Kilka lat temu byłem w psychiatryku i przez miesiąc codziennie bylem w pasach, a raz byłem bez przerwy przez 5 dni. Po 4 miesiącach wyszedłem i teraz jest ok.
Moja dziewczyna w ogóle nie stara sie dla mnie w łóżku. Jest nastawiona na branie. Próbowałem rozmawiać, ale pierwsza rozmowa nic nie dała, a pogorszyła sytuacje. Ona myśli, że powinienem być zadowolony jeżeli sie rozbierze, położy a moją najwiekszą przyjemnością jest dostęp do jej ciała. Jestem już tym mocno sfrustrowany, od kilku razy przestałem od siebie dawać, kończyłem szybko pierwszy, bez zbędnych czułości, namiętnej gry wstępnej i kilku pozycji podczas. Skomentowała to, że z ogiera zmieniam się w kucyka i jej to nie odpowiada. Powiedziałem, że mi też brakuje jej zaangażowania, skupienia się na mnie, dopieszczenia, ale nie na zasadzie byle jakości, tylko chciałbym poczuc jej zaangażowanie i co z tym teraz zrobimy? Odpowiedziała, że w takim razie musimy sie mocno zastanowić nad tą relacją, skoro uważam, że jest dla mnie niewystarczająca. Przerażające jest to, że ona myśli, że wszystko z nią wporzadku, a wina leży po mojej stronie. Nie umiem do niej dotrzec.
Od dwóch lat widzę tę samą osobę w różnych miejscach. Gdzieś w galerii handlowej, albo na losowej ulicy w mieście, albo w parku lub jak jedzie autem. Zawsze, znajdę się w odpowiednim miejscu i czasie, tam gdzie ona jest. Dodam, że ja nie mieszkam tam gdzie ta osoba, tylko dojeżdżam. Wcześniej do szkoły, teraz na jakieś zakupy, albo do biblioteki itp.
Nie wiem czy ona mnie widzi w tych randomowych miejscach. Trzy razy było takie spotkanie, że faktycznie mnie widziała, fajnie się uśmiechnęła, pomachała mi. A tak to widzę ją gdzieś dalej, albo po drugiej stronie ulicy. Dwa lata temu, były to takie spotkania raz /dwa razy na 2/3 miesiące, a od jakiegoś roku jest raz, dwa, albo trzy razy na MIESIĄC. Bardzo lubi mi się śnić, pamiętam każdy szczegół. A jeszcze większym hitem jest dla mnie to, że czasami widzę jakieś obce osoby, które pierwszy raz w życiu widzę, co mają np. takie same ruchy, te same włosy, ten sam głos (!), te same teksty (byłam kiedyś z tą osobą dosyć blisko, bardzo lubiła powtarzać jedno zadanie, które utkwiło mi w głowie, miałam wrażenie, że zwracała na mnie szczególną uwagę pośród innych).
Zastanawiam się, bo przesądna nie jestem, ale czy ta osoba coś ode mnie chce? Mam jakąś sprawę z przeszłości nie rozwiązaną? Bo na prawdę, jak ja jestem osobą, która raczej bierze wszystko przez pryzmat rozsądku, tak tu zaczęłam się poważnie zastanawiać.
Dziwna sprawa
Wchodzę do łazienki w szkole i otwieram drzwi tak jak się otwiera poprostu normalnie. Jedne były uchylone to je otworzyłam a tam jakaś dziwna laska siedziała na kiblu z książką i zaczęła coś gadać po rosyjsku. Uciekłam z kibla( tamtą dziewczynę zostawiłam z drzwiami otwartymi na oścież.)
Parę miesięcy temu byłam na zakupach odzieżowych w jednym z dużych domów handlowych. Krążąc pomiędzy półkami zauważyłam, że jedna z klientek wychodzi ze sklepu zapomniawszy zabrać duże pudełko, które stało przy jej nogach koło kasy. Niewiele myśląc, chwyciłam zgubę i ile sił w nogach wyleciałam za nią, wyobrażając sobie, jak bardzo będzie jej przykro, gdy okaże się, że w zawieruszonym pudełku było dla niej coś szczególnie ważnego. Nie dałam rady jej dogonić. I to wcale nie dlatego, że wolno biegam. Rzuciło się na mnie dwóch rosłych ochroniarzy, którzy, jak się okazało, gonili mnie przez ostatnich paręnaście metrów.
Musiałam potem długo tłumaczyć się, że wcale nie chciałam ukraść pudła-skarbonki z datkami na lokalny dom dziecka...
Mam zadatki na alkoholiczkę. Wiem to, umiem się do tego przyznać i nie zaneguję, jeśli ktoś by mi to wytknął. Mój mąż jest przeze mnie o tym uświadomiony, moi rodzice czasem zwracają mi uwagę, że przesadzam z alkoholem. Tylko co jest najśmieszniejsze – nie piję więcej niż 3-4 piwa naraz, kilkanaście razy W ŻYCIU zdarzyło mi się wypić 0,5-1 butelkę wina podczas jednego wieczoru. Nigdy nie wymiotowałam na kacu. Chodzi o to, że gdybym się nie pilnowała, to prawdopodobnie zaczęłabym nadużywać. Chyba mam ADHD, ale bez postawionej diagnozy przez profesjonalistę. Mój mózg szaleje 24h/7. Nadpobudliwości ruchowej nie zaobserwowałam. Po alkoholu, kiedy mam „dobry” dzień, wszystko mi się wycisza. Jestem w stanie się skupić, zapamiętać kolejność wykonywania czynności codziennych, znaleźć w pamięci coś, co się działo godzinę wcześniej. Może wydawać się to przesadą dla większości ludzi, ale na co dzień nie umiem tego osiągnąć. Kiedy wiem, że będę mogła się napić piwa w danym dniu, to już odliczam godziny do wieczora, bo „się odprężę i wyciszę”. To już sugeruje uzależnienie. Mam dziecko i męża, który jest w miarę wyrozumiały, ale jednocześnie wiem, że muszę się bardzo pilnować, aby to uzależnienie się nie pogłębiło. Jednak są dni, kiedy wypiję te 2-3 piwa i zaczynam się kłócić lub łatwiej się denerwuję na wszystko i wszystkich, bo np. mnie frustrują. Kolejny argument za potencjalnym uzależnieniem.
Takie oto wyznanie.
Dzisiaj zrozumiałam, dlaczego sporo osób mówi, że równa ze mnie babka. Krawcowa mnie zmierzyła i okazało się, że moje wymiary to 120 x 120 x120.
Dziś rano zatrzasnęłam samochód, zostawiając w środku klucze do niego. Bez paniki! Mam zapasowe! - przypomniałam sobie.
Niby tak, ale zapasowe klucze do samochodu są w moim mieszkaniu, natomiast klucze do mojego mieszkania są… w samochodzie.
Nigdy do domu nie przyprowadziłam chłopaka i nawet nie byłam w związku, i to mi kompletnie nie przeszkadza, nie czuje parcia na to aby w nim być i też nie interesują mnie jakiekolwiek kontakty przelotne - zresztą nawet na taką nie wyglądam. Jednak moja rodzina postanowiła ten temat obracać jako codzienną informację dokąd skończyłam 18. Jak miałam trudniejszy czas, że doszło do tego, że przytyłam to ktoś z rodziny od razu rzucił komentarz, ze myślał, że jestem w ciąży - powód? Przytyłam. Potem zaczęła się rozmowa jak to moja mama bardzo chciałaby być babcią i kiedy będzie wnuk - miałam wtedy 19 lat, potem zaczęli plotkować o moim statusie związkowym jakby mnie tam nie było i kiedy bym planowała. Olałam to na początku.
Jak jeszcze nie miałam pracy i siedziałam prawie cały czas w domu to może czasem wychodziłam się przejść czy pojechałam do sklepu, aby nie zwariować samej w domu. Za każdym razem jak wyjechałam za brame domu, ktoś podjechał pod dom albo ja na chwile wyszłam z domu to od razu moi rodzice wiedzieli to od sąsiadów. Czasem rodzice komentowali, ze widzieli po śladach auta, że gdzieś byłam i pytali się gdzie. To bylo irytujące i powiedziałam im to wprost, ze nie mam 12 lat aby mnie tak pilnowali na co moja mama odpowiedziała, ze nigdy nie wiadomo kogo ja przyprowadzam do domu - wtedy dosłownie czułam sie jakby nazwała mnie dzi*ką, a przynajmniej tak to zabrzmiało. Może zły dobór słów, a może ja jestem przewrażliwiona, nie wiem, ale wtedy tak dla mnie to zabrzmiało.
Nie mniej jednak każde jakieś spotkanie rodzinne rozpoczyna ten temat i to nie takie nieszkodliwe pytanie jakiejś ciotki, czy kogoś sie już ma tylko dosłownie obgadują mnie pod względem przyszłych wnuków ignorując to, że mam dopiero 20 lat i życie. Była nawet sytuacja, ze zasnęłam po południu, byłam zmęczona a moi rodzicom czasem nie chce otwierać się drzwi więc dzwonią abym im otworzyła. Nie otworzyłam tym razem bo spałam, zeszłam po jakimś czasie do salonu jak wstałam i pierwszy komentarz to był, ze jak nie otwierałam to myśleli, ze kogoś do domu przyprowadziłam. Każdą sytuację sprowadzają do jednego.
Moja mama ma bzika na punkcie małych dzieci, często leci sie nimi zajmować na co ciagle dostaję komentarze, ze mama by chciała juz być babcią i pytają się kiedy się doczeka, niby normalne pytania, ale patrząc, że mam 20 lat i nie jestem tym zainteresowana to trochę nie na miejscu xd Jestem tym zmęczona i zniesmaczona. Nie raz z nimi o tym gadałam ale to jak grochem o ścianę. Czuję się sprowadzona do tego, że tylko powinnam myśleć o sobie tylko jako w roli matki, żony, a o moje życie, studia które zaczęłam czy o pracę nikt nie pyta tak jak o zięcia
Tego jest więcej, niby ze śmiechem każda rozmowa zaczyna się od tego samego w kółko. Czasem mam wrażenie, że oni mi zbrzydzili całą tą otoczkę rodziny i skończę sama
Powiem wam pewną niecodzienną historię (mam nadzieję, że zostanie tu umieszczona)
Mam mieszańca, który odkąd rozszarpał mi książkę o tresurze psów, umie kilka komend więcej, chociaż nie był uczony. sam przynosi zabawki, nie skacze, przychodzi.. to niezwykłe. Wiem, że to ma naukowe, behawiorystyczne wytłumaczenie: "Pies skojarzył..." Ale miło czasem patrzeć inaczej niż przez pryzmat nauki, prawda?
Dodaj anonimowe wyznanie
