#RvMjK

Nasz pierwszy raz.
W sumie 5 podejść do pierwszego razu.

Próba 1: Po niezwykłej grze wstępnej, przyszedł czas na rozpakowanie z folii małego, niebieskiego pudełeczka, jako że emocje rozpierały nas od środka, nie daliśmy rady. Tak, nie daliśmy rady zdjąć tej przeklętej folii, w czasie żałosnych prób pozbycia się zabezpieczenia, członek mojego partnera postanowił się położyć i zasnąć już do końca dnia.

Próba 2: Wspólny prysznic, wycieranie mokrych ciał ręcznikiem, ja siedząca na pralce, on gotowy do zbliżenia, ja pełna nadziei i oczekiwań...TELEFON - dzwoni jeden raz, dzwoni drugi raz, my już milimetry od tej wiekopomnej chwili, i telefon dzwoni trzeci raz. Mój lekko podenerwowany partner odbiera, a tam mama i półgodzinna rozmowa: Jak mija dzień, co na obiad zjedliśmy, czy wpadniemy na kolacje. Członek znowu zasnął.

Próba 3: Nie przedłużając, jak zwykle uniesieni swoją miłością mieliśmy ochotę na małe co nieco, psychicznie gotowi na wielkie wydarzenie odpakowaliśmy niebieskie pudełeczko (udało się) i zabraliśmy się do działania, tyle, że właśnie brat wrócił do domu.

Próba 4: Członek zasnął, zakładając na niego zawartość wyżej wspomnianego małego pudełeczka.

Próba 5: Szło nam wyjątkowo dobrze, sami w mieszkaniu, rodzina na spacerku, członek ubrany i wyspany, wygodne łóżko i Dżem lecący w głośnikach. Koniec gry wstępnej, czas na deser, on nade mną, ja pod nim, wszystko pięknie, tyle że... Okazało się, że oboje mamy najsłabszego cela na świecie. Tak, nie mogliśmy trafić. My bardziej w górę, on leci na dół, ja unoszę biodra, on postanawia sprawdzić co jest dokoła miejsca docelowego, i tak przez 10 minut, w końcu się udało, tyle że... zadzwoniła mama, że będzie za minutę.

Jesteśmy prawie 2 lata razem, a ja nadal jestem dziewicą.

#nc8Ax

Choruję na schizofrenie paranoidalną. Nie jest to łatwa choroba. Jest wiele utartych stereotypów na temat chorych psychicznie... Niewielu wie, że prędzej chory psychicznie skrzywdzi siebie niż drugą osobę, a nagłaśniane w mediach wykroczenia z udziałem chorych psychicznie to margines i statystycznie niższy odsetek niż wśród normalnych osób...

Mało kto wie też, jak osoby chore psychiczne są wykluczane na rynku pracy (wśród chorych na schizofrenie odsetek zatrudnienia waha się około 2 %), a śmiertelność wśród nich jest najwyższa spośród wszystkich znanych chorób (nawet średnia wieku niższa niż AIDS). Osoby chore psychicznie żyją statystycznie 25 lat krócej niż "normalne". Częściej popełniając samobójstwa, częściej chorując na raka, cukrzycę, choroby układu krążenia itd.

Na dodatek w Polsce długoterminowe leki najnowszej generacji powodujące, że nie ma tylu efektów ubocznych, są dostępne tylko wówczas, gdy nie godzimy się na terapię, a i to niepewne. Ich wprowadzenie spowodowałoby mniejszy odsetek hospitalizacji, a przy tym horrendalne oszczędności dla budżetu państwa. Ba! Dzięki tym lekom można normalnie żyć i pracować...

Skąd to ostatnie wiem? Opowiem Wam tragikomiczną historię...

Na choroby psychiczne najczęściej się zapada w młodym wieku, gdy dopiero startujemy do dorosłego życia. Wśród mężczyzn jest to najczęściej wiek studenckim i ja też w tym wieku zachorowałem. Leczę się dobre ileś lat, kilka razy będąc w szpitalu psychiatrycznym. Chorobę poznałem od podszewki, jednak i ona mnie zaskoczyła kilka lat temu ponownie... Trafiłem do szpitala w innym miejscu niż zwykle, nie chciałem tym razem być hospitalizowany. Gdy było już ciężko, chciałem ciężkie chwile przezwyciężyć ambulatoryjnie. Rodzina mnie namówiła bym postąpił inaczej.

Pobyt w takim szpitalu nie jest łatwy. W społeczeństwie jest to swego rodzaju temat tabu. Ja zwykle znoszę pobyt dobrze, ale tym razem coś poszło nie tak...

Standardowo próbowano "tradycyjnych" metod, ale urojenia zamiast ustać się nasiliły... Gdy już nie mogłem wytrzymać, wpadłem na pewien pomysł...

Po przybyciu do szpitala standardowo trafia się na tzw. odział zamknięty, jest tam do dyspozycji tylko budka telefoniczna, na którą może dzwonić rodzina... Pomysł w mojej nafaszerowanej nadprodukcją neuroprzekaźników głowie polegał na tym, że zadzwonię na jedyny możliwy numer: 112 i powiem, że na moim oddziale jest bomba, co spowoduje ewakuację budynku szpitala psychiatrycznego i upragnione wyjście na wolność. W "normalnym" stanie na takie coś bym się nie porwał, lecz wtedy chciałem wreszcie wyjść i wmówiłem sobie, że to mała szkodliwość... Zadzwoniłem.

Odebrał dyspozytor. Powiedziałem, że wydaje mi się, że "tu i tu" jest bomba, po czym on spytał skąd dzwonię. A ja szczerze odpowiedziałem, że ze szpitala psychiatrycznego.
Wtedy dostałem nowe leki...

#dpTCZ

Chciałbym opisać historię, która przytrafiła mi się w ostatnie wakacje. Mianowicie wraz ze znajomymi wybraliśmy się do małej miejscowości nad morzem, a wiadomo, że jak wakacje, to duża ilość napojów wysokoprocentowych. Pewnego razu przedawkowałem ten magiczny trunek i urwał mi się film.

Obudziłem się w południe, w toi-toi-u, w środku innego miasta, bez butów i bez portfela, z mandatem w kieszeni.

#BEac7

Syn mojej koleżanki, który chodzi do 1 klasy podstawówki, zostając z dziadkiem i oglądając TV, spytał się dziadka podczas oglądania reklamy Braveranu czy magicznego specyfiku innego - czym jest seks ? Dziadek odpowiedział najlepiej jak mógł, czyli że seks to taka miłość.
Kilka dni później Dzień Babci, wnuczek składa życzenia:
- Babciu, życzę ci dużo zdrowia i oczywiście dużo seksu ;D

#LKWFK

Na wstępie warto zaznaczyć, że przez jakiś okres mojego życia uczęszczałem na Krav Magę. Dla niewtajemniczonych: jest to system walki opierający się głównie na odruchach samoobronnych człowieka, jest również dość brutalny, ale to już swoją drogą.

Dzisiejszej nocy miałem sen, że jakiś zabójca z pistoletem wchodzi do pokoju i przykłada mi lufę do pleców. Lekko się rozbudzam, nadal czuję tę "lufę". Jako iż na zajęciach miałem szantaż bronią, wiedziałem jak z owej opresji wyjść. Stwierdziłem, że najlepszym wyjściem będzie próba ataku. Czyli szybkie odepchnięcie i złapanie broni. Cała akcja trwała może 6 sekund. Wspomniałem, że mam dwa koty, które kochają wchodzić na plecy w momencie gdy właściciel śpi?

Przepraszam, Nikodem :(

#Pbzzy

Kiedy byłam we wczesnej podstawówce, pierwszy raz usłyszałam słowo "seks", więc oczywiście ja jak i moje koleżanki byłyśmy bardzo zainteresowane tematem.

Pewnego pięknego dnia jedna z nas organizowała piżama party, więc niczym ninja zwinęłyśmy laptopa jej taty i weszłyśmy na chat erotyczny (do dziś się zastanawiam, co my miałyśmy w głowach). Prawie od razu napisał do nas gościu z propozycją cyber seksu, zapewne kompletnie nieświadomego, że właśnie rozmawia z czwórką roześmianych drugoklasistek.

Co ważne, ja byłam osobą, która pisała na klawiaturze, a reszta dziewczyn dyktowała mi seksiaste flirty.

Chłopak zaczął pisać jak to zdejmuje tam rajstopy, powolutku, trzeba przyznać, że się starał, a my po drugiej stronie ekranu umierałyśmy ze śmiechu i napisałyśmy coś w stylu, że "liżemy go do czerwoności".
Trochę popisałyśmy, a potem znudzone poszłyśmy pewnie oglądać dobranockę.

Parę dni później doszła do mnie szokująca prawda - uprawiałam seks, bo to w końcu ja pisałam na klawiaturze. Straciłam dziewictwo przez internet. Przez parę dni byłam kompletnie zdruzgotana, że tak właśnie utraciłam ten ważny moment w życiu. Pamiętam, że nawet szukałam odpowiedzi na słynnym wtedy "zapytaj.com.pl", a inne dzieciaki z podstawówki potwierdzały moje obawy.

Na szczęście teraz już jestem uświadomiona, że dziewictwo traci się troszkę inaczej.

#XmKMB

Przeczytałam właśnie historię na anonimowych http://anonimowe.pl/43UQh i też chcę wam o podobnej opowiedzieć.
Z 6 lat temu, miałam wtedy 11 lat (byłam strasznie ciekawska), mój starszy brat (18-latek) oglądał dużo zboczonych filmów w tv (oglądałam to razem z nim, tylko że ja przez dziurkę od klucza) i gdy przychodzili do niego koledzy, siedziałam i tylko podsłuchiwałam jak mówili kiedy był ich pierwszy raz, ile się najdłużej "lizał" z laską etc... Ja poprzez te filmy i rozmowy kolegów mojego brata już nieco wiedziałam jak to się wszystko odbywa.

No to specjalnie przyszłam do przyjaciółki i sama opowiedziałam jej o tym i również ją to zaciekawiło. Chciałyśmy tego wszystkie spróbować, więc rozebrałyśmy się, przytulałyśmy się, próbowałam ją "posuwać", a ona mnie, niczym w lesbijskim porno...
Doszło do całowania się, wręcz lizania, kiedy nagle jej mama weszła do pokoju. Jej miny nie zapomnę do końca życia.
Kazała nam się natychmiast ubierać i nakrzyczała na nas, my zdziwione o co jej chodzi, skoro każdy tak robi.

Opowiedziałam to mojemu bratu, że chciałam być jak on i jego koledzy, taka zboczona, ten zrobił minę jakby Jezusa zobaczył. Powiedział o tym mamie, ta spotkała się z mamą mojej przyjaciółki i dostałyśmy zakaz spotykania się. Mimo wszystko spotykałyśmy się, ale po kryjomu.

Minęło tyle lat i niewiele zmieniło się od tamtej pory (czyt. nadal jestem zboczona), tylko że już nie posuwam przyjaciółki.

#ttRB5

Pewnego dnia wracałam autobusem ze szkoły do domu. Słowem wstępu, nasz kierowca to miły, opanowany pan po 60.

Jak zwykle założyłam słuchawki i nie zawracałam uwagi na nic. Dłuższy czas nie ruszaliśmy, więc spojrzałam w kierunku korytarza między siedzeniami i zobaczyłam coś bardzo dziwnego...

Na jednym z siedzeń siedział facet, koło trzydziestki, popijał sobie piwko i popalał fajeczkę. Kierowca tłumaczy mu, że nie może tego robić. W pewnym momencie zaczęli na siebie krzyczeć. Zamknęłam oczy na kilka sekund i nagle FACETA NIE MA. Co się stało?!

Obraz sześćdziesięcioletniego "mistrza karate" obalającego na glebę faceta w sile wieku i mina cwaniaczka były bezcenne 😂

#UqLFF

Zakupy z siostrą. Widzę całkiem przyzwoite japonki za 6 zł. Biorę zdobycz do koszyka i zadowolona podchodzę do siostry:
- Ty! Patrz! Za 6 zyla całkiem przyzwoite klapery sobie kupię! - i macham jej nimi przed oczami.

To nie była moja siostra... Dziewczyna popatrzyła na mnie jak na idiotkę, a ja bez słowa odeszłam.

#M2aLU

Jadę z moim 3-letnim synem z przedszkola autobusem. Jest w fazie komentowania całego świata nie zważając na to co mówi i jak głośno. I tak oto na jednym z przystanków dosiada się do nas typowy dres. Metr osiemdziesiąt wzdłuż i wszerz, do tego łysy i z blizną nad okiem. Strach zobaczyć w dzień. Staje ramię w ramię z naszym siedzeniem. Nagle mój syn wychyla się, mierzy go z góry na dół i mówi:
- Mamusia, pac, jaki duzy chłopcyk! On tez zjadł obiad w przedskolu!
Parsknęłam śmiechem i ukradkiem spoglądam na dresa oceniając poziom jego zdenerwowania. A tu bach! Uśmiechnął się!.... i wysiadł na najbliższym przystanku :D
Dodaj anonimowe wyznanie