Z powodu trudnej sytuacji materialnej przerwałem studia i w tamtym miesiącu wyjechałem do Niemiec. Z kasą póki co bardzo krucho, ale parę dni temu postanowiłem zaszaleć i na obiad kupić sobie kebaba. Usiadłem na ławce, aby go zjeść. Miałem na sobie koszulkę z polską flagą. Podszedł do mnie facet i spytał po niemiecku, czy jestem Polakiem. Odpowiedziałem, że tak i okazało się, że on też i że nawet pochodzimy z tego samego miasta.
Pogadaliśmy o rodzinnych stronach, a w końcu spytał jak sobie radzę. Podzieliłem się swoją smętną historią, że niedawno przyjechałem, nie mam stałej pracy, trudno związać koniec z końcem, jest ciężko, ale że jestem dobrej myśli.
Wyciągnął portfel, dał mi 200 euro i powiedział "Jak ja przyjechałem, to też nic nie miałem, ale ktoś mi tak pomógł. Dzisiaj ja pomagam tobie, a w przyszłości ty może pomożesz komuś innemu". Próbowałem odmówić, ale nalegał.
A mówią, że najgorsi za granicą są Polacy. Pozdrowienia dla Adriana z Opola!
Wczoraj miałem imieniny i dostałem z tej okazji prezent od koleżanki z pracy. Byłem zdziwiony, że w ogóle pamiętała – sam nie obchodzę imienin. Jednak to kobieta o dobre 30 lat starsza, a wiem, że wśród starszego pokolenia imieniny nadal się obchodzi. Podziękowałem wiec grzecznie za upominek. Gdy go potem rozpakowałem, trochę się zdziwiłem.
Wręczyła mi kubek z napisem: „Na górze róże, na dole fiołki, my się bzykamy jak dwie biedronki”. W środku była karteczka z adresem zamieszkania.
Boję się jutro iść do pracy.
Dziś zakończył się 15-letni, szczęśliwy związek, ale nie mój. Moich rodziców. Robiłam badanie grupy krwi i dziś odebrałam wyniki. Mama ma grupę A, tata ma grupę A, a ja mam grupę B.
Obwiniałam mojego męża za to, że przez niego nasz związek jest kiepski. Po jakimś czasie siedzieliśmy na terapii małżeńskiej i spisywaliśmy rzeczy, które w nasz związek wnosimy ja i mój mąż. Wybieraliśmy je razem i z pomocą terapeuty. Skończyło się na tym, że obok mojego męża było z 30 pozycji, a obok mnie było tylko to, że umiem zrobić spaghetti.
Wystarczyła jedna wizyta, żebym zrozumiała, że tak naprawdę ja tu jestem problemem i po prostu zachowuję się jak sucz w stosunku do kogoś, kto oddaje mi całe swoje życie.
W moim monotonnym 16-letnim życiu spotkała mnie finalnie jakaś rozrywka. No, że w postaci choroby nowotworowej, to inna bajka.
Nie będę się tu rozpisywać jak biednie i ciężko i w ogóle do dupy jest bycie chorą, ale zahaczę o temat ściśle powiązany - leczenie hormonalne.
No, na razie to niby znowu jestem zdrowa, ale przez 2 piękne lata muszę, powtarzam MUSZĘ brać lek hormonalny. Lek ten ma jasno określone skutki uboczne, które mnie nie ominęły - wymuszony zespół Cushinga (bycie okropnie grubym w szyi, na twarzy, ramionach, rejonie obok obojczyków, dużo szybsze męczenie się, ogólne osłabienie zdolności fizycznych, huśtawki nastrojów), oprócz tego zespołu dochodzi również przybieranie na wadze tak po prostu (teoretycznie w połowie przez sam lek, a w połowie przez nadmierny apetyt, który ten lek powoduje).
I tak w trakcie jak na razie 10 miesięcy przyjmowania lekarstwa przytyłam sobie 20 kg, większość poszła w twarz, więc zamiast głowy mam piłkę, oprócz tego cała jestem w ciemnoczerwonych rozstępach (uda, łydki, brzuch, piersi...).
Ale dobra, te skutki uboczne były napisane na ulotce, chcąc nie chcąc wiedziałam, że tak będzie i już. Dam radę z tym żyć (zawsze lepiej niż w ogóle nie żyć bez tego).
Wiecie co jest w tym wszystkim najbardziej wnerwiające?
Wszyscy dookoła.
Za każdym razem, kiedy zdarzy mi się już poruszyć temat tych hormonów, może chwilę ponarzekać na następne 2 dodatkowe kilo - we wszystkich budzi się uśpiony dotąd lekarz.
I zaczyna się wspaniała zabawa w leczenie mnie.
Tyjesz? Zacznij ćwiczyć i dieta. Ale jak to, już ćwiczysz? Serio McDonalda nie jesz? No to zbilansuj dietę, pewnie nie jesz regularnie, a tylko się głodzisz.
Jak to prawidłowo wszystko? No dobra, to przez te twoje hormony. To idź do swojego lekarza i powiedz, żeby ci zmienił (dosłowne przytoczenie słów pewnej osoby).
Jak to nie da się zmienić? Tyle leków teraz jest, na pewno jest zamiennik. Nie ma na 100%? To niech zmieni dawkowanie, co za problem. Ale i tak pewnie za mało się ruszasz po prostu. Przecież nie można tyć prowadząc zdrowy tryb życia.
To są praktycznie standardowe teksty, które słyszę zawsze. Naprawdę nie chwalę się swoim choróbskiem, po prostu czasami jakoś naturalnie się w rozmowie zahaczy o ten temat. I nikt nigdy nie może mi powiedzieć "no serio ciężko masz, ale spoko, jesteś silna, dasz radę!", tylko musi zamienić się w prywatnego medycznego konsultanta i podważać wszystko co robię i co robi mój lekarz prowadzący.
To powoli doprowadza mnie do szału. Czasami można by było nie mówić nic zamiast niepotrzebnie udawać eksperta. Już nie mówiąc o tym, że mi też po tym jest przykro, bo te osoby ewidentnie uważają mnie po takich rozmowach za kogoś, kto tłumaczy swoje kilogramy i brak kondycji chorobą, a tak naprawdę to nie ruszy dupy z kanapy, a smak czegoś innego niż cola czuł ostatnio w szpitalu.
Koleżanka z pracy ma fantastyczną sylwetkę i świetną cerę. U mnie szwankuje jedno i drugie, więc spytałam się, czy stosuje jakieś sekretne kosmetyki albo ma jakąś specjalną dietę. Odpowiedziała, że kluczem do obu jest zwykła, zdrowa dieta.
- Wystarczy, że wyeliminujesz biały chleb, tłuste potrawy, śmieciowe żarcie, a będziesz jeść więcej warzyw i owoców, ja na przykład jestem wegetarianką. Ale koniecznie odstaw fast food, słodycze, słone przekąski i papierosy.
- I oczywiście alkohol? - zapytałam, uznając, że zapomniała o tym punkcie.
Spojrzała na mnie dziwnie.
- Kochana, jakbym ja jeszcze odstawiła alkohol, to już bym sobie strzeliła w łeb.
Mam tragiczną pamięć do twarzy. Nie raz i nie dwa miałem sytuację typu widzę kogoś na mieście, on mówi do mnie cześć, a ja nie wiem kto to jest. Jedna sytuacja jednak przebiła dosłownie wszystko.
Idę alejką w galerii i widzę gościa, który na mnie patrzy. Myślę, kojarzę gościa! Pracował w firmie, gdzie miałem praktyki! No to podchodzę do (T)ypa, dialog wygląda tak:
J: Siemano!
T: Siemano, co tam? Dawno się nie widzieliśmy!
J: No już skończyłem szkołę, studiuję teraz. A co u ciebie, dalej w tym serwisie pracujesz?
T: Yyyyy, jaki serwis? X?
J: Nie, Y. A ty nie Z?
T: Nie... Sorry, pomyliłem cię z kimś.
J: Ja ciebie też...
Obaj wybuchnęliśmy śmiechem, zbiliśmy sobie piątkę i się rozeszliśmy :)
Mój brat miał ukochane Dresy. Dresy przez wielkie D, noszone od dnia do nocy. Gdyby nasz dom się palił, to on prędzej uratowałby Dresy niż życie kogokolwiek z rodziny. Spodnie były wiekowe, znoszone w cholerę, pełne kłaczków, za duże milion rozmiarów na jego chudy tyłek, sporadycznie tak brudne, że nie dało się określić ich koloru w pełni (chyba że nasza szacowna mamusia mu je wyszarpała do prania, co zwykle kończyło się fochem wszechświata).
Pewnego dnia, kiedy na budowie naszego domu zostało wiadro betonu, mój ojciec wpadł na szatański pomysł. Wykorzystał sytuację, w której mój braciszek przerwał symbiozę z Dresami i po cichaczu wykąpał je w betonie, postawił tak, że wyschły na stojąco i oto w rogu mojego ogrodu stoi ich betonowy pomnik. Monument w pełni upamiętnia ich dresowość, nadając im życia wiecznego. Niestety po tej akcji Dresy już nigdy nie uświetniły bioder mojego brata swoją wszechpotęgą.
PS Mój brat po tej akcji nie odzywał się do taty przez tydzień.
Moi dziadkowie byli lekarzami, rodzice dalej są. Brat z siostrą też. Po liceum, które skończyłem z bardzo dobrym wynikiem, poszedłem na medycynę. Wieczne gadanie z serii "musisz iść na medycynę, bo to taka nasza rodzinna tradycja" itp., itd. Chcąc nie chcąc poszedłem zatem na medycynę.
Nauka nowych rzeczy przychodziła mi z łatwością, więc nie miałem praktycznie żadnych problemów na studiach. Ojciec mnie bardzo chwalił. Jednak jak chciałem rzucić studia i zająć się moją pasją (motoryzacją), to rodzice powiedzieli wprost - jak nie skończysz, to nie będziesz naszym dzieckiem i zerwiemy z Tobą kontakt.
Po skończonych studiach i egzaminach dostałem pracę w szpitalu. Tak naprawdę nie wiedziałem, po kiego czorta była mi medycyna. Nie lubiłem tej pracy, miałem dość wiecznych pacjentów. Dokładnie po 1,5 roku odszedłem ze szpitala. Poszedłem do szkoły zawodowej, aby zrobić zawód: mechanik samochodowy.
Od tamtej pory minęło już ładnych parę lat. Nie żałuję swojej decyzji. Kocham swój zawód, kocham swoją pracę. A co z rodziną? Cóż ... ostatni raz widzieliśmy się 5 lat temu na pogrzebie mojej ciotki. Poszedłem do nich, przywitałem się. Ojciec nie podał mi nawet ręki, bo stwierdził, że śmierdzę jak mechanik i się za mnie wstydzi...
Apel do rodziców dzieciaków, którzy chcą, aby ich dzieci robiły to samo co oni w życiu - zastanówcie się dwa razy, czy wysyłanie dziecka na siłę na jakąś uczelnie, kursy czy innego rodzaju zajęcia dodatkowe to jest spełnienie ich marzeń.
A teraz idę spać. Jutro wymieniam sprzęgło w nieśmiertelnym 1.9 TDI :)
Dawno dawno temu, gdy miałem jeszcze z 6-7 lat, a w darmowej telewizji leciało Naruto i Yu-Gi-Oh, miałem swoją 5-osobową grupkę przyjaciół, z którymi spędzałem całe dnie. Byłem ja, była moja o rok młodsza kuzynka Jagoda, był jej rok młodszy brat Konstanty oraz moi sąsiedzi bracia bliźniacy Kamil i Piotrek. Jak już wspomniałem, w TV leciało Naruto, które było dla nas nad bajką. Zawsze oglądaliśmy razem odcinek, a potem wychodziliśmy na dwór cały dzień bawić się i odgrywać to co akurat działo się fabularnie.
Kamil i Piotrek jako bliźniacy zawsze byli Narutem. Jeden z nich prawdziwym, a drugi klonem. Zmieniali się codziennie, żeby nie było żadnych kłótni. Moja kuzynka jako jedyna dziewczyna w naszej ekipie oczywiście była Sakurą. Jej brat w zależności od dnia był prawie zawsze kimś innym. Raz był Orochimaru i dostawał od nas oklep, ale finalnie dawaliśmy mu wygrać, żeby następnego dnia znów się zgodził być naszym antagonistą. Raz był Kakashim i wydawał nam polecenia, trenował nas i chodził z nami na misje. Jeszcze innym razem był Hokage i zlecał nam zadania. Raz nawet był Akamaru i cały dzień latał za nami na czworaka i szczekał. Ja oczywiście jako główny pomysłodawca fabuły naszych zabaw przyjmowałem zaszczytną rolę Sasuke.
Pewnego wakacyjnego dnia, gdy jak zwykle bawiliśmy się w Naruto, podszedł do nas Krzysiek. Krzysiek nie był z naszego miasta. Przyjechał tu tylko na wakacje do dziadków, ale też uwielbiał Naruto i chciał się z nami bawić - i tu pojawił się problem, bo tak jak i ja Krzysiek chciał być Sasuke. Nie mogłem dopuścić do tej zniewagi, a jako że Krzysiek był rok młodszy i raczej chuderlawy, zaproponowałem pojedynek. Oczywiście całość była odpowiednio osadzona fabularnie. Podczas polowania na Orochimaru rozdzieliliśmy się i po ponownym spotkaniu okazało się, że nasz wróg przemienił się w Sasuke. Żeby odkryć który z nas jest prawdziwy, mieliśmy stoczyć pojedynek. Rozeszliśmy się do domów żeby się przygotować i o umówionej godzinie mieliśmy się stawić za garażami, by odbyć naszą walkę.
Tuż przed wyjściem z domu podebrałem ojcu zapałki, żeby móc wykonać specjalną technikę klanu Uchiha. Niestety nie wiedziałem wtedy, że Krzysiek przygotował coś specjalnego. Stanęliśmy naprzeciwko siebie z żądzą mordu w oczach, a mój młodszy kuzyn wydał nam rozkaz rozpoczęcia walki. Pewny siebie już sięgałem po zapałki, żeby użyć fireballa, gdy spostrzegłem co przygotował dla mnie Krzysiek. Skurczybyk biegł na mnie z paralizatorem krzycząc "CHIDORI". Później już nie pamiętam co się stało, ale Krzysiek wygrał, a ja jako przegrany do końca wakacji musiałem być Orochimaru. NAJGORSZE WAKACJE EVER!
Krzysiek, jeśli to czytasz to wiedz, że dalej cie nienawidzę!
Dodaj anonimowe wyznanie
