Pracuję w biurze wraz z kilkunastoma osobami. Jest normalny dzień, jak to w korpo. Góra papierów i milion telefonów. Nie byłoby nic w tym dziwnego, gdyby nie pewna dziewoja.
Od roku pracuje u nas typowa blondynka. Ma już na koncie kilka dziwnych akcji, ale dzisiejsza przebija wszystko.
Siedząc przy swoim biurku, mam zaszczyt widzieć jej monitor i w sumie wszystko co pisze. Dostała dzisiaj za zadanie napisać życzenia świąteczne na stronę - nic prostszego!
Ale nie dla niej. Patrzę, co ona robi: napisała tekst, wrzuciła jakąś grafikę i jedyne co jej zostało, to marginesy. Jako że nasza strona ma określone wymogi i czcionkę, blondi stara się do niej zastosować.
I tu nadchodzi czas na kulminację wyznania. Dziewoja marginesy wyznacza... od linijki. Normalnie przykłada 30-centymetrową linijkę do monitora i sprawdza ile cm ma margines i jak to na blondi przystało, przesuwa całe linijki spacją.
Poplułam się z wrażenia. :D
Idą święta, piosenki świąteczne lecą już w radiu i ta jedna, która sprawia, że dla mnie ten czas jest nadzwyczaj magiczny...
Wiadomo jako dziecko odkrywałam prezenty pod choinką, radość z podarunków i to, że Mikołaj był również u cioci, dziadków czy nawet sąsiadki. Parę lat później żadnego prezentu pod choinką, stara sztuczna choinka z równie starymi ozdobami. Jedyny żywiciel rodziny stracił pracę, drugie z rodziców niepełnosprawne z niską rentą. Wtedy nie cieszyło mnie to, że chociaż mamy co zjeść w wigilię. Kolejne święta już nieco odkuci, za swoje zaskórniaki porobione skromne prezenty. Radość z dawania okazała się większa niż ta wcześniejsza z brania, gdy brat i rodzice odkrywali co dostali mimo, że dla mnie dalej nic nie było pod świątecznym drzewkiem.
Dziś mam już swoją rodzinę, co roku pachnącą żywą choinkę, uwielbiam ozdoby świąteczne aczkolwiek nie przesadzam ze strojeniem domu niczym z amerykańskich filmów, prezenty dla bliskich szykowane ze starannością, aby każdy dostał dopasowany podarunek, a kolacja wigilijna jest wynikiem pracy tylko własnych rąk. Wspomnienia bolą, gdy jednego roku przestałam być dzieckiem, ale w wyniku tego szybciej doceniłam drugą stronę magii świąt, a okres przedświąteczny to czas wspierania tych, którzy nie mają tak kolorowo jak ja... A piosenka? "Kto wie czy za rogiem nie stoi anioł z Bogiem..."
Podobnie, jak wiele innych rodzin, również moją mocno dotknęła wojenna zawierucha. Części krewnych nie odnaleziono do dzisiaj, niektórzy osiedli na Bliskim Wschodzie... Ale również w Polsce miała miejsce niesamowita. Historię usłyszałam od babci, która ma niemal sto lat, więc coś mogło jej się pomieszać, ale szczerze wątpię w to, żeby była całkowicie zmyślona.
Rok 1945, pradziadkowie od strony mamy przenosili się na Ziemie Odzyskane. Podczas podróży trafili na pewną kobietę, która przedstawia się jako Kowalska. Nie podała prawdziwego, ponieważ - jak sama mówi - jest bliską krewną polskiego konspiratora na wysokim szczeblu, i gdyby została odnaleziona, to by skończyło się to jej śmiercią, pytanie, czy po długim przesłuchaniu, czy od razu. Nie wzbudziła zaufania dziadków - nie wiadomo, kim naprawdę jest, czy to nie jakaś prowokacja... Jednak pomogła im wiele razy podczas podróży, choćby zajmując się ich najmłodszym dzieckiem, które miało kilka miesięcy.
Stopniowo zaprzyjaźnili się, aż w końcu podjęli decyzję o przekazaniu jej tożsamości. Na krótko przed wyjazdem zmarła siostra dziadka, bodajże na zapalenie płuc. Pogrzeb się odbył, ale w całym zamieszaniu związanym z przenosinami nie oddano dokumentów zmarłej. W miarę podobna do "Kowalskiej", młodsza o 2-3 lata, nauczyła się historii rodziny i od tamtej pory nazywała się już inaczej. Temat siłą rzeczy stał się tabu, tak bardzo, że młodsze pokolenia, w tym ja, dowiedziały się o tym dopiero, gdy umarła.
Chcieliśmy czegoś dowiedzieć się więcej, ale z racji bardzo skąpych informacji niestety niczego nie znaleźliśmy. Zastanawiamy się, czy nie była tak naprawdę kimś innym, a historię wymyśliła, żeby się ukryć, a z tożsamością niezwykle jej się poszczęściło. Nawet jeśli, to wszyscy, który brali w tym udział z mojej rodziny albo umarli śmiercią naturalną, dożywając później starości, albo wciąż żyją.
Mój brat to skończony taboret i upośledzony emocjonalnie egoista.
Wysłał mi takiego mema z Homerem, który mówił o stanach lękowych, skrywaniu depresji i myślach samobójczych. Zapytałam, czy coś się stało. Przestał mi odpisywać, ja mu wysłałam już z milion wiadomości, dzwoniłam i pisałam SMS-y. Napisałam do jego drugiej połówki, czy ma go gdzieś obok i czy coś się stało, dostałam odpowiedź, że ona jest u rodziców, a mój brat na uczelni. Ze łzami w oczach zaczęłam szukać pociągu do miasta, w którym ten mieszka, planując ucieczkę z pracy.
Braciszek do mnie nagle oddzwonił, że przecież przesadzam, a to tylko taki śmieszny mem i oni na roku strasznie się z tego śmieją.
A teraz kontekst:
Mój brat jest po kilku próbach samobójczych. Ja nic nie wiedziałam, bo w tamtym okresie bardzo mnie od siebie odpychał, a dowiedziałam się, bo rodzice zmusili go, by wyznał mi prawdę, gdy go wysyłali z bezsilności w święta do psychiatryka, żebym chociaż wiedziała dlaczego.
Wszyscy byli wtedy z oczywistych względów zaaferowani bratem, ja jednak do tej pory nie mogę sobie wybaczyć, że robił to obok mnie, a ja nic nie zauważyłam i tak zwyczajnie "dałam mu spokój".
W tamtej chwili serce mi niemal stanęło, bałam się, że tym razem ktoś może nie zdążyć, że ja nie zdążę...
Siedziałam w pracy i zaczęłam płakać, nie mogąc się uspokoić, bo ta trauma do mnie w jednym momencie wróciła, a dla mojego tępego braciszka to był przecież tylko żart...
Skomentował, że to było przecież osiem lat temu, tylko że on do tej pory regularnie uczęszcza na terapię.
A jeśli kiedyś to nie będzie żart, a ja tego znów nie zauważę?
No skończony taboret.
Od 7 lat jestem w stałej relacji z człowiekiem, który idzie ze mną przez życie. Mieszkamy razem, sypiamy, kochamy się ponad wszystko, jednak nie jesteśmy narzeczeństwem.
Zdarza mi się dostawać dowody zdrady ze strony tego mężczyzny, tak samo on otrzymuje dowody mojej zdrady. Mamy pojedynczych wspólnych znajomych, bo zazwyczaj moje koleżanki uważają go za ch*ja, a jego koledzy mnie - za dz*wkę.
Nie mamy ochoty każdemu z osobna tłumaczyć, że między nami nigdy do żadnej zdrady nie doszło.
Poznaliśmy się na imprezie pomaturalnej u wspólnej koleżanki. Od razu zaczęliśmy wymieniać wiadomości. Żadne z nas nie miało nikogo na stałe, oboje preferowaliśmy relacje "na jedną noc" (oczywiście bezpieczne i nie bez wcześniejszej dłuższej interakcji z drugą osobą - kilka tygodni znajomości wystarczy). Szybko się do siebie zbliżyliśmy, jednak nie ciągnęło nas do seksu ze sobą. Po trzech latach okazało się, że oboje jesteśmy w sobie zakochani - mimo setek kilometrów, które nas podzieliły i dalszego ciągnięcia znajomości na jedną noc.
Mieliśmy po 21 lat, gdy rzucił studia i przeprowadził się do miasta, w którym studiowałam ja. Zamieszkaliśmy razem, zapatrzeni w siebie i niesamowicie szczęśliwi. On dostał się na inny kierunek, który równie bardzo go zainteresował i pozwolił nam na wspólne życie.
Sęk w tym, że żadne z nas nie chce być w związku - a na pewno nie w takim, jaki sobie wyobraża większość ludzi. Kochamy się i jesteśmy sobie oddani, mamy dobry kontakt i życie łóżkowe na bardzo dobrym poziomie, jednak nie zrezygnowaliśmy z poprzedniego trybu życia. Lubimy wyjść razem na imprezę i wpaść do sąsiednich pokoi hotelowych - każde z kimś innym. Nie zdradzamy się - w związku nie jesteśmy. Zaakceptowaliśmy fakt, że inni ludzie podobają nam się przez chwilę, a my sobie - cały czas.
Każdej osobie, z którą zaczynamy "świrować", od razu mówimy, że mogą liczyć tylko i wyłącznie na przygodny seks. Rzadko śpimy z tą samą osobą dwa razy. Średnio co 3 miesiące "skaczemy w bok".
Umowa jest prosta - uczuciem darzymy tylko siebie nawzajem i nie zapraszamy kochanków do wspólnego mieszkania.
Rodzina dalej nie potrafi pogodzić się z tym, że za niego nie wyjdę, bo oboje nie widzimy sensu w nadawaniu relacjom tytułu. Moje koleżanki i jego koledzy nie umieją pojąć, jak można "być z kimś" i "zdradzać go na prawo i lewo".
Po studiach przeprowadziliśmy się do stolicy i od tamtej pory tryb naszego życia się nie zmienia.
Dlaczego mamy podporządkować się normom społecznym, skoro żadnemu z nas to nie pasuje i oboje byśmy się udusili w typowo definiowanym związku?
Może nie do końca anonimowe, aczkolwiek zaczynają mnie drażnić usilne próby upchnięcia mnie i mojego ukochanego w ramy czegoś, co definitywnie nas nie pomieści.
Miałam wtedy 5 lat.
Któregoś dnia podeszłam do mojej mamy i powiedziałam, że bardzo się cieszę, bo śniło mi się, że będę mieć braciszka. Mama mnie wyśmiała.
Kilka dni po tym incydencie poszła do lekarza, gdzie okazało się, że jest w ciąży.
A po kilku miesiącach przyszedł na świat mój Kochany Braciszek 😊
Jestem w szczęśliwym związku z facetem którego kocham. Mam też chorowitego psa. Ostatnio uświadomiłam sobie, że podnieca mnie mój weterynarz. Gość absolutnie nie w moim typie, ale opowiada w tak ciekawy sposób, że jaram się na każdej wizycie. Strasznie mi wstyd.
Tak szczerze, i krótko.
Smuci mnie to, że moja mama lepiej traktuje mojego psa niż mnie.
Codziennie go przytula, mówi nawet "ale ty fajny jesteś".
A ja codziennie słyszę: "jesteś do niczego".
Dzięki, mamo.
Raz do roku brzydzę się sama sobą.
Jak każda osoba, lubię sobie od czasu do czasu wejść na stronę typu tube... Normalna sprawa. Czasem trzeba sobie ulżyć.
Jednak od najmłodszych lat, od kiedy mam swobodny dostęp od internetu, raz na jakiś czas czuję pewną potrzebę. Wiem, uznacie mnie za osobę chorą, ohydną, obrzydliwą, sama o sobie tak myślę po "akcie".
Czasem czuję potrzebę obejrzenia filmu, na którym kobieta odbywa stosunek ze zwierzęciem. Przez chwilę czuję ekscytację, chwilę mnie to podnieca, jednak po mniej niż minucie wyłączam film, jest mi wstyd, czuję się źle sama ze sobą, a nawet mam ochotę zwymiotować.
Obrzydza mnie to samą, jednak jakoś nie potrafię nad tym zapanować, potrzeba jest zbyt duża. Brzydzę się sama sobą. Ale tylko raz do roku...
Kilkanaście lat temu, gdy miałam około 14 lat, moi rodzice za wszelką cenę próbowali dalej wmawiać mi, że Mikołaj istnieje.
Podczas Wigilii mój tata "poszedł za potrzebą". Tak naprawdę wyszedł na dwór i w wielkich drewnianych butach skakał po śniegu, robiąc "ślady Mikołaja", w międzyczasie plując pogryzioną marchewką na śnieg.
Jak się o tym dowiedziałam?
Gdy przyjechało pogotowie.
Okazało się, że mój tata robiąc swoje akrobację w drewnianych butach przewrócił się o psią kupę i wpadł do dziury wykonanej przez naszego owczarka. Całe ferie zimowe spędziłam odwiedzając połamanego tatę w szpitalu.
Wesołych świąt, anonimowi!
Dodaj anonimowe wyznanie
