Kilka lat temu, gdy zbliżał się termin mojego stawiennictwa na komisji wojskowej, nasłuchałem się dużo od starszych roczników o parawanie i słynnej zimnej łyżce, na którą są brane jądra badanego.
Byłem już w samych bokserkach i nadeszła ta chwila, że lekarz poprosił mnie za parawan. Mimo skrępowania całą sytuacją starałem się wypaść naturalnie i na pewnego siebie.
Lekarz spokojnym głosem kazał mi opuścić bokserki, po czym powiedział słowa "w górę". Pamiętając opowieści o słynnej łyżce, wziąłem sprzęt w dłoń i uniosłem go do góry... Na to lekarz tłumiąc śmiech i zażenowanie rzekł do mnie: "chodziło mi o bokserki...".
Moja twarz chyba nie mogła być bardziej czerwona :D.
Bardzo kocham moją mamę, jest najwspanialsza na świecie. W moim domu zawsze było wiele miłości, rodzice kochali siebie nawzajem i tak samo bardzo mnie i mojego brata. Nie byliśmy bogaci, tata jest mechanikiem, mama przez całe życie pracowała jako sprzątaczka. Mimo to zawsze weekendy spędzaliśmy razem, jeździliśmy na wycieczki, rodzice pokazywali nam świat, uczyli o życiu, zabierali na spacery i biwaki. Wieczory spędzaliśmy grając w karty czy w planszówki.
Zawsze nas wspierali i pomagali w realizacji marzeń i pasji. Oboje z bratem wyrośliśmy na dobrych, wykształconych i mądrych ludzi. Mój brat w wieku 23 lat założył swoją firmę informatyczną, a teraz, po 4 latach, ma już własny dom, rodzinę i żyje luksusowo. Mi również udało się skończyć dobre studia, znaleźć pracę w zawodzie i powoli pnę się po szczeblach kariery. O co więc chodzi? O to, że moja mama jest, łagodnie mówiąc, niewykształcona. A mówiąc wprost, jest po prostu głupia.
To ta osoba, którą możecie czasem spotkać w Internecie, gdzie pisze dwadzieścia linijek bez użycia jakiegokolwiek znaku interpunkcyjnego.
Osoba, która pisze "ktury", "pszeczkole", czy "wogule". Osoba, która nie odróżnia Austrii od Australii i nie wie, czy najpierw się dodaje, czy mnoży. Osoba, która nie wie jaka jest stolicy Wielkiej Brytanii.
Wiele razy widziałam w Internecie teksty ludzi, którzy twierdzą, że tacy nie powinni się rozmnażać, że ich dzieci będą debilami, że przez takie osoby ludzkość wyginie. Przykro mi czytając takie komentarze, bo pomimo niskiego IQ, moja mama dała mi szczęście, miłość oraz coś, czego nie wyniesie się z żadnej szkoły - mądrość życiową. Nauczyła mnie tolerancji, pewności siebie i nie poddawania się nigdy.
Nie zamieniłabym mojej "głupiej" mamy na żadną inną.
Nienawidzę rozmawiać przez telefon ze znajomymi/rodziną. Zawsze jak ktoś do mnie dzwoni, to wyciszam telefon, za godzinę wchodzę na Fb i piszę: "Hej, dzwoniłaś, coś chciałaś?", nigdy nie oddzwaniam. Czuję lęk i dyskomfort podczas takiej rozmowy. Mam obawę, że nastanie cisza. O ile na żywo nie mam problemu z milczeniem, bo można chociaż na drugą osobę spojrzeć i się uśmiechnąć, to przez telefon właściwie nie wiadomo co zrobić w takiej sytuacji. Załatwiać różne sprawy, umówić się do lekarza przez telefon - to żaden dla mnie problem, bo dzwonię w konkretnej sprawie i wiem, że po załatwieniu tego się rozłączamy i nie trzeba wymyślać tematów do rozmów :)
Jestem młodą kobietą w wieku 21 lat. Uczę się, pracuje i jestem w szczęśliwym związku. Pozornie mogłoby się wydawać ze wszystko jest w porządku ale co w tym anonimowego? No właśnie.
Nikt nie wie ze sikam w majtki. Po prostu.
Jest to niezwykle upokarzające ponieważ nie umiem tego kontrolować. Działa to na zasadzie (chyba) odruchu pawłowa i jest to bardzo dziwne moim zdaniem, ponieważ dzieje się to w momencie kiedy otwieram drzwi od mieszkania.
Zawsze, i tylko wtedy. Gdy tylko przekręcam klucz w zamku, stróżka moczu już spływa mi po nogawce i w takim momencie po prostu chce mi się płakać. Wstyd jest mi powiedzieć o tym komukolwiek a nie mam pojęcia jak sobie z tym poradzić. Przeszukałam cały Internet i nie znalazłam nikogo ze zbliżonym problemem. Czy to siedzi w psychice? A można jednak to problem typowo fizyczny?
Nie mam zielonego pojęcia.
Mam problem na te psychicznym i nie wiem jak sobie z tym poradzić. Mam 25 lat i cholernie boję się śmierci. Zdecydowałam się napisać to wyznanie, bo już nie wiem jak sobie mam z tym radzić. Nie ma dnia żebym się nie bała. Czasami nawet dostaje takiej chwilowej paniki, zaczyna mi strasznie serce bić i płakać mi się chce. Za chwilę przechodzi.
Wiem, że śmierć jest rzeczą naturalną i, że wszyscy będziemy musieli kiedyś umrzeć ale z dnia na dzień z mija psychika jest coraz gorzej. Nie boję się sposobu śmierci tylko samej śmierci ii tego co jest później. Doradźcie mi proszę co mam robić? Jak sobie pomóc? Co wy robicie kiedy o tym myślicie?
W wieku trzynastu lat miałam obsesję.
Obsesję na punkcie bycia idealną dziewczyną.
Nigdy nie byłam dostatecznie szczupła i ładna, by móc nazywać siebie dziewczyną. Uważałam, że dziewczyną jest się jedynie wtedy, kiedy jest się idealnie szczupłym, wysportowanym, gdy nie ma się trądziku i posiada się piękne, ogromne oczy. Wtedy dany osobnik nie musiał wstydzić się swojej płci. Nie spełniałam żadnego z tych kryteriów. Unikałam więc jakiegokolwiek tematu typu ''sprawy kobiece''. Uciekałam z lekcji biologii, nie słuchałam mamy i nauczycielek.
Wolałam mówić o sobie w rodzaju męskim: słowa zakończone na ''am'' były dla mnie obleśne i zarezerwowane tylko dla ładnych koleżanek. Robiłam wszystko, żeby mój głos wydawał się niższy. Ubierałam się jak chłopak.
Nikt nie rozumiał mojego zachowania. Nigdy nikomu też nie powiedziałam o tym, co działo się w moim wnętrzu. Wstydziłam się siebie. Tego, że jestem kobietą.
Anonimowe czytam już od dłuższego czasu. Chciałam podzielić się z wami moją historią.
Mój tata miał zawał i NZK, jedyną osobą, która mogła mu pomóc byłam ja. Bardzo przeżywam chorobę mojego taty i to, że nie jest w pełni sprawny, ale najważniejsze, że jest.
Gorsze jest jednak to, że doskwiera mi straszna samotność. Jestem jeszcze młoda, chodzę do liceum. Z pozoru miła, wesoła dziewczyna, która ma mnóstwo znajomych, ale tylko w szkole - w domu smutna i samotna. Moja niegdyś najlepsza przyjaciółka znalazła sobie nowe koleżanki. Owszem nadal się przyjaźnimy, ale to nie to co kiedyś. Czuję, że nie pasuję do tego nowego grona jej przyjaciół.
Najchętniej to nie ruszałabym się w ogóle z łóżka, ale jedyną rzeczą, a właściwie osobą, która mnie motywuje jest mój kochany tatuś. Naprawdę wszystko jest warte tego, żeby zobaczyć chociaż jeden malutki uśmiech na jego twarzy albo chociaż go przytulić.
Źle przeczytałem nazwisko dziewczyny, z którą się spotykam. Zamiast jej prawdziwego nazwiska, mój chory umysł podpowiedział mi jego odmianę, która chcąc nie chcąc kojarzy się z... klozetem.
Nie potrafię wyrzucić tego obrazu ze swojej pamięci i wziąć ją na poważnie. Zawsze kiedy z nią rozmawiam, mam przed oczami gadający kibelek.
Cieszyłem się, jak mój ostatni dziadek umarł.
Jak miałem więcej niż 5, ale mniej niż 10 lat, dziadek miał wylew i po tym nie był w stanie chodzić, więc resztę życia leżał na łóżku. Mama co tydzień do niego jeździła w odwiedziny (nie dla spadku, dziadek żył do końca życia w nędzy), a moi wspaniali nadopiekuńczy rodzice w dni wolne i wakacje nie chcieli mnie zostawiać w domu samego, więc byłem skazany zawsze tam jechać. Nienawidziłem tego, z dziadkiem nie było o czym rozmawiać i wolałem spędzić ten czas na zabawie z kolegami, niż siedzieć w tym brudnym, śmierdzącym domu.
Jaka to była ulga i radość dla mnie, gdy w końcu zapłakana mama przyjechała ze szpitala (gdyż stan dziadka jakoś tydzień przed śmiercią się pogorszył i go tam zabrali) i powiedziała, że dziadek nie żyje... Oczywiście udawałem, że mi smutno.
Kilka ładnych lat temu, jeszcze jako nastolatka, zostałam zaproszona na randkę przez chłopaka ze szkoły.
Poszliśmy do kawiarni, ja wzięłam kawę i jakąś bezę, a on ciasto z truskawkami.
W pewnym momencie nadział jedną z truskawek na widelec i podstawił mi ją pod nos.
Za Chiny nie zorientowałam się o co mu chodzi i zamiast ją zjeść, powiedziałam "no widzę przecież, że to truskawka, nie musisz tak tego do mnie przysuwać".
Chłopak się speszył, ja nie wiedziałam o co chodzi.
Doszło to do mnie dopiero dziś wieczorem, kiedy opowiedziałam o tym mojej koleżance, a ona uświadomiła mi moją tępotę.
PS Drugiej randki nie było.
Dodaj anonimowe wyznanie
