#okze4
W pewnym momencie pracownik zaczął coraz wolniej, gorzej wypełniać swoje obowiązki. Musieliśmy wiecznie po nim poprawiać. Jedna rozmowa, druga, trzecia. Pracownik jeszcze bardziej zlewał pracę. Co chwilę papieros, przerwa, udawanie, że pracuje. Dostał ode mnie opierdziel, ale nie przejął się tym. Śmiał mi się w twarz. Po kolejnych akcjach powiedziałem szefowi, że nie chcę go u siebie w zespole. Szef zaczął, że do emerytury musi dociągnąć, że to, tamto. Pracownik zaczął jeszcze bardziej olewać pracę, ale to już na maksa. W ciągu zmiany potrafił nie robić nic przez sześć godzin. Pił kawę, palił papierosy. W związku z tym, że robiliśmy za niego jego pracę, nie wyrabialiśmy się z wieloma rzeczami, przez co wiecznie obcięta premia, ucięte nadgodziny i awantury z szefem.
Pracownik miał jeden sekret. Uwielbiał pić do upadłego. Zawsze w weekend. No to kolejne zgłoszenia do szefa po weekendzie, bo czuć od niego alkohol – ponoć zawsze pokazywało 0.00...
Nie wytrzymałem. Pewnego dnia, kiedy nic nie robił, zacząłem dolewać mu do kawy wódki. Niedużo. Po trochę. Nawet nie poczuł, że coś nie tak. Jak już „wypił” ćwiartkę, poszedłem do szefa i powiedziałem, że jest pijany, że butelkę ma w szafce. Szafka nie była zamykana. Alkomat. Wydmuchał prawie promil. W szafce znaleźli butelkę po wódce. Został zwolniony dyscyplinarnie.
Sytuacja działa się przez ok. 3 lata. 3 lata katorgi z tym człowiekiem. Wyśmiewania mnie, drwienia ze mnie, szydzenia. Nie czuję się z tym źle, że został zwolniony. Mam satysfakcję. Nazwijcie mnie, jak chcecie. Nikt z Was nie przeżył tego, co my przez tego pracownika. A dlaczego o tym piszę? Żodyn we firmie nie wie, że wszystko zaplanowałem. Żodyn.
#0EXkN
Mam 23 lata i wciąż z nią mieszkam.
#o2UUU
Moja mama poznała Darka, jak miałam sześć lat. Była już po rozwodzie z moim ojcem, który odchodząc od niej, zapomniał, że ma córkę. Darek dość szybko się do nas wprowadził i będąc szczerą, byłam dla niego wredna i dałam mu popalić, ale on krok po kroku przekonał mnie, że jest w porządku facetem. Kochał moją mamę, a dla mnie był jak przyjaciel, sojusznik i naprawdę dbał o mnie. Gdy miałam siedemnaście lat, mój świat znowu się rozwalił. Matka zdradziła Darka i wyrzuciła go z domu. I gdy za nim płakałam, to mówiła, że to obcy dla mnie człowiek i mam nie histeryzować. Dla mnie to nie był obcy człowiek – to był mój Darek i czułam, jakbym znowu straciła ojca. Bo byłam pewna, że po tym, co zrobiła moja matka, ja przestanę dla niego istnieć.
Na moje osiemnaste urodziny Darek zadzwonił do mnie z życzeniami i umówiliśmy się na mieście. I od tamtej pory widujemy się w tajemnicy. Zawsze mogę na niego liczyć – czy to gdy np. popsuła mi się pralka, czy gdy potrzebowałam pożyczyć trochę grosza.
Darek jest dla mnie jak ojciec, a on też mówi do mnie „córeczko”. Jestem już blisko trzydziestki i powinnam mieć siłę, by wyznać matce, że Darek mnie nie porzucił, że nadal jest w moim życiu, ale się boję.
#5YlhM
Babcia mogłaby też, do tego wszystkiego, przybić żółwika z Terencjuszem, bo jej też nic, co ludzkie, nie jest obce, a ilekroć coś powie, to nie ma członka we wsi. Według opinii rodziny odziedziczyłam po niej tę umiejętność.
Jako że babcia jest rówieśniczką hitlerowskiej masakry, to swoje lata już ma, przez co mieszka w naszym domu i obdarowuje wszystkich swoimi mądrościami, najczęściej w najmniej spodziewanym momencie.
Pewnego dnia zaprosiłam mojego ówczesnego chłopa z rodzicami na obiad, by lody przełamać. Niedoszli teściowie – kulturalni naukowcy, literaci, z lekkiej wagi kijami w dolnych partiach ciała. Po najedzeniu i napojeniu moje własne ciało „się odezwało”, więc pognałam tam, gdzie nawet król piechotą. Wracam „ulżona” do stołu, a po mnie do toalety wchodzi babcia. Wychodzi po chwili i przerywa kulturalną rozmowę przy stole, mierząc we mnie słowami: „Aleś mi siodełko wygrzała. Klapa przyjemnie cieplutka”.
Nie należę do osób wstydliwych, ale chciałam mieć w tamtej chwili dźwignię przy stole, która posłałaby mnie głęboko pod podłogę. Do tego wszystkiego, po godzinie męczarni w towarzystwie, już przy kieliszku (babcinego, swoją drogą, bimberku z pigwy), niedoszły teść wstał od stołu i powiedział: „Zmierzam na tron. Siodełko już wygrzane?”.
Teściowie i narzeczony już co prawda niedoszli, ale lody zostały przełamane, a nawet roztopione, i przyjaźnimy się do dziś. A babcia, jak zawsze, przoduje humorem.
#j5kj8
Miałam zapalenie płuc, wysoką gorączkę i czułam się ledwo żywa. Ojciec stwierdził wtedy, że mam nie robić problemów, bo on nie ma czasu na lekarzy, więc mam nie wymyślać i iść do szkoły, bo tam mi przejdzie. Po drodze zemdlałam i musiałam trafić do szpitala. Gdy ojciec przyjechał, pierwsze co zrobił, to uderzył mnie – za robienie mu problemów.
Byłam przez niego tak terroryzowana i zastraszana, że o tym, co się działo w domu, odważyłam się powiedzieć, dopiero gdy skończyłam 18 lat.
#lFXM1
I teraz obecny czas: ojciec nie żyje, zmarł na zawał w czasie pracy. Mama jest tak schorowana, że potrzebuje mojej pomocy przy codziennym życiu. Brat jako pan profesor matematyki pracuje na pewnej uczelni. A ja mam wykształcenie, życie mi się ułożyło i zawodowo, i prywatnie, mam męża i dwoje dzieci. Ale mam tajemnicę, o której wie tylko mąż: chodzę na terapię, ponieważ nie umiem odpoczywać. Nie potrafię cieszyć się z czwórki córki, bo mam wrażenie, że jestem leniwa, bo to powinna być szóstka.
Dobrze, że mąż jest tym wyluzowanym rodzicem i mnie strofuje, bo inaczej dzieci czułyby, że nie są dla mnie wszystkim. Mówię im, że je kocham, ale okazać to jest mi trudno.
Nie mogę o tym powiedzieć mamie, bo ona uważa, że to dobrze, że nie jestem leniwa, a dzieci przecież mają się uczyć, brat uważa tak samo. A ja się wstydzę.
Mam nadzieję, że terapia pomoże, nie chcę się kiedyś obudzić z wiedzą, że życie mi przeciekło między palcami.
#gJK5J
#aLVhQ
To było ponad 20 lat temu, nikt już nie pamięta dokładnie kiedy, ale nie chodziłam nawet do przedszkola. Tata pracował w delegacjach, a mama na trzy zmiany, tak że gdy była w pracy, opiekowała się mną babcia. Babcia najczęściej przyjeżdżała do nas i tak też było tego dnia.
Mama wyszła na szóstą rano do pracy, babci jeszcze nie było, bo jak się później okazało, autobus się popsuł na trasie i było opóźnienie. Ja spałam w domu, więc rodzicielka stwierdziła, że czekać niestety dłużej nie może, a ja nie powinnam się obudzić i poszła. Tylko że ja się obudziłam i ku mojemu przerażeniu nie zastałam nikogo w domu. Przerażona i zapłakana otworzyłam sobie drzwi, widocznie nawet zamknięte na klucz nie były dla mnie problemem i... poszłam szukać mamy. To był koniec listopada, do tej pory pamiętam, jak było zimno. A ja boso, tylko w piżamie, wybiegłam na osiedle i pobiegłam gdzieś przed siebie. Chodziłam między blokami, gdy zaczepił mnie jakiś pan. Nie kojarzyłam go, ale wydawał mi się miły, bo spytał, co tu robię sama i gdzie jest moja mama. Zaproponował, że poszuka jej razem ze mną. Wziął mnie za rękę i zaczął prowadzić w stronę takiej opuszczonej fabryki, która znajdowała się z tyłu osiedla, pamiętam, że pytałam go, co miałaby robić tam moja mama, ale wcisnął mi jakiś kit, w który uwierzyłam i ufnie szłam razem z nim.
Miałam dużo szczęścia. Sąsiad, dobry znajomy moich rodziców, akurat wracał z nocnej zmiany i nas zauważył. Podbiegł, wyrwał mnie temu facetowi i uderzył go. Nie wiem, co z tym gościem stało się dalej. Pan Marek zabrał mnie do swojego domu i tam w oknie czekaliśmy na przyjazd babci. Po tym zdarzeniu rodzice zamykali drzwi tak, żeby nie dało się ich otworzyć od środka, a gdy mama miała na rano do pracy, babcia zostawała u nas na noc.
#2epTF
Poznaliśmy się wiele lat temu. Wszystko super. Pobraliśmy się. Piękne wesele. A potem mój mąż zaczął łysieć. Stało się to jego kompleksem. No i wybrał się na przeszczep do Turcji. Włosy odrosły. Potem stwierdził, że przytył. Zaczął regularnie jeść, ćwiczyć, liczyć kalorie. Schudł. Stwierdził, że chce budować formę. Wyrzeźbił ciało. Wyglądał niesamowicie. Później stwierdził, że ma brzydkie zęby. Wycieczka do Turcji. Nowy uśmiech. Później operacja nosa, uszu. Zyskał niesamowitej pewności siebie. Zmienił pracę, zaczął zarabiać ogromne kwoty. Kupił choppera, bo to było jego marzenie. Byłam kiedyś u niego w firmie. Jego „koleżanki” flirtowały z nim. Powiedział, że to była tylko rozmowa, a kocha tylko mnie. Widzę, jak na niego patrzą kobiety, jak zmienił się jego charakter. A dlaczego mam go dość? Bo zmienił się nie do poznania. Kochałam go takim, jakim był. Łysiejącego, z lekkim brzuchem. Nie byłam o niego zazdrosna ani nic. A teraz mnie trafia, że wyglądam przy nim jak szara myszka. Jestem zazdrosna o każdą kobietę. Ostatnio dostał telefon z pracy i rozmawiał z jakąś koleżanką. Rozmowa była w aucie na zestawie głośnomówiącym. Koleżanka powiedziała na końcu, że zawsze można na niego liczyć. Dostałam ataku furii. Mąż mówi, że przesadzam, żebym się uspokoiła, ale nie potrafię. Pamiętam, jak faceci na mnie patrzyli z zachwytem, jak mnie podrywali... A teraz szlag mnie trafia, że kobiety podrywają mojego męża... Nie wiem, co robić, czy się rozwieść, czy zostać...