W wczoraj wieczorem jak zawsze wracałem z siłowni autobusem do domu. Było koło godziny 20 więc w autobusie tylko jakieś osoby w moim wieku czyli koło 18. To tak tytułem wstępu.
Zawsze siadam na końcu w tym rzędzie gdzie jest 5 siedzeń koło siebie. Na drugim przystanku wsiadły 4 dziewczyny które musiały jechać na jakąś imprezę. Co najważniejsze TAK NIEWYOBRAŻALNIE ŚMIERDZIAŁY fajkami że nie dało się wytrzymać. Widziałem też po grymasach na twarzach innych ludzi że również im się to nie podoba. Na dodatek wszystkie zaczęły żuć jakieś gumy co tylko spotęgowało smród ale ja cicho siedzę i czekam na mój przystanek.
W końcu zbieram się do wyjścia a jedna z nich rzuca:
- Już nas opuszczasz przystojniaku.
Nie wiem czy to zmęczenie po treningu czy ogłupienie smrodem ale odpowiedziałem:
- Wiecie co kiedyś jechałem z takim żulem, od którego strasznie waliło szlugami, no ale was jest aż 4, tak więc żegnam drogie panie.
Cóż mina pozostałych ludzi w autobusie... bezcenne.
Dzieciństwo… mój etap dorastania był na prawdę niezwykły. Zacznę wszystko od początku.
Byłam dzieckiem bardzo bojaźliwym, bałam się dosłownie wszystkiego. Wychowałam się praktycznie bez ojca, ale i tak w domu często były awantury i byłam świadkiem zdarzeń, jakich nigdy w życiu nie powinnam widzieć. Nie byłam dzieckiem towarzyskim, często rówieśnicy mnie nie akceptowali. Widziałam świat w ciemnych barwach. Ogólnie mówiąc, to ciekawo nie było.
Jednak moje całe życie zmieniło się w pewne wakacje. Miałam wtedy 7 lat i pojechałam nad morze. Poznałam chłopca starszego ode mnie o rok. Tak jakoś wyszło, że codziennie przez dwa tygodnie się widywaliśmy i bawiliśmy. Akceptował mnie taką, jaką jestem i to było dla mnie wspaniałe. Mieliśmy bardzo dużo wspólnego. Polubiłam go tak, jak nigdy nikogo wcześniej. Jednak jak to bywa, wakacje tak jak się zaczynają, tak też się kończą. W ostatni dzień mojego pobytu w Rowach poszliśmy do automatu i kupił mi pierścionek ze słowami "Kiedyś będziesz moją żoną". Urodziła się tym we mnie nadzieja, że może jednak będzie kiedyś dobrze.
Nie mieliśmy ze sobą kontaktu przez 3 lata, aż w końcu napisał do mnie na portalu społecznościowym i tak ponownie nawiązując znajomość postanowiliśmy się spotkać. Tak szybko jak spotkaliśmy się pierwszy raz, widywaliśmy się prawie co tydzień pomimo, że mieszkaliśmy w innych miejscowościach. Dogadywałam się z nim, jak z nikim innym. Rozumieliśmy się bez słów. On pomagał mi, a ja jemu. Uzupełnialiśmy się. Stałam się po prostu szczęśliwa, to było dla mnie tak piękne, że aż niemożliwe. Sam fakt, że ktoś był przy mnie było dla mnie jak zbawienie. Tak minęły kolejne 4 lata mojej radości. Wiele się we mnie zmieniło, nawet z radością wstawałam z łóżka rano. Do czasu…
Dowiedzieliśmy się, że ma ostrą białaczkę limfoblastyczną. Zaczął jeździć po szpitalach, a ja odwiedzałam go tak często jak tylko mogłam. Wierzyłam, że wyzdrowieje, bo przecież jak mogłoby być inaczej? Jedyna najważniejsza osoba w moim życiu będzie przecież cały czas przy mnie, przecież tak mi obiecał! Wspierałam go jak tylko mogłam, miało być dobrze. Lekarze mówili że z tego wyjdzie. Jednakże z dnia na dzień było coraz gorzej… Jego organizm był zbyt słaby, a białaczka zabijała go od środka.
Nie, nie jesteśmy po ślubie i nie mamy dzieci.
Zmarł ponad 3 lata temu, a ja nadal nie umiem ułożyć sobie życia. Nie potrafię znaleźć szczęścia, jakiego doświadczyłam i dopiero niedawno temu wyszłam z depresji. Jego ostatnie słowa skierowane do mnie to "Bądź szczęśliwa".
Próbuję, ale się nie udaje. Staram się być szczęśliwa, ale bez mojego najlepszego przyjaciela, który całkowicie zmienił moje życie, to już nie to samo.
Parę dni temu ujrzałam w autobusie swój ideał. Wysoki blondyn z niebieskimi oczami, w dodatku przystojny. Wysiedliśmy na tym samym przystanku. Już chciałam odejść, gdy nagle poczułam dłoń na swoim ramieniu.
Naczytałam się tyle anonimowych, że moja wyobraźnia zaczęła działać. Już miałam przed sobą nasze wspólne, szczęśliwe życie. Ten ułamek sekundy trwał dla mnie wieczność. Nagle chłopak szarpnął mną do tyłu i zobaczyłam przejeżdżający parę centymetrów ode mnie autobus.
Odwróciłam się do mojego wybawcy, gotowa spojrzeć mu w oczy i wyrazić swą wdzięczność, gdy ten nagle powiedział:
- Ślepa jesteś?! Patrz jak chodzisz!
Odwrócił się i odszedł mrucząc pod nosem "idiotka".
Jak się spodziewacie, nie jesteśmy razem, lecz mimo to jestem mu wdzięczna za uratowanie życia.
Kilka lat temu byłem z dziewczyną i jej rodziną na rekolekcjach. Na porannej mszy ksiądz szukał kogoś, kto przeczyta czytanie - padło na mnie, trochę się zestresowałem, ale cóż nie będę się wymigiwał jak dziecko. Trafiłem na jedno z czytań, w których wymieniane są kolejno kosmicznie trudne z nazwy krainy, a wśród nich uwaga! Antiochia Pizydyjska... Tak, przeczytałem PIZDYJSKA :)
Do dziś w głowie mam echo z kościoła i minę mojej dziewczyny, która dusi się ze śmiechu :)
Teatr Łódzkie Patusy przedstawia wam opowieść: "O suchym pysku" - historia tragiczna w jednym akcie. Wracając z uczelni postanowiłem zajść do osiedlowej żabki po coś do picia (mniej lub bardziej alkoholowego). Sklep ten położony w osiedlach starych kamienic oraz kampusu medyka ściąga jednostki wszelakie: od zwykłych studencików po skrajne patologie.
Po chwyceniu dwulitrowej coli w promocji mój wzrok padł na niewątpliwych bohaterów dzisiejszego dnia. Ona: typowa wytapetowana Karyna blachara, On: rozwalony w barach Sebik z wyrazem cwaniaczka na twarzy, pomiędzy nimi wózeczek z istotą, która jeszcze nie wie jak przewalone życie się jej szykuje. Do obsady należy dorzucić Kasjerkę, prawdopodobnie dorabiającą studentkę.
Historia właściwa: Jak na porządną rodzinę z łódzkich kamienic przystało zastałem ich przy kupowaniu złocistego płynu marki żubr w promocji 3 sztuki. Zajmując miejsce za nimi załapałem się akurat na dialog wyceny:
Kasjerka - 5,56 się należy
Sebik (lekko oburzony): Jak to ku*wa? Po dwa złote miały być!
Kasjerka: No ale 3 sztuki wziąłeś, jest rabat.
Sebik (wkurw do bólu): No to pie**ole kurwa! Nie kupuje ceny nie zmieniliście.
I kieruje się do regału aby odłożyć butelki. Do akcji włącza się Karyna.
Karyna: Co ty ku*wa odpie***asz no zapłać!
Sebik: Nie ku*wa bo cena jest inna nie chce.
Odkłada butelki. Spogląda na cenę. Duma dłuższą chwilę. Wreszcie przypomniał sobie podstawowe działania matematyczne i ogarnął, że 3x2 daje 6 a 6 złotych to więcej niż wymagane przez kasjerkę 5,56.
Speszony lecz wciąż próbujący zachować twarz wraca zatem do Pani która nie kryje oburzenia:
Karyna: No i ku*wa co odpie***lasz?
Sebik: Nie pijemy dziś.
Karyna: Niby ku*wa czemu?
Sebik: Ch** z nimi nie chce mi się w kolejce stać.
Spojrzałem na twarz kasjerki, której zbolałe spojrzenie uświadczyło mnie w przeświadczeniu, że to nie pierwsza tego typu akcja. Postanowiłem zabrać pozostawione przez bohaterów (którzy wraz z pociechą opuścili sklep) butelki ze złocistym płynem. Po wyjściu ujrzałem ich oddalających się w stronę zachodzącego słońca.
Epilog: Po powrocie do domu otworzyłem pierwszą butelkę. Wygrałem dwa żubry. Ech los jest przewrotny niestety. Mogły należeć do nieszczęśliwych kochanków. Gdyby tylko Sebik nie połasił się na 40 groszy.
Mieszkam z moim chłopakiem, z siostrą i jej chłopakiem (co jest istotne w tej historii)
Ostatnio leżałam ze swoim i mówiłam mu, w sumie narzekałam, że źle się czuję, że nic mi się nie chce, no po prostu gorsze dni ze względu na ciężką pracę.
Tydzień później, gdy wróciłam z pracy, standardowo czekałam na współlokatorów. Pierwszy wpadł mój mężczyzna, z bukietem róż. Oho, myślę sobie, już coś przeskrobał. No ale czekam co dalej. Pada na kolana, po czym mówi: '
- Kochanie, nic nie mów, ja wszystko wiem, jestem najszczęśliwszy na świecie! Musisz teraz dużo odpoczywać.
Myślę sobie, ooo jaki kochany, wie, że dużo pracuję, taki mężczyzna to skarb. Po czym dodał:
- Kochana, widziałem test ciążowy, nie musisz nic mówić, ja naprawdę bardzo się cieszę, damy radę!
Tak, moja siostra jest w ciąży. Tak, mój ukochany się rozczarował. W ten sposób się dowiedziałam, że będę ciocią :)
Muszę Wam o czymś powiedzieć. Jestem nauczycielem historii. Pracuję w gimnazjum od 12 lat. Kocham tę pracę! Z wzajemnością uwielbiam te dzieciaki. Wyniki mojej pracy są dobre, kontakty z uczniami oparte na szacunku, uśmiechu, tolerancji i szczerości...
Z tą ostatnią jednak mam problem.
Jestem gejem. I tak bardzo mi źle z tym, że nie mogę być szczery z moimi uczniami.
Tak mega mi ciężko czasami w tym świecie, bo boję się, że ktoś się dowie i stracę tę pracę, która jest jedynym aspektem życia, który daje mi satysfakcję.
Wiem, że zostałbym osądzony i ukarany.
Za co? Za to, że się taki urodziłem.
Cały czas żyję nadzieją, że kiedyś ludzie zrozumieją, że "homoseksualista" nie jest równe "pedofilowi".
Musiałem Wam powiedzieć.
Musiałem komuś powiedzieć.
Moje wyznanie zacznę od tego, że jakiś czas temu zerwałam z chłopakiem.
Był niemiłosiernie głupi, bezradny, nie potrafił sobie z niczym poradzić, trzeba było mu powtarzać 50 razy zanim coś zrozumiał. Mimo to mieszkał u mnie za darmo, rodzice widzieli, że chodzę cały czas zdenerwowana i podminowana. Nie mieliśmy o czym rozmawiać. Miał często do mnie pretensje o to, że się nie staram, a sam nie dawał nic od siebie. Uważał, że wszystko mu się należy. Po prostu nie pasowaliśmy do siebie. Po zerwaniu odzyskałam siły i uśmiech na twarzy. Byłam po prostu szczęśliwa.
Po jakimś czasie zaczęłam wchodzić na portal randkowy. Tak dla śmiechu. Może trochę w głębi serca miałam nadzieję, że w końcu spotkam kogoś, kto będzie sprawiał, że będę szczęśliwa.
Po kilku dniach napisał mi chłopak. Miły, inteligentny, było z nim o czym rozmawiać. Po jakimś czasie zaproponowałam, żeby przenieść się na Facebooka. Tam dużo wygodniej pisać. W odpowiedzi wysłał mi swoje imię i nazwisko. Nagle w moim brzuchu poczułam, jakby tysiące motyli chciało się z niego wydostać. Mieliśmy te same nazwiska.
Z racji tego, że mam wręcz przyjacielskie kontakty z rodzicami, zaczęłam im to opowiadać. Tata zapytał mnie jak chłopak ma na imię. Odpowiedziałam mu i wtedy mina mojego ojca była bardzo wymowna. Ów chłopak ma bardzo charakterystyczne i rzadko spotykane imię. Okazało się, że u niego w rodzinie był ktoś, kto dokładnie tak samo się nazywa. Byłam w ciężkim szoku. Zaczęliśmy się wypytywać wzajemnie, czy znamy tego i tamtego. Okazało się, że mamy wspólnych przodków. Tak - on był moją rodziną od strony ojca. W momencie, kiedy dowiedziałam się tego, byłam bardzo zawiedziona.
Zaczęłam czytać trochę o prawie kanonicznym, próbowaliśmy rozrysować drzewo genealogiczne i udało się wszystko zrozumieć. Jesteśmy spokrewnieni w 8 stopniu linii bocznej. A kochany tatuś nawet policzył, ile mamy wspólnych genów - 6,25%
Tak - możemy stworzyć zdrowy związek.
Teraz dogadujemy się świetnie i jesteśmy najszczęśliwszymi ludźmi na świecie.
Jestem z moim chłopakiem 2 lata. Jest przecudownym facetem wychowanym jako dżentelmen w stosunku do kobiet. Nieraz traktował mnie niemal jak księżniczkę (przenosił przez kałuże w przypływach miłości, nosił po schodach czy wiązał buty jak zwichnęłam kolano), a na co dzień traktuje jak damę, otwiera drzwi zarówno od domu, jak i samochodu, oraz zawsze, ale to zawsze za mnie płaci. I o ile jest to miłe, to moim zdaniem trochę nie fair.
Oboje pochodzimy z rodzin średnio zamożnych (mieszkamy w blokach z rodzicami i kredytami na głowie), ale możemy sobie pozwolić na wyjście raz czy dwa w tygodniu na coś do jedzenia. Jednak po około roku mój luby zaczął lepiej zarabiać (pracuje z tatą), a więc zaczął coraz bardziej mnie rozpieszczać. A to zamówił pizzę, kupił mi kwiaty czy jakieś słodycze na gorszy dzień. Nie powiem, żeby mi się to nie podobało, ale jego duma (i pewnie zarobki) nie pozwalała mu, żebym płaciła za siebie nawet gdy tankowałam SWÓJ samochód czy kupowałam SOBIE kosmetyki, a nawet wodę do domu. Kłóciliśmy się o to często i gęsto i nierzadko przy kasie. Uważałam i nadal uważam, że nawet w byciu dżentelmenem są pewne granice.
W końcu jednak, jak to na rynku bywa, razem z ojcem mieli mniej pracy, a co za tym idzie - mniej pieniędzy. Widziałam jak zagląda w portfel i wylicza, czy mu starczy, żeby wyskoczyć ze znajomymi na piwo. Nie chciał po sobie pokazywać, że dziś mi nie może kupić jakiejś bzdury, której nawet nie chciałam. Skończyło się na tym, że zaczął pożyczać pieniądze od znajomych. Jak się o tym dowiedziałam, to byłam wściekła, kazałam mu to jak najszybciej spłacić i się nie wygłupiać, bo mam swoje pieniądze i sama mogę płacić nawet za niego jak zajdzie potrzeba.
Minęło trochę czasu, długi oddał, ale nadal wydawał ostatnie grosze na mnie. I nie wiem, czy dobrze zrobiłam, ale zaczęłam mu po kryjomu oddawać za moje zakupy. Były to kwoty max 10 zł za wodę czy czekoladę czy cokolwiek innego. Nawet nie wiecie, jak był zadowolony, gdy kolejnego dnia zaglądał przy kasie do portfela i mógł za mnie zapłacić. Zawsze "wpychał" się przede mnie z błyskiem w oku i pewnością siebie, dawał mi buziaka w czoło i mówił, że zapłaci.
Nie ma sensu się z nim kłócić, bo nie czułby się męski gdyby tego nie robił (ach, ta męska duma). Tak jest wychowany i nie zamierzam go zmieniać, zamierzam mu tylko trochę pomóc. Pewnie nigdy mu o tym nie powiem, ale małe kłamstewko jest warte jego szczęścia i oszczędza nam obojgu przykrości.
Ubiegłego lata pracowałam dorywczo w pizzerii. Klimacik miejsca świetny, napiwki i młoda obsługa. Wśród dostawców jeden szczególnie wpadł mi w oko, nazwijmy go Kuba. Więc pracowaliśmy z Kubą obok siebie, czasem jakiś żarcik albo kawka po pracy.
Pewnego dnia byłam odpowiedzialna za odbieranie telefonicznych zamówień i wtedy odkryłam karteczkę położoną obok telefonu. Zobaczyłam na niej SWÓJ adres. Myślę sobie - dziwna sprawa. Popytałam znajome kelnerki. Okazało się, że na ten specjalny adres pizzę dowozi tylko Kuba. Spytacie dlaczego? Ponieważ spodobała mu się dziewczyna odbierająca pizzę...
PS Nie, kochani anonimowi, nie jesteśmy parą. Piękną dziewczyną od odbierania pizzy była moja siostra... Bliźniaczka :")
Dodaj anonimowe wyznanie