Pięć lat temu, mając prawie 30 lat, straciłam nadzieję na miłość. Po kilku nieudanych związkach i zawodach miłosnych i po trzyletniej przerwie od związków poznałam jednak swojego obecnego partnera - w dość śmieszny sposób.
Zmieniając pracę, musiałam zmienić również miejsce zamieszkania. Znalazłam wymarzone mieszkanie na dużym osiedlu, gdzie na kilka bloków przypadał jeden duży parking. Był weekend, a że zima była zimą, to na dworze biało. W domu pusta lodówka, więc trzeba było jechać na zakupy. Patrzę przez okno, że pełno śniegu, to biorę skrobaczkę i miotełkę, wychodzę i udaję się do auta. Zaczynam odśnieżać, skrobać przód, potem tył, upociłam się przy tym okropnie, ale dobra, gotowe!
Otwieram drzwi pilotem, a tu nic! Łapię za klamkę - nic! Próbuję otworzyć drzwi kluczykiem, ale nic to nie daje. Wkurzona, zmarznięta i zła stoję nie wiedząc co jest grane, gdy słyszę zza pleców, że ktoś krzyczy, żebym nie szarpała za klamkę i co ja w ogóle robię. No to odpowiadam zgodnie z prawdą, że chcę jechać na zakupy i nie mogę dostać się do swojego samochodu.
Co się okazało? Odśnieżyłam nie swoje auto... Jego właściciel (a mój obecny partner) od słowa do słowa zaprosił mnie w ramach podziękowania na kawę :)
PS Moja pomyłka była uzasadniona tym, że mieliśmy oboje auto popularnej marki, ten sam model i ten sam kolor.
Jak byłem małym dzieckiem, babcia zabierała mnie do kościoła. Zmuszała mnie wręcz do tego.
Było to blisko świąt, w kościele była rozstawiona szopka z Maryją, Jezusem i Józefem.
Wybiegłem na środek i zacząłem krzyczeć, że Maryja to moja mama, Józef tata, a ja to mały Jezusek. Babcia za mną wyleciała i walnęła mnie w twarz na środku kościoła.
Innego razu, prawdopodobnie z nudów, zacząłem śpiewać piosenkę z "Boba budowniczego", która była na początku bajki.
Babcia mnie zmuszała do wiary, umarła, a ja się nie dałem i jestem szczęśliwym ateistą.
Czy pamiętasz świat sprzed koronawirusa?
Pamiętasz, co działo się nie tak dawno temu?
Pamiętasz spacery po parku, swoją spokojną pracę?
Pamiętasz na kogo kiedyś głosowałeś?
Pamiętasz, jakie ideały przyświecały Ci w życiu?
Czy pamiętasz jakie telewizja pokazywała tragedie w innych miastach, krajach, kontynentach?
Pewnie pamiętasz, ale wiele rzeczy bagatelizowałeś, bo to nie był Twój problem.
Jak przyszedł do nas ten straszny wirus, to się nam nagle zmienił punkt widzenia, aż sama nie mogę wyjść z szoku.
Przypomnij sobie strajk nauczycieli, to było niedawno. A teraz powiedz głośno jeszcze raz to wszystko, co mówiłeś wtedy, tym nauczycielom, którzy uczą z domu i mają w tym czasie w domu swoje dzieci.
W d*pie im się przewróciło, prawda?
Powiedz im, gdzie są służbowe laptopy dla wszystkich, żeby mieli na czym pracować.
Powiedz im, że za te marne pensje mieli kupić swojej dwójce czy trójce dzieci komputery, żeby miały się na czym uczyć.
Pamiętasz, jak podczas strajku pielęgniarek czy lekarzy mówiłeś, że za nic biorą kasę?
Piją kawkę na dyżurach, na niczym się nie znają, a tylko chcą pieniędzy.
Przecież ONI TYLKO RATUJĄ LUDZKIE ŻYCIE.
Teraz powiesz, że są bohaterami na pierwszej linii frontu. I jeszcze powiesz, że należy im się za to wielki szacunek.
WOW CO ZA ZMIANA! 👏
Pamiętasz, jak kasjerki żaliły się w internecie, że ludzie są chamscy, że ich nie szanują?
Napisałeś wtedy w komentarzu: "jak się nie podoba, to zmień robotę". Kolejna osoba napisała: "trzeba było się uczyć, hłe hłe".
A teraz im dziękujesz, bo narażają życie, żebyś miał co do gara włożyć, bo swojej kasy nie zeżresz.
I na dokładkę kierowcy tirów. Pamiętasz? "Tiry na tory", bo niszczą i blokują drogi. Kierowcy to brudasy, chamy i buraki.
To teraz popatrz, że kiedy Ty siedzisz w domku na dupsku, oglądając kolejny serial na netflixe, to ten kierowca wiezie towar z Włoch, a nawet z tej nieszczęsnej Lombardii, żeby ktoś tu mógł dalej prowadzić firmę.
Wraca z trasy i jego kwarantanna nie obejmuje, bo jak stanie transport, to nie będzie nic. Wraca, siedzi z rodziną, nie wie, czy zaraża czy nie. Zaraz musi jechać dalej, żebyś miał co w sklepie kupić albo zamówić z neta.
JEŻELI TERAZ ICH ROZUMIESZ I WIDZISZ MIEJSCE W ŚWIECIE INNYCH LUDZI, TO CZEMU NIE WIDZIAŁEŚ TEGO WCZEŚNIEJ?
Ludzie, czy potrzebny nam wirus z drugiego końca świata, żebyśmy nabrali ludzkich odruchów?
Szanuj siebie i innych.
Szanuj rodzinę.
Szanuj zdrowie.
Masz jedno życie, a psikus polega na tym, że nikt z nas nie wie, kiedy będzie GAME OVER.
Szef zaprosił mnie do swojego gabinetu, żeby omówić ze mną moje nowe obowiązki związane z awansem. Wcześniej pracowałam na dość niskim stanowisku, więc sam fakt, że mam rozmawiać z szefem w jego gabinecie był dla mnie dość nowy. Poprosił, żebym usiadła, po czym powiedział, że mam zaczekać chwilkę, a on pójdzie po herbatę.
Pozytywnie mnie to zaskoczyło, że chce rozmawiać ze mną przy herbacie, ale nie miałam na nią ochoty i o mały włos nie powiedziałam, że za nią dziękuję.
Całe szczęście, że tego nie powiedziałam, bo on tę herbatę przyniósł tylko dla siebie.
Pracuję jako tłumacz. Zajmowałem się grupą niemieckich kontrahentów, spaliśmy w starym pałacu zaadaptowanym na hotel - genialne miejsce, fenomenalna kuchnia, piękne wnętrza. Wieczorem był bankiet, gardło mnie już bolało od gadania, a kiedy przyjęcie się skończyło, odprowadziłem gości do ich pokoi i poszedłem spać.
W nocy przybiega do mnie jedna z Niemek i krzyczy, że w jej łazience jest jakiś Rosjanin i krzyczy do niej coś, zaspany myślę - Jezus Maria, naćpała się czy co? No nic, idę! W pokoju nie ma nikogo, w jej łazience tym bardziej, mówię jej, że może to przez wentylację słychać głosy z pokoju obok albo piętro niżej, żeby się uspokoiła i poszła spać, nie ma tu żadnego Rosjanina. Ona blada jak ściana mówi, że się boi, więc poszliśmy do recepcji w celu zamiany pokoju. Tłumaczę recepcjoniście, że pani boi się spać w tym pokoju, bo według niej w łazience jest jakiś Rosjanin, uśmiecham się i mówię, że pani pewnie ma koszmary albo wentylacja... Recepcjonista zbladł, poszedł z nami na górę, zabrał walizki pani, przenieśliśmy ją do zupełnie innej części hotelu.
Po tym wszystkim poszedłem zapalić, zagaił mnie recepcjonista i mówi, że wielu gości zgłasza, że w tym pokoju jest ktoś w łazience. Facet tłumaczył, że nie zna dobrze historii tego miejsca, ale zdarza się, że goście zgłaszają hałasy dobiegające z łazienki tego pokoju. Podobno, podkreślam podobno jakiś ruski nachlał się jak świnia i utopił się w wannie w tym pokoju i od tamtej pory tam straszy.
Znam dziewczynę, która zaszła w ciążę - wpadła. Okazało się w badaniach, że dziecko nie ma nerek i jeśli się urodzi, to tylko po to, żeby umierać przez kilka godzin w męczarniach niewyobrażalnych, a lekarze nie będą mogli mu pomóc umrzeć szybciej, bo prawo tego nie przewiduje. Lekarze doradzali aborcję. Co zrobiła dziewczyna? Oczywiście przejęła się, ale tylko chwilowo, bo dowiedziała się, że ubezpieczyciel zapłaci jej wyłącznie gdy urodzi żywe dziecko, które następnie umrze, a za aborcję nie dostanie nic. Urodziła dziecko, które umarło po kilkunastu godzinach. Kasa się zgadzała.
Pół roku później zaszła w kolejną ciążę, znów dziecko miało wyraźny problem z nerkami...
O czym myślała owa dziewczyna? O tym, że za „drogie dziecko” powinna dostać 500+...
Wiele lat temu przyjaciółka zaprosiła mnie na swój ślub cywilny i przyjęcie dla najbliższych, które odbywało się w wynajętej restauracji. Choć nienawidzę ślubów i wesel, była to dla mnie tak bliska osoba, że nie było opcji, żebym nie przyszedł. Byłem wtedy singlem (jestem gejem, o czym wiedziała) i zostałem usadzony obok jej świadkowej, przyjaciółki ze studiów, która też przyszła sama. Co zabawne, świadkowa była lesbijką, dość ewidentną (każdy kojarzy chyba ten typ, można wyobrazić sobie np. 20-letnią Ellen Degenerous, która nienawidzi sukienek, nawet jeśli ma długie włosy, to nosi je tak jak nosiłby je długowłosy facet itp.), ale silnie się ukrywającą, pomimo otwartej i tolerancyjnej postawy wszystkich ze studenckiej paczki panny młodej (co sprzedane mi zostało jako anegdotka jeszcze zanim ptaszki zaczęły ćwierkać o jakimkolwiek ślubie).
Na przyjęciu mama panny młodej co rusz puszczała do mnie oko rozpływając się jaka to piękna byłaby ze mnie i świadkowej para i jaka szkoda, że Malwina jest już zajęta! Uśmiechaliśmy się wtedy obydwoje jak dwa osły przebrane za jednorożce. Malwina cały czas odbierała SMS-y od swojego chłopaka i bardzo starała się epatować tą heteroseksualną przykrywką, nie oszczędzała zwłaszcza mnie, postanowiłem więc grać w tę gierkę, choć obydwoje wyczuwaliśmy różne rzeczy ewidentne dla ludzi z naszej branży. Mimo wszystko gadało nam się bardzo fajnie, szybko przełamaliśmy lody, ale w miarę jak przychodziły kolejne SMS-y od jej chłopaka, Malwina stawała się coraz bardziej spięta. W pewnym momencie przeprosiła, wyszła przed lokal i miała dość poważnie wyglądającą rozmowę przez telefon. Dołączyłem do niej po chwili i zapytałem, czy wszystko OK. Odpowiedziała, że nie bardzo, że od dłuższego czasu stara się już zerwać z tym chłopakiem, ale on ją szantażuje emocjonalnie, płacze, że się zabije jeśli go zostawi i że nadal ją kocha. Skomentowałem, że musi być strasznym dupkiem i żeby uciekała.
Kilka dni później omawiając przebieg przyjęcia z panną młodą weszliśmy na temat Malwiny. Przyjaciółka powiedziała, żebym zupełnie się nie martwił, że ona użyła tego gostka jako przykrywki, np. żeby chodzić na wesela, ale nie wypaliło, bo nie jest on szczególnie poważnym człowiekiem, więcej z nim problemów niż pożytku i lepiej dla nich obydwojga, że skończyli tę farsę. Zapytałem, skąd wie, że skończyli? Dowiedziałem się wtedy, że nieco później była świadkiem, jak wkurzona Malwina nakrzyczała do słuchawki "...to wskakuj do tego jeziora, ale daj mi już święty spokój!", rozłączyła się i wyłączyła wreszcie telefon.
Historyjka nie miałaby raczej pointy i kompletnie bym ją zapomniał, gdyby nie to, że dowiedziałem się potem, że Malwina wróciła do niego i sprawa ciągnęła się jeszcze pół roku, aż znaleziono tego chłopaka martwego pod lodem.
Kiedy miałem 11 lat, mój ojciec zginął w wypadku. Matka była wtedy w ciąży, miesiąc później urodził się mój brat. Mama i ja byliśmy oczywiście była załamani, ale jakoś dawaliśmy radę, zwłaszcza że pomagał nam brat matki.
Kiedy młody miał trzy lata, matka znalazła sobie nowego męża. Mnie od początku nie mógł ścierpieć, mały go wkurzał, bo zachowywał się jak to małe dziecko (bawił się, zdarzało mu się płakać i prosić o uwagę). Ojczym po jakimś czasie stracił pracę, na wszystko pracowała matka. A on zaczął pić, spraszać koleżków i generalnie się obijał. I zaczął nas bić. Matka w niego ślepo wpatrzona, ciągle powtarzała, że on od dziecka ma trudno, my musimy być wyrozumiali i go nie denerwować. Ona pokornie wszystko znosiła, ja się stawiałem, zwłaszcza kiedy czepiał się młodego, a przeszkadzała mu każda pierdoła. Kiedy wspomniałem o tym wujkowi, dostałem ostry łomot i ochrzan od matki. Potem dostałem kolejny raz, bo opieka zaczęła się nami interesować. Uwierzyli jednak, że to był chwilowy trudny czas i odpuścili. U mnie w szkole i tak olewali temat, a mały do przedszkola nie chodził. Sąsiedzi nic nie widzieli, nic nie słyszeli.
Niedługo później po powrocie ze szkoły zastałem brata zapłakanego z rozbitym nosem. Ojczym szarpał matkę, ona błagała, żeby odpuścił. Przywaliłem mu kilka razy, ale on był silniejszy i oberwałem jak nigdy. Matka tylko cicho prosiła, żeby mi darował. Oczywiście nie było mowy o lekarzu, ale na moje szczęście wujek wpadł z niespodziewaną wizytą i od razu zabrał mnie i małego na pogotowiu. Ja kilka dni spędziłem w szpitalu, potem zamieszkaliśmy u wujka i jego żony. Kilka razy słyszałem, jak kłócili się z matką, która uważała, że wszystko samo by mi się zagoiło. Wujek nie odpuścił i zostali z ciocią rodziną zastępczą dla mnie i brata.
Mieszkałem z nimi do studiów, brat dalej z nimi mieszka (ma prawie 16 lat). Matka została przy ojczymie, rzadko nas odwiedzała. Wujek próbował pomóc jej od niego odejść, ale po kilku latach się poddał.
Ja ułożyłem sobie życie, mam narzeczoną i córkę, jesteśmy szczęśliwy. Brat też dobrze sobie żyje, wujka i ciocię traktuje jak rodziców, kuzynkę jak starszą siostrę. Ja w sumie też.
Niby rozumiem, że matka jest zmanipulowana i uzależniona od tego potwora, ale nie umiem jej wybaczyć tego, że ani razu nie próbowała nas ratować i ukrywała bicie. Może kiedyś to zrobię, ale nie teraz. Narzeczona mnie rozumie. Próbowaliśmy pomóc mojej matce, też bez skutku.
Nie życzę jej źle, ale często nachodzi mnie myśl, że on ją zatłucze i nikt tego nie powstrzyma.
Martwi mnie jedna rzecz.
Siedzę na grupach dla ludzi młodych, głównie poniżej 18 roku życia.
Jestem też w grupach, gdzie są ludzie powyżej 40 roku życia.
Patrząc na obie te grupy społeczne, jestem przerażona.
Młodzi ludzie między sobą promują - zostań w domu. Wymyślają sobie zajęcia, tworzą serwery Minecrafta, zakładają serwery do gadania i poznawania nowych ludzi. Ba, nawet jak ktoś chce imprezować, to nie ma problemu w zorganizowaniu czatu na serwerach discordowych i "wspólnego picia" na czatach wideo. Widać, że młodzi ludzie robią co mogą.
A osoby 40+?
Tu jest gorzej. Nie wierzą w szczepionki (big pharma nas zabije), koronawirus to bzdura, znacie kogoś, kto ma koronawirusa?! Nie wierzą. Nie dają wiary w to, że na świecie powstała pandemia. Zapewne i tu w komentarzach się odezwą.
Po prostu bulwersuje mnie fakt, że młodzi są obłożeni obostrzeniami odnośnie wychodzenia, a stare baby, które są w grupie ryzyka, stanowią 80% osób, które widuję na mieście - mimo że policja oferuje robienie zakupów dla takich osób.
Kupiłem sobie nową drukarkę. Wiecie, taką nowoczesną, bezprzewodową, sterowaną przez Wi-Fi. Nie miałem czasu jej dobrze skonfigurować, bo spieszyłem się do pracy. Gdy wróciłem okazało się, że nie założyłem hasła do sieci, w rezultacie czego każdy sąsiad miał dostęp do mojego sprzętu. Przekonałem się o tym, kiedy zobaczyłem walających się po pokoju ponad sto wydrukowanych zdjęć Zenka Martyniuka.
Niech no dowiem się, który jest taki dowcipny...
Dodaj anonimowe wyznanie
