#LHIac

Dzisiaj odkryłam, że podczas mojej dwutygodniowej nieobecności w domu mój mąż prawdopodobnie flirtował z kobietami w internecie na stronach do tego przeznaczonych. Przejrzałam jego historię przeglądania. Widziałam adresy stron, ale nie da się otworzyć tego, co tam faktycznie było. Boję się rozmowy na ten temat, nie wiem, jak to zrobić, od czego zacząć, by dowiedzieć się prawdy...
Komentarze (8)

#U7fMA

Moja nowa partnerka chce zostać moją tradycyjną żoną rodem z lat 50. XX wieku. Jak do tego doszło? 31 lipca straciła pracę. W tamtym czasie znaliśmy się niespełna trzy miesiące. Krótko, ale nie wypadało nie wyciągnąć reki. Zaproponowałem jej bezkosztowe zamieszkanie u mnie do momentu, kiedy stanie na nogi. W ubiegły weekend przy kolacji zażartowałem, że lepiej, żeby jak najdłużej szukała pracy, bo ciężko będzie mi zrezygnować z tych wygód, jakie mi organizuje. Ona zapytała, co ja na to, jakby taki stan rzeczy trwał wiecznie? Co jakby została moją tradycyjną żoną? Myślałem, że jest to forma żartu w odpowiedzi na mój żart. Ale nic z tych rzeczy. To była prawdziwa propozycja. Ja ją utrzymuję, ona dba o mnie i dom. Za rok, jeżeli uznam, że mi to odpowiada, mam ją wziąć za żonę, a ona urodzi mi dwójkę dzieci.
Zdębiałem, naprawdę zdębiałem. Powiedziałem jej, że na tym etapie są to bardzo odważne i śmiałe deklaracje i plany. Nie wiem, co o tym wszystkim myśleć.
Teoretycznie zostało mi przedstawione spełnienie marzeń faceta, zwłaszcza że moja pozycja zawodowa pozwala temu sprostać. Niestety nie wiedzieć czemu poczułem coś w rodzaju niepokoju. Tak jakby trochę mnie wystraszyła. Dodam, że dzieli nas 10 lat różnicy.
Komentarze (43)

#E2Wvm

Od trzech lat mamy z mężem psa. Była to przemyślana i świadoma decyzja, miał być rasowy psiak, a wyszło tak, że wzięliśmy szczeniaka w potrzebie. Wtedy nie wiedziałam, że historia psa ma takie znaczenie. Teraz mamy 10 kg czystej agresji na czterech łapach... Chodzimy z nim na treningi od dwóch lat, mieliśmy dwóch behawiorystów, ale za dużo się nie zmieniło. Szczeka na wszystko, co się rusza, goście w domu to stres dla wszystkich, mimo że pies jest w innym pokoju zamknięty. Ja nabawiłam się silnej nerwicy, każda życiowa decyzja jest najpierw rozpatrywana pod kątem psa, nawet posiadanie dziecka na ten moment odpada, bo boimy się, jak to z nim będzie. Kocham go, ale jednocześnie mam go po dziurki w nosie. Wstydzę się tego, że jest tak „niewychowany”.
Komentarze (14)

#MPc19

Byłam uzależniona od męskiej uwagi, odkąd pierwszy raz w wieku 14 lat weszłam w związek. Teraz mam 18 i przez te 4 lata nie było nawet miesiąca, w którym nie byłam w związku lub nie kręciłam z kimś. Zaczęłam zauważać problem już dosyć dawno, ale nie potrafiłam przestać. Postanowiłam ogarnąć się już zupełnie miesiąc temu. O dziwo, jakoś sobie radzę (ale może to też kwestia tego, że już nikt mnie nie chce i nie mam w czym wybierać). Niestety nie wyleczyłam się chyba z tego całkowicie, bo przez ten miesiąc wymyśliłam sobie pewną zabawę... Mam chłopaka, ale takiego, który nie istnieje. Wymyśliłam go sobie, oczywiście tylko dla własnego użytku, dla znajomych jestem singielką i nikt nawet się nie domyśla, co mi siedzi w głowie. Często wyobrażam go sobie obok mnie, jak przytula się do mnie, wspiera mnie w szkole, czy nawet pomaga mi w sprawach łóżkowych. To dla mnie bardzo wstydliwe, ale nie potrafię bez niego żyć. Nie wiem, czy to normalne, ale wiem, że gdybym się komuś z tego zwierzyła, to wysłałby mnie na terapię... Jest to co prawda jakiś sposób, aby nie wchodzić w realne, krótkie i intensywne związki (które bardzo źle wpływają na moją psychikę i funkcjonowanie), ale boję się bardzo, że tak się do niego przywiążę, że już nigdy nie pokocham nikogo prawdziwego....
Komentarze (9)

#ea34L

Jestem z moim chłopakiem od 4 lat, mieszkamy razem, i coraz częściej czuję się w tym związku sama. Kiedy coś mnie martwi albo się czymś dzielę, często kończy się to tak, że to ja wychodzę na problem. Ostatnio powiedziałam mu o czymś, co mnie poruszyło, a on nazwał to „czerwoną flagą” i przez dwie godziny nie chciał ze mną rozmawiać ani mnie dotknąć. Dałam mu przestrzeń, o którą prosił, zrobiłam dokładnie to, co sam mi kiedyś radził, żeby zająć się czymś innym. A on zapragnął rozmawiać, dopiero gdy zobaczył, że naprawdę wychodzę z domu.
Kiedy próbuję nazwać, że coś mnie w tym boli, słyszę: „Możesz odejść, jeśli chcesz”, „Wiesz, co masz robić”, „Nie ma dalszej potrzeby o tym rozmawiać”, „Znów robisz problem”. Nigdy krzyku, nigdy wprost oskarżenia, tylko takie zdania, które sprawiają, że boję się w ogóle odezwać, bo wiem, że odpowiedzią będzie ultimatum, a nie próba zrozumienia.
Ciągle łapię się na tym, że pytam samą siebie, co zrobiłam źle, zanim w ogóle zastanowię się, czy to on coś zrobił źle. Nie wiem, kiedy to się we mnie utrwaliło, może już wcześniej, z przyjaciółmi, gdy czułam, że cokolwiek powiem, zostanę za to ukarana. Kocham go i chcę, żeby to działało. Ale nie wiem, czy nie jestem „za bardzo”...
Komentarze (11)

#Ws5NT

Mam wrażenie, że jestem niedorajdą życiową. Mam 19 lat, od dwóch lat mieszkam sama. Codzienne czynności mnie przerastają. Gdy wstawiam pranie, woda z pralki się wylewa. Gdy myję naczynia, zalana jest cała kuchnia. Gdy myję podłogi, panele mi puchną. Gdy robię obiad, cały spalę. Oprócz tego ciągle się gdzieś uderzę, przewrócę, spadnę skądś. Mam tryliard siniaków na ciele. Mam wrażenie, że po prostu łatwiej by mi było, gdybym dalej była pod czyjąś opieką.
Komentarze (7)

#UxPGb

Pół roku temu zerwałam z chłopakiem po 3 latach związku, każde z nas wróciło do domu rodzinnego. Zerwałam przez jego brak chęci zajęcia się własnym życiem – utknął w pokoju, odwlekał studia i pracę i wszystkie inne działania w kierunku usamodzielnienia się i tylko mówił, jakich to on nie ma planów. Wszystkie uczucia też wygasły i w końcu zmęczyłam się ciężarem dorosłych spraw nas obojga, a to był mój pierwszy związek, jestem młoda (21 lat).
Moja mama bardzo przeżywała to, że go zostawiam, co najmniej jakbym brała rozwód po całym życiu razem i nie miała już żadnych szans na odbudowę życia. Próbowała wstrzymać mnie z tą decyzją, żebym „nie zamykała sobie drzwi”. Zerwałam i nie żałuję – były przez kilka dni od zerwania się awanturował, a gdy przestałam odpowiadać, próbował nawiązywać kontakt z moją rodziną i znajomymi. Poprosiłam wtedy rodziców o niewchodzenie z nim w kontakty. Rodzice mimo to porozmawiali z nim przez telefon, pożegnali się jak znajomi, a całą rozmowę mieli zachować w tajemnicy. Dowiedziałam się o tym nie od rodziców, a od byłego, sam mi wygadał.
Minęło pół roku, wyjechałam na trzydniowe intensywne zlecenie (po 12-14 godzin dziennie), zaraz po L4, po tygodniu problemów zdrowotnych, na silnych lekach. Akurat były miał urodziny, służbowo musiałam się z nim skontaktować, więc napisałam „Wszystkiego najlepszego” i przekazałam informacje. Podziękował.
Moja mama złożyła mu życzenia i zaczęła z nim pisać w koleżeńskim klimacie, wyszło, że miał w ostatnim czasie wypadek (poważniejszy niż moje przejścia), jest w szpitalu i przed nim długi powrót do zdrowia. Mama przez dwa dni podczas mojej pracy pisała mi SMS-y z kolejnymi wiadomościami od niego, na zasadzie screen jego kolejnej wiadomości i dopisek „myślę, że powinnaś wiedzieć”, „dobrze, żebyś wiedziała”. Przez cały ten czas nie spytała o moją pracę, o mój stan zdrowia czy samopoczucie. Moja odpowiedź mamie, że nie jesteśmy razem, że skontaktowałam się z nim służbowo i nic mi nie powiedział i że nic nie zamierzam zrobić z tymi informacjami, bo nie jesteśmy razem, nic nie zdziałała. Mama dalej była przejęta jego stanem zdrowia.

Miałam uraz do rodziców, głównie do mamy, że przy zerwaniu nie stała po mojej stronie, nie dała mi wystarczająco wsparcia, nie popierała mojej decyzji, mimo że przez ostatnie miesiące związku sama zauważała u niego zmiany. I utrudniała mi zrywanie, budziła wątpliwości, bo przecież „może on się jeszcze zmieni”. A teraz mam jeszcze większy uraz – bo jego zdrowie jest ważniejsze niż moje.
Mam wrażenie, że w oczach mojej mamy on był główną wartością przy moim imieniu, zostawiłam go, więc straciłam na wartości. Zupełnie jakby to on był jej dzieckiem.
Komentarze (3)

#uZEZK

Nie przepadam za wszelakiej maści dyskotekami. Wolę domówki czy zwykły bar. Kilka razy zdarzyło się jednak, że zawitałem do klubu. Jeden z takich razów miał miejsce podczas tzw. półmetka w liceum.

Siedzimy ze znajomymi na kanapach w jednej z sal. Na kanapie obok jakiś chłopak całuje się z dziewczyną siedzącą mu na kolanach. Cała nasza grupa zerka na to kątem oka z coraz to większym obrzydzeniem. Uczucie uczuciem, namiętność namiętnością, ale to bardziej wyglądało na zawody, czyje ślinianki wyprodukują więcej śliny i szybciej dostarczą ją do ust partnera. Najgorsze miało jednak dopiero nadejść.
Chłopak przerwał pocałunek i odezwał się do dziewczyny: „Zaczekaj chwilę...”, po czym bezceremonialnie zwymiotował między nogi... i jakby nigdy nic para wróciła do przerwanego pocałunku.

Od tamtego momentu minęło ponad 10 lat, a ja przez ten czas podobne miejsca rozrywki odwiedziłem może ze trzy razy.
Komentarze (5)

#KsHRX

Pracuję w hotelu 4-gwiazdkowym za granicą. Na szczęście nie ma u nas sytuacji, w których wszystko wycieram mokrym, brudnym ręcznikiem, nie brakuje jakichś środków czystości. Zdaję sobie też sprawę, że jako sprzątaczka będę musiała zajmować się rzeczami czasem obrzydliwymi. Brązowe ślady niestety nie są mi obce. Ale nie o tym chcę mówić w tym wyznaniu.

Jakiś czas temu czekałam, aż zwolni się jeden z pokojów, który musiałam ogarnąć. Wyszły z niego dwie młode dziewczyny w chustach, popędzane przez wyraźnie wściekłego ojca. Dziewczyny wyglądały na dość bogate, ubrane w markowe ubrania, z drogimi telefonami w dłoniach. To był chyba ostatni raz, kiedy pomyślałam, że jeśli ktoś jest tak ubrany, to jest i zadbany...

Pokój to była tragedia. Śmieci były po prostu wszędzie, ale to mnie nie dziwiło jakoś bardzo, bo nastolatki w pokojach potrafią zostawiać istny armagedon, to kwestia kultury i wychowania, moim zdaniem. Sprawnie wszystko zebrałam i zajęłam się pościelą. 

W pierwszym momencie pomyślałam – co to? Piasek w łóżku? Czy one spały w butach?  A potem do mnie dotarło... To nie był piach. To były wszy. WSZY. Były bardzo duże i było ich mnóstwo. Wszędzie. Znalazłam je w łóżku, na łóżku, pod łóżkiem, na stole, na podłodze obok lustra, nawet na sedesie. Byłam tak zszokowana, że przez chwilę nie wiedziałam kompletnie co z tym zrobić. Zawołałam przełożoną, która nie wydawała się przejęta sytuacją. Powiedziała tylko: „Spokojnie, to mogą być też pluskwy. Przyniosę nowe poduszki i będzie dobrze”.

Po pracy od razu poszłam do apteki po specjalny szampon. Nie wydawało mi się, żebym miała z nimi bezpośredni kontakt, ale głowa swędziała od samej myśli o tym. Sprzątania pokoju odmówiłam, ale w ramach rekompensaty zapłacono mi za niego tak, jakbym go posprzątała.

Ciągle mam w głowie obraz tego, co musiało dziać się na ich głowach pod tą chustą. Jako dziecko zdarzyło mi się mieć wszy, więc wiem, jak to jest i jest to również moja mała trauma. Najbardziej jednak ciekawi mnie to, czy one tego nie czuły? Świąd im nie przeszkadzał? Gdzie są rodzice w takiej sytuacji? Nie rozumiem, jak można do czegoś takiego dopuścić. 

Osiągnęłam dzięki temu swój szczyt obrzydzenia, choć nadal tam pracuję.
Komentarze (3)
Dodaj anonimowe wyznanie