, a to kontrole…
Gdy miała 15 lat, nastąpił nawrót. Ja miałam wtedy 7. Okazało się, że jedyna dla niej szansa to przeszczep szpiku. Przeszczep, którego tylko ja mogłam być dawcą. Polskie prawodawstwo pozwala na taki przeszczep wyjątkowo (to bodaj jedyna sytuacja, w której dawcą może być dziecko - szpik oraz rodzeństwo), pod warunkiem tego, że zgodzą się zarówno rodzice, jak i to dziecko.
A ja się nie zgodziłam. Wszystko kręci się wokół niej i teraz jeszcze ja mam się dla niej nacierpieć? Nie, nie ma szans. Rodzice prosili, naciskali, ale etyka lekarska i prawo nie pozwalały na zmuszenie mnie do tego.
Siostra zmarła kilka miesięcy po mojej odmowie.
Dzisiaj nie potrafię z tym żyć.
Mam prawo jazdy od roku. Robiłam je dwa lata, dokupiłam sporo godzin. Jak widać miałam trochę czasu, aby się oswoić z prowadzeniem auta.
No właśnie nie... Boję się prowadzić, wiem, że ten kto siedzi obok nie ma hamulca, jak było na naukach. Nigdy nie spowodowałam wypadku, nie porysowałam samochodu. Kilka razy ktoś mnie wytrąbił - miałam takie wyrzuty sumienia, jakbym zrobiła komuś krzywdę. Mam wrażenie, że nie będę w stanie zareagować w sytuacji niebezpieczeństwa albo że zapomnę spojrzeć w lusterko i spowoduję wypadek.
Prawo jazdy było moim marzeniem... Nie wiem, czy kiedyś będę w stanie swobodnie prowadzić, bez trzęsących rąk i totalnej paniki.
Dzwonek do furtki. Odbieram domofon - świadkowie Jehowy. On i ona.
- Dzień dobry, chcieliśmy porozmawiać, czy Bóg zsyła cierpienie i dlaczego inni cierpią.
- Chwileczkę - odpowiadam.
Kończę rozmowę i wyjeżdżam przed dom cały na biało. Oczom świadków ukazuje się gość na wózku inwalidzkim bez nóg, bo te stracił w wypadku. Widzę, że świadków zamurowało. Tak totalnie, więc się odezwałem:
- Tak, Bóg zsyła cierpienie, ale nie cierpią inni, tylko ja. I cierpię także za was.
No i nastała ta niezręczna, dłuuuuga cisza. W końcu on się odezwał:
- Śliczny piesek, do widzenia.
Ciekaw jestem kiedy znów do mnie zawitają...
Ostatnio zaprosiłem do siebie znajomych z pracy. Moja dziewczyna zrobiła kolację, ja przygotowałem planszówki i w efekcie spędziliśmy miły wieczór. No… prawie miły.
W pewnym momencie powiedziałem do mojej koleżanki, że dobrze się z nią pracuje i jest świetnym analitykiem. W tym samym momencie moja dziewczyna wstała, wydarła się, żebym sobie zatem zamieszkał z koleżanką, po czym trzasnęła drzwiami i wyszła z domu.
Naprawdę wstyd mi pokazywać się teraz w robocie po tej scenie, a na dodatek moja dziewczyna nadal się do mnie nie odzywa. Serio? Co ja zrobiłem źle?
Moi rodzice uchodzą wśród części rodziny i sąsiadów za biedne starsze małżeństwo, od których niedobry syn się odwrócił.
Wszystko zaczęło się w wakacje, połowie lat osiemdziesiątych, miałem wtedy sześć lat. Ania, moja starsza siostra, miała siedemnaście. Mimo dużej różnicy wieku, byliśmy sobie bardzo bliscy. Mieszkaliśmy parę kilometrów od dość popularnej turystycznej miejscowości. Pewnego razu Ania wybrała się na dyskotekę do tamtego miasteczka. Trochę posprzeczała się z chłopakiem i pieszo zdecydowała się wrócić do domu. Po drodze nikogo więcej nie było. Zatrzymał się obok niej samochód, wysiadło z niego trzech facetów i skrzywdziło moją siostrę. Najprawdopodobniej byli to turyści.
W nocy obudziła mnie straszna awantura. W kuchni zobaczyłem zapłakaną, krwawiącą i poobijaną siostrę. Ojciec natychmiast odesłał mnie do pokoju, ale i tak podsłuchiwałem. Mimo że miałem sześć lat, do dziś to pamiętam. Rodzice wrzeszczeli na siostrę, że wstyd im przyniosła, co ludzie powiedzą, żaden facet jej teraz nie zechce itp. Oczywiście nie było opcji, żeby zgłosili sprawę na milicję.
Nasza wioska jest mała, wszyscy wiedzą wszystko o wszystkich, a wtedy ksiądz był najważniejszą osobą, niemal wyrocznią. Z samego rana rodzice zaciągnęli Anię do spowiedzi, ksiądz poruszył sprawę na najbliższym kazaniu. Ania prawie nie wychodziła z pokoju, znajomi albo się nie odzywali, albo nasi rodzice ich odprawiali. Często siedziałem przy niej, przytulałem, nie bardzo rozumiałem czemu jest tak strasznie smutna i często płacze, czemu rodzice są na nią tacy źli. Pewnego dnia, na początku września ojciec pojechał do pracy, mnie matka miała odprowadzić do przedszkola i zrobić zakupy. Na do widzenia siostra mocno mnie przytuliła i kazała pamiętać, że bardzo mnie kocha. Po powrocie do domu matka znalazła ją powieszoną. Dość długo byłem zły na Anię, że mnie zostawiła, ale im byłem starszy, tym więcej rozumiałem. Tuż przed wyprowadzką z domu wygarnąłem wszystko rodzicom. Ojciec kazał mi się wynosić i nie wracać, aż będę gotowy przeprosić. Z chęcią to zrobiłem. Matka jak zwykle nie protestowała, słowo męża to dla niej prawo.
Udało mi się ułożyć życie. Mam wspaniałą żonę i dwóch synów. Żona wie o wszystkim, namówiła mnie na kilka wizyt u psychologa, dobrze mi to zrobiło. Z rodzicami nie utrzymywałem kontaktu, poinformowałem, że się ożeniłem i mam dzieci. Niedawno odezwała się do mnie ciotka. Ojciec miał ostry udar, rodzice potrzebują pomocy. Pojechałem zobaczyć w jak żałosnym jest stanie. Matka płakała i prosiła o pomoc w opiece i leczeniu. Odmówiłem. Może i jestem wyrodny, ale nie chcę po tym wszystkim i pomagać. Kiedy ktoś ma o to pretensje, otwarcie mówię czemu. Ciotka uważa, że to były inne czasy i muszę ich zrozumieć, bo przecież to moi rodzice. Nie zmienię zdania.
Krótko i na temat.
Jako dziecko jakoś w 4-5 klasie podstawówki zabierałam różnym dzieciakom z kurtek w szatni telefony czy pieniądze. Gdy już miałam taki telefon kilka godzin, dzwoniłam do numeru, który był zapisany jako rodzic i wraz z mamą mówiłam, że znalazłam telefon koło szkoły w krzakach, śniegu bądź piaskownicy. Rodzicom "zgubę" oddawałam, a za uczciwe oddanie często dostawałam coś słodkiego jako nagrodę.
Do tej pory nikt nie wie, jak było naprawdę.
Odkryłem, że moja żona mnie zdradza... z tym samym kolesiem, przez którego rozpadło się moje poprzednie małżeństwo.
Od kilku lat jestem mężatką. Małżeństwo jest OK, nie mamy jeszcze dzieci, przed ślubem znaliśmy się kilka lat. Mój mąż to naprawdę świetny człowiek, partner, kolega oraz co najważniejsze - moja największa miłość. Jest jednak coś, czego nigdy nie wyznam mojemu mężowi.
Normalnym jest, ze wcześniej zanim się poznaliśmy, byliśmy w związkach z innymi ludźmi. I tak kilka lat wstecz, było to dokładnie w Sylwestra, byłam na imprezie organizowanej przez moich znajomych w wynajętym lokalu. Uczestników było bardzo dużo, ale raczej każdy każdego kojarzył - ta sama szkoła lub znajomi znajomych. Akurat w tym czasie byłam singlem i była tam też moja znajoma z liceum. Bardzo ładna kobieta, blond włosy, duży biust. Poszłyśmy razem do toalety i tam, nawet nie wiem jak to się zaczęło - zaczęłyśmy się całować, dotykać, pieścić. Uczucie niesamowite...
Na tej imprezie jeszcze dużo razy byłyśmy razem w toalecie :)
I o co mi dokładnie chodzi. Ta dziewczyna miała wtedy chłopaka (ale na imprezie była sama), chodziła wtedy z moim teraźniejszym mężem. Tak wiec nigdy nie powiem mojemu facetowi, że jego była dziewczyna zdradziła go ze mną.
Nie powiem mu, bo nie chcę, żeby wpadł na pomysł jakiegoś trójkąta. Jestem chyba za bardzo zazdrosna i raczej bym tego nie zniosła, ale z drugiej strony... gdyby to była ona?
Zepsuły mi się słuchawki. Skleiłem je więc kropelką. Niewiele myśląc zacząłem słuchać muzyki i wyszedłem z domu. Po przyjeździe do szkoły nie mogłem wyjąć słuchawek z uszu...
Parę lat temu byłam na pielgrzymce parodniowej.
Rzadko mieliśmy warunki do mycia, o porządnym prysznicu nie było mowy.
Raz gdy moja grupa miała nocleg w szkole musiałam koniecznie umyć włosy, jednak mogłam skorzystać tylko z miski z wodą i obmyć się. Jedyne miejsce gdzie mogłam znaleźć trochę prywatności były toalety. Była długa kolejka i każdy się denerwował czekaniem. Dlatego gdy już spieniłam szampon na głowie, zamiast wymieniać w kółko wodę w misce, wychodzić, wchodzić do kabiny postanowiłam... opłukać włosy w muszli klozetowej. Włożyłam głowę do kibla i parę razy nacisnęłam spłuczkę.
Nie wytrwałam do końca pielgrzymki i nigdy nie byłam w tamtym mieście. Z jakiegoś powodu źle mi się kojarzy.
Dodaj anonimowe wyznanie
