#lFXM1

W mojej rodzinie od zawsze ceniło się dwie rzeczy – ciężką pracę i naukę. Ojciec pracował na budowie od rana do nocy, niejeden raz widziałam, jak wraca wykończony do domu. Mama pracowała „tylko” jeden etat, czyli 8 godzin dziennie, ale za to cały dom był na jej głowie – gotowanie, sprzątanie, pranie, zakupy itd. Ja razem o rok starszym bratem mieliśmy się uczyć, to była nasza praca, zawsze czerwony pasek, a brat miał jeszcze wygrane olimpiady z matematyki. W wakacje z bratem pracowaliśmy przy zbiorach truskawek, wiśni i ogórków.

I teraz obecny czas: ojciec nie żyje, zmarł na zawał w czasie pracy. Mama jest tak schorowana, że potrzebuje mojej pomocy przy codziennym życiu. Brat jako pan profesor matematyki pracuje na pewnej uczelni. A ja mam wykształcenie, życie mi się ułożyło i zawodowo, i prywatnie, mam męża i dwoje dzieci. Ale mam tajemnicę, o której wie tylko mąż: chodzę na terapię, ponieważ nie umiem odpoczywać. Nie potrafię cieszyć się z czwórki córki, bo mam wrażenie, że jestem leniwa, bo to powinna być szóstka.

Dobrze, że mąż jest tym wyluzowanym rodzicem i mnie strofuje, bo inaczej dzieci czułyby, że nie są dla mnie wszystkim. Mówię im, że je kocham, ale okazać to jest mi trudno.

Nie mogę o tym powiedzieć mamie, bo ona uważa, że to dobrze, że nie jestem leniwa, a dzieci przecież mają się uczyć, brat uważa tak samo. A ja się wstydzę.

Mam nadzieję, że terapia pomoże, nie chcę się kiedyś obudzić z wiedzą, że życie mi przeciekło między palcami.
SokoliWzrok Odpowiedz

Nie chcę wsadzać wszystkich do jednego wora, ale jednak to jest problem starszego pokolenia. Ciągle pracuj, nawet jak jesteś chory. Wszystko musi być idealnie, bo co ludzie powiedzą. Nie możesz dać sobie luzu, spokoju, musisz zapierdalać. A później właśnie przedwczesna śmierć, problemy zdrowotne.

karlitoska

Moja babcia była właśnie takim typem, do dzisiaj w rodzinie się śmieją, jak mojemu ojcu zawsze na święta życzyła: Zdzichu, obyś zawsze miał dużo pracy 😂😂

Abigaila37 Odpowiedz

Nie masz się czego wstydzić. Wręcz przeciwnie — terapia pokazuje, że zauważyłaś problem i chcesz go zmienić. Dorastałaś w przekonaniu, że ciężka praca i wyniki świadczą o wartości człowieka, więc nic dziwnego, że trudno Ci dziś odpoczywać i odpuszczać dzieciom. Najważniejsze, że już to widzisz. Nie musisz być idealną mamą ani wychować idealnych dzieci. Masz prawo nauczyć się po prostu żyć i cieszyć się tym, co już masz.

Spike Odpowiedz

Też czasem to zauważam u siebie, a przez brak odpoczynku moja praca też cierpi; widzę też, że takie podejście do życia mi także wszczepili mi rodzice.

Kiedyś w jakiejś książce czytałem, że autor podczs spaceru z żoną doznał dziwnego odczucia, jakiegoś stanu ducha, którego nie znał. Po rozmowie z małżonką ona mu odpowiedziała "to chyba... szczęście :D naprawdę nigdy go nie doznałeś??"

PaulineSanne Odpowiedz

Twoje życie zalatuje mi patologią...

Dodaj anonimowe wyznanie