W okresie tego całego wirusa zaczęłam więcej czasu spędzać z mamą. Nigdy nie byłyśmy bardzo blisko, w dodatku teraz jestem na studiach i widujemy się dosyć rzadko ze względu na odległość. I może to nie anonimowe, ale mama dzisiaj po paru lampkach wina opowiedziała mi coś, czego nigdy wcześniej nikomu nie wyjawiła.
Kiedyś miałam brata, który zmarł mając zaledwie 2 lata. Brat urodził się z wadą serca i od początku lekarze wprost mówili, że długo nie pożyje, jednak cała rodzina nie brała na poważnie tych prognoz i wierzyła, że brat wyzdrowieje, że stanie się jakiś cud. Mama jednak w duchu przygotowywała się na jego odejście. Gdy był niemowlakiem, często brała go do ręki i gdy układa go do snu, to udawała, że jego kołyska to tak naprawdę mała trumienka. Nie mogła sobie wyobrazić jak takie małe stworzenie może mieć urządzony pogrzeb i jak mała musi być dla niego trumienka (brat był znacznie mniejszy niż powinien być). Kiedy w końcu brat odszedł, mama była bardzo spokojna. Rodzina ojca wręcz zarzucała jej nieczułość, bo nie okazywała swych emocji otwarcie. W rzeczywistości praktycznie od pierwszego dnia przygotowywała się na jego śmierć, a gdy w końcu przyszedł jego czas, to poczuła ogromną ulgę.
Jeździłem kiedyś na wakacje Anglii do pracy, pomieszkiwałem w niedużym studiu u kumpla (pokój z aneksem kuchennym). Płaciłem połowę niewielkiego czynszu i w kilka tygodni oszczędzałem fajne sumki, po czym wracałem do Polski. On spał na łóżku, a ja na materacu pod częścią kuchenną. On oszczędzał na czynszu, ja szybko zarabiałem. Było fajnie i układ ten nam pasował, nawet jeśli czasem się nawzajem wkurzaliśmy. A wkurzaliśmy się.
W czasie upałów kumpel spał nago, na co nie zwracałem uwagi, dopóki nie zaczął tak przesiadywać nad grami również za dnia. Ignorował moje prośby o założenie majtek mówiąc, że jego dom i może robić co chce, a ja księżniczkuję, bo nigdy nie mieszkałem z facetami. "Księżniczkowanie" stało się jego słowem wytrychem, które słyszałem za każdym razem, gdy na coś się skarżyłem: przymnij okno na noc, jest zimno i boli mnie gardło - weź nie księżniczkuj. Zeżarłeś moje ostatnie bułki i jajka - nie księżniczkuj. Używałeś rzeczy sąsiadów, skapnęli się i zwaliłeś na mnie! - aj tam, nie bądź taką księżniczką!
Czasami udawało mu się ostro mnie wkurzyć, nie miałem jednak za bardzo pola do zemsty na swoim dobroczyńcy/oprawcy. Jako że jestem osoba podłą i bez serca, postanowiłem zniżyć się do robienia mu wrednych pranków.
Wychodząc raz na spacer do pobliskiego parku, znalazłem na ziemi różową spineczkę do włosów z pięknym kwiatem z wizerunkiem Królewny Śnieżki. Niewiele myśląc przygarnąłem ją i wróciłem do domu. Kumpel miał do pracy na południe, siedział więc nago na łóżku i grał w Tomb Ridera. Zaczęliśmy sobie o coś tam dogryzać, podszedłem do niego i udając, że klepię go po głowie jak psa (takie nasze chore poczucie humoru), umiejscowiłem na jego włosach różową spinkę. Ku mojemu zachwytowi, ubierając się nie zerwał spinki z głowy, nie spojrzał w lustro przed wyjściem i poszedł na piechotę 40 minut spacerem przez centrum miasta do pracy w fabryce. Spinkę wyczuł tuż przed wejściem w bramę fabryki. Wyglądał w niej rozkosznie (choć trochę jak niepełnosprawny pedofil). Wspominał, że na początku spaceru był bardzo miło zaskoczony ilością małych dzieci, które po drodze machały do niego z uśmiechem. Matki za to patrzyły się jakoś dziwnie. Żart przyjął na luzie i skończył z księżniczkowaniem ;)
Innym razem obudziłem się przed nim i ujrzałem jego nagą rzyć wypiętą beztrosko w moją stronę. Niewiele myśląc sięgnąłem po opakowanie angielskich czekoladek, urwałem niewielki kawałeczek i z wielką ostrożnością, delikatnie umieściłem go między jego pośladkami. Wiedziałem, że czeka mnie niezła awantura jeśli to nie wypali, ale ku mojemu zaskoczeniu nie obudził się. Temperatura zrobiła swoje. Gdy wstał, nagle zrobił się bardzo zmieszany, stwierdził cicho i z poważną miną, że chyba popuścił przez sen i poszedł się kąpać.
Nigdy się nie przyznałem.
Zaraz po skończeniu studiów wyjechałam z kraju. Za granicą poznałam, jak mi się wydawało, moją drugą połówkę. Spotykaliśmy się kilka miesięcy, po czym niedługo potem zamieszkaliśmy razem. Wydawało mi się, że wszystko nam się układa i zaczęliśmy planować życie razem, tzn. ślub, dziecko.
Będąc w ciąży odkryłam, że mój mąż jest pedofilem. Ciężko mi o tym pisać, bo było to bardzo traumatyczne przeżycie, gdzie przyłapałam go na akcie... Nie wiem w sumie jak to nazwać, w wyniku tej całej sytuacji poroniłam. Sprawa miała finał w sądzie.
Anonimowe w tym jest to, że nikt nie wie dlaczego zakończył się mój związek i wróciłam do kraju. Nadal nie mogę przestać czuć do siebie obrzydzenia z jaką osobą potrafiłam być i wyrzutów sumienia, że wcześniej nie zauważyłam do czego ten człowiek jest zdolny. Nie sądzę, abym zdołała kiedykolwiek obdarzyć kogoś zaufaniem, a koszmary o nim oraz o tym, do czego mógłby być zdolny gdybym go nie przyłapała i mielibyśmy dziecko nawiedzają mnie do tej pory.
Jedna z tych smutnych historii.
Ostatni czas był trudny. W sierpniu zeszłego roku dowiedziałem się o nawrocie nowotworu mojej mamy. Chodziłem wtedy do pracy sezonowej nad morzem, mama odwoziła mnie z domu do miejsca pracy, kiedy mi o tym powiedziała. Od tego czasu wszystko potoczyło się bardzo szybko. Już kilka dni później zadzwonił do mnie brat, że mam przyjechać do szpitala, w którym mama miała badania (ponad 3 godziny drogi). Rzuciłem wszystko i pojechałem. Do końca wakacji wszystko było jednym wielkim bieganiem po szpitalach, załatwianiem badań, staniem w kolejkach do lekarzy itd. W końcu przyszło mi trochę odpocząć od całego tego tematu, kiedy pojechałem na pierwszy rok studiów na drugi koniec Polski (wszystkie rekrutacje były już dawno zamknięte przed całym tym zajściem, więc dostosowanie się do obecnych realiów było już niemożliwe). Przyjeżdżałem do domu tak często jak tylko mogłem, a i sytuacja mamy wydawała się być dość stabilna (jak na zaawansowany, rozsiany nowotwór). Teraz jednak trochę się zmieniło. Już od około dwóch miesięcy przenieśliśmy mamę do hospicjum, ze względów medycznych (wymagała bardzo częstych zmian opatrunków, czego nie mogła wykonywać niewykwalifikowana osoba, i bardzo obciążałoby to pielęgniarkę z hospicjum domowego). Wczoraj rano dostaliśmy z bratem telefon z hospicjum, że powinniśmy tam przyjechać. Sytuacja od początku wydała się nieprzyjemna ze względu na to, że przez kwarantannę hospicjum od jakiegoś czasu jest zupełnie zamknięte dla osób z zewnątrz. Przyjechaliśmy. Poinformowano nas, że jej stan jest ciężki i że możemy się z nią jeszcze spotkać. Więc tak też było, jednak ze względu na środki bezpieczeństwa mogło to trwać jedynie 15 minut. Do specjalnie przygotowanego pomieszczenia przetransportowali mamę na łóżku, gdzie już na nią z bratem czekaliśmy. Przez całe dane nam 15 minut nawet nie otworzyła oczu i zupełnie nie było z nią kontaktu. Chyba najgorszy widok w moim życiu, niemal białe wargi i te zamknięte oczy przy akompaniamencie charczącego, ciężkiego oddechu.
Piszę to, ponieważ czuję się bardzo samotny. W czasie kwarantanny mieszkamy sami z bratem (rodzice rozwiedli się tego samego roku, kiedy urodziłem się ja, a poza tym mój ojciec i tak prawdopodobnie tylko pogorszyłby sytuację). Nawet nie mogę się spotkać z żadnym z przyjaciół, bo wszyscy są teraz uziemieni w domach. Po prostu zastanawiam się teraz, dlaczego to wszystko jest tak bardzo niesprawiedliwe. Mam 20 lat i już teraz mam w swojej historii rozwód rodziców, alkoholizm ojca, depresję matki po rozwodzie, pierwszy jej nowotwór, gdy miałem 7 lat, potem jej bipolara, zmaganie się z ciężarami odmiennej orientacji seksualnej w naszym cudownym społeczeństwie, a teraz jeszcze to. A do tego, przez tę pieprzoną pandemię, nawet nie mam z kim pobyć na żywo i po prostu jakoś odciągnąć myśli. Smutno mi.
Miałem bardzo zazdrosną dziewczynę. Pewnego razu udało się jej odblokować mój telefon i przejrzeć listę połączeń. Zobaczyła, że od kilku dni w tajemnicy przed nią rozmawiałem z kobietą o imieniu Monika. Resztę historii sama sobie dorobiła. Jeszcze tego wieczora zerwała ze mną i wyprowadziła się z mojego mieszkania.
Wcześniej zrobiła mi taką awanturę, że nie miałem nawet szansy wytłumaczyć jej, że Monika to moja znajoma z liceum, która od lat zajmuje się handlem starociami i przez ostatnie dni dogadywałem z nią zakup XIX-wiecznego, przepięknie zdobionego, pierścionka zaręczynowego...
Ja wiem, że kwarantanna, że nie można wychodzić, to trzeba sobie jakieś zajęcie znaleźć. No ale moja narzeczona to już „z leksza” przesadza.
Wymyśliła sobie domowe spa. Niby nic w tym złego, gdyby nie fakt, że poszła na to połowa domowego budżetu, a przecież mamy kryzys i nie wiadomo co będzie jutro. W każdym razie, jak już przyszły jej te paczki za jakieś 500 zł łącznie (serio, tyle wydała na jakieś mazidła do ciała), to się zaczęło. Trzy godziny w łazience, jakieś turbany na włosach, maski na twarzy, kompresy na brzuchu i kij wie co jeszcze. Dałbym radę to wszystko znieść (i wysikałbym się do zlewu czy butelki), gdyby nie fakt, że ona kazała mi w tym uczestniczyć!
„Radek, posmaruj mi tym plecy”, „Radek, a weź mocno pięty mi tutaj ponaciskaj, bo ja nie mam tyle siły”, „Raduś, a może chcesz spróbować esencji z opuncji figowej?”. Tak, kurna, marzę o tym!
Cieszę się, że mamy psa. Jutro mam zamiar siedzieć z nim cały dzień na ławce pod blokiem.
Kiedyś przez pół dnia szykowałam się na popołudniową randkę z moim chłopakiem. Gdy przyszedł, obracając się na pięcie, zaprezentowałam mu moją nową sukienkę i zapytałam, jak w niej wyglądam. Odpowiedział "spoko, ale może nie wychodź tak do ludzi".
Kiedyś zostałam prawie porwana.
Miałam wtedy 14 lat. Wyszłam ze szkoły, kiedy podszedł do mnie mężczyzna w średnim wieku. Wydawał się miły. Powiedział, że jest znajomym moich rodziców i miał mnie zabrać do siebie na dwa dni, bo rodzice musieli pilnie wyjechać. Zdziwiłam się bardzo, bo nie słyszałam o żadnym wyjeździe. Jednak mężczyzna bardzo przekonująco opowiedział mi jak to wyszło z tym wyjazdem. Byłam głupia, ale wsiadłam z nim do samochodu.
W trakcie jazdy postanowiłam zadzwonić do mamy, że już jadę z tym ich znajomym. Facet wtedy kazał mi urwać połączenie i oddać mu telefon. Oddałam, po czym powiedział, że on sam zadzwoni. Przyłożył mój telefon do ucha i "rozmawiał" z moją mamą. Wydawało mi się, że udawał, bo nie słyszałam żadnych odgłosów z słuchawki, miałam jakieś złe przeczucie.
Jechałam w milczeniu, ze stresu brzuch mnie rozbolał, miałam gulę w gardle, nie wiedziałam co robić. Powiedziałam do tego faceta, żeby zawiózł mnie do babci, ale on się nie zgodził i dalej próbował mnie przekonywać, że wszystko jest okej, dobrze spędzimy ten czas i wrócę niedługo do rodziców.
Kiedy zatrzymaliśmy się na czerwonym świetle, zaczęłam bić pięściami w szybę i krzyczeć. Facet się zdenerwował, kazał mi się zamknąć. Jakieś dwie minuty później zatrzymał się i kazał mi wyjść. Pewnie przestraszył się, że ktoś mnie zauważył.
Traumę mam do dziś, a minęło już 8 lat od tej sytuacji. Rodzicom nie powiedziałam niestety, bo bałam się, że dostanę ochrzan za to, że wsiadłam z obcym do samochodu i pewnie słusznie.
Życie wywróciło mi się do góry nogami w ciągu ostatniego miesiąca. Na wstępie nakreślę tylko swoją krótką historię.
Od dwóch lat staraliśmy się z moim mężem o dziecko, korzystaliśmy z pomocy poradni i lekarzy, natomiast nie przyniosło to rezultatu. Postanowiliśmy zatem pójść na badania, po czasie bardzo niecierpliwego oczekiwania okazało się, że wyniki wykazały, iż mój mąż jest bezpłodny. Świat się dla niego zawalił, zaczął przeżywać ogromną traumę i bałam się, że będzie chciał się rozwieść. W dalszym ciągu zresztą jest zdania, że w momencie gdy będę chciała mieć dziecko za wszelką cenę, to go zostawię dla mężczyzny, który będzie mógł mnie maleństwem uszczęśliwić. Nie docierają do niego tłumaczenia, że kocham go bez względu na wszystko oraz że są różne inne sposoby, aby założyć szczęśliwą rodzinę (np. adopcja).
Teraz czas na właściwą treść wyznania.
Jakiś czas temu nie dostałam okresu na czas, co więcej, zawsze spóźniał się maksymalnie 2 dni, podczas gdy ten po 4 dniach opóźnienia wciąż nie nadchodził. Zrobiłam test ciążowy i zobaczyłam dwie kreski - o mało nie zemdlałam, a w głowie tylko jedno pytanie "Co jest, do cholery?". Jeszcze tego samego dnia powtórzyłam test, znowu pozytywny. Dwa tygodnie temu byłam na wizycie u ginekologa i potwierdził ciążę.
Jestem jednocześnie najszczęśliwszą i najbardziej zdezorientowaną kobietą pod słońcem. Wciąż nie znalazłam w sobie wystarczająco dużo odwagi, żeby powiedzieć mężowi o tym, że został tatą. Zwyczajnie nie wiem jak. Co ze stwierdzoną bezpłodnością? Powoływać się na cud czy na błędną diagnozę? Tak bardzo boję się, że oskarży mnie o zdradę, chociaż wie, że nigdy w życiu bym mu tego nie zrobiła.
Sytuacja coraz bardziej mnie stresuje, czas leci i nie mogę sobie pozwolić na dalsze duszenie tego w sobie. Boję się tej rozmowy jak jeszcze żadnej w życiu, proszę w duchu tylko o to, aby mój mąż okazał się na tyle wyrozumiały i cierpliwy, by zechciał udać się wspólnie do lekarza na kolejną wizytę i przeanalizować nasz przypadek ponownie. Musi poznać prawdę, choć bardzo ciężko będzie mu w nią uwierzyć.
Trzymajcie za nas kciuki! Pozdrowienia od anonimowej rodzinki M. :)
Mam 15 lat. Od zawsze bardzo lubiłam gotować. Piekę ciasta i inne słodkości. Rok temu przeszłam na wegetarianizm i codziennie dla siebie gotuję. Kiedy jadę do babci, zawsze staram się coś przygotować.
Jedynym problemem jest moja matka. Wyznaje bardzo tradycyjne wartości dotyczące kobiet i mężczyzn, mimo że sama jest bardzo wykształcona i pracuje w miejscu, w którym - według jej światopoglądu - powinni pracować sami faceci. Nigdy nie sądziłam, że może wierzyć w coś takiego.
Raz mój dziadek powiedział, że robię dobre ciasta, na co moja matka wyjechała z tekstem "No tak, przecież jest dziewczynką". Myślałam, że tylko raz, jednak ona zaczęła mówić tego typu rzeczy coraz częściej. Np. "Jesteś dziewczyną, musisz posprzątać po obiedzie" lub "Kobiety muszą słuchać męża" oraz "Każda kobieta marzy o mężu i dzieciach".
Przez nią i jej "złote myśli" całkowicie przestałam lubić gotować, bo wtedy wydaje mi się, że wyglądam jak typowa kura domowa usługującą swojemu mężowi. To bardzo mnie rani.
Dodam, że jestem homo, a ona cały czas mówi mi o rodzinie jako najpiękniejszym co może mnie spotkać.
Kiedy powiedziałam jej, że nie chcę mieć dzieci, ona była strasznie wkurzona. Boję się co będzie jak zrobię coming out, którego cholernie się boję.
Dodaj anonimowe wyznanie
