#I4xj4

Mam 16 lat i nienawidzę mojej mamy.

Wszystko zaczęło się od tego, że w podstawówce nie byłam zbytnio lubiana. Uważano mnie za cichą, przykładną uczennicę.

Potem poszłam do gimnazjum i lepiej się "zaaklimatyzowałam", chociaż klasa została ta sama. Doszło tylko kilku nowych uczniów. Poznałam koleżanki, z którymi świetnie się dogadywałam. I kiedy stałam się bardziej otwarta i towarzyska, to moja matka starała się mnie ośmieszyć. Potrafiła przyczepić się nawet do źle związanych włosów, czy do tego, że od razu nie odpowiedziałam na jej wiadomość.

Któregoś razu mieliśmy wycieczkę. Moja matka wyjęła walizkę z samochodu i chciała ją za mnie nieść. Powiedziałam jej, że nie jestem małym dzieckiem i mogę to sama zrobić, a ona się obraziła. Po prostu odwróciła się na pięcie i bez pożegnania wsiadła do samochodu, trzaskając drzwiami. Widziała to inna mama i było mi wstyd.

Inna sytuacja. Kiedy zaczęłam dojrzewać, musiała przy dosłownie KAŻDYM spotkaniu rodzinnym pytać się mnie przy innych, czy już dostałam okresu. Strasznie się z tym też afiszowała i obgadywała mnie ze swoją koleżanką (której nie lubię, ale to już jest temat na inne wyznanie). Dlatego jak w wieku 11 lat dostałam okresu, to nic jej nie powiedziałam, bo bałam się, że będzie to rozgadywać i zacznie się ze mnie nabijać. Dowiedziała się przez przypadek dopiero dwa lata po fakcie.

Jeśli udało mi się coś osiągnąć w konkursach, to mówiła, że to przypadek. Nawet jeśli było to pierwsze miejsce. Jeśli usłyszałam pochwałę od cioci i wujka, to robiła zdziwioną minę i mówiła, że takie osiągnięcie to nie osiągnięcie.

Zaczęłam mieć tego dość jakoś przed trzecią klasą gimnazjum. Nie potrafiłam dłużej się z nią kłócić, więc żeby jakoś sobie ulżyć, cięłam się. Oczywiście w takich miejscach, żeby nikt tego nie zauważył.

Teraz jestem w pierwszej klasie liceum. Nigdy nie miałam dobrej wagi. Udało mi się w końcu trochę przytyć, z czego jestem bardzo dumna. Oczywiście moja matka stwierdziła, że się spasłam i wyglądam jak świnia. Dodam tylko, że ona sama ma niezłą nadwagą i jeśli zostanie tylko pięć minut do obiadu, to nie umie wytrzymać i musi zjeść kanapkę. Kiedy jej to wypomniałam w swojej obronie, to obraziła się i dostałam szlaban na tydzień.

To jest tylko przykład kilku sytuacji, których niestety było więcej. Mam jej już naprawdę dosyć. Rządzi moim życiem, obraża mnie, obgaduje i w ogóle nie szanuje. Wprost nie mogę się doczekać kiedy skończę 18 lat i będę mogła się wyprowadzić. Zostały mi tylko dwa lata tych męczarni. W tym wszystkim najbardziej szkoda mi mojej babci, którą kocham, ale będę musiała ją zostawić.
Komentarze (43)

#EBgs5

Moja mama zadzwoniła do mnie i zapytała, czy wszystko dobrze i czy jakoś się trzymam. Byłam trochę zaskoczona tym nagłym, bezpodstawnym przypływem troski, więc zapytałam o co chodzi. Wtedy powiedziała mi, że chciała sprawdzić, jak sobie radzę po zerwaniu z chłopakiem.

Okazało się, że mój chłopak poinformował o naszym rozstaniu wszystkich, poza mną.
Komentarze (8)

#KrnJQ

Rozmawiałam z moją ciocią i zeszło na temat różańców majowych. A zwłaszcza o jednym w szczególności. Na takie różańce chodzą zazwyczaj starsze panie albo ludzie bardziej pobożniejsi, zresztą wiecie na pewno jak to wygląda.
Uczestniczyła w tym też także pewna pani, która ma padaczkę i w trakcie dostała ataku. Ciocia opowiadała, że parę osób, które wiedziały jak pomóc, trzymało tę kobietę tak, aby podczas ataku nie zrobiła sobie krzywdy.
Na moje pytanie, czy przerwali odmawianie modlitwy, ciocia pokręciła głową.

A teraz wyobraźcie sobie, że wracacie skądkolwiek, niebo w maju zachmurzone, godziny grubo popołudniowe, a pod krzyżem leży trzęsąca się kobieta, jedni ją trzymają, a pozostali nad nią się modlą.
Komentarze (14)

#x0z6c

Pamiętam, że od zawsze każdy wywierał na mnie presję religijną.
Masz być taka, masz robić to, masz nie robić tego, masz nie być taka, masz żyć tak, masz myśleć tak itp.

Pamiętam też, że nigdy nie chciałam dać się zamknąć w szufladce i spełniać wymagań innych. Jeśli ktoś czegoś ode mnie wymagał, ja robiłam zwykle na odwrót, przez co spotykałam się z dezaprobatą. Po prostu zawsze chciałam i chcę nadal żyć w zgodzie ze sobą, a nie żyć tak jak chcą inni.
Wychowywałam się w rodzinie wierzącej obracającej się w takim samym towarzystwie osób wierzących. I nie to, żebym ja stała się przez to ateistką, bo na swój sposób wierzę w Boga. Ale uważam, że większość tych wierzących ludzi przesadza już z wywieraniem presji na innych.

Przykłady?
Zawsze chciałam mieć kolorowe włosy i jak już pofarbowałam je na różowo i niebiesko, to spotkałam się z presją, że mam zmienić na normalny kolor, bo to się Bogu nie podoba. A skąd niby wiadomo, że się Bogu nie podoba, skoro w czasach biblijnych nikt nie farbował włosów na kolorowo i nie ma o tym wzmianki, czy się podoba czy nie? Jeszcze jakieś 100 lat temu kobietom nie pozwalano chodzić w spodniach, bo rzekomo to się Bogu nie podobało, a dziś kobieta w spodniach to normalna sprawa i nikt się nie bulwersuje.
Drugi przykład to związek.

Jestem z facetem bez ślubu i oczywiście jest nacisk na ślub. Ale nikt nie spyta, czy my tego ślubu chcemy. Nie. Mamy brać ślub, bo oni tego chcą, bo tak trzeba, bo Bóg tak chce. Znam sporo małżeństw w religijnych rodzinach, które brały ślub ledwie po pół roku znajomości, tylko po to, żeby mogli "legalnie" razem zamieszkać i nie spotkać się z dezaprobatą wierzących znajomych. Po ledwie paru miesiącach mieszkania ze sobą wychodziły takie historie, że on ją bił albo ona znęcała się nad nim psychicznie, albo nie mogli się dogadać, bo każde chciało żyć inaczej, albo zwyczajnie nie pasują do siebie - no zdarza się. Ale rozwodu nie wezmą, bo wstyd, bo co powiedzą ludzie, bo Bogu się rozwody nie podobają. Więc będą się męczyć ze sobą dla zasady, po to żeby inni nie gadali, żeby się nie czepiali (znam osobiście kilka takich małżeństw, które wiele by dały za możliwość rozwodu, ale im wstyd przed wierzącą społecznością).

Jestem zdania, że Bóg chce, byśmy byli szczęśliwi. A skoro mnie uszczęśliwiają moje różowo-niebieskie włosy, rysowanie półnagich kobiet czy ubieranie się na czarno z akcentami typu łańcuchy, ćwieki, falbanki, koronki, gorsety itp. (bez akcentów typu odwrócone krzyże czy pentagramy), to dlaczego mam się zmieniać, skoro to czyni mnie szczęśliwą? Mam być do końca życia nieszczęśliwa, bo inni wierzący tak chcą, bo im się nie podoba to jak żyję?
Nie, nie zamierzam się zmieniać dla innych ludzi, będę żyć po swojemu.
Komentarze (51)

#tRJOl

Działo się to pięć lat temu, chodziłem wtedy do ogólniaka, byłem bardzo lubiany w klasie i wiele dziewczyn chciało się ze mną umawiać. Co dziwne, większość z nich działała mi na nerwy swoim głupim i zdzirowatym zachowaniem, ale nie dawałem tego po sobie poznać. W mojej klasie była też ona - cicha, pulchna dziewczyna, którą tu będę nazywał Olą. Była zupełnie inna od tych pustych, wrednych dziewuch. Lubiła się uczyć, często służyła pomocą i nie słyszałem, by obrażała nawet osoby śmiejące się z niej, czyli praktycznie każdego w klasie. Drwiny pod jej kierunkiem padały od samego rana do końca zajęć. Świnia, grubas, ulaniec. Kilka razy widziałem, że gdy Ola wraca do domu, to często płacze. Ja niestety również się z niej śmiałem, chociaż mam wrażenie, że i tak najmniej.

Ola w pewnym momencie przestała chodzić do szkoły, nie wiem dlaczego, ale zmartwiło mnie to i w sobotę do niej poszedłem. Dużo osób wiedziało, gdzie ona mieszka, bo przychodzili pod jej okna, by i tam pokrzyczeć na nią wyzwiska. Co dziwne, wpuściła mnie do swojego domu. Wtedy też dowiedziałem się dlaczego dużo je i nigdy nigdzie nie wychodzi. Jej mama była w stanie wegetatywnym. Nie poruszała się, leżała z otwartą buzią i patrzyła się w przestrzeń. Ola pomagała babci w opiece nad mamą i zajadała smutki. Pogadałem wtedy z nią, nie była do mnie uprzedzona.

Od tego momentu przychodziłem do niej bardzo często i chyba się zakochałem. Jej babcia bardzo mnie polubiła, piekła mi ciasta i próbowała wciskać drobne na słodycze. No i tak wyszło, że raz podczas oglądania filmu pocałowaliśmy się. To jednak nic nie zmieniło, w szkole udawałem, że nic nas nie łączy, a ona chyba to rozumiała. Przestałem się jednak śmiać, gdy ktoś ją obrażał, a to nie uszło uwadze mojej klasy.

Któregoś dnia, gdy nauczycielka wyszła z klasy, jeden z chłopaków zażartował, że chyba zakochałem się w wielorybie. Wszystkie oczy spoczęły na mnie. Nie wiedziałem co powiedzieć, wiedziałem, że gdy się przyznam, stracę pozycję w klasie, szacunek i też będę wyśmiewany. Dlaczego wtedy nie rozumiałem, że to wszystko jest naprawdę nieważne? Palnąłem coś głupiego, nie pamiętam dokładnie co, ale mocno wyśmiałem i obraziłem Olę, a na koniec powiedziałem, że takiej świni przecież nie da się pokochać. Klasa podchwyciła i przez następne kilka minut poleciało w stronę Oli mnóstwo obelg, jedna z dziewczyn nawet podeszła i ją szarpnęła. Ola pozbierała swoje rzeczy i wybiegła z klasy. Nie wróciła już na żadną lekcję.
Gryzły mnie wyrzuty sumienia, więc następnego dnia po lekcjach chciałem iść i ją przeprosić, ale gdy wróciłem do domu odłożyć plecak, zobaczyłem jej babcię pod moimi drzwiami. Chłodnym głosem oznajmiła mi, że Ola nie żyje.

Nadal się z tym nie pogodziłem.
Komentarze (52)

#F5OBO

Jako biedny, acz ambitny student, postanowiłem pójść do pracy dorywczej, bo wiadomo: lata lecą, a człowiek chce żyć na jakimś poziomie już od najmłodszych lat, z kolei starzy coraz mniej chętni do dawania kasy.
Przeżyłem dosyć spory szok, gdy po pójściu do baru i zapytaniu o jakąś pracę usłyszałem wyrok "15 zł za godzinę". To było wystarczające, by plany o prawdziwej pracy porzucić w zapomnienie. Zacząłem więc zastanawiać się, jak by tu dorobić jakieś sensowne pieniądze. I w ten oto sposób zaczęła się moja przygoda z najstarszym zawodem świata.

Byłem i nadal jestem młody i dosyć atrakcyjny, nieciężko było znaleźć zainteresowanych. Wszyscy to, rzecz jasna, mężczyźni. Ale to zupełnie nieważne, ponieważ w końcu zacząłem zarabiać kasę kosztem minimalnego wysiłku, wystarczy być czarującym i gotowym. A faceci potrafią być naprawdę zdesperowani, i mówię tu głównie o tych w związkach, bo to oni najczęściej skomlą o spotkanie.

Typowy obraz takiego faceta: w małżeństwie z kobietą, w wieku średnim.

Nierząd może i jest ogólnie tępiony, ale mężczyźni na ciśnieniu potrafią zachowywać się jak najlepsi kochankowie. Starsi chyba już po prostu tak mają, że lubią poczuć się jak z partnerem, a nie de facto z prostytutką. Co mi oczywiście pasuje, bo chyba każdy woli miłą atmosferę, wspólne picie winka, jakieś sensowne męskie rozmowy niż puste ruchanie.

Aż w końcu trafił mi się ON... Gość, który przekroczył granice.

Ziomek mocno po pięćdziesiątce, ale nie przeszkodziło mu to w wyrwaniu panny niewiele starszej ode mnie (laska ma 24 lata i studiuje jakieś prawo, administrację czy coś takiego). Nie to, że on jej płaci, dziewczę po prostu lubi typ daddy. Zdziwiło mnie to, myślałem, że takie dziewczyny nie istnieją. Ale jeszcze bardziej zdziwiło mnie, gdy zapraszał mnie do ich wspólnego mieszkania, podczas gdy ona była w pracy. W sensie, bardzo to ryzykowne. Ale myślałem sobie, że nie moje życie, nie moje sprawy, ja tu jestem tylko dla kasy. Płacił sporo, bo 300 od spotkania.

Z gościem spotykam się od około pół roku i na początku mieliśmy naprawdę fajną relację. To taki typ ziomka, co lubi się wygadać, lubi się też trochę popisać i oczekuje poklasku. Dla kasy jestem w stanie zrobić wiele, wobec czego schlebiałem mu jak chciał i wysłuchiwałem jego bzdetów. Nie jestem głupi, wiem, że przywiązał się do mnie. Zaczęło się od bardzo intymnych SMS-ów, a zakończyło na zapraszaniu do mieszkania "nie na seks, tylko na rozmowę". No ale okej, przecież to nawet jest miłe... Niestety, zaczął ostatnio być mocno zazdrosny. Nie podoba mu się, że nie jest jedynym, z którym się spotykam, a ostatnio zaczął nawet walić tekstami, że na tym etapie powinienem do niego przychodzić, nie oczekując pieniędzy, bo zależy mu na mnie.

Rzygać mi się chce na samą myśl. Ludzie są bezczelni.
Komentarze (139)

#48SR8

Jakiś czas temu się zdarzyło, że miałam okres, gdy nocowałam u swojego chłopaka. Jako że nie posiada on kosza w łazience, a do tego kuchennego nie chciałam wyrzucać zużytych tamponów (mój chłopak mieszka ze współlokatorem i jakoś głupio bym się czuła, gdyby otworzył kosz i zobaczył moje tampony, tym bardziej że mam obfity okres i bez względu na to, jak bardzo owinę tampon papierem, to on i tak przesiąka. W każdym razie sam powód mojego postępowania nie ma żadnego znaczenia dla tego wyznania, ale wiem, że uwaga na temat tego, że mogłam jej wyrzucić w kuchni, na pewno by się pojawiła ;)), więc wkładałam te tampony do reklamówki. Już wcześniej kilka razy tak robiłam, a reklamówkę wyrzucałam później w domu albo gdzieś po drodze.
Byłam u chłopaka od piątku do niedzieli, więc trochę się ich przez te trzy dni uzbierało.

W niedzielę, gdy wychodziłam, jak zwykle wzięłam worek ze sobą (chłopak zaproponował, że wyrzuci go po prostu do kosza, ale skoro i tak już szłam, to stwierdziłam, że równie dobrze mogę wyrzucić je sama).

W drodze do domu postanowiłam jeszcze wstąpić do sklepu na zakupy.
Nie wiem jak to się stało, szłam sobie przez sklep, wybierałam produkty, w uszach miałam słuchawki, śpiewałam sobie pod nosem piosenki i kompletnie zapomniałam o tych zużytych, zakrwawionych tamponach, które miałam w torebce.
Byłam już przy kasie, pani kasjerka skanowała moje produkty, ja jedną ręką wygrzebywałam kartę z portfela i przykładałam ją do terminalu, a drugą wymacałam reklamówkę w torebce i pomyślałam, że super się składa, że ją mam, bo przyda mi się na zakupy.
I stało się właśnie to: wyciągnęłam reklamówkę, a cała jej zawartość, czyli jakieś 20 zużytych, śmierdzących tamponów, wysypało się na podłogę.

Jeszcze nigdy w swoim życiu nie czułam takiego wstydu i zażenowania. Nigdy.
Zbierałam te tampony tak szybko, że gdyby istniał konkurs w zbieraniu tamponów na czas, to na pewno bym go wygrała. Wokół panowała cisza, ludzie z kolejki się na mnie gapili, kasjerka aż otworzyła buzię ze zdziwienia, ktoś się rzucił do pomocy, ale gdy zobaczył co mi się wysypało, to cofnął się z obrzydzeniem. Nie pozbierałam nawet swoich wszystkich zakupów, złapałam tylko za słoik z sosem do spaghetti i wybiegłam w te pędy. Zapomniałam o makaronie i serze, więc i tak tego dnia spaghetti nie było.

To był mój ostatni raz w tym sklepie. Coś czuję, że pracownicy tak szybko o mnie nie zapomną.
Komentarze (63)

#zagQz

Parę razy natknąłem się na tej stronie na wyznania, w których autor opisywał, jak to dowiedział się, że jego siostra jest tak naprawdę jego matką. Moja historia idzie w drugą stronę – niedawno odkryłem, że kobieta, którą całe życie traktowałem jak matkę, jest tak naprawdę moją przyrodnią siostrą.

Pierwszy mąż mojej biologicznej matki zginął w wypadku w czasie, jak jeszcze była w ciąży. Kiedy na świat przyszła moja siostra, w opiece nad nią pomagali jej dziadkowie z obu stron. Niestety i oni w ciągu kilku następnych lat poumierali, i tak jeszcze przed ukończeniem podstawówki siostra z matką zostały praktycznie same (ani matka, ani jej mąż nie mieli żadnej innej rodziny).

Kiedy moja siostra miała 14 lat, moja matka poznała mojego ojca. Pobrali się mniej więcej dwa lata później, matka z siostrą przeprowadziły się z wynajmowanego lokalu do mieszkania mojego ojca, a po niedługim czasie moja matka zaszła w ciążę. Niestety, pojawiły się jakieś komplikacje, i o ile mnie udało się szczęśliwie przyjść na świat, matka nie przeżyła porodu.

Siostra opisywała mi później (kiedy już o wszystkim mi powiedzieli), jak bardzo była przerażona tą wiadomością. Miała zaledwie 17 lat, nie wiedziała, co z nią teraz będzie, najbardziej obawiała się, że nie będzie miała gdzie się podziać. Mojemu ojcu jednak nawet przez myśl nie przeszło, żeby ją wyrzucić z domu, toteż skorzystała z okazji i została z nami.

Nie wiem, czy to żałoba po osobie, którą oboje kochali, opieka dzielona nade mną, czy też po prostu wspólnie spędzony czas sprawił, że między nimi z czasem zaczęło pojawiać się uczucie. Jako że nie uzyskali zgody na zawarcie małżeństwa (w świetle prawa, pomimo śmierci matki, moja siostra nadal pozostawała pasierbicą mojego ojca, zatem aby mogli wziąć ślub, potrzebne było zezwolenie sądu), żyli przez cały czas w – jak to się mówi – nieformalnym związku.

Od początku wiedziałem, że kobieta, która wspólnie z moim ojcem mnie wychowuje, nie jest moją prawdziwą matką, żadne z nich tego przede mną nie ukrywało. Wiedziałem, że moja matka nie żyje i że zmarła przy porodzie, dziwiło mnie tylko, skąd moja „macocha” ją znała (podejrzewałem, że były wcześniej koleżankami czy coś w tym stylu). Ale przyznam, że informacja, iż osoba, którą mimo wszystko przez 18 lat traktowałem jak matkę, jest tak naprawdę moją starszą przyrodnią siostrą (a co za tym idzie, że moje dwie młodsze przyrodnie siostry są jednocześnie moimi siostrzenicami), dosłownie zwaliła mnie z nóg.
Komentarze (40)

#LIKat

Od zawsze byłam szczupła i niska, teraz jako dorosła kobieta noszę ubrania w rozmiarze 36, a buty 38.

Oglądałam niedawno swoje zdjęcia ze szkolnych lat. Na większości z nich byłam w za dużych ubraniach, jakie kupowała mi mama. Do dziś pamiętam za szerokie spodnie z za długimi nogawkami - aby nie spadały mi z tyłka, spinałam je na ciasno paskiem i podwijałam nogawki. Bluzy rozmiar L sięgające do kolan, z za długimi rękawami. Kiedy protestowałam i prosiłam mamę, by kupowała mi ubrania w moim rozmiarze, słyszałam tylko, że i tak za kilka miesięcy urosnę i szkoda będzie wyrzucać niezniszczone ciuchy.
Z butami była podobna sytuacja, w 6 klasie musiałam chodzić w burach o rozmiarze 40 i znów te same argumenty, że urośnie mi stopa i buty będą w sam raz.

I tym sposobem nigdy nie miałam dopasowanych ubrań i wyglądałam jak siedem nieszczęść.
Komentarze (28)
Dodaj anonimowe wyznanie