Zerwałam z dziewczyną a ona robi o to drame jakbyś były dziećmi z przedszkola i biły się o łopatkę w piaskownicy.
Jeszcze żebym była przy tym hamska, wyzywała ją albo powiedziała coś dużo gorszego. Ale ja tego nie zrobiłam. Grzecznie jej wytłumaczyłam ze nie chce już z nią być, podałam powody (było ich kilka) choć ominęłam sporą część wrednych rzeczy dlaczego zrywam z nią akurat teraz. Nie jestem jakąś złą osobą, nie wykorzystywałam jej, nie manipulowałam. A ona zaraz po tym zaczęła sie zachowywać jakbym ją okradła, zdradziła, wykorzystała, zmanipulowała, w ogóle pełny hejt na mnie. Poszła mnie obgadać do mojej znajomej, która pokazała mi pierwsze okropne rzeczy które o mnie rozpowiadała. Nie mogę powtórzyć co dokładnie zostało powiedziane o mnie, ale ona dalej oczernia mnie w internecie.
Takie zachowanie jest moim zdaniem po prostu żenujące i taka osoba nie powinna w ogóle mieć prawa do wypisywania głupot w internecie.
Chciałaby móc funkcjonować normalnie, ale bóle psychosomatyczne nie dają mi spokoju. Kiedy założę sobie gdzieś konto, dajmy przykład instagrama- czuję dziwne uczucie w lewym boku które przeradza się w pieczenie i ból. To uczucie nie mini póki nie usunę tego konta. Jest to okropne ponieważ całkowicie wyklucza mnie z życia w internecie. Mogę mieć tylko Snapchata i WhatsAppa, ale to tylko komunikatory, nie social media.
Chyba przejebalem po całej linii
Myślałem że kobieta mnie zdradziła bo się nasłuchałem babińca w swojej pracy … z kobietą żyłem tak z dobre 20 lat, żona a raczej była żona była cicha, nigdy nie skarżyła się na nic… zacząłem ja krytykować że jest gruba a inne kobiety w jej wieku są atrakcyjne i żeby w końcu zadbała o siebie, później. Jak zaczęła dbać o siebie to podejrzewałem ją o zdrady bo przecież zaczęła się stroić itp i inaczej wyglądać… uświadamiam sobie że ja ją źle traktowałem ona chciała tylko ode mnie miłości słowa wskazującego na to i żebym czas z nią spędzał a robiłem zupełnie co innego …koleżanki w pracy tak mi nagadały jak i rodzina że zdradziłem ją … zacząłem pisać z kobietą, a później to tak się potoczyło że przyłapała mnie na pisaniu gdzie dojrzała jaka jest moja z kochanka relacja. Była żona tego nie dźwignęła chciała się zabić, dobrze że nie udało jej się odebrać życia ale to co przeżyła zmusiło ją do wzięcia rozwodu ze mną i szczerze powiem w cholerę jej mi brakuje i bardzo tęsknię za nią. A mamy po 40 lat i córkę w wieku 14 lat … córka nie chce zbytnio ze mną mieć kontaktów a była wiem że kocha mnie ale nie chce ze mną gadać. Czy waszym zdaniem odpuścić czy zawalczyć o nią ? Przeżyłem z nią 20lat małżeństwa a jak mnie widzi to czuje jak trzęsie się i denerwuje …. Nie wiem w jaki sposób to naprawić
Nie wiem, jak mam zareagować.
Jestem żonaty. Po urodzeniu dzieci moja żona zaczęła mieć problemy psychiczne. Miała też próbę samobójczą. Okazało się, że są pewne skłonności rodzinne po jej stronie. Otoczyliśmy ją opieką i staraliśmy się pomóc. Jej rodzina, moja rodzina, znajomi – wszyscy się starali. Przez jakiś czas była w szpitalu psychiatrycznym.
Po wyjściu ze szpitala napisała list pożegnalny i uciekła. To było ponad 3 lata temu. Zero kontaktu. Prawdopodobnie jest gdzieś w USA lub Kanadzie – tyle udało nam się dowiedzieć.
Z tą częścią historii jakoś się uporałem. Było ciężko, ale żyjemy i jakoś sobie dajemy radę.
Teraz część, jakiej nie ogarniam. Rodzice żony, naprawdę złoci ludzie na co dzień, zaczęli naciskać na mnie, żebym sobie kogoś znalazł, bo dzieci potrzebują mamy, a i ja mam „swoje potrzeby”. Dodatkowo próbują mnie swatać z kuzynkami żony.
Wiele razy od lekarzy słyszy się "taka pani natura", "tak już Pani ma", "takie geny". Człowiek słysząc to od kilku lekarzy uznaje, że faktycznie trzeba się pogodzić z jakimś bólem czy dyskomfortem. I tak się żyje z dnia na dzień, a problem się nie rozwiązuje...
Piszę to wyzwanie jako wskazówka dla innych. Być może tak jak ja zmagacie się z objawami IBS i od lat słyszycie, że to pewnie przez stres. Zaczęłam sama drążyć temat i zrobiłam na własną rękę badania na obecność pierwotniaków w jelicie. Wynik pozytywny. Objawy z internetu zgadzają się idealnie z moimi. Jestem już po udanym leczeniu antybiotykiem i mam nadzieję wrócić do formy. Nie poddawajcie się i nawet jak kilku lekarzy Was zbywa to szukajcie na własną rękę prostych rozwiązań. Dla zainteresowanych pierwotniak to dientamoeba fragilis i u wielu osób nie wywołuje żadnych objawów, a u niektórych potrafi zrobić wiele złego.
Jakby tutaj zacząć nie układa mi się z facetami. Zakochuje się w nieodpowiednich mężczyznach zazwyczaj czysto platonicznie. Przez 30 lat miałam dwie dziwne relacje które trwały około 2 lat. Głównie internetowo rzadko był kontakt na żywo. Niestety znów ta relacja upadła. A ja no cóż mam tak naprawdę zero doświadczenia w związkach i tak jestem dziwicą. To nie tak że boję się seksu ale muszę się czuć bezpiecznie, żeby to zrobić. Czuje że nie pasuje do tego świata. Boję się relacji facetów chyba jestem przegrywem. Mam założonego tindera, ale się boję niepowodzeń, wyśmiewania 30 letniej dziwicy itp. Moim marzeniem mieć partnera i dzieci. Chyba nie będzie mi dane.
Pracowałam w sklepie przez kilka miesięcy. Zwolniłam się, bo sumienie mnie gnębiło. Dużo było krzywych akcji, opowiem tylko te najgorsze.
Zapchał się kibel, co było tu częste. Kret nie dawał rady, więc trzeba było wyjąć ten czop z papieru toaletowego na zewnątrz. Kierownik kazał to zrobić kasjerowi, bo szkoda na hydraulika. Mieliśmy beczki z kiszonkami na sklepie i po jednej drewnianej łapce do nabierania tych ogórków czy kapusty. Kierownik kazał wziąć właśnie te łapkę i odetkać toaletę, a po wszystkim łapka wróciła na sklep.
Innym razem coś śmierdziało w socjalu. Po krótkim dochodzeniu znalazłam dwa wiadra po 10l każdy z kiszonymi ogórkami pokryte tak grubą pleśnią, że grubszej nigdy nie widziałam. Zgłosiłam to kierownikowi z pytaniem gdzie to wyrzucić, a on wręczył mi gazę (opatrunek) i powiedział, ze mam odcedzić ogórki i dać je do beczek na sklepie. Odmówiłam, ale zrobiła to koleżanka. Smród był nie do wytrzymania. Potem ilekroć widziałam, że ktoś chce kupić te ogórki mówiłam wprost, że ma wziąć małosolne, bo te strach jeść. Niektórzy nie słuchali.
Z toaletą co chwilę były problemy. Był czas, że wylewało się z niej górą brązowe na podłogę. Zaczęło się lato, czyli turyści i 3 razy większe dostawy. Brakowało miejsca na zapleczu, więc zamrażarka z zapasem pizzy, lodu w kostkach itp. wylądowała w toalecie. Stała tuż przy brązowej plamie. Kazali mi to sprzątać, ale ani ja, ani nikt inny nie chciał. Wezwali w końcu hydraulika. Zator był w zlewie na dziale mięsnym. Hydraulik wyrzucał z rur te nieczystości do wiadra, a obok sprzedawane były wędliny i mięso, mimo że z daleka czuć było zapach kału z toalety na zapleczu oraz smród tego, co wyjęto z rur tuż przy ladach z mięsem.
Od kiedy pamiętam trafiałem raczej na słabych znajomych choć miałem też kilku odpowiednich, tak czy siak pełno kontaktów sprzed paru lat mi się pourywało.
Chodziłem do tej samej szkoły co mój przyjaciel z podstawówki, do nas dwóch przyłączyło się dwóch znajomych, z którymi we czwórkę stworzyliśmy jako taką paczkę do wspólnych wyjść. Z jednym z tych dwóch dogadywałem się coraz lepiej, jakąś więź z nim miałem i również mogłem na niego liczyć gdy potrzebowałem pomocy w postaci pogawędki i porad. Gdy widziałem że coś nie gra u niego pytałem się o co chodzi, lecz odpowiedzi nigdy nie uzyskiwałem, mówił, że sam to sobie przemyśli itp.
Od jakiegoś czasu przestał w ogóle inicjować konwersacje, rozmowy jakby chciał się ode mnie odciąć a o wyjściu nie wspomnę. Zaczął się coraz bardziej dogadywać z moim przyjacielem, z którym znam się z tej paczki najdłużej. Zwykle to ja wychodziłem z inicjatywą spotkań, ale tym razem oni mają mnie zupełnie gdzieś. W konwersacjach są ze mną pasywno agresywni, w sensie tacy, że niby mają jakąś urazę, ale jak już się spytam o co chodzi to wygląda to tak jakby chcieli ukryć temat pod dywan. Dodam, że spośród ich trójki ja miałem najlepsze życie towarzyskie i uczuciowe. Uczuciowe pod tym względem lepsze, że w jakichkolwiek związkach byłem, z czego jeden był w miarę udany. Nie miałem też oporu przed nowymi ludźmi, oni natomiast są typowymi introwertykami, z czego jak potem mniej więcej rok temu wyszło z badań dwóch z nich ma aspergera, jeden z aspergerem miał wielkie problemy ze sobą i łyka antydepresanty, drugi natomiast życie sobie jakoś układa, ale kontakt z nim jest trudny ponieważ sam się pierwszy do nikogo nie odezwie i jest jakby wyprany z emocji, czasem nerwowy i wstydliwy.
Trzeci czyli przyjaciel, którego znam najdłużej w ogóle w życiu sobie nie radzi plus udaje nie wiadomo jakiego samca alfa, a nigdy w życiu nawet jednej dziewczyny nie miał. Często miałem wrażenie, że podcina mi skrzydła docinkami w stylu o znowu coś ci nie wyszło, najlepsze jest to że on w ogóle nic nowego nie próbuje.
Zastanawiam się czy warto marnować życie na nich, skoro ewidentnie mają jakiś ukryty problem do mnie, ale nie mają tyle jaj żeby mi o tym powiedzieć nawet jak sam prosto z mostu o to spytam. Uważam się za normalnego, całkiem towarzyskiego gościa, podczas gdy oni są zadufani w sobie, zazdrośni i najlepiej by tylko w jednym gronie się widywali raz na miesiąc. Cały czas by gadali co to by nie zrobili, a umieją się tylko onanizować i dzielić się swoimi fetyszami, których i tak nie spełnią z racji, że nie radzą sobie w kontaktach z ludźmi.
Zastanawiam się czy nie powinienem sobie znaleźć znajomych bardziej pasujących do mnie, a ich zostawić w spokoju skoro nawet nie chcą ingerować w kontakt.
Cierpię na nerwicę lękową. Tak bardzo bałam się śmierci rodziców, że ulżyło mi, gdy tata umarł.
Moja siostra zaginęła 8 lat temu. Wychowywałyśmy się na wsi, ona miała wtedy 18 lat, ja 15. I zacznę od kluczowej rzeczy - siostra uwielbiała nietypowe perfumy. Zawsze zamawiała sobie bardzo drogie, konkretne perfumy o bardzo egzotycznym i wyrazistym zapachu, których nie można było dostać w Polsce i z tego co wiem, nadal ich tu raczej nie sprzedają. Zawsze się wszyscy z niej podśmiewali, że chodzi tak wyperfumowana, że czuć ją z drugiego końca domu. Ogólnie Ola była bardzo żywiołowa, ambitna, miała dużo znajomych w szkole i planowała studia weterynaryjne. Żadnych problemów psychicznych czy powodów, przez które mogłaby chcieć uciec. W rodzinie też było dobrze, co prawda prowadziliśmy typowo wiejskie życie, ale nie było biedy. Samo jej zaginięcie było dosyć dziwne, to były wakacje, dokładnie lipiec. Ola wyszła wieczorem do koleżanki, której dom mieścił się niecały kilometr od naszego. Do przejścia miała prostą drogę, główną we wsi. I nigdy do tej koleżanki nie dotarła. Podczas akcji poszukiwawczej znaleziono tylko jej opaskę na włosy, która leżała przy drodze jaką szła. Nikt też nic nie widział ani nie słyszał, mimo że przy ulicy znajdowało się kilka dużych gospodarstw. Jedynie jeden z sąsiadów opowiadał, że słyszał pisk opon samochodu o tamtej porze, ale to właściwie tyle z ewentualnych śladów. Przez wioskę czasem przejeżdżały jakieś samochody, ale bardzo rzadko, głownie tylko miejscowi się tu poruszali. W każdym razie Ola nigdy się nie odnalazła, rozpłynęła się bez śladu. Oficjalnie nie jest jeszcze uznana za zmarłą, ale policja przyznała, że po takim czasie prawdopodobnie Ola nie żyje, bo wersja o ucieczce i nowym życiu kompletnie by się nie zgadzała.
Od kilku lat mieszkam w mieście, jednak ostatnio pojechałam na wieś odwiedzić rodziców. Po obiedzie postanowiłam przejść się na spacer po wsi, powspominać dawne czasy, nacieszyć czystym powietrzem itd., jednak spotkało mnie coś dziwnego. Idąc dróżką obok rzeki w pewnym momencie poczułam silny zapach perfum, niemalże identyczny jak zapach Oli. Chwilowo wpadłam w panikę, wręcz byłam pewna, że czuję Olę. Ten zapach zawsze miałam w pamięci. W amoku zaczęłam się rozglądać i wołać ją... Gdy już się uspokoiłam, po prostu wróciłam do domu. Wiem, że to nie mogła być ona, może sobie uroiłam ten zapach, albo jakieś rośliny z pobliskich łąk i sadów wydzielają podobny. Może też powrót do wspomnień tak na mnie zadziałał. Jednak naprawdę to przeżyłam. Następnego dnia poszłam tam ponownie z tatą, ale już nic nie poczułam, więc raczej była to wyobraźnia lub po prostu jakieś rośliny. Mimo tego trochę to mną wstrząsnęło, wróciły wspomnienia z tamtych dni i ponownie nasilił się ból po stracie siostry. Chciałam tylko się wygadać, tęsknię za Olą.
Dodaj anonimowe wyznanie
