Ostatnio pojawiło się tu kilka historii o mieszkaniu ze starszymi osobami oraz o tym, jak potrafią one irytować. Pozwolę sobie opowiedzieć o pewnej starszej pani.
Starsza pani ma lat 83 i jest babcią mojego partnera. Zanim jeszcze z nimi zamieszkałam, wielokrotnie słyszałam od niego, jak to ona go niemiłosiernie denerwuje. Początkowo próbowałam ją jakoś bronić, bo to w końcu osoba starsza i ze względu na wiek może robić różne dziwne rzeczy. Przekonałam się jednak sama i mam już dość. Jest straszna. Kocha zapalać kadzidełka starsze od niej i śmierdzące dymem. Zresztą co do smrodu Starsza Pani myje się raz na kwartał - tylko po to, żeby zmyć z siebie maści, którymi się codziennie smaruje (warstwą taką, że się nie wchłania). Nie spuszcza po sobie wody w toalecie, a jeśli wyjedziemy na weekend, całe mieszkanie śmierdzi jej moczem.
Mieszkanie jest oczywiście jej i nie wolno nic w nim robić. Żadnego remontu, odnowienia ścian czy nawet wymiany jej łóżka na nowe, żeby jej się lepiej spało. Gdy proponujemy twierdzi, że "CHCEMY JĄ ZABIĆ I NIE MA TU JUŻ SWOICH RZECZY". Mimo faktu, że 80% rzeczy (również w naszym pokoju) jest jej i nikt ich nie dotyka. Zresztą teksty o próbie morderstwa mój partner usłyszał gdy tłumaczył jej, że nie może jeść spleśniałych rzeczy. I jeśli to można by było jeszcze jakoś usprawiedliwić, ale ona zawsze miała okropny charakter. Jest wredna i traktuje mnie jak powietrze, podsłuchuje nas, szpera w rzeczach, ogólnie mnie nie cierpi.
Gdy rozmawialiśmy o tym, że chcę z nimi zamieszkać przez 2 miesiące, ciągle przekładała decyzję mówiąc, że jeszcze pomyśli. To była pilna sprawa i mój partner musiał postawić jej ultimatum, żeby w końcu się ustosunkowała. I to nawet nie tak, że byłam dla niej kiedykolwiek niemiła, wręcz przeciwnie, zawsze staram się jej pomagać, a nawet czasem jej gotuję. Ona nadal mnie ignoruje.
Uważa, iż ukradłam jej ukochanego wnuczka, którego zresztą traktuje jak 5-latka, mimo iż to dorosły facet. Kocha psy, ale naszego nie znosi, zwłaszcza gdy szczeka lub patrzy na nią podczas jedzenia swoim maślanym wzrokiem. Wtedy płacze i mówi, że on ją wykańcza psychicznie. Notorycznie mówi w ten sam sposób o naszym kocie, którego otwarcie nienawidzi.
Jeśli gdzieś wyjeżdżamy, uwielbia wydzwaniać i mówić jak to cierpi. Ciągle płacze bez powodu, ale tak żeby wszyscy słyszeli i się użalili. Podobno czuje się okropnie i jest chora, ale co dzień wędruje na miasto na zakupy i spotkania. Nie ma też zamiaru iść do żadnego lekarza, bo co jej konował pomoże. Chyba że do rodzinnego na plotki.
Ogółem nikogo nie szanuje i zawsze patrzy na innych ludzi z góry. Jedyny temat jaki uznaje to ona i wszyscy muszą ją wielbić. Do tego często kłamie. Jest jeszcze mnóstwo takich rzeczy, które irytują.
Anonimowe? Wstyd mi, ale codziennie rano mam nadzieję, że umarła w nocy i wyobrażam sobie, jak by nam było lepiej.
Chciałabym podzielić się z wami problemem, który nie do końca wiem jak rozwiązać, ale pozwólcie, że chociaż tutaj się "wygadam". Może będzie mi troszkę lżej.
Z Danielem jesteśmy razem od 1,5 roku. Na początku naszej znajomości nie myślałam o nim jak o kimś, z kim mogłabym się związać, bo 4 lata wcześniej zakończył się mój związek trwający 12 lat, który niestety przypłaciłam zdrowiem (z byłym mężem mam 5-letnią córeczkę). Nie chciałam z nikim się wiązać, bo bałam się cierpieć po raz kolejny, ale Daniel tak bardzo i długo się starał, że postanowiłam dać nam szansę. Pokochałam go i jestem z nim bardzo szczęśliwa, ale jest jeden problem... Jego była dziewczyna, z którą ma dziecko.
Jak tylko dowiedziała się, że Daniel ma kogoś, zaczęła się burza. Najpierw zaczęłam dostawać anonimowe wiadomości na Facebooku z jakichś "lewych" kont. Nie podejrzewaliśmy jej, ponieważ miała kogoś, ale wiadomości było coraz więcej. Blokowałam konta, a wiadomości dostawałam z kolejnych. Po 5 miesiącach przestała kryć się z tym, że to ona za tym wszystkim stoi. Zaczęła mi się odgrażać, że jeżeli nie zostawię Daniela, to zrobi wszystko, aby nastawić ich córkę przeciwko niemu, wyzywała mnie od najgorszych, pisała, że zniszczy mi życie. Nawet jej rodzina do mnie zaczęła pisać, że Daniel przeze mnie prócz alimentów nie pomaga finansowo jak kiedyś. Tylko że ja nigdy nie wtrąciłam się w jego relacje z byłą i dzieckiem. Nie interesowało mnie, czy pomaga jej finansowo czy też nie, bo to jego sprawa i jego pieniądze. On sam stwierdził, że ma dość już sponsorowania byłej, bo skoro dziecko poszło do przedszkola, więc ona, skoro ma ręce i nogi, to może iść do pracy, a nie być ciągle na utrzymaniu jego i państwa...
Do pewnego czasu te wiadomości mi nie przeszkadzały, bo sądziłam, że wreszcie jej się znudzi, ale minęło już 11 miesięcy, a ona nadal pisze i się odgraża... Daniel twierdzi, że nie wie co w tej sytuacji ma zrobić, bo nawet ostrzeżenie, że pójdziemy na policję z tymi wiadomościami sprawiło, że tylko nas wyśmiała i powiedziała, że nie spocznie, póki nas nie rozdzieli, bo nigdy nie pozwoli, aby obca "baba" zbliżała się do dziecka, które jest tylko jej.
Od dłuższego czasu to wszystko zaczęło negatywnie na mnie wpływać. Zaczęłam bać się do czego ta kobieta może się posunąć, aby osiągnąć swój cel. Uwierzcie mi, że da się być "normalną" byłą, bo też mam dziecko z poprzedniego związku, ale ani ja, ani mój były nie wtrącamy się w nasze wzajemne życie, a córka może widywać się z ojcem i jego kobietą, bo oboje mamy prawo ułożyć sobie życie na nowo.
Bardzo kocham Daniela, ale nie daje mi spokoju myśl, że jestem skazana na jego byłą ze względu na dziecko, które ich łączy... Pozostają mi dwa wyjścia. Albo zostać z Danielem i zaakceptować to, że nie będę miała życia przez jego byłą, albo po prostu odejść.
#DHtct
To znowu ja. Przychodzę z dalszym ciągiem moich romantycznych zmagań z sąsiadką. Tym razem z happy endem.
Na początku chciałbym sprostować, iż nasze miłosne podchody trwają już jakiś czas, jeszcze sprzed pandemii.
Teraz przejdźmy do meritum.
Pewnego dnia, po akcji z makaronem, podczas gdy krzątałem się po salonie i wypróbowywałem różne wersje wypowiadania: "Hej sąsiadka!", usłyszałem pukanie do drzwi:
- Hej sąsiadka!
- Cześć, słuchaj, mógłbyś mi w czymś pomóc? Jeżeli masz czas, oczywiście.
- Mam go aż nadto! W czym problem?
- Bartuś został dzisiaj u mojej mamy, a ja korzystając z chwili dla siebie postanowiłam złożyć szafkę, ale kiepsko mi to wychodzi.
- Mogłaś przyjść do mnie od razu, nie musiałabyś się tak z tym męczyć niepotrzebnie! Daj mi chwilkę, wezmę tylko parę rzeczy.
- Super, dzięki! To będę czekała.
Serce łomocze, zimny pot człowieka zalewa. Co teraz? Cały mój plan szlag trafił. Miała być włoska kolacja, będzie szwedzka szafka. No nic. Praktycznie w biegu zgarnąłem parę narzędzi i pognałem po schodach niczym struś pędziwiatr w kierunku ukochanej.
Czekała na mnie w progu. Miałem wrażenie, że jest jeszcze piękniejsza niż kilka minut temu. Gotowy zaimponować pani mego serca wkroczyłem więc do jej mieszkania.
Z tą szafką nie poszło wcale tak łatwo, jak się spodziewałem. Wraz z sąsiadką praktycznie od razu złapaliśmy kontakt wzrokowy. Zamurowało mnie. Słyszałem bicie własnego serca. Zupełnie jakby miało mi wyskoczyć z klatki i pognać w jej stronę. Sekundy mijały, a ja nie czułem, że napięcie ma szansę zmaleć.
- Chcesz coś do picia? - Spytała, ale słychać było, że to pytanie retoryczne.
- Nie - odparłem.
Czułem, że jestem bliski wzięcia jej w swoje ramiona. Nie chciałem jednak robić pierwszego kroku, bo bałem się, że to nie jest dobry moment. Ona jednak cały czas utrzymywała kontakt wzrokowy, dając mi znać, że to może zajść dalej, a ja... Spanikowałem. Strach mnie obleciał. Stchórzyłem. Nazywajcie to jak chcecie. Spuściłem wzrok, spytałem, czy mogę skorzystać z toalety i w myślach, okładając się biczem, krzyczałem: "Ośle, kretynie!". Byłem na siebie wściekły! Kobieta daje ci do zrozumienia, że jej się podobasz, a ty jak ostatni tchórz uciekasz do łazienki!
Ogarnąłem się i wyszedłem.
- Wszystko OK? - spytała.
- Wszystko OK - odparłem zrezygnowany. - To co? Składamy? Gdzie nasza nieszczęsna szafka?
- Szafka? Nie ma... - odpowiedziała zawstydzona i schowała głowę w moją bluzę.
- Nie?
- Nie...
- Och...
Przez chwilę patrzyliśmy się na siebie w milczeniu, po czym... hm... Powiedzmy, że tym razem nie spanikowałem i wszystko obyło się bez zbędnych komplikacji. Szczerze mówiąc, jestem nieopisanie szczęśliwy. Ktoś z was zapytał, czy znam ją dobrze. Moja odpowiedź brzmi - wystarczająco, żeby się zakochać. Reszty dowiem się z czasem :).
Kiedyś byłam bardzo samotna i delikatnie pijana, więc zaprosiłam do siebie dostawcę żarcia na wspólne "spędzanie czasu". Po paru uniesieniach spytałam, czy jego szef nie ma nic przeciwko opuszczaniu miejsca pracy, ale odpowiedział, że knajpa należy do jego wujka i nie będzie miał żadnego problemu, bo napisał, że coś ważnego mu wypadło.
Mam ponad 40 lat i to był mój pierwszy raz. Przez 13 lat walczyłam z chorobą i nie miałam czasu na randki. Nie żałuję.
Kiedy byłam mała, obok nas mieszkał "wujek". Był to starszy facet po pięćdziesiątce, który lubił częstować dzieci z osiedla cukierkami. Wśród nas, dzieci, krążyła plotka, że ów wujek zabiera dziewczynki do siebie i pokazuje im swoją kolekcję znaczków pocztowych. Opowiadał przy tym historie z nimi związane oraz częstował słodyczami. Oj, dziecięca naiwności...
Pech chciał, że akurat wtedy stałam się jego "ulubienicą". Zapraszał mnie do siebie, dawał albumy ze znaczkami, częstował herbatką i ciastkami. Rodzice nie mieli nic przeciwko, bo facet miał żonę, swoje dzieci i był poważanym lekarzem. Niestety z każdą wizytą "wujek" robił się coraz bardziej natarczywy. Kiedyś wystarczyło, że usiadłam mu na kolanach, potem prosił, żebym dała mu buziaka w policzek w podziękowaniu za słodycze.. Z czasem dochodziło nawet do przebierania mnie w różne sukienki, jak to tłumaczył - abym poczuła się jak kobieta. Zaczynałam czuć się niepewnie, więc pewnego razu zapowiedziałam, że więcej już nie chcę przychodzić. Nie miał nic przeciwko, ale stwierdził, że najpierw muszę mu dać ostatniego buziaka. Nie będę tego opisywała w szczegółach, bo zbiera mnie na wymioty, ale powiem tylko, że nie w policzek miał być skierowany...
Bardzo się wystraszyłam, więc ugryzłam dziada w przyrodzenie. Bardzo mocno. Uciekłam, a on chyba zadzwonił po pogotowie, bo z okna zauważyłam, jak wsadzają go do karetki. Niedługo potem poszedł pozew o rozwód ze strony jego żony. Chyba myślała, że mąż ją zdradza z inną kobietą.
Nigdy nikomu o tym nie powiedziałam i mam wyrzuty sumienia. Co prawda zboczeniec już nie bytuje na tym świecie od wielu lat, ale nadal zastanawiam się, czy nie zrobił krzywdy jakiejś innej dziewczynce. Pociesza mnie tylko to, że facet stracił możliwość czerpania fizycznej przyjemności z takich rzeczy. Z tego, co opowiadała mi mama, zatroskana o osiedlowego lekarza.
Wybrałam się na zakupy do jednego z popularnych marketów. Podczas gdy błądziłam między półkami podeszła do mnie niziutka starsza pani z twarzą osłoniętą szalikiem - widać było, że taka forma ochrony bardzo ją męczy. Z wyraźnym zawstydzeniem zapytała, czy mogłaby poprosić mnie o drobne zakupy na kolację i zanim zdążyłam cokolwiek odpowiedzieć, zaczęła się tłumaczyć - że emerytura niska, a produkty są coraz droższe i chcąc nie chcąc musiała zacząć szukać pomocy u obcych ludzi. Poprosiła o zakup chleba i "czegoś na kanapkę", od razu zastrzegła, że chciałaby zrobić te zakupy za dosłownie 10 złotych. Zgodziłam się i umówiłyśmy się, że zaczekam na nią w określonym miejscu w sklepie, a ona przyniesie to, co najbardziej jej smakuje. Pani znalazła mnie po chwili, trzymając w rękach opakowanie chleba i wiaderko twarożku. Natychmiast zaczęła recytować ceny: "wzięłam taki chlebek, kosztuje 2,49, i taki twarożek za 6,49, ale takie wiaderko mi starcza na długo, czasem smaruję jeszcze dżemem, ale nie wzięłam, bo byłoby więcej niż 10 zł". Już po chwili stałam przy kasie z chlebem, twarogiem i słojem truskawkowego dżemu. Pani zdążyła jeszcze krótko wytłumaczyć szalik, którym zasłaniała usta i nos: "wie pani, te maseczki też drogie" i tylko było mi cholernie przykro, że akurat tego dnia nie miałam przy sobie zapasowej maski wielorazowego użytku.
Nie chcę robić z siebie bohatera, nie uważam tego za niezwykły wyczyn. Po prostu pamiętajcie, że są wśród nas ludzie, dla których obecna sytuacja jest wyjątkowo trudna i potrzebują pomocy. Oprócz tego proszę, jeśli możecie, noście w kieszeni jedną zapasową maseczkę - niektórych nie stać na zapłacenie mandatu albo po prostu są przerażeni sytuacją.
Mój chłopak zmusza mnie co tydzień do sprzątania mieszkania, nawet jak jest czysto. Postanowiłam, że więcej nie będę się męczyć i będę mądrzejsza od tego czyścioszka.
Za każdym razem, kiedy Wojtek zarządza sobotnie sprzątanie, wysyłam go po zakupy spożywcze. On leci na zakupy, ja leżę i oglądam seriale, a tuż przed jego przyjściem psikam przedpokój sprayem do szyb i pronto, żeby było czuć chemię jak wejdzie. Do tego kilka psiknięć sprayu do szyb na kafelkach w kuchni i mój partner myśli, że myłam podłogi, bo jeszcze są mokre.
Sprawdza się od miesiąca, polecam.
Znalazłam zwłoki i od tamtego czasu strasznie boję się śmierci...
Po kolei...
Często z chłopakiem jeździmy do różnych lasów, parków krajobrazowych itp. żeby pospacerować, powłóczyć się cały dzień. Nieraz wybieramy miejsca znane, nieraz patrzymy na google maps i widzimy kawałek zieleni i tam jedziemy.
Tak spędzaliśmy też weekend rok temu, we wrześniu. Po kilkugodzinnym marszu po lesie zobaczyłam duże, zwalone drzewo, jeszcze z liśćmi i powiedziałam, żebyśmy tam usiedli i zjedli. Było ładnie. Odpoczywamy, jemy, śmiejemy się jak nigdy nic, podnosimy się i już mamy zbierać do dalszego marszu, a tu widzę pod drzewem, pod liśćmi jakaś kurtka. I tak od niechcenia kopnęłam ją komentując na głos, że pewnie ktoś kurtkę zgubił.
Jednak kopnęłam coś twardego, chroboczącego tak jakby. Straszny to był odgłos. Ciary przeszły mi po całym ciele gdy zorientowałam się, że pod drzewem jest całe ciało. Dżinsy, kurtka, włosy przykryte częściowo liśćmi.
Facet upewnił się, czy to na pewno ciało i zadzwonił na policję. Nie byłam jakoś roztrzęsiona, przyjęłam to wszystko ze spokojem. Opisaliśmy jak go znaleźliśmy, a policjanci zobaczyli też piłę przy nim - nielegalnie wycinał drzewa, które go przywaliły. Miał dwadzieścia kilka lat... Zabezpieczali jeszcze jakieś ślady, a my zostaliśmy wypuszczeni i pojechaliśmy do domu.
I na początku opowiadam o tym innym, tak normalnie, a potem w mojej głowie zrodziła się przyszłość. Przyszłość, w której mnie nie ma. No bo umrzemy. To abstrakcyjne, ale tak będzie. Świat potoczy się dalej, a nas nie będzie. Nie jestem wierząca niestety, więc nie widzę siebie w jakimś niebie, tylko widzę pustkę, nicość. W pewnym momencie to co teraz robię, to kim jestem będzie bez znaczenia. po prostu zniknę.
Te myśli tak mnie pochłonęły, że boję się wychodzić z domu. Boję się choroby, boję się że potrąci mnie samochód, że będę brała udział w kolizji. Chodziłam na terapię, ale pomimo iż wróciłam do normalnego funkcjonowania w ciągu dnia, to gdy tylko zamykam oczy żeby zasnąć, myślę o tym, że zniknę. Że wszystko potoczy się dalej ale beze mnie. I nie mogę spać bez leków, bo się boję, nakręcam własnymi myślami i nie mogę przestać. Nie potrafię się cieszyć życiem. Bo wiem, że się ono skończy. Facet bardzo mnie wspiera i nie wiem co bym bez niego zrobiła, ale strach przed znikaniem, przed śmiercią jest silniejsze niż wszystko...
Już nie jeździmy na wycieczki po lasach, już w ogóle najchętniej bym nie wychodziła, z nikim się nie spotykała poza domem. Teraz, w dobie epidemii zdalna praca stała się dla mnie wybawieniem. Mogę siedzieć w czterech ścianach i nie bać się tego, co na zewnątrz. Jednak pomimo iż wiem, ze ten strach jest irracjonalny, to nie potrafię się go wyzbyć.
Towarzyszy mi cały czas...
Kilka lat temu pracowałam w kancelarii komorniczej i zacznę od swoich przemyśleń jak to wszystko działa. Większość dłużników myśli, że jak będą ignorować komornika to da im spokój. A jak już wejdzie im na pensję, to albo rzucają pracę i idą pracować na czarno, albo godzą się z tym, że część wypłaty zabierze komornik (po to by oddać wierzycielowi, dłużnicy jakoś zawsze o tym zapominają) i dalej ignorują komornika. To duży błąd.
Komornik zawsze wysyła żądanie udzielenia wyjaśnień, w którym jest zawarte kilka pytań. Duża część dłużników nie odpisuje na to pismo. I koszty egzekucyjne rosną, bo skąd komornik ma wiedzieć gdzie wysyłać listy? Wysyła wszędzie tam gdzie odnajdzie jakiś adres dłużnika. Więc sprawy gdzie jest 5 adresów takich delikwentów, nie są wielką rzadkością. Każdy list to 5 zł. Przez swoje olewające podejście dłużnicy często mają po 10 i więcej spraw (powinni spłacić chociaż te mniejsze sprawy, wtedy mniej korespondencji by szło i mniej odsetek by się naliczało). Komornik przy każdej czynności jakiej dokonuje musi powiadomić dłużnika (w każdej sprawie oddzielnie) często na samą korespondencje - idą setki zł wyłącznie przez niedbalstwo zadłużonych. Oni nawet nie wiedzą, że mają 15 czynnych spraw egzekucyjnych. Bo komornik i sąd nie wiedzą gdzie dłużnik przebywa.
Druga strona medalu to rząd. Przepisy na podstawie, których działa komornik zmieniają się co roku. I po kilku latach obserwacji tych zmian dochodzi się do wniosku, że rząd tylko udaje, że coś robi. Te zmiany nie są nikomu potrzebne, nic nie wnoszą. Zdarza się że zmieniają dany przepis by po roku znów go zmienić przywracając go do pierwotnej formy. Trochę szlag trafia człowieka jak sobie pomyśli jakie to jest marnotrawstwo pieniędzy (za które można by np. naprawić dogi - droga przed moim domem od 30 lat jest łatana, w ten sposób, że jest 5 dziur, przyjeżdża ekipa i łata 2, za rok znowu jest 5 dziur i znowu łatają 2 - taka dygresja).
Parę lat temu pis triumfalnie ogłosił w Wiadomościach, że obniża opłatę egzekucyjną z egzekucji z nieruchomości. Zapomnieli tylko dodać, że w tym samym czasie podwyższył tą samą opłatę z egzekucji z emerytury. Nie ma to jak dojechać emerytów, żeby zadłużeni właściciele mieszkań mieli trochę lżej. Przy wprowadzeniu epuapu też było fajnie. Jeżeli ktoś nie wie, jest to system do elektronicznego przesyłania dokumentów. Ponoć nasz kraj dostał na to dotację i sklecili coś na szybko. W teorii ten system powinien skrócić nam pracę. Tyle, że nie był przystosowany do przesyłania większej ilości pism. Gdy masz 150 zajęć do wysłania i każde trzeba podpinać ręcznie, już szybciej by było wysyłać tradycyjnym listem, ale nie masz wyboru wszystko musi iść tym cudem techniki, do którego jest potrzebna specjalna karta, która jest tylko 1 na całą kancelarię. Chociaż urzędy skarbowe miały ponoć jeszcze gorzej niż my z tym epuapem.
Choć to początek, myślę że zawiodłam jako matka.
Wyjechaliśmy z mężem 5 lat temu za granicę, niby na chwilę, niby żeby sobie dorobić. Czas zleciał nie wiadomo kiedy, a ja w międzyczasie urodziłam dwójkę dzieci. Rodziny tu nie mamy, najlepsi znajomi zostali w Polsce, a Ci tutaj są bo są, bo fajnie czasami móc do kogoś wyjść i mieć do kogo 'gębę otworzyć'. Niby jesteśmy szczęśliwi, niby niczego nam nie brakuje, ale jest coś co spędza mi sen z powiek i sprawia, że czasem nienawidzę samej siebie.
Zazdroszczę swoim własnym dzieciom. Zazdroszczę im tego, że urodziły się tutaj, że język angielski, który tu poznają będzie bardziej biegły niż język polski, którego próbują ich nauczyć rodzice. Boje się, że któregoś dnia ich nie zrozumiem. Ze przyjdą do mnie z zadaniem domowym, wypracowaniem, a ja nie będę umiała im pomóc, a już najbardziej przeraża mnie fakt, że mogą nie chcieć uczyć się polskiego i kiedyś przez to będziemy mieli problem by się z nimi dogadać. Już widzę, że mam czasami z nimi ten problem. Ja angielski mam komunikatywny, ale nie biegły. Mąż ma gorszy język niż ja. Ile dam rady się poduczyć to to robię, ale przy dwójce dzieci + praca jest po prostu ciężko. Jestem rozbita. Zostając tutaj zrezygnuje z rodziców, rodzeństwa i najbliższych znajomych, ale w zamian moje dzieci będą miały rodziców, rodzeństwo, znajomych plus wiele lepsza pracę niż my. Zastanawiam się więc czy chcę wrócić do Polski, bo jednak siedzę na obczyźnie i wcale nie jest mi tu tak dobrze, czy może jakaś po*ebana cząstka mnie chcę wrócić dlatego, bo nie może znieść myśli, że jej dzieci będą miały kilkukrotnie łatwiej kiedyś w życiu niż ja miałam.
Dodaj anonimowe wyznanie
