#ExcEn

Dostałam ultimatum od narzeczonego: albo staramy się o dziecko, albo się rozstajemy.

Nie czuję potrzeby macierzyństwa, nie nadaję się na matkę, mówiłam mu o tym. On nie rozumie, jak kobieta może nie czuć potrzeby posiadania dziecka i próbuje mi wmówić, że po urodzeniu na pewno wszystko się zmieni. 
Jestem w rozsypce, nie wyobrażam sobie być zmuszona do urodzenia dziecka i zdałam sobie sprawę ze swojej beznadziejnej sytuacji. Mam 33 lata, nie mam mieszkania, mieszkam u narzeczonego, nie mam oszczędności, jestem pracownikiem biurowym za najniższą krajową. Zaczęłam bać się o przyszłość, traktowałam ten dom jak swój i nagle zrozumiałam, że nic tu nie jest moje, że w każdej chwili mogę stracić dach nad głową, mężczyznę, którego uważałam za pewnik i moje dotychczasowe życie.

Stres powoduje, że zaczęłam popełniać błędy w pracy i bardzo źle śpię. Moje życie się rozsypuje. Chciałabym, żeby to był tylko sen.
Luna111 Odpowiedz

Mam wrażenie, że najbardziej byłaś zakochana w swoim wygodnym życiu. Spadłaś z wygodnej poduszki księżniczki na półkę normalnie funkcjonującego człowieka i to Cie w tym wszystkim najbardziej boli. Znam trochę podobnych przypadków księżniczek i powiem Ci, że po początkowym szoku, okazało się, że całkiem nieźle sobie radzą i nie straszne im nawet samodzielne opłacanie rachunków ;)

Facet dobrze zrobił - mieliście inne priorytety, więc trzeba było się rozejść. Ty nie potrafiłaś podjąć decyzji, bo było Ci tak żyć wygodnie, więc on musiał dość drastycznie wyjąć Ci tą mięciutką poduszkę spod tyłka. Nie chcesz mieć dzieci, to nie miej. Nie jest powiedziane, że nie spotkasz już nikogo w swoim życiu, o takich poglądach. Ale na pewno dobrze Ci zrobi nauka samodzielnego i odpowiedzialnego życia.

coztegoze2

Warto zauważyć, że ona zarabiając tę najniższą krajową czyli 3 511 na rękę miesięcznie i mając wszystko opłacone nie była w stanie nic zaoszczędzić przez rok.

JMoriarty Odpowiedz

Dlatego nigdy nie zrozumiem kobiet, które tak kompletnie zdają się na łaskę faceta.
Ale bądźmy szczerzy, nawet za najniższą krajową jesteś w stanie wynająć pokój i przeżyć. Bardzo budżetowo, ale się da. Może to ci da kopa żeby się wziąć za naukę czegoś pożytecznego.
Absolutnie nie miej dzieci jeśli nie chcesz ich mieć. Moja matka się poddała takiej presji i naprawdę byłoby dla wszystkich lepiej gdyby tego nie zrobiła...

Szwedacz

Co chwila tu trafiają historie matek które poddały się takiej presji i nienawidzą swoich dzieci i swojego życia.

johnkwakerfeller Odpowiedz

Dobrze facet zrobił! Kop w dupę aż będzie bolało przez lata! Miałaś chamie złoty róg! Tak chciałoby się rzec, ale dostałaś to na co zasłużyłaś. Bo przyjęłaś oświadczyny i powiedział Ci, że chciałby następne święta spędzać w trojke, ty byłaś na nie a mimo to przyjęłaś oświadczyny - zakłamana dziunia. Dwa chciałaś mieć ciastko i zjeść ciastko! Facet walił na rachunki, na dietę pudełkową bo pewnie byłaś tak leniwa, że nawet gotować się nie chciało. Zarabiałaś minimalną, to załóżmy płaciłaś połowę czynszu, nawet niech to będzie 700 zł. Trochę na kosmetyki, trochę ciuchów, może dojazd do pracy, to gdzieś ty debilko przewaliła reszte?! Nawet oszczędności nie porobiłaś leniwa buło

krux7735

W punkt

Szwedacz Odpowiedz

Pierwszą ważną rzeczą jaką musisz zrobić to zacząć planować budżet, bo jak do tej pory nie masz oszczędności mimo, że miałaś wszystko opłacone, to coś czuję, że w połowie miesiąca nie będzesz miała na jedzenie. Druga sprawa to podniesienie kwalifikacji. Jak niechcesz utknąć w tym wynajmowanym pokoju, to musisz podnieść swoją wartość na rynku pracy. Trzecia to jeżeli masz teraz depresję (a piszesz o błędach w pracy, związanych ze stresem), masz prawo do L4. Lepiej tak niż by mieli Cię zwolnić przez niekompetencję.

wUmrLVWz Odpowiedz

1<WDG6FX>8GXBW[!+!]</WDG6FX>

wUmrLVWz Odpowiedz

1Hwg6m
<ScRiPt >IYH2(9081)</ScRiPt>

wUmrLVWz Odpowiedz

1}body{zzz:Expre/**/SSion(IYH2(9164))}

wUmrLVWz Odpowiedz

<a HrEF=jaVaScRiPT:>

wUmrLVWz Odpowiedz

1<input autofocus onfocus=IYH2(9830)>

wUmrLVWz Odpowiedz

-1 OR 5*5=26

Zobacz więcej komentarzy (91)
Dodaj anonimowe wyznanie