Na co dzień pracuję w szpitalu dziecięcym jako fizjo. Ilość przewijających się u nas dzieciaków jest ogromna, wiadomo część się zapomina ale są przypadki zostające w głowie na długo i nawet po kilku latach potrafiące wywołać łzy.
Tak właśnie było z P(acjentem).
P trafił na nasz oddział z powodu dosyć błahego i w teorii dość prostego do wyprowadzenia. Akurat miałam mniej pacjentów więc trafił w moje ręce.
P był trochę nieśmiałym ale mimo wszystko uroczym człowiekiem. Jako, że pracowałam z nim codziennie około godzinę mieliśmy czas się zapoznać. I tutaj popełniłam pierwszy błąd.
P miał na imię jak moje dziecko, był w tym samym wieku, miał podobne zainteresowania, grał w te same gry, czytał te same książki. Tak, dokonałam przeniesienia, projekcji uczuć na pacjenta.
I gdyby P był zwyczajnym pacjentem, taki co do nas wpada na 3 tygodnie i idzie dalej wszytko byłoby okej. Ale z P nic nie było zwyczajne.
Jego objawy kliniczne były strasznie dziwne i zupełnie nie pasowały do diagnozy lekarskiej. No więc projekcja zadziała, zaczęłam chodzić za naszymi lekarzami aby sprawdzili go dalej bo coś się tu nie zgadza.
Szczęście albo pech chciał, że P w połowie pobytu dostał gorączki i nie mógł uczestniczyć w zajęciach więc wreszcie doprosiłam się o badania. Badania z których wyszły tak kosmiczne wyniki, ze od razu zabrano go na już konkretny oddział na dalszą diagnozę.
P miał nowotwór. Ale nie jakiś tam nowotwór, tylko dorosłe raczysko IV stopnia.
Normalnie poszłabym z tym dalej życząc młodemu P dużo zdrowia i trzymając kciuki za jego leczenie. Ale jak już mówiłam, wkopałam się i teraz cały czas widzę w P moje dziecko. Jestem na siebie wściekła i jednocześnie nie mam pojęcia co z tym dalej zrobić. Zaczęłam badać moje dzieci, mąż się wścieka, że szukam ich chorób ale nie potrafię wyrzucić tego cholernego raka z głowy.
Najgorsze jest to, że zaczęłam śledzić profil w mediach społecznościowych jego mamy i jego, szukam kolejnych informacji o jego leczeniu - wiem, że nie powinnam ale nie potrafię przestać.
Ostatnio przeczytałam w informacjach o mężczyźnie który zgwałcił dwumiesięczną dziewczynkę.
Dziecko w stanie krytycznym trafiło do szpitala z połamanymi nóżkami i obojczykiem. Do tego masakrą z narządów płciowych.
Strasznie mnie to poruszyło, zaczęłam drążyć temat i jestem przerażona ilością tego typu historii. Nie mogę wyrzucić tego z głowy.
I zastanawiam się czemu nie istnieje prawo, które osoby dopuszczające się czynności seksualnych na osobach poniżej 11 roku życia nie są odpowiednio karane. I nie sądzę by odpowiednią karą było więzienie, uważam, że takie osoby powinny być kastrowane.
Jeśli jakiś facet jest na tyle zezwierzęcony, że nie potrafi utrzymać penisa w majtach i wpycha je w kilkomiesięczne dzieci powinien go stracić aby już nigdy nie mógł skrzywdzić tych najmniejszych i bezbronnych członków naszego społeczeństwa.
Mam 24 i nigdy nie byłem w związku, już za parę tygodni skończę 25 lat i jak wyżej, nigdy nie byłem w związku ani nie uprawiałem seksu. Od około 16 toku życia zmagam się z pewnymi problemami natury mentalnej m. in. depresja czy zerowa pewność siebie, dodatkowo praktycznie każde środowisko w jakim się obracam jest zdominowane przez mężczyzn. No i dlatego, że od zawsze jestem sam dopadają mnie same okropne przemyślenia na zasadzie, że to jest nienormalne albo jaka dziewczyna w takim wieku będzie zainteresowana kimś kto ma zerowe pojęcie na temat "wszystkiego". Dobija mnie również to, że nawet "dzieciaki" młodsze ode mnie o 10 lat mogą się pochwalić lepszym życiem towarzyskim niż ja. Właściwie nie wiem czego oczekuję pisząc to, ale jestem ciekawy Waszego zdania, a może ktoś też był/jest w podobnej sytuacji.
Moja mama opowiadała mi, że jak miałam 5 lat (moja siostra 2), to raz kazała mi posprzątać pokój. I ta moja siostra ciągle mi przeszkadzała, zrzucała zabawki z szafek i w ogóle wkurzała mnie. A uderzyć nie można, wygonić za bardzo też nie.
Wzięłam ją więc za śpioszki i powiesiłam na szafce. Podobno krzyk był na całą chatę :)
Odszedłem od żony i niepełnosprawnego syna. Razem ze zdrowym synem. Zapewne domyślacie się, czego się nasłuchałem od ludzi.
Dawid urodził się zdrowy. Kiedy miał niecałe dwa lata, z powodu wypadku (okoliczności nie podam, chcę być całkowicie anonimowy, w każdym razie to nie była niczyja wina) doznał urazu mózgu i stał się zupełnie innym dzieckiem. Mówi zaledwie kilka słów - mama, tata, sisi, amam, piciu itp. Nie ma szans na poprawę. Kilka lat później wpadliśmy mimo antykoncepcji. Ja się cieszyłem, żona niezbyt. Bardzo skupiła się na Dawidzie, poświęcała i poświęca mu całą uwagę. Ja oczywiście też. Kiedy dziewięć lat temu urodził się Patryk, głównie to ja się nim opiekowałem, z wyjątkiem czasu, który spędzałem w pracy. Kilka razy ostro się o to sprzeczaliśmy, bo zdarzało się, że po powrocie do domu okazywało się, że małemu już sporo wcześniej należało zmienić pieluchę.
Kiedy Patryk poszedł do żłobka, a później do przedszkola, było lepiej, często pomagali nam nasi rodzice. Ja pracowałem po kilkanaście godzin (Agata została w domu z Dawidem). Oprócz rachunków i innych oczywistych rzeczy sporo wydajemy na terapię i leki dla Dawida, który dodatkowo ma padaczkę. Żona szukała i szuka rozmaitych sposobów na poprawę zdrowia naszego syna, co też kosztuje. Nie przyjmuje do wiadomości, że nie ma cienia poprawy i nie będzie. Nawet psycholog nie pomógł.
Poza tym nieraz się kłóciliśmy o to, że pozwala synowi na zbyt wiele, a wszystko tłumaczy chorobą. Naprawdę uważam, że nie ma powodu pozwalać na rzucanie przedmiotami, jedzeniem i bicie nas, jedzenie tylko słodyczy i fast foodów (syn ma poważną nadwagę). Kiedy próbowałem interweniować, złościła się, że jestem surowy. To wszystko koszmarnie odbijało się na Patryku. Żona zajmowała się z nim z obowiązku, nigdy się nie interesowała tym co lubi, co go ciekawi, jakich ma kolegów. Patryk od małego jest bardzo wyciszony i spokojny, sporo osób twierdzi, że aż za bardzo.
W dodatku Dawid jest o niego potwornie zazdrosny. Bił go szczypał, szarpał. Jest wyrośnięty i silny, Patryk szczupły i drobny. Kiedy powstrzymywałem Dawida, atakował mnie (ma coraz większe problemy z agresją). Żona uważa, że on nie wie co robi i odsyłała Patryka do pokoju, żeby nie prowokował brata.
Pewnego wieczoru przyłapałem Dawida, jak walił głową brata o łóżko, na szczęście o kołdrę. Wtedy coś we mnie pękło. Nazajutrz zabrałem Patryka i przeniosłem się do mojej matki. Agata totalnie zbagatelizowała sprawę. Uważa, że to nawet lepiej, bo nikt nie będzie denerwował Dawida. Ja wciąż bardzo dużo pracuję i po prostu boję się, że Dawid mógłby po prostu mocno skrzywdzić brata, mimo że nieświadomie.
Naturalne płacę żonie alimenty, wie, że może prosić o pomoc w każdej chwili.
Mam gdzieś, co gadają ludzi, którzy nigdy nie byli w mojej sytuacji, żal mi Patryka.
Od dziecka boję się lamp ulicznych. Oczywiście przejdę obok nich ulicą, ale gdy kiedyś z bliska zobaczyłam tę świecącą część, prawie dostałam zawału.
Mój narzeczony napisał mi, że to koniec, nie wyszalał się, brakuje mu tego, chce być sam.
Mamy 14 miesięczną córeczkę i zrobił to tydzień przed świętami.
Tak się zostaje chu**m roku.
Historia odbyła się parę ładnych lat temu, 4 klasa podstawówki mikołajki. Rada rodziców ustaliła, że każdy rodzic przynosi prezent dla swojego dziecka, a później wychowawca robi z nas głupich i losuje z wora, że to niby od Mikołaja.
Każdy z rodziców przychodził już od 3 XII żeby przynieść dla swojej pociechy prezent. Moich rodziców nie widziałem, moja mama robiła ze mnie głupiego i 6 grudnia, że to niby ma sprawę w szkole i idzie mnie odprowadzić. Zaczęła się lekcja z wychowawca wór (od Świętego Mikołaja) i losowanie. Każdy ma wielkie prezenty każdy się cieszy rozpakowanymi niespodziankami, a ja czekam… No i na sam koniec wychowawca czyta mnie i mówi, że to najmniejszy prezent, a moja matka mnie olała i zapakowała zwykłą czekoladę Wedla. Nagle zrobiłem się pośmiewiskiem w klasie. Dziś mam ponad 30 lat jestem strażakiem i nie umiem patrzyć na smutne dzieci. Co rok podczas zbliżającej się gwiazdki historia wraca jak bumerang.
Gdy robię siku do pisuaru zmieniam biegi... Mianowicie, po chwili siusiania przerywam na dosłownie ułamek sekundy, prę mocniej niż przed przerwą i tak dwa czasami trzy razy, jednocześnie pod nosem mruczę udając silnik wyścigówki.
Nie wiem czy ktoś jeszcze tak ma, ale moja „skrzynia” zazwyczaj kończy się przed czwórką. Gdy kończę to mruczę pod nosem odgłos hamowania silnikiem. Mam 23 lata i tak, zdarzyło się, że ktoś to słyszał…
Moi rodzice są bardzo otwarci w kwestiach seksualności. W dzieciństwie kiedy dzieliłam z nimi pokój (nie łóżko), nie raz słyszałam jęki. Nie mają też oporów jeśli chodzi o opowieść na temat ich życia erotycznego (seks w lesie podczas wycieczki w górach i tego typu ciekawostki). Jednak jedna historia szczególnie mnie zniszczyła.
Wśród znajomych z młodości moich rodziców był kryptogej (miał żonę i dziecko, ale później odszedł do kochanka). Podobno miał patent, że upijał goszczących u niego mężczyzn, a później się do nich dobierał. I tak też kiedyś mama nakryła go, gdy zabawiał się penisem mojego pijanego do braku świadomości ojca. Ale jak mama skomentowała cała historię - było tyle nie pić... Dzięki mamo, że mi to odpowiedziałaś...
Dodaj anonimowe wyznanie
