Na fali wyznań o wadze i odżywianiu postanowiłam dodać własne. Wpływ na to mają zwłaszcza komentarze zamieszczone pod #CIFW3, w którym szczupłe użytkowniczki napisały, że wbrew przekonaniu autorki wcale się nie męczą.
Ja jestem szczupła, żeby nie powiedzieć chuda. Fizycznie. W środku siedzi otyła dziewczyna kochająca jeść dużo i kalorycznie, odnajdująca w smakach poezję i delektująca się każdą praliną czy kawałkiem mięsa tak, jakby przyszło jej trzymać w ustach kawałek nieba.
Męczę się. Strasznie. Pilnuję, ile jem (choć nie są to dietetyczne produkty; to byłoby już dla mnie zbyt wielkie wyrzeczenie, wystarczy, że kontroluję kalorie i to, by nie przekraczać swego dziennego zapotrzebowania na nie), aby zachować figurę, na której bardzo mi zależy — uwielbiam dobrze wyglądać i móc założyć na siebie, co tylko chcę, co chyba jest zrozumiałe.
Ale przy każdym przejściu obok cukierni czy restauracji towarzyszy mi wielka ochota, wręcz rozpaczliwe pragnienie, by wejść tam, zamówić dwa duże dania czy kupić cztery pączki i zjeść. Dosłownie nic nie daje mi takiej przyjemności (oprócz na moje nieszczęście ładnego wyglądu), jak jedzenie, jego smaki, faktury, temperatury, dźwięki (moim faworytem pod względem tego ostatniego jest chyba tulumba - wydaje dosłownie idealny odgłos, gdy się ją przegryza). Nawet seks nie jest dla mnie choć w ćwierci tym, czym dobra, treściwa potrawa bądź deser. Pokusiłabym się wręcz o stwierdzenie, że mam z nim problem - co prawda odczuwam pociąg seksualny, ale trauma z przeszłości i poglądy (w tym religijne) powodują, że nie mam ochoty realizować się łóżkowo.
Od jakiegoś czasu zastanawiam się, czy nie ma to ze sobą powiązania, czy nie próbuję zastępować sobie pożycia jedzeniem, ale chyba nie, bo uroki konsumpcji w pełnej krasie dostrzegłam sporo po wykształceniu sobie takiego, a nie innego światopoglądu (oczywiście zawsze kochałam jeść, ale wcześniej nie aż tak, wolałam inne rzeczy).
Raz w miesiącu robię sobie dzień, gdy jem wszystko, czego zapragnę i w każdych ilościach. Odliczam do niego czas, odpowiednio tydzień przed wybranym terminem przygotowuję sobie potrawy spore wagowo i dużo piję, by w „cheat day” móc jak najwięcej zmieścić, w wieczór go poprzedzający z ekscytacji ledwie zasypiam, a rankiem budzę się skoro świt, bo radość, że w końcu oddam się czynności, którą kocham nade wszystko w świecie, dosłownie wyrywa mnie z łóżka.
Ogólnie nie utożsamiam się z radosnymi, szczupłymi dziewczynami jedzącymi pięć niewielkich posiłków dziennie. Choć przypominam je fizycznie, nie czuję się jedną z nich. Ja jestem po prostu gruba, a to, że tego nie widać, jest jakby czarodziejskie zaklęcie. Jakbym pokazywała się pod postacią kogoś, kim nie jestem, choć chciałabym być.
Zazdroszczę i szczupłym, i grubym, wisząc gdzieś pomiędzy. Koszmar...
Raz na jakiś czas wspieram paroma złotymi różne zbiórki charytatywne, najczęściej na rzecz chorych dzieci.
Mam wyrzuty sumienia, bo spośród tylu potrzebujących wybieram tylko te dzieci, które są ładne i/lub są podobne do moich szkrabów.
Rodzice mówią, żebym nie wracała sama w nocy, bo gwałciciele itp. A ja nie pamiętam, kiedy ostatni raz uprawiałam seks i mam fantazje o każdym mężczyźnie, kobiecie, dziecku, babci, zwierzęciu, drzewie z ulicy... i jednocześnie wiem, że nikt nawet na mnie nie spojrzy, bo mam 30 lat.
Piękny, słoneczny poranek. Zwlekłem swoje leniwe 4 litery z łóżka, wziąłem prysznic i poszedłem na zakupy. Po drodze spotkałem kobietę, która była w ciąży. Niby nic dziwnego, ale niosła, a raczej targała dwie ciężkie torby. Jako że nie przechodzę obok takich sytuacji obojętnie, podszedłem do owej pani i nawiązał się między nami taki oto dialog:
- Dzień dobry. Pani w ciąży, więc chętnie pomogę z zakupami. Proszę tylko powiedzieć, gdzie trzeba je zanieść. - Cóż, ten wzrok zapamiętam przez długi czas. Zapaliła mi się lampeczka, ale po chwili dodałem - No wie pani, nie należy dźwigać takich ciężarów w stanie błogosławionym...
- Jak śmiesz, nie jestem w ciąży, smarkaczu! (Dodam, że kobieta miała max. 30 lat, a ja mam 20, więc różnica całkiem nieduża).
No cóż, zazwyczaj jestem kulturalny, ale z racji tego zachowania, wypaliłem:
- Aha, to pani taka gruba... Do widzenia.
Na odchodne dowiedziałem się, że jestem prostakiem i niewychowanym gnojem. Reszty słów nie powtórzę, ponieważ założyłem słuchawki i poszedłem w swoją stronę.
Chciałem pomóc - no cóż, nie wyszło. Nie trafiłem z tą ciążą, ale żeby od razu zwyzywać kogoś, kto mimo wszystko miał dobre zamiary? Ech...
Jestem psychoterapeutką. Od prawie 2 lat pracuję w prywatnym gabinecie psychoterapii, gdzie jestem zatrudniona na umowę o pracę. Jest to miejsce, gdzie chcę zdobyć doświadczenie i fundusze potrzebne do założenia własnej działalności w przyszłości. Dodam, że jest to moja pierwsza praca w zawodzie.
Zdarza się, że przychodzą do nas osoby, które ewidentnie mają problemy ze zdrowiem psychicznym (najczęściej chodzi o depresję). W takich sytuacjach zawsze kierowałam pacjentów do lekarza psychiatry, jak uczono nas na kursach. Niestety, kilka miesięcy temu mój szef, a zarazem właściciel firmy, przeprowadził ze mną rozmowę, w której jasno dał mi do zrozumienia, że mam tego nie robić, bo lepiej, żeby przychodzili do nas niż do nich. Oczywiście psychoterapia nie stoi w sprzeczności z farmakoterapią, a nawet psychiatrzy często ją zalecają, ale ten argument nie przekonał mojego pracodawcy.
Nie wiem teraz co robić, bo to mimo wszystko dobra praca i nie chcę jej stracić.
Jestem biseksualny. To tak na wstępie.
Poznałem bardzo miłą i inteligentną dziewczynę. Spotykamy się już jakiś czas. Niedawno poznałem jej rodziców, polubili mnie od razu. Więc w czym problem?
Otóż...
Niesamowicie kręci mnie jej ojciec.
To taki typ wyglądającego na swoje lata, ale mimo to jednak wciąż pociągający i przystojny. Taka męska wersja MILFa.
Ona wie o mojej orientacji, ale nie wie nic o tym wszystkim. Strasznie boję jej się powiedzieć, nie wiem jak na to zareaguje.
Zastanawiam się czy z nią nie zerwać, chociaż bym tego nie chciał bo jednocześnie strasznie mi na niej zależy.
Kupiliśmy z żoną lustro do przedpokoju. Wieszałem je sam, pod mój wzrost było idealne, ale dla niej okazało się za wysoko. Kiedy ustaliliśmy wysokość, lustro zostało przykręcone na właściwe miejsce, po poprzednim zostały dziury. Chciał nie chciał trzeba zaszpachlować i pomalować, żeby jakoś to wyglądało.
Przygotowany w odpowiednie narzędzia wziąłem się do roboty. Kiedy zacząłem mieszać szpachlę wlało mi się za dużo wody i mieszanka był za rzadka, a więcej szpachli nie było, i wpadłem na najdurniejszy pomysł w moim życiu. Przypomniało mi się, że na makijaż mocno pomalowanych kobiet mówi się szpachla. Otworzyłem szafkę w łazience i przeszukałem żony kosmetyki. Znalazłem to czego szukałem - puder do twarzy. Wsypałem trochę do mieszanki, a że jeszcze było mało, to wrzuciłem całą zawartość. Mieszanka jak się patrzy, dziury zaszpachlowane, ale cóż, trzeba odkupić kosmetyk, coby dziewczę się nie zorientowało i żeby nie było rozwodu. Chwyciłem opakowanie i pędzę do laptopa, żeby sprawdzić w jakim sklepie dostanę ten puder... i doznałem szoku, jak można za takie małe opakowanie dać tyle kasy. Nic, popędziłem do drogerii, kupiłem z zaskórniaków ten przeklęty puder. I była to najdroższa szpachla, która - uwaga - kosztowała mnie 400 zł za 66 gramów. Oczywiście nie było tak kolorowo, luba i tak się zorientowała, bo nie zdjąłem zabezpieczenia.
Za żadne skarby się nie przyznam jakim osłem jestem i że mamy najdroższą szpachlę wszech czasów. Powiedziałem, że puder spadł, jak szukałem kremu do rąk.
Podoba mi się kolega z pracy. Jest już po 30 i jest singlem. Niektórzy uważają go za geja. Próbowałam zagadywać, dawać sygnały, flirtować, ale nie zauważał. Wczoraj podczas rozmowy wspomniał o swojej byłej. Powiedział tak: "To zboczona szmata była. Jak kobieta już po roku znajomości pakuje się do łóżka, to nie zasługuje na mój szacunek. Żaden facet nie wytrzyma z babą, z którą co kilka miesięcy trzeba sypiać. Minęło 10 lat odkąd się rozstaliśmy, ale niesmak pozostał".
Odpuszczę sobie.
Faceci to są jednak dziwni. Naprawdę.
Codziennie jeżdżę tym samym autobusem do pracy. Każdego ranka widzę tego samego chłopaka, który jeszcze do niedawna stawał w pobliżu, by nasze spojrzenia się spotkały. Patrzyliśmy się na siebie, uśmiechaliśmy. Jakiś czas temu zaczęliśmy mówić sobie cześć i rozmawiać.
Dobrze wiedziałam, że patrzy na mnie w TEN sposób, podobało mi się to. I nadszedł ten dzień - w końcu odważył się, zaprosił mnie na piwo. Ucieszyłam się, oczywiście zgodziłam, i kilka dni później doszło do spotkania. Było naprawdę przyjemnie, tematy się nam nie kończyły, a ja czułam, jakbym znała tego chłopaka od lat! Doszło wtedy między nami do pocałunku.
Doskonale pamiętam ten wieczór, to był piątek. W sobotę zdziwiłam się, że nie odpowiada na moje SMS-y, ale uznałam, że pewnie jest czymś zajęty - w końcu to nie był mój chłopak, żebym mogła robić mu o cokolwiek wyrzuty.
W poniedziałek znów go zobaczyłam w autobusie.
Przytulał i całował swoją dziewczynę.
Wyznanie dziewczyny, która pamiętała z przedszkola kochanka swojej mamy przypomniało mi o tym, że w moim dzieciństwie było podobnie, tylko że to tata miał kochankę. Mam jeszcze starszego brata, ale tylko mnie tata zabierał na spotkania z kochanką, ponieważ miała ona córkę w moim wieku. W czasie gdy ja bawiłam się z tą dziewczynką, tata siedział np. przy stoliku z kochanką i całował się lub trzymał za ręce.
Zazwyczaj na spotkania jeździliśmy do mało uczęszczanego baru/restauracji na obrzeżach miasta. Pewnego razu, jak to małe dziecko, zapytałam mamy (przy tacie), czemu tata całował się z inną panią niż mama. Tata okropnie się wtedy zdenerwował i zaczął na mnie krzyczeć, że nie wolno tak brzydko kłamać, mama mu wtórowała. Strasznie mną to wstrząsnęło, do tej pory pamiętam, jak te oskarżenia mnie bolały.
Mama po jakimś czasie nakryła tatę z kochanką u nas w domu. Nigdy mnie nie przeprosiła za to, że mi nie uwierzyła.
Dodaj anonimowe wyznanie
