#1CZeQ

Mój wujek hodował gołębie, oddawał się całkowicie swojej pasji, mógł godzinami je obserwować, wysyłał je na zawody, dawał im najlepsze ziarno itd., miał ich około 40.

Ja będąc małym szkrabem fascynowałam się tymi ptakami, bardzo je lubiłam i nie rozumiałam, dlaczego wujek nie pozwoli im polatać w nocy, jak można je tak ograniczać? Więc jako mądre dziecko, wieczorem, po zamknięciu gołębnika, poszłam do szafki z kluczykami, wzięłam odpowiednie i poszłam uwolnić ptaki, zostawiłam im na noc otwarte drzwi, a co! Niech sobie polatają!

Rano wstałam przed wszystkimi, by zdążyć zamknąć drzwi zanim wujek wstanie. Po wejściu do gołębnika ukazał mi się widok masakry, najwidoczniej kuna skorzystała z okazji i z całej kolekcji zostały 3-4 gołębie, które fruwały przerażone, reszta leżała na ziemi. Pierwsza moja myśl - "wujek mnie zabije", ale po niej przyszła druga "...o ile się dowie"...
Zamknęłam drzwi, odwiesiłam kluczyk i uciekłam do łóżka udawać, że śpię. Reakcji wujka po otworzeniu gołębnika możecie się domyślić.

Minęło już 15 lat od tej sytuacji, wujek nigdy nie poznał prawdy, ani moja rodzina. O tej "przygodzie" wie tylko mój mąż, no i teraz Wy, anonimowi.

#SFv6y

Odkąd pamiętam, marzyłam o długim, pięknym życiu, z kochającym mężem i gromadką dzieci. Zwłaszcza dziecko było moim głównym celem, bo to chyba najpiękniejsze uczucie na świecie, nosić w sobie taki cud. 

Zamiast tego, w ciągu ostatniego roku otrzymałam od losu mocno złamane serce, raka piersi, depresję i wieść o swojej niepłodności. 

Mam 21 lat i jedyne, co jeszcze trzyma mnie przy życiu, to nadzieja. Ona umiera ostatnia.

#m6ZoG

"Miłość aż po grób", "prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie"... zawsze wydawało mi się to strasznie naciągane i przereklamowane, ale...

Cofnę się kilka lat wstecz. Depresja, myśli samobójcze, apatia. Brak chęci do wszystkiego. Wtedy na jakimś internetowym portalu pojawił się on. Sam dość mocno zaburzony, autoagresywny narkoman, co jednak w żaden sposób nie uwłaczało jego dobremu sercu i niesamowitej wrażliwości. Staliśmy się dla siebie najważniejszymi osobami na świecie.

Można by pomyśleć, jak cudownie. Stajesz na nogi, zaczynasz wracać do życia za sprawą jednego człowieka, który, paradoksalnie, robiąc tak niewiele, zmienił wszystko. Fakt, że ty wpływasz na niego tak samo tylko dodawał skrzydeł.

I tak, było cudownie. Pierwsze spotkanie na żywo, wspólne wakacje, plany na przyszłość. Pierwszy raz doświadczyłam takiego uczucia - czystej, bezinteresownej i szczerej przyjaźni. Na każde spotkanie przynosił mi tulipany.

Jednak z zaburzeń, uzależnień nigdy do końca się nie wychodzi, często wracają. Zdarzały się gorsze miesiące, strach o życie drugiej osoby, poczucie bezradności i bezsilności... Ranił mnie tym, nie wyobrażałam sobie, że mogłoby go zabraknąć. Choć widziałam smutek w jego oczach, zawsze wtedy przytulał i mówił, żebym tylko nie płakała. Śmiał się, że mogę robić to tylko ze szczęścia, gdy w końcu staniemy przed ołtarzem.
Pewnego dnia, po dość długo trwającym gorszym czasie, po raz pierwszy nie dostałam wiadomości na "dzień dobry". Kilka dni później w skrzynce pojawił się list, w którym znalazłam pudełeczko z pierścionkiem i karteczką: "Pamiętasz, gdy mi obiecywałaś, że będziesz płakać tylko ze szczęścia?".

Aż chciałoby się w tym momencie napisać: "tak, planujemy ślub, a nasze dziecko jest w drodze". Nic z tego. Uratował mnie, po czym twierdząc, że nigdy nie zacznę przy nim normalnego, zdrowego życia... odszedł. Od kilku tygodni zostawiam na cmentarzu tulipana i jedną małą łzę. Obiecałam przecież, że nie będę płakać.

#7RAfd

Akcja rozgrywała się, gdy byłam w 6 klasie. Szkoła chciała zorganizować zaraz po zakończeniu roku szkolnego festyn, podczas którego miała się odbyć licytacja prac dzieciaków na rzecz tablicy z patronem szkoły. Z tej to okazji pani plastyczka oznajmiła nam, że ten kto zrobi coś na tą licytację, może liczyć na 6 na koniec roku.

Jako że jestem ambitną osobą, lecz bez talentu plastycznego, aby z ocen wynikała wymarzona 6, od razu podjęłam wyzwanie. Lubię szydełkować i postanowiłam z pomocą babci zrobić serwetki. Po jakimś czasie je oddałam szkole i tylko wyczekiwałam festynu.

Na festynie zaczęła się licytacja, moi dziadkowie w gotowości. Jeden rysunek, origami, kolejny rysunek. Nagle rysunek, jako autora podali MNIE. Osłupiałam. Był to obraz dwóch sarenek, który pierwszy raz w życiu widziałam. Mojego dziadka ogarnęła taka duma, że praca jego wnuczki jest na aukcji, że od razu ją zlicytował. Próbowałam wyjaśnić sytuację z nauczycielem prowadzącym licytację, lecz ten stwierdził, że najważniejsze, że praca została sprzedana.

Po powrocie do domu dumni dziadkowie powiesili obraz w przedpokoju. Widziałam ich radość i nie miałam serca im się przyznać, że to nie moje dzieło.
Od tej pory minęło przeszło 7 lat, a dziadkowie nadal myślą, że postanowiłam coś zrobić poza serwetkami i że korytarz dumnie zdobi obraz ich wnuczki.

#emJSP

Boję się zostawać sama w domu. Odkąd przeprowadziliśmy się z rodziną z mieszkania w bloku do domu jednorodzinnego aby mieszkać z babcią, zostałam tam całkiem sama (no może jeszcze z kotką w domu i psem na podwórku) tylko trzy razy i myślę, że o trzy za dużo.

Za pierwszym razem wszystko na początku było ok. Kiedy zaczęło się ściemniać postanowiłam zrobić sobie gorącą kąpiel. Włączyłam muzyczkę, zapaliła zapachowe świeczki i napościłam wody do wanny. Oczywiście wcześniej upewniając się, że kotka jest ze mną w domu i wszystkie drzwi i okna są pozamykane. Jednak, kiedy tylko zaszło słońce, już nie było mi tak przyjemnie. Na początku radio zaczęło szumieć, potem zgasły świeczki, jedna po drugiej. Zupełnie jakby ktoś przeszedł wokół wanny i je zdmuchnął. Nie przejęłam się tym wcale. Szybko ubrałam się w piżamkę i skoczyłam na parter, żeby zrobić sobie coś do jedzenia. Wrzuciłam resztki z obiadu do mikrofali i czekam.

Nagle maszynka zapikała, zaszumiała, coś pufło i zaczął się wydobywać z niej dym. W tym samym momencie mój pies zaczął wyć (nigdy wcześniej nie słyszałam, żeby tak robił), szczekać i warczeć jak opętany. Trochę się wtedy przestraszyłam, i pobiegłam sprawdzić co się dzieje przez okno na korytarzu. Nikogo i niczego nie zauważyłam ale nie odważyłam się wyjść na zewnątrz. Jeszcze raz sprawdziłam wszystkie okna i drzwi i z trochę niespokojnym kotem poszłam obejrzeć jakiś film w telewizji, zupełnie zapominając o jedzeniu.

Jak tylko włączyłam telewizor, to ten zaczął śnieżyć i wydawać jakieś dziwne dźwięki. Przypominały one trochę takie bardzo wytłumione wycie i krzyki wielu ludzi. Wtedy zaczęłam się bać. Tak więc z sercem w gardle poszłam do łóżka i zabrałam się za książkę. Wtedy zgasło światło, a kotka zaczęła jeżyć sierść i syczeć na coś za oknem a potem za drzwiami na korytarz. Chodziła w tę i z powrotem coraz bardziej zdenerwowana. Nigdy wcześniej żadne z moich zwierząt się tak nie zachowywało, więc bardzo się wystraszyłam.

W mojej głowie miałam już wizję swojej mamy, która wróci rano z pracy i znajdzie mnie zadźganą w moim własnym łóżku... Więc siedzę po ciemku w łóżku owinięta kołdrą jak naleśnik, za oknem pies taki wściekły, że aż wariuje na łańcuchu, kot tak samo w domu, a do tego słyszę jak zaczynają trzaskać drzwi. Te same, które tuż przed wejściem do łóżka dokładnie zamykałam. Pierwsze trzasnęły na parterze na korytarzu, potem dołączyły te przy schodach, następne były drzwi, na piętrze. Kiedy okno w moim pokoju otworzyło się z hukiem (nie było żadnego wiatru na dworze), zaczęłam krzyczeć.

Krzyczałam tak długo i tak głośno, dopóki nie przebiegł wuja, który jest naszym sąsiadem. Wtedy wszystko się uspokoiło. Następnego dnia opowiedziałam mamie o wszystkim, a ta stwierdziła, że pewnie to mi przyśniło i obudził.

#fwWX7

Historia mojej mamy.
Kiedyś, gdy kończyła pracę (2-3 w nocy) musiała przejść przez drogę prowadzącą przez las. Ze względu na godziny kończenia pracy nosiła przy sobie nóż. Na wszelki wypadek trzymała "broń" w ręce.

Mama wracała z pracy. Przed nią szedł jakiś człowiek. Idąc za gościem czuła się bezpieczniej (będąc bliżej szybciej usłyszałby gdyby coś się działo itp).
Facet, jak zapewne każdy idący przez las w nocy, od czasu do czasu odwracał się, żeby być pewnym, że nikt za nim nie idzie czy coś... Widząc kobietę, która z nożem w ręce, w środku nocy, w lesie podąża za nim, nie wyglądał najlepiej.
Mężczyzna przyśpieszył, a mama (dla bezpieczeństwa) też przyśpieszyła kroku, żeby iść za nim.

Wyobrażam sobie przerażenie gościa. Może się teraz chwalić, że kiedyś uciekał przed psychopatką z nożem w środku nocy, w lesie. :,D

#l1J2y

Był rok 2002, sylwester. Mała 5-letnia ja poszłam z tatą na imprezę organizowaną przez sąsiadów. Było tam dużo znajomych moich rodziców, a także ich dzieci, więc biegałam sobie z koleżankami czekając na północ i fajerwerki, mój tata oczywiście zagadany, jednak co chwilę patrzył czy jestem gdzieś niedaleko niego.

Pamiętam z tego dnia tylko to, że w pewnym momencie podeszła do mnie jakaś kobieta, nie znałam jej. Pani wzięła mnie na ręce i powiedziała mi, że teraz to ona będzie moją mamą, po czym najzwyczajniej w świecie ze mną odeszła. Na całe szczęście tata od razu zorientował się, że mnie nie ma, zaczął mnie szukać- i znalazł.

Rodzice opowiadali, że kobieta nie potrafiła tego wytłumaczyć, a mało tego - nie chciała mnie oddać mojemu tacie, mówiąc mu, że teraz jestem jej. Skończyło się na tym, że tata musiał dosłownie wyrwać mnie tej kobiecie z rąk. Nie wezwał policji.
Później okazało się, że kobieta mieszkała na ulicy wyżej i jakiś czas przed tym zdarzeniem umarło jej dziecko.
Dziękuję Bogu za reakcję taty, bo nie wiadomo, jak by ta sytuacja się skończyła.

#m7Fog

Będąc piętnastolatkiem, pod nieobecność rodziców zabrałem się za męczenie drąga. Wszystko idzie ładnie, pięknie. Tak się wczułem, że ręka mi się ześlizgnęła i pięknie sobie w jajo przyfasoliłem. Ból okropny, prawie zwymiotowałem.
Rodzice wracają, ja im tu gadkę szmatkę pociskam. Prędziutko jedziemy na SOR. Diagnoza? Skręcone jajka.
Kurna, w życiu więcej wstydu się nie najadłem niż wtedy, gdy próbowałem wytłumaczyć moim gimnazjalnym kolegom (i koleżankom) ponad 2-tygodniową nieobecność w szkole.

#rb5b9

Długo zastanawiałam się, czy dodać to wyznanie. Postanowiłam w końcu to z siebie wyrzucić.

Gdy miałam 19 lat, postanowiłam zacząć zarabiać na siebie, gdyż w moim domu się nie przelewało. Wyjechałam za granicę. Pracę miałam świetną, a pragnienie pieniędzy było takie wielkie, że przez 2 lata nie było mnie w Polsce. Co miesiąc wysyłałam rodzicom pieniądze, bo wiedziałam, że im bardziej się przydadzą.

Gdy po 2 latach dostałam upragniony urlop, postanowiłam na tydzień pojechać do wymarzonej Hiszpanii, a resztę urlopu spędzić z rodziną.
Do Hiszpanii wybrałam się z dwiema przyjaciółkami z pracy. Typowymi imprezowiczkami. Od rana leniuchowanie na plaży, a wieczorami imprezy. Na jednej z nich zobaczyłam jego. Ideał. Wysoki, przystojny brunet (mój typ). Jestem bardzo cichą dziewczyną, dlatego też wstydziłam się do niego podejść. W końcu po kilku głębszych udało się. Zaczęliśmy tańczyć, po czym zaprosił mnie na drinka. Od słowa do słowa okazało się, że jest Polakiem. Wiem. Ciężkie do uwierzenia, ale w końcu miasto w którym się znajdowaliśmy było słynne z Polsatu ;)

Długo rozmawialiśmy i nawet nie wiem kiedy wyszliśmy z klubu i poszliśmy na plażę. Odprowadził mnie pod hotel, gdy zaczęło wchodzić słońce. Przez kilka dni spotykaliśmy się codziennie i liczyłam na coś więcej. Dzień przed powrotem do Polski spotkaliśmy się wieczorem i powiedziałam mu co do niego czuję. Był w szoku. Powiedział, że czuje to samo, ale nic z tego nie będzie. Pocałował mnie i pożegnał się. Byłam zrozpaczona. Płakałam całą noc. Cieszyła mnie tylko myśl, że jutro zobaczę swoich ukochanych rodziców.

Gdy wróciłam do domu, zapomniałam na chwilę o nim. Cieszyłam się, że w końcu widzę rodzinę, za którą tak tęskniłam. Wybrałam się z mamą do hipermarketu i zza półek widzę mężczyznę. Nie wierzę. Tak, to był on. Byłam w szoku..
Gdy przechodziłam z mamą obok niego, mama się odezwała:
- Szczęść Boże, księże Michale.
On z uśmiechem odpowiedział, lecz gdy mnie zobaczył był w szoku.
Po wieczornej mszy poszłam do niego i wszystko sobie wyjaśniliśmy.

Czekacie na happy end? Oczywiście!
W czerwcu biorę ślub z ukochanym mężczyzną. A mój przyjaciel, ksiądz Michał, nam go udzieli.

#eUa8M

Moja mama zawsze mówiła, że wszystkie młodzieńcze fanaberie szybko mijają. Nie wierzyłam jej, ale cóż... Z czasem zaczęłam nawet to rozumieć. Rozumiałam, że moda przemija, że zespoły, które są teraz TOP, za rok mogą być wspomnieniem... Ale nie o tym.

Mając 16 lat wyznałam mojej matuli, że podoba mi się dziewczyna z mojej klasy, matka jak to matka, wyśmiała mnie i uznała, że to też jest mój wymysł i że na pewno znajdę sobie faceta. Tak więc zaczęłam szukać. Pierwszy kandydat po pół roku związku okazał się być alkoholikiem, który ma chore serce. Drugi kandydat był sadystą, który po dwóch miesiącach związku zaczął mnie szykanować i ograniczać kontakty ze światem... Trzeci kandydat okazał się być maminsynkiem, którego sama musiałam bronić przed pijanym Sebkiem...

Wtedy zaczynałam się zastanawiać, czy coś ze mną jest nie tak, czy po prostu trafiam na tych niewłaściwych. W końcu jednak trafił się mężczyzna idealny. Był to syn koleżanki mojej mamy. Kulturalny, ułożony, bez nałogów, z pracą. Z własnym mieszkaniem. Moja rodzina była ze mnie dumna, że w końcu znalazłam sobie kogoś takiego... Jednak niestety po naszej pierwszej wspólnej nocy, doszłam do wniosku, że chyba jestem popsuta, bo... Nic nie czułam. To było jak wlewanie mleka do kawy, nic nadzwyczajnego. Przez dobry miesiąc zastanawiałam się, co może być ze mną nie tak i w końcu zebrałam się w sobie, by powiedzieć o tym swojemu partnerowi, który ku mojemu zdziwieniu zrozumiał mnie.

Koniec końców... Mieszkamy pod jednym dachem, ale nie sypiamy ze sobą... Łączy nas tylko pierścionek zaręczynowy i wspólna kuchnia, w której ostatnio często siedzimy we czworo. Tak, we czworo. Ja i moja dziewczyna, i on ze swoim chłopakiem. Oboje mamy ten sam problem. Nasze rodziny są po prostu homofobiczne, a my nie chcemy ich stracić.
Dodaj anonimowe wyznanie