#sdx2Y
Miałem kiedyś dwutygodniowe zaparcie. Nic nie działało. Jakbym zjadł kamień. Ciągle czułem parcie, ale mimo usilnych starań nic nie wylatywało. Kupa wychodziła trochę, po czym musiałem ją palcami wpychać z powrotem, bo nie byłem w stanie jej wypchnąć.
W końcu powiedziałem dość! Zamęczę się lub umrę jak kot sąsiadów, który miał takie zaparcie, że podczas srania wyszła mu część jelit na zewnątrz.
Poszedłem do WC, wydusiłem ile mogłem, a resztę kawałek po kawałku wydłubałem palcem. Zrobiłem pokaźny tunel w tym kupsku, aż w końcu wszystko ze mnie wyszło.
Czas akcji: 40 minut
Czyszczenie ręki: 1 godzina
Ciężko pozbyć się smrodu gówna z ręki.
#FbWZm
Znalazłam w internecie pokój i pracę w markecie, to był szczyt moich komputerowych zdolności. Gdy wyjeżdżałam ukradłam rodzicom 700 zł (nie żałuję, wcale nie byli biedni, jak to ktoś sugerował, po prostu miastowe luksusy były głupie i niepotrzebne), tyle wynosiła kaucja, za resztę zapłaciłam pieniędzmi z praktyk. Zabrałam ze sobą szampon, mydło, koc i część ubrań, cały mój dobytek to był plecak szkolny i reklamówka.
Czułam się jak dziecko z buszu, nigdy nie byłam dalej niż w mieście, w którym się uczyłam, nie wiedziałam jak świat działa. Problemem dla mnie było już kupienie biletu na pociąg.
W pokoju nie miałam pościeli, przez miesiąc spałam pod kocem i na dwóch zwiniętych swetrach. Gdy kupiłam bilet miesięczny, na jedzenie zostało mi nieco ponad 100zł. Nie miałam pojęcia o życiu, przy załatwianiu jakichkolwiek formalności czułam się jak idiotka, zwłaszcza w banku, gdy tłumaczyłam, że póki co nie mam dostępu do internetu.
Po pierwszej wypłacie kupiłam pościel, garnek itp. (wcześniej pożyczałam) oraz najtańszy telefon, który miał internet. W cenie wynajmu miałam wi-fi (wtedy też dowiedziałam się, że istnieje coś takiego), zaczęłam odkrywać Facebook, zakupy przez internet, anonimowe itp. 3 miesiące po przeprowadzce w końcu znalazłam pracę w zawodzie. Od tamtej pory stać mnie było na naprawianie swojego życia. Wymieniłam swoją garderobę na normalne ubrania, kupiłam porządne kosmetyki do pielęgnacji. Zaczęłam się uczyć robić makijaż, nosić sukienki, buty na obcasie i biżuterię. Kupiłam też laptop (wciąż uczę się pisania na klawiaturze) i wzięłam lepszy telefon na umowę.
W centrach handlowych doznawałam szoku, jak przystało na dziecko z buszu, w domu zakupy robiłam tylko w spożywczaku, netto i na rynku, nie miałam prawa wchodzić do innych sklepów.
Gdy zaczęłam jeść lepiej i dbać o siebie, stan mojej cery i włosów się poprawił. Nikt nie wrzeszczał, że zużywam za dużo szamponu (po pracy na roli włosy są tak sztywne od brudu, że myjesz całe, nie tylko skórę głowy), więc zapuściłam włosy i poszłam do fryzjera. Jak już ogarnęłam swoje potrzeby, zaczęłam gromadzić oszczędności. 2 lata zajęło mi stawanie na nogi, nim poczułam się gotowa na szkołę.
PS. Wiem, że mogę studiować w każdym wieku, ale nie czuję się na siłach by tak długo pracować w pracy, której nienawidzę, lub żyć na jakiejś głodowej pensji, może kiedyś uzupełnię studiami tytuł technika.
PPS. Męczę się w dużym mieście, więc praca na wsi lub w małym mieście mimo wszystko mi pasuje.
PPPS. Dzięki za uświadomienie mnie, że autobus szkolny mi się należał, faktycznie przyjeżdżał na moją wiochę, ale rodzice twierdzili, że trzeba za niego płacić i nie mam na co liczyć.
#rycyx
Po wyciśnięciu pryszcza/wągra/krosty zjadam to co wycisnęłam.
Moim ulubionym przysmakiem są strupki z rozdrapanych krost na głowie.
Zdrapuję je co kilka dni (kiedy poczuję, że trochę przyschły od ostatniego "zbioru) po czym układam na dłoni, przeglądam i zjadam.
Najbardziej mnie satysfakcjonuje jak widzę na nich zaschniętą na żółto ropę, bo jest trochę słona i czasami chrupiącą.
Gdy byłam młodsza zdarzało mi się konsumować takie rzeczy publicznie,
np. w klasie podczas zajęć.
Wpychałam strupki pod paznokcie i udając, że obgryzam pazury wyciągałam zębami strupy spod spodu paznokci.
Starałam się to robić dyskretnie, ale istnieje duże prawdopodobieństwo, że jednak ktoś to zauważył.
#mb1yY
Spotkałam go wczoraj wieczorem – byłam bez makijażu, w dresach, w towarzystwie mojego jamnika. Szłam z zapasem chipsów do ulubionego serialu (oczywiście Stranger Things). Ni stąd, ni zowąd zaczęliśmy rozmawiać i okazało się, że mamy wiele wspólnego. Rozmowa się tak kleiła, że spontanicznie postanowiliśmy spędzić ze sobą ten wieczór i coś chyba zaiskrzyło.
„Nigdy nie udawaj kogoś, kim nie jesteś” - osobiście przekonałam się, ile prawdy jest w tym stwierdzeniu!
#9TRES
Jestem osobą szczupłą od zawsze, piszę o tym, bo to uważam za ważne z punktu widzenia "punktu widzenia". Szczupłą z natury, taki mam metabolizm, że nie tyję. Postaram się nie sugerować płci, bo nie o to chodzi.
Ostatnio było kilka wyznań o problemach związanych z otyłością, o nieradzeniu sobie z nią, o radzeniu sobie, o poradzeniu sobie po jakimś czasie, o akceptacji własnej otyłości, i komentarze od pogardy dla otyłych do pogardy dla chudych.
Weźmy nadmierną chudość wynikającą z anoreksji lub bulimii. To przypadki kliniczne. Podlegają leczeniu. Nikt nie ma wątpliwości, że osoba nadmiernie chuda ma (lub może mieć) poważny problem. Mają programy pomocy i wsparcia, akcje informacyjne, spotkania w szkołach, programy telewizyjne, itd, itp. Do tego są specjaliści i leki.
Na drugim końcu szali są otyli. Oni też są chorzy, ale ich przypadłość nie jest tak medialna, więc nie mówi się o nich wiele. Co więcej, nie ma jakiejś granicy, która by w widoczny sposób alarmowała o chorobie. W młodym wieku nie radzą sobie z odrzuceniem przez rówieśników, a jakiekolwiek próby wpłynięcia na ich stan kończą się zwykle atakiem ze strony oburzonych rodziców (zwykle również otyłych). Jak są starsi to zdążyli już sobie wmówić, że im z tym dobrze, że akceptują siebie i tym podobne bzdury, żeby się od nich po prostu odpieprzyć.
Ja osobiście uważam, że otyli powinni być otoczeni taką samą opieką, jak chudzi, począwszy od informacji co jest otyłością, jakie są jej konsekwencje zdrowotne, jak ją rozpoznawać, jak z nią walczyć i, co chyba nie mniej ważne, jak jej zapobiegać, aż po objęcie leczeniem. Skoro w przypadku anoreksji i bulimii ważne jest wsparcie otoczenia, tak i otyli powinni takie wsparcie mieć, jednak nie na zasadzie "kochaj siebie jakim jesteś", ale właśnie pracuj nad sobą, wiemy jakie to ciężkie, jesteśmy z tobą, nie odpuszczaj.
Na koniec może niezbyt trafna refleksja, ale kojarzy mi się otyłość z nałogowymi palaczami i alkoholikami - można im pomóc, ale oni po prostu nie chcą tej pomocy.
#ANVrS
Zawsze, gdy trafię na jakąś sztuczną pochwę w uszkodzonym, otwartym opakowaniu, gwałcę ją swymi paluszkami.
Dodam, że jestem dziewczyną.