Myślę że coś jest ze mną nie tak.
Nie odczuwam normalnie emocji. Nie posiadam żadnych traum po wydarzeniach z przeszłości. Dlaczego myślę, że powinnam je mieć? Kilka przykładów.
Gdy miałam 7 lat widziałam mojego sąsiada wiszącego na sznurze w drzwiach. Postanowił się powiesić. Wracałam z zabawy z podwórka. Byłam pierwszym świadkiem zdarzenia. Spokojnie poszłam do mojego mieszkania (drzwi obok) i powiedziałam mamie co zobaczyłam po czym włączyłam telewizję i jak gdyby nigdy nic zjadłam obiad. Nie wpłynęło to na mnie.
Byłam molestowane w wieku 11 lat. Znajomy rodziny. Zdarzyło się to raz. Nie powiedziałam o tym rodzicom, ale gdy on do nas przychodził nie oddalałam się zbytnio od rodziców, chciałam być na widoku, cały czas wbijając w niego wzrok, tak, żeby czuł się niekomfortowo. Po jakimś czasie przestali do nas z żoną przychodzić. Milczenie przerwałam dopiero 2 lata później, gdy dowiedziałam się, że mają adoptować dziecko. Jego żona była bezpłodna. Faktem molestowania nie czuję się jakoś pokrzywdzona.
Mając 16 lat upiłam się i zostałam zgwałcona. Nie było to nic brutalnego. Po prostu znajomy postanowił wykorzystać szansę, że nie kontaktuję. Tym też nie czuję się pokrzywdzona. Częściowo moja wina, upiłam się. Jednak, jak sądzę dla rozrywki, postanowiłam mu zniszczyć psychikę wyrzutami sumienia i szantażami o wyjawieniu prawdy. Odpuściłam gdy trafił do szpitala psychiatrycznego po próbie samobójczej. Też się nie czuję pokrzywdzona, wyrzutów sumienia brak.
W sumie to znalazłoby się tego trochę więcej, ale nie pewnie nie zdawałam sobie sprawy, że byłam w jakimś zagrożeniu i o sprawie zapomniałam. Nigdy wcześniej nie myślałam, że coś jest ze mną nie tak. Później dotarłam tutaj, przeczytałam tyle wyznań o rzeczach, które mnie by nawet nie obeszły, a u innych wywarły traumę, że zaczęłam się zastanawiać czy to ludzie są tak słabi a ja mam tak mocną psychikę, czy jednak mam w sobie coś z psychopaty?
Luuz, zapisałam się już na analizę psychiatryczną. W sumie z ciekawości.
Uwaga - będzie obrzydliwie.
Domowe zacisze, zwykły wieczór. Jedyne, co miałam jeszcze tego dnia do zrobienia, to wzięcie prysznica i pójście spać.
Wchodzę więc pod prysznic i zaczynam się myć, aż tu nagle... Odkryłam, że na mojej prawej... ekhm... "niższej" wardze jest pryszcz. Nie taki normalny pryszcz, tylko ogromny, biały, stożkowaty ropniak. Z racji, że jestem fanką wyciskania takich rzeczy (wiecie, wrastające włoski, podrażnienia po goleniu i takie tam), bardzo się ucieszyłam i od razu zabrałam do roboty. Pryszcz był jednak dosyć niefortunnie umiejscowiony, tak na samym środku wargi, więc niewiele myśląc, złapałam ją miedzy palce i lekko "wykręciłam" w moim kierunku, żeby widzieć, czy aby na pewno robię to dobrze. Szybki, mocny ścisk i...
Potężna porcja ropy wyleciała z ogromną prędkością w powietrze i wylądowała prosto w moim prawym oku.
Jeszcze nigdy w życiu nie czułam takiego zażenowania i obrzydzenia jednocześnie.
W firmie była duża impreza dla pracowników. Jedyna osoba, z którą nawiązałem jakikolwiek kontakt, była 4-letnia córka mojej koleżanki z biura. Zanim wyszły, mała dała mi talerzyki i serwetki z namalowanymi przez nią wesołymi buźkami, żebym "miał jakichś przyjaciół i nie był całkiem sam".
Mój związek dotknął kryzys. Po kilku latach z moim chłopakiem coś się wypaliło, oboje zaczęliśmy się mijać zamiast być ze sobą. Przeszło mi przez głowę, by spotykać się z kimś innym – było już tak źle, że nawet poszłam na jedną randkę.
I wtedy, siedząc z tym obcym człowiekiem przy winie i opowiadając o swoim życiu, złapałam się na czymś. Większość z tych wszystkich śmiesznych i ciekawych w moim mniemaniu historii, którymi chcę dzielić się z innymi, to wspólne wspomnienia – moje i mojego chłopaka.
Poprawka: dziś narzeczonego. Po tamtym, niby niepozornym zdarzeniu, uświadomiłam sobie, jak wielką część mojego życia stanowi mój partner. I że taka więź jest bezcenna.
Poszłam na kompromis, zaczęliśmy pracować nad związkiem i dziś szykujemy się do ślubu. Wiem, że to z nim chcę spędzić resztę mojego życia – i kolekcjonować kolejne piękne wspomnienia.
W swoim życiu miałam wielu partnerów, w tym seksualnych. Z każdym z nich było mi dobrze, nawet bardzo, jednak nigdy nie doszłam - żaden nie doprowadził mnie do tego błogiego stanu. Kilka miesięcy temu padłam ofiarą gwałtu.
To był bardzo straszny i wręcz nie do opisania jak zły moment. Jednak jak się okazało mój oprawca doprowadził mnie do orgazmu. Sprawca się znalazł, odpowiedział przed sądem, a ja byłam na terapii. I szczerze powiedziawszy wraz z najgorszym chwilami z tym draniem cały czas pamiętam to jak wprowadził mnie w ten błogi stan. I w sumie to tyle. Chciałam się z wami tym podzielić.
Jestem osobą wierzącą, ale nigdy nie wtrącam się ludziom w życie. Wszystkich traktuję dobrze i szanuję ich poglądy. Mam wśród znajomych wielu ateistów i osoby o różnej orientacji.
Ze względu na swoje poglądy postanowiłam zamieszkać z chłopakiem dopiero po ślubie. Chodzę do kościoła co tydzień. Mój kolega, który na co dzień wykrzykuje hasła o wolności słowa, najbardziej mnie z tego powodu nęka. Sam denerwuje się, jak starsze babcie krzywią się, gdy widzą go z chłopakiem i walczy o prawa człowieka.
Ja nigdy nie wypowiadałam się krzywdząco na jego temat. Za to on praktycznie codziennie wyśmiewa i krytykuje moje postanowienia, choć się z nimi nie afiszuję.
Nie jest to pojedyncza osoba, ciągle słyszę takie komentarze.
Możecie mnie już krytykować, ja uważam, że należy traktować innych tak, jak samemu chciałoby się być traktowanym.
Nienawidzę świąt. Z niczym miłym mi się nie kojarzą. Odkąd pamiętam w święta zawsze był alkohol, przemoc. Ojciec zawsze wtedy pił i bił nas. Zawsze kończyło się to wizytą policji. Święta kojarzą mi się tylko ze strachem, niepokojem, bólem.
Z jednej strony nienawidzę świąt, a z drugiej chciałabym kiedyś mieć takie prawdziwe święta, takie jak mają inni, takie jak z obrazka...
Wraz z mężem stwierdziliśmy, że już mądrzejsi nie będziemy i bardziej dojrzali i że to mimo wszystko najlepszy moment na potomka.
Nasza mądrość nam podopowiadała, że to nie może być takie skomplikowane i po prostu codziennie zachowywaliśmy się jak niewyżyte króliki. Ale ciąży brak. Po 3 miesiącach, gdy już przerobiliśmy całą Kamasutrę i wszystkie genialne pomysły z internetu, poszliśmy do lekarza. Badania mówiły, że wszystko OK i że to może być psychika.
Dostaliśmy coś, co ma ułatwić zajście i do roboty. Minęło kolejnych 5 miesięcy, a ciąży brak. Lekko już zmartwieni i smutni pojechaliśmy na święta do rodziny. Przy okazji czerwonego grzanego wina rozkleiłam się i wygadałam się mojej babci.
Babulka sędziwa, wstała i gdzieś poszła, łupiąc kulą o podłogę. Wróciła ze słoikiem z jakimś suszonym czymś. Wyjaśniła jak to pić i kiedy i dodatkowo po każdej "robocie" poduszka pod tyłek i leżeć na wznak.
3 miesiące później byłam w ciąży. Babcia wiedziała jako pierwsza.
Zapytałam co to było? Bo to jakiś może przełom w leczeniu takich przypadków...
Babcia na mnie popatrzyła i mówi, że wymieszała zwykła herbatę ze wszystkimi herbatkami ziołowymi, jakie miała w szafce. Poduszka, jak stwierdziła, ułatwiała "robotę", ale nie wie, czy coś dała... Patrzę na nią, oczy mam jak 5 zł, a ona, że to wszystko było w mojej głowie i że to jest efekt placebo i słyszała o tym w TV.
Synek ma na imię Aleksander, po ojcu babci. ;)
Taka historia, o.
W ogóle nie umiem liczyć. Nie widzę liczb. Jak mam obliczyć jakiekolwiek równanie, skoro muszę się zastanowić która cyfra jest większa od której? Nie zawsze do mnie dociera że 5 jest mniejsza niż 6.
Równania wykonuję na kalkulatorze ze sprawdzeniem wyniku kilka razy. Także takie w stylu 6x7.
Mam tytuł inżyniera.
Od najmłodszych lat czułam, że nie przywiązuję się zbytnio do ludzi. Miałam kilku przyjaciół, którzy byli mi bliscy, ale ostatecznie mam jednego. Nie jestem typem człowieka, lubiącego imprezy, a imprezy na jakichkolwiek byłam to bal gimnazjalny, który przesiedziałam na korytarzu z nosem w telefonie i dwie imprezy urodzinowe z okazji 18-stek koleżanek z klasy, które też przesiedziałam przy barze, pijąc Pinacoladę czy Sex on the Beach.
Obecnie w klasie maturalnej większość myśli o studniówce, tylko nie ja. Jako jedyna z całej 32-osobowej klasy zrezygnowałam ze studniówki, co jak zwykle zaowocowało pytaniami, dlaczego nie idę, czy zostałam zaproszona do kogoś, etc.
Mój problem jednak leży w naturze mojej rodziny. Moja siostra jak i mama poczuły się w obowiązku przygotowania mnie na ten wielki dzień jak i do wydania pewnych sum pieniędzy na to wielkie wydarzenie. Już jakiś czas temu zaczęłam mówić, że nie chce w tym brać udziału, co spotkało się ze sprzeciwem ze strony mamy. Teraz trochę się boję, jak wszyscy zareagują dobry miesiąc przed studniówką, gdy powiem im, że zrezygnowałam.
Dodaj anonimowe wyznanie
