Z moim mężem znamy się około 4 lat, od roku jesteśmy małżeństwem. Nasz związek nigdy nie należał do tych łatwych, bo Mateusz jest mężczyzną po przejściach. Miał bardzo trudne dzieciństwo przez rodziców alkoholików, co doprowadziło do depresji. Na dodatek 5 lat temu pochował swoją pierwszą żonę, która zmarła przy porodzie, przez co choroba się strasznie pogłębiła. Tylko on wie jak trudną i długą drogę pokonał, by być w tym miejscu, gdzie jest obecnie. Nie poddał się, wyszedł z najgorszego i teraz z pełną szczerością mówi, że pokochał swoje życie na nowo. Jestem z niego bardzo dumna, choć nadal jest pod opieką specjalistów.
Nie będę mówić jak ciężkie były początki naszego związku, jak ciężko było nam zbudować coś naprawdę trwałego i prawdziwego. Ale udało nam się! W naszym związku zaufanie jest najważniejsze, nie mamy przed sobą zupełnie nic do ukrycia. A ja ostatnio jestem wręcz rozdarta i żałuję, że zrobiłam pewną rzecz...
Zacznę od tego, że nie potrafię szczerze pokochać jego dzieci. Akceptuję je, cieszę się, że one są, dbam o nie. Jednak... One są dla mnie tak obce, że aż mnie to przeraża. Nie widzę w nich żadnej części Mateusza. Żadnej. Zachowanie, wygląd, zainteresowania... Nie ma w nich absolutnie żadnego podobieństwa z ojca. On sam mówi, że ciężko mu było pokochać młodszą córkę, bo na początku to ją obwiniał o śmierć jego miłości. I przyznał też, że ma problem z okazaniem miłości również starszemu synowi. Od samego początku odnosiłam dziwne wrażenie, że to niemożliwe, by dzieci nie były podobne do żadnego członka rodziny Mateusza. Im są starsze, tym bardziej to widać. Powiedziałam o tym mężowi. On się oburzył i powiedział, że wie co sugeruję i powinnam się wstydzić, że Anetę podejrzewam o coś tak okropnego, że ona by mu nigdy tego nie zrobiła, bo ją znał i oni byli szaleńczo w sobie zakochani. Cóż, ileż będę rywalizować z tą idealną?
Jednak nie mogłam się powstrzymać przed zrobieniem testów na ojcostwo. W duchu nienawidziłam siebie za to, że to robię, ale musiałam w końcu poznać prawdę.
Zarówno córka, jak i syn, nie są jego dziećmi. Mimo wszystko chciałam, by te moje obawy były niesłuszne, tak bardzo chciałam się mylić. A jednak wyszło, że Aneta zdradzała go na każdym kroku. Wcześniej pytałam ich wspólnych znajomych jak to było naprawdę, ale nikt nie chciał niczego złego powiedzieć na temat zmarłej żony Mateusza. Nie wiem co z tym zrobić. Jestem załamana... Nie potrafię o tym powiedzieć mężowi, on się załamie i tym razem się nie podniesie. A jednocześnie nie potrafię tego przed nim ukrywać. On widzi, że coś jest nie tak, dopytuje. A ja milczę. Jestem wobec niego bardzo lojalna, chciałabym to jemu najpierw o tym powiedzieć, ale boję się. Planowałam iść do jego psychiatry po poradę, ale nadal mam obawy. Jestem w totalnej rozsypce.
Mam żonę, Izę z którą mam 16-letnie bliźniaki - córkę i syna. Moja żona ma jeszcze 18-letniego syna z poprzedniego związku, z ojcem dziecka rozstali się, kiedy jeszcze była w ciąży. Konrad (czyli syn żony) od zawsze sprawiał problemy wychowawcze (zresztą jak się dowiedziałem, tak samo jak jego ojciec za młodu), teraz wagaruje, pije, pali, ćpa - jakiś czas temu znalazłem w jego spodniach zioło, kilka razy wrócił do domu w stanie wskazującym na wzięcie czegoś mocniejszego, wydaje mi się, że nawciągał się jakichś prochów. Żona i Kuba (ojciec Konrada) zachowują się tak, jakby nic się nie działo. Każdy jego wybryk czymś usprawiedliwiają. Kiedy znalazłem u niego to zioło i powiedziałem mu, że w moim domu nie ma ćpania, żona stwierdziła, że "pojechałem po bandzie" i że "przesadzam", a tak w ogóle to każdemu nastolatkowi zdarzyło się kiedyś zajarać blanta i nie ma powodu, żeby robić aferę. Iza sama święta nie jest, znam jej przeszłość - lubiła sobie zajarać, i to często, albo pójść w 3-dniowy melanż. Ja jestem introwertykiem, niezbyt towarzyskim, lubię od czasu do czasu napić się dobrego alkoholu, poza tym żadnych używek. Myślałem, że Iza przy mnie ogarnęła się i dorosła, ale teraz widzę, że przymyka oko na akcje swojego syna, bo sama ma trochę za uszami i nie chce wyjść na hipokrytkę przed samą sobą.
Konrad jest zapalonym grafficiarzem (i ma chłopak talent - po swoim ojcu), ale jakiś czas temu razem ze swoimi dwoma kumplami zrobił graffiti na murze szkoły. Oczywiście miał "pogadankę" z Izą i Kubą, ale po wszystkim Iza stwierdziła, że "źle zrobił, ale mur tej szkoły był paskudny, a chłopaki przynajmniej machnęli na nim ładne graffiti i ten dyrektor to tak naprawdę powinien im podziękować" - ręce opadają.
Już myślałem, że nic mnie bardziej nie wkurwi, ale synalek mojej żony ostatnio upił moją 16-letnią córkę, wrócili do domu w środku nocy, Kaja ledwo stała na nogach. W tamtym momencie miałem ochotę przypieprzyć temu gnojowi z całej siły. Iza standardowo "nikt nie jest święty, Kaja będzie miała kaca i nauczkę na przyszłość".
Mam dość tego gówniarza, bo za traktowanie go jak drugiego syna dostałem w zamian brak szacunku, a i moje relacje z żoną są coraz gorsze. Czekam, aż Iza wróci z pracy i zamierzam postawić jej ultimatum - albo jej syn się wyprowadza do ojca, albo to koniec naszej rodziny - nie pozwolę, żeby nasze dzieci zeszły na złą drogę.
Miałem małą stłuczkę - wjechałem w rowerzystę (przysięgam, dosłownie wyrósł spod ziemi!). Spanikowany wyskoczyłem zza kierownicy i zobaczyłem, że leży tuż przed zderzakiem, nieprzytomny. Pochyliłem się nad nim, żeby sprawdzić puls... w tym momencie facet zerwał się na równe nogi, krzyknął: "Ha! myślałeś, że jestem martwy, dupku!", po czym uderzył mnie w twarz, wsiadł na rower i odjechał.
Żałuję, że mam siostrę.
W sumie nie taką zwykłą siostrę, bo chorą na zespół Downa.
Większość postrzega takie osoby jako "całkiem normalne" w porównaniu do innych niepełnosprawności, a prawda taka, że każdy przypadek jest odmienny pod wieloma względami.
Są osoby z trisomią, z którymi normalnie porozmawiasz, pójdziesz na kawę, i takie, które staną na środku drogi i będą stać, a jak podejdziesz, to dostaniesz w nos.
Nie ukrywam, siostra zmarnowała mi dzieciństwo i mojej mamie życie.
Mama dawniej była wysoko funkcjonującą kobietą, aktualnie z wiekiem coraz bardziej się zwija.
Miała dobra posadę, musiała z niej niestety zrezygnować i liczyć na zasiłek opiekuńczy i inne dodatki, które pozwalają na życie na niskim poziomie. W razie możliwości dorabia sobie, gdy siostra jest w szkole.
Ala ma 13 lat.
Jest agresywna - bije, kopie, rzuca przedmiotami, wszystkim dokucza, nie mówi. Ma problem z prostymi czynnościami dotyczącymi samoobsługi.
Bez pomocy nie poradzi sobie. Mama została z nią sama, ojciec jak dowiedział się o jej chorobie uciekł. Alimentów nie płacił. Wyparł się jej.
Nie mieszkam już z nimi, ale w miarę możliwości pomagam. Naprawdę boję się co będzie, gdy zostanę z nią sama. Wiem, że jako siostra z poczucia obowiązku powinnam się Alą zająć, ale czuję, że w głębi serca nie chcę tego robić i poświęcić się dla osoby, która nawet tego nie doceni.
Do ośrodka taką osobę oddać graniczy z cudem - nie ma miejsc, a jak miejsca nawet są, to kwoty są bardzo duże.
Jak poruszam ten temat z mamą, pomimo tego jak jest, nawet o tym nie myśli.
Inni w jej wieku mają już wymarzony odpoczynek, a ona do końca życia będzie musiała z poczucia obowiązku oraz matczynej miłości się nią zajmować.
I taka pani Godek będzie mówiła innym jak żyć...
Prawdopodobnie jakby mama dowiedziała się wcześniej, to Ali by nie było, a ja mam tylko nadzieję, że siostra umrze wcześniej od mamy, że pewnego dnia się nie obudzi.
Chociaż to naprawdę straszne co piszę i mam wyrzuty sumienia, na sercu mi lżej, że z kimś się tym podzieliłam.
Od dziecka byłem mocno nastawiany na naukę. Miałem się uczyć, żeby wg rodziców nie mieć brudnej pracy. Nauka nie sprawiała mi problemu, byłem mądrym dzieckiem, szybko łapałem wszystko co się do mnie mówiło. Świadectwa miałem z czerwonym paskiem. Ciągle był nacisk na naukę. Wyjazdy do rodziny - Anonek jest taki mądry, taki sprytny, taki zdolny, panie w szkole chwalą. Wszyscy w rodzinie mieli mnie za wzór, taki mądry i grzeczny. Pewnie będzie prawnikiem, lekarzem, naukowcem, dyrektorem, bankowcem, wynalazcą, kosmonautą, inżynierem. Ciągła presja ze strony wszystkich dookoła. Mam być ideałem. Dostałem 5, czemu nie 6? 98 na 100 punktów, czemu tak mało? Do żadnej dobrej szkoły się nie dostaniesz.
Wbrew temu czego by rodzice oczekiwali, poszedłem do technikum. Wolałem telewizory niż teorię. W technikum teorii było jednak coraz więcej. Miałem serdecznie dość nauki, wkuwania, teorii z pożółkłych kartek 60-letnich prowadzących. Szczerze powiem zacząłem się czuć głupi, bo przestałem rozumieć te wszystkie zagadnienia techniczne. Technikum przebrnąłem na czwórkach.
Później poszedłem na studia myśląc, że tam serio nauczę się jakiegoś fachu. Jednak dalej było kultywowane podejście żółtych kartek smutnych panów, którzy traktowali tę wiedzę jako niezbędną do życia. Kompletnie nie rozumiałem programu studiów i ich sensu. Brnąłem byle jak, byle warunek, byle 3. Zamiast uczyć się do kolokwiów i zaliczeń oglądałem filmiki z wykończeń mieszkań. Studia skończyłem po 7 latach, tylko dlatego, że szkoda mi było czterech odbębnionych semestrów. W międzyczasie znalazłem pracę przy wykończeniach. Najpierw targałem worki z klejem i wklejałem kable w bruzdy. Później doszedłem do poziomu samodzielnych robót, aż poszedłem na swoje.
Obecnie pracuję z dwoma osobami. Wykańczamy mieszkania. Praca wbrew pozorom nie jest taka brudna. Uwielbiam tę robotę i nie zamieniłbym jej na żadną inną. Nie powiem, chciałbym wracać do domu do żony po 8 godzinach, czysty i pachnący. Praca jest ciężka, bo często na kolanach, ręce w górze.
Ale co mam robić innego? To mnie pasjonuje. Teoria szkolna i presja ze strony rodziny obrzydziły mi edukację. Czułem się idiotą będąc po studiach i tak naprawdę nie czując swojego wykształcenia. Nie rozumiałem sensu fizycznego tej całej teorii, nie umiałem znaleźć odzwierciedlenia w życiu. Po co mi całki?! Więc układam płytki i kable w ścianach.
Kwalifikacje pozwalają mi na pracę w biurze - umiem w komputery i office. Angielski znam bardzo dobrze, hiszpański też liznąłem. Ale po co mi praca biurowa? Mam być chłopaczkiem z korpo pod krawatem, który ma wyrobić target i być takim trybikiem? Nigdy. Teraz mam wpływ na ludzkie życie i komfort, widzę efekty swojej pracy.
Ciepło się zrobiło, ptaszki śpiewają, słoneczko świeci. Z ładną pogoda większości ludzi kojarzy zapewne jakieś przyjemności, a mnie lato rok w rok przypomina o moim PTSD. Truskawkowym PTSD.
Ze cztery lata temu, będąc świeżo po szkole, chciałem dorobić sobie przed studiami. Nie miałem żadnego doświadczenia, a i okres pracy miał być niedługi, więc szukałem pracy w handlu. I tym właśnie sposobem zatrudniłem się u Janusza i to nie byle jakiego Janusza, bo w swojej dyscyplinie mógł uchodzić za Alfę.
U niego pracowałem przez parę miesięcy, sprzedając truskawki, i chciałem się podzielić z Wami, jak ten cyrk wyglądał.
1. "Polskie" truskawki: Polskie truskawki miały tyle w sobie polskości, że aż nią całe ociekały. A nabyły jej w Hiszpanii, gdy zbierali je Polacy, chcący sobie dorobić. Janusz na początku maja sprowadzał bardzo tanie, bardzo brzydkie i bardzo hiszpańskie truskawki, które nam kazał opychać jako te pochodzące z polskiej ziemi. Przesypywał je do typowych, drewnianych koszyków i zarabiał na nich krocie (jednak jednocześnie nigdy nie było go stać na wypłatę w terminie, ciekawy przypadek).
2. Wagi były źle wytarowane, tak by ważyły na korzyść Janusza. Średnio dodawały około 5-10 deko za każdym razem. Czyli jeśli Januszowi sprzedawaliśmy 500 koszyków dziennie, dawało mu to +/- 50 kilo owocu do przodu. Teraz pomyślcie na ile monet Janusz był w stanie oszukać ludzi, gdy cena truskawki wynosiła np. 10 złotych.
3. Odpady. Truskawek u nas praktycznie się nie wyrzucało, dopóki nie były zupełnie zgnite, czyli omszone na biało. Cała reszta, łącznie z tymi rozciapanymi i rozpuszczonymi, musiała wylądować w reklamówce klientów, bo jeśli nie miały na sobie pleśni, to Janusz obstawał za tym, że można je zjeść. Mniam.
Zwrotów Janusz nie uznawał.
4. Rozliczanie pracowników co do grosza. Dostawaliśmy określoną ilość koszyków i z ich sprzedaży na koniec dnia się rozliczaliśmy. Łubianka powinna mieścić w sobie 2 kg, ale często gęsto było tak, że brakowało w nich po parę deko już z samego rana (a z truskawki dodatkowo paruje woda pod wpływem ciepła, więc traci na wadze jeszcze więcej). Janusza jednak nigdy to specjalnie nie obchodziło, bo jeśli on stwierdził, że dał dwa kilo, to pieniądze miały się z tych dwóch kilo znaleźć. Przy sprzedaży paru koszy różnica była niewielka, ale zazwyczaj jednak schodziło ich po 400/500. Różnicę musieliśmy oddawać z prywatnych pieniędzy, co czasami przewyższało dniówkę, dlatego zaczęliśmy kombinować tak, żeby grosz się zgadzał. Czytaj oszukiwaliśmy klientów jeszcze bardziej, nie doważając.
Mam tych smaczków więcej, ale ograniczają mnie znaki. Jeśli spytajcie co jest w tym w ogóle anonimowego, to już spieszę z odpowiedzią: zdetronizowałem Janusza Alfę, metodycznie nasyłając na niego skarbówkę i sanepid.
To nic?
Janusz Alfa to mój wujek. :)
Cała moja rodzina jest bardzo atrakcyjna. Rodzice szczupli, zadbani, nikt nie może uwierzyć w ich wiek. Siostra swego czasu dorabiała sobie jako modelka, obecnie jest matką 3 dzieci i nadal ma figurę, o jakiej mogłaby pomarzyć niejedna nastolatka (a podstawą jej diety są ser, makaron i śmietana). Brat przystojny, wysportowany, kochała się w nim każda moja koleżanka.
Moją urodą też zawsze się wszyscy zachwycali. Przyzwyczaiłam się do tego, że przyciągam spojrzenia, dużo rzeczy mi łatwo przychodzi, koleżanki mi zazdroszczą, a koledzy się podkochują. Po szkole zaczęłam pracować jako stewardessa w jednej z najlepszych linii na świecie, pracę oczywiście też dostałam ze względu na swój wygląd. Latałam przez 8 lat (o mojej pracy też mogłabym napisać kilka fajnych wyznań, ale teraz nie o tym). Miałam skończony jedynie licencjat, a zarabiałam ok. 15-20 tys. na rękę (w kraju, w którym mieszkałam, nie płaci się podatków), przy czym mieszkanie i transport do pracy zapewniała firma. Czułam się jak królowa życia.
Niestety, podczas jednego z layoverów w Afryce zaraziłam się malarią. Na początku nie zdiagnozowali tej choroby, skończyło się na tym, że podczas jednego z lotów zemdlałam i wpadłam w śpiączkę. Wylądowałam w szpitalu musiałam mieć przetaczaną krew, za co musiałam dopłacać z własnej kieszeni, więc znaczna część moich oszczędności poszła na leczenie. Ze względu na stan zdrowia nie mogłam dalej pracować (przez późne wykrycie mam ciężkie powikłania).
Wróciłam do Polski, a moje życie odwróciło się do góry nogami. Bardzo przytyłam, choroba również odbiła się na moim wyglądzie. Teraz jak oglądam moje stare zdjęcia, to chce mi się tylko płakać. Nagle ludzie nie patrzą na mnie tak przychylnie jak kiedyś. Rodzina bardzo mnie kocha, ale wiem, że mnie obgadują, że przytyłam i mogłabym w końcu coś z tym zrobić. Mam tylko licencjat, nigdy nie pracowałam w innym zawodzie niż stewardessa. Może to głupio zabrzmi, ale zawsze myślałam, że nie muszę się przejmować przyszłością, bo kiedyś wyjdę bogato za mąż (tak mi tez sugerowała rodzina), a teraz żaden facet już się za mną nie ogląda. Na rynku pracy jestem w takiej samej sytuacji jak osoby tuż po studiach, tylko jestem od nich 10 lat starsza, więc wiadomo kogo wolą zatrudnić pracodawcy.
Przez 8 lat przyzwyczaiłam się do życia w luksusie. Teraz żałuję tysięcy wydanych na torebki, buty, kosmetyki, czuję, że to pieniądze wyrzucone w błoto. Wygląd przestał być dla mnie ważny. Pewnie mogłabym schudnąć i o siebie zadbać, ale im większe czuję naciski, tym mniej mam na to ochotę. Nie mam pomysłu na życie, nie mam chłopaka, nienawidzę swojej obecnej pracy. Znajomi namawiają mnie, żebym napisała książkę o swojej pracy jako stewardessa, ale nie mam umiejętności pisarskich (co pewnie widać też po tym wyznaniu).
Tak to wygląda, musiałam się wyżalić.
Mam męża z dość liczną rodziną, która mieszka albo w tym samym mieście, albo dość blisko. Moja rodzina jest mała i mieszka daleko.
Zaszłam w ciążę praktycznie w tym samym momencie co siostra męża. I wszystko ekstra, ale jednak trochę mi smutno. Bo wszyscy skaczą wokół siostry.
Jak (przed kwarantanną) były spotkania rodzinne, to każdy się interesował jej samopoczuciem, wynikami badań, a ja siedziałam obok z praktycznie identycznym brzuchem. Owszem, też byłam ciekawa jak się czuje, i sama pytałam o kilka rzeczy. Mężowi też się przykro zrobiło, bo on również został pominięty. Mąż siostry dostał gratulacje bardzo huczne, a mój "zwykłe". Nie wiem, może to wynika z tego, że ona zaszła w ciążę jakieś dwa tygodnie przede mną i wszystkie badania też ma dwa tygodnie przede mną. Rodzina się nasłucha o badaniu, co to za badanie i co z tego wynika, więc u mnie ogranicza się już do "Dobrze?" "No to dobrze!".
Nie chcę być w jakimś centrum uwagi, ale dla mnie to pierwsza ciąża (dla niej kolejna) i czuję się, jakby ktoś mi zabierał cieszenie się tym, co mogę mieć. Chciałabym być traktowana tak samo, chciałabym, aby mój mąż był traktowany tak samo.
Trochę mi przykro...
Po kilku miesiącach związku z moją dziewczyną dowiedziałem się, że jej były chłopak (którego miałem okazję poznać) ją kilkukrotnie zgwałcił.
Nie potrafię o tym z nikim porozmawiać, ale nienawidzę tego gnoja całym sercem. Często o nim myślę i kiedy go widzę (studiujemy na tej samej uczelni), chciałbym mu przywalić. Moja dziewczyna nie chce, żebym komukolwiek o tym mówił, więc to uszanowałem. Nie potrafię jednak poradzić sobie z nienawiścią wobec tego człowieka.
Tuż przed epidemią wyszukałem jego adres (ma bardzo rzadkie nazwisko, a jego rodzina biznes w małej miejscowości) i wysłałem na niego anonimowy (wydrukowany, wysłany z innego miasta - dużo jeżdżę) list na temat czegoś, co zrobił w przeszłości (nie ma związku z moją dziewczyną; udało mi się o tym dowiedzieć po długim poszukiwaniu informacji na jego temat) i żeby czuł się obserwowany.
Wiem, że stalkowałem go i to jest złe, ale mam chociaż teraz trochę satysfakcji, że pewnie sra ze strachu, że jego sekret wyjdzie na jaw.
Otóż...
Jestem dendrofilem.
Podniecają mnie drzewa, lubię się o nie ocierać, a jeśli jest taka możliwość, jakaś dziura w drzewie, to... wiadomo co ;)
Niesamowicie wkurza mnie, że tacy jak ja są uznawani za dewiantów. Tacy homoseksualiści są coraz bardziej akceptowani społecznie, a nas cały czas uważa się za zboczeńców, a przecież zarówno oni, jak i my nikomu krzywdy nie robimy. W zasadzie różnimy się od nich tylko obiektem fascynacji. Jesteśmy normalni, tylko mamy inne upodobania seksualne. A mimo to my jesteśmy uznawani za chorych zboków, a oni nie.
Mam nadzieję, że dożyję czasów, kiedy dendrofilia będzie traktowana tak jak homoseksualizm teraz.
Dodaj anonimowe wyznanie
