#c0aux

Pozwoliłam mojemu chłopakowi poprowadzić mój samochód. Ten się chciał popisać i zaczął świrować na parkingu pod sklepem, że bączki, że drifty, że Bóg wie co. Krzyczę do niego, żeby przestał, a on z tym typowym tekstem, że baby to się tylko drą i wszystkiego boją. No to ja do niego znowu, że mi o samochód chodzi. "Spooooko, przecież widzisz, że nad wszystkim panuję". No i spalił mi nowiutkie sprzęgło, które wymieniłam miesiąc temu.
Komentarze (5)

#j56HT

Wczoraj, gdy jechałam autobusem, podszedł do mnie obcy chłopak i powiedział: "Przed chwilą zobaczyłem Cię pierwszy raz w życiu, i ku##a, zakochałem się w Tobie! Spotkajmy się raz, a zobaczysz, że skończysz jako moja żona". Dał mi kartkę ze swoim numerem telefonu.

Napisać? Czy uciekać, bo psychopata?
Komentarze (11)

#xIQ87

Będąc w podstawówce wpadłam na pomysł, aby położyć się na dywanie i udawać martwą przed kotem. Naoglądałam się wtedy pewnie jakichś filmów jak to pies ratuje swojego pana itp. więc uznałam, że jak kot zobaczy, że coś mi się stało, to jakoś zareaguje i wezwie pomoc lub jakoś się przejmie moim losem (głupia ja). Leżąc tak na dywanie z zamkniętymi oczami nagle poczułam coś mokrego na twarzy.
Tak, zgadza się, kot mnie obszczał...
Komentarze (3)

#ZWebG

Nie wiem jak Wy, ale ja zawsze przed snem, gdy umyty leżę w łóżku z zamkniętymi oczami, zaczynam rozmyślać o wszystkim. Dosłownie wszystkim. W głowie kłębią mi się miliony myśli, tworzę scenariusze wydarzeń i rozmów, planuję najbliższe dni, co zrobię, co komu powiem, jak rozwiążę moje problemy...
A potem budzę się rano i robię wszystko zupełnie inaczej.
Komentarze (6)

#rHjQe

Z pozoru jestem normalnym Kowalskim - pracuję, płacę podatki, mam żonę, itp.

W głębi duszy z całego serca nienawidzę ludzi, uważam, że ludzie to najgorsze co mogło przytrafić się tej planecie i z rozkoszą przyjąłbym jakąś ogólnoświatową apokalipsę.

Im dłużej patrzę na to, co się wokół mnie dzieje, tym mocniejsze to uczucie się staje.
Komentarze (10)

#2acKB

Opowiem wam krótką historie o moich rodziców. Mój ojciec jest Węgrem, ale w wieku paru lat całą rodziną przeprowadzili się do Austrii. Na studiach zrobił sobie przerwę i przyjechał na pół roku do Polski, gdzie poznał moją mamę. Niemiecki mojej rodzicielki był raczej słaby, więc głównie dogadywali się po angielsku. Pomimo, że po pół roku ojciec wrócił do Wiednia, utrzymywali związek na odległość, widywali się mniej więcej raz w miesiącu. Gdy mama skończyła studia, ojciec ściągnął ją do siebie.

I teraz docelowa historia. Na co dzień rozmawiamy po niemiecku. Ale gdy się kłócą sytuacja wygląda troch inaczej. A teraz wyobraźcie sobie parę, która wrzeszczy na siebie na zmianę w 4 różnych językach. Uważam, że to bardzo urocze.

PS. Dla rodziców było bardzo ważne, żebyśmy mówili w ich ojczystych językach. Mamie udało się to bardziej, bo co roku spędzaliśmy wakacje w Polsce. I to również ona pokazała mi anonimowych.
Komentarze (5)

#KM5H0

Anon, lat 19. Ostatnio na koncercie poznałem piękną dziewczynę. Już od pierwszego spojrzenia coś tam zaiskrzyło, a przynajmniej miałem takie wrażenie. Jest starsza o rok, ale mimo tego powtarza mi, że jest między nami ogromna różnica w mentalności. Ja jestem niepoważny, a ona dojrzała i już swoje przeżyła. Nasza relacja to jest taka sinusoida, raz mi daje nadzieję i szansę, a raz ją zabiera. Jestem strasznie rozbity tym wszystkim. Czy jest sens o nią zabiegać?
Komentarze (18)

#bVAtR

Historia niżej wspomniana przydarzyła się mojej siostrze. Mieszka ona w Holandii, gdzie prezenty daje się częściej w Mikołajki niż w Boże Narodzenie.
Otóż moja siostra wybrała się na zakupy do galerii handlowej. Jak to przed Mikołajkami, kupiła masę wypasionych prezentów dla swoich dzieci... Po skończonym szaleństwie, jak każdy normalny człowiek, chciała zapakować zakupy do samochodu. I właśnie tu jest pies pogrzebany... zapakowała prezenty do czerwonego auta (bo takie właśnie posiadała) i nawet rozmiar i kształt wehikułu się zgadzały. Niestety tylko tyle... Siostra zatrzasnęła bagażnik, do którego zapakowała prezenty i nagle olśnienie! To nie jest jej samochód.

Była godzina 18, na parkingu pełno aut. Stwierdziła, że poczeka na właściciela, wytłumaczy mu całe zajście i odzyska swoje mienie. Niestety, minęła godzina, potem dwie, potem cztery, następnie galeria się zamknęła, a właściciela auta nadal nie ma! Łzy w oczach, strach, panika i śmiech koleżanek, którym opowiadała to przez telefon. I to czekanie.

O 23 pojawił się właściciel auta... pracownik McDonalda, otwartego godzinę dłużej niż galeria. 5 godzin oczekiwania, żeby dostać się do swoich zakupów, mina właściciela auta i zażenowanie siostry... Cóż, jest to historia od trzech lat wspominana przy rodzinnym stole... A moja siostra chyba nawet zapamiętała numery tablicy rejestracyjnej i markę swojego auta.
Komentarze (11)

#3GGx6

Miałem kiedyś marzenie - zamieszkać na Islandii. Tamtejsze tereny uważałem za swoje miejsce na Ziemi. Urzekały mnie swoją pięknością, były takie naturalne, czyste.

Na studiach spotkałem wspaniałą kobietę z cudownym charakterem i czarującą figurą. Dogadywaliśmy się świetnie, a gdy powiedziałem jej o moim marzeniu, podzieliła moje zdanie. Powiedziała, że to tam chce ze mną żyć, aż do śmierci. Po tym wydarzeniu zostaliśmy parą - sama mi powiedziała, że chce być ze mną. Niestety nie byliśmy jakoś szczególnie bogaci, nasze rodziny też, więc nie mogliśmy ot tak wyemigrować na Islandię. Nie poddaliśmy się jednak, małymi krokami oszczędzaliśmy, przez co zbierała nam się coraz większa sumka, a w międzyczasie się pobraliśmy.
Pewnego dnia moja żona źle się poczuła, badania - zdiagnozowano u niej raka. Wykryto go bardzo późno, przez co nie było dużej szansy, a jednak ona walczyła. Poddano ją chemioterapii, a ja trwałem przy niej, patrząc, jak marnieje. Odeszła po roku walki.

Nie udało się nam spełnić naszego marzenia. Tak wtedy myślałem.
Byłem w głębokiej żałobie przez około rok. Wtedy coś do mnie dotarło. Postanowiłem zrobić wszystko co w mojej mocy, aby zrobić to, na co tak ciężko pracowaliśmy. Przenosząc się na Islandię, chciałem uczcić jej pamięć. Zasługiwała na to. Była najwspanialszą osobą jaką spotkałem. Kochałem ją ponad wszystko i dlatego nie porzuciłem naszego celu.

Dzisiaj mija rocznica naszego ślubu. Udało mi się. Kupiłem dom i zamieszkałem na Islandii. Zrobiłem to dla niej. Dalej mi jej brak, ale czuję, że spełniłem swego rodzaju obietnicę.
Komentarze (1)
Dodaj anonimowe wyznanie