Krótka historia o tym, jak psiak uratował mnie i moją codzienność.
Kiedy rozlazł mi się związek byłam załamana. W końcu zauważyłam to, co mówili byli znajomi - toksyczna relacja. Dla drugiej połówki zostawiłam wszystko co miałam, od pasji aż po rodzinę. Stąd zostałam sama i to nie jest synonim słowa singiel. Wszelkie relacje przyjacielskie czy koleżeńskie się potraciły, a jedyna część rodziny dalej mająca ze mną kontakt to rodzice. Oczywiście poza wyniszczającym mnie smutkiem, w którym ugrzęzłam na dobre pół roku, towarzyszyła mi samotność. Ludzie z pracy nie chcieli chodzić ze mną na kawę, a wbijać do barów czy rzucić się w wir wycieczkowania to opcje, na które nie miałam nastrojów.
W pewnym momencie mojego życia stwierdziłam, że wezmę psa do domu. Że to jedyny powód, dla którego wyjdę na dwór poza chodzeniem do pracy, że to jedyny powód, dla którego będę się szczerze uśmiechać. I wiecie co, wzięłam sobie psiaka. I choć paskudnie czułam się, traktując go jak poduszkę na moje łzy - poczułam, że to była dobra decyzja już od momentu zobaczenia psiny.
Odkąd zaczęłam częściej wychodzić, spotykam wiele osób, choć mieszkam w małej mieścinie. Zawsze znajdzie się ktoś do pogadania, szczególnie ten, kto też wyprowadza swojego podopiecznego. Nawet poznałam pewnego pana, którego określić można mianem "żulik mieszkający" i za każdym razem przeprowadzamy głębokie rozmowy o życiu, bo to całkiem w porządku człowieczek.
Dodatkowo więcej się cieszę, w końcu mogę się wybawić niemal jak dziecko z dzieckiem - bo psiaka mam żywiołowego i wygłupy to jego drugie imię. Wita mnie serdecznie, za każdym razem zachęca do kontaktu z nim, ciągle czymś zaskakuje - nie ma w domu ani nudno, ani szaro.
Po pracy zamiast siadać do laptopa i grać, zajmuję się psem, wynagradzam długą nieobecność, jedziemy na krótkie wycieczki do pobliskich parków miejskich lub na wybiegi na bezpieczną przestrzeń.
W tym wszystkim zapomniałam, kim była moja druga połówka i co wyrządziła w moim życiu. Zapomniałam, co ja wyrządziłam i jej, i swoim przyjaciołom. Z rodziną zaczęłam odzyskiwać kontakt - przez psa, bo wszyscy okazało się iż są zauroczeni w tym stworzeniu. Wiele stało się "przez psa", co śmiało mogę przekręcić na "dzięki psu".
Obecnie nie mogę być bardziej zadowolona. Nawet mam siłę na naukę, na robienie kursów - i być może za niedługo wstąpię na lepsze stanowisko.
Dziękuję ci, psiaku.
Jakiś czas temu miałam finał olimpiady z fizyki. Kułam do tego dniami i nocami. Strasznie no zależało, chciałam mieć laureata albo finalistę. Jestem generalnie bardzo zawziętym typem osoby.
W dzień olimpiady obudziłam się 2 godziny po odjeździe pociągu. Okazało się, że babcia, z którą niestety mieszkam, wyłączyła mi budzik, bo uważa, że "takie, co to za bardzo wyskakują z tą nauką, to mają pstro w głowie i nigdy sobie chłopa nie znajdą". Tak, moja babcia wyłączyła ten cholerny budzik, bo uznała, że zbyt dużo się uczę, a od nauki są przecież chłopcy.
Patrzyłam na zadania z tej olimpiady, rozwiązałabym na ok. 80%.
Cierpię na depresję. Aby się wewnętrznie podbudować, często piszę do możliwie jak największej liczby znajomych coś w stylu "hej, jak leci?" i tego typu bzdury. Co dalej? Wyłączam internet na dobrych parę godzin. Później włączam go z powrotem i mam mega niespodziankę, kiedy widzę ile osób do mnie "napisało", ilu ludzi się mną interesuje.
Tak, wiem, że w ten sposób oszukuję samą siebie. Jestem dorosła. I marzę o tym, żeby choć raz ktoś sam z siebie zajął mój czas. Samotność to najgorsza rzecz, jaka może się człowiekowi przytrafić - wierzcie mi.
Kiedy byłem w podstawówce, spotkała mnie naprawdę dziwna sytuacja.
Początek dnia, jako pierwsze mieliśmy zajęcia z wychowania fizycznego. Dziewczyny ćwiczyły na innej sali.
W pewnym momencie wbiega któryś z nauczycieli i mówi, że ktoś zadzwonił, że w szkole znajduje się bomba. Nauczyciel zareagował poprawnie i kazał nam się ubrać i natychmiast wyjść z budynku.
Kiedy czekaliśmy na przyjazd służb na ulicy przed budynkiem zauważyłem, że nie ma dziewczyn z naszej klasy. Zaproponowałem więc nauczycielowi, że wejdę ponownie na teren szkoły i pójdę na salę gdzie ćwiczyły dziewczyny i poinformuję je o zaistniałej sytuacji. Nauczyciel zgodził się!
Teraz wyobraźcie sobie ucznia w pełnym ubraniu (nawet w kurtce ), który wykłóca się z nauczycielką od wf-u, która nie chciała uwierzyć w moje słowa. Po pewnym czasie kobieta zrezygnowała i kazała dziewczynom pójść do szatni, zmienić ubrania i wyjść poza teren szkoły.
Oczywiście okazało się, że żadnej bomby nie ma. Śmieszek, który był uczniem owej szkoły, został odkryty i szczerze mówiąc nie pamiętam jaką karę poniósł. Jednak z perspektywy czasu (a było to ok. 20 lat temu) dziwi mnie to, że nauczyciel zgodził się na moją propozycje i pozwolił mi wejść ponownie na teren szkoły mimo zagrożenia.
Jestem egzaminatorem WORD-u. Mam przy tym najniższą zdawalność z całego mojego ośrodka, chociaż chyba najbardziej przymykam oko na drobne błędy. Dlaczego?
Dlatego, że chcę wypuszczać na ulice kierowców, a nie pipy. Mam jednocześnie wrażenie, że większość moich kolegów robi dokładnie odwrotnie.
Oprócz bycia egzaminatorem, jestem też, naturalnie, kierowcą i poruszam się po ulicach prywatnie. Nic nie denerwuje mnie bardziej niż ludzie, którzy nie potrafią skręcić bez całkowitego zatrzymania się (i zatamowania na moment całego ruchu) i później powolnego toczenia w kierunku skrętu. Może tylko ci, którzy wyjeżdżają z podporządkowanej, niby wcale nie wymuszając, bo zbliżające się auta na głównej jeszcze daleko… Wydawałoby się. Bo po takim wyjechaniu rzeczone auto rozpędza się na tyle wolno, że auto na głównej musi iść po heblach… Czyli w sumie wymuszenie jednak było. I co? Bezpiecznie, bo wolno? A, są jeszcze ci, którzy jadą lewym pasem daleko poniżej dopuszczalnej i są wyprzedzani przez co mniej cierpliwych prawym (znów zagrożenie).
Jeśli ktoś wywija mi takie cyrki w samochodzie na egzaminie albo jeździ po mieście nie prędzej niż 30 na godzinę, bo przecież bezpieczniej, znajdę zawsze coś (to wcale nie jest takie trudne, dużo jest różnych kruczków), aby go upieprzyć.
Uważam, że to oni nie powinni dostawać prawka, nie ci, którzy przypadkowo przejadą podwójną ciągłą czy coś w ten deseń. Jednocześnie zdaję sobie sprawę z tego, że instruktorzy nie uczą młodych jeździć, a jedynie zdać egzamin - więc choćby tego, by każdy manewr wykonywać z ostrożnością. Ostrożność - oczywiście. Nikt nie pochwala wchodzenia w zakręt z pełną prędkością. Ale na litość ludzką, da się skręcić bez tamowania całego ruchu na ruchliwej ulicy.
Szkoda, że moi koledzy mają dokładnie odwrotne odczucia i hołdują temu rzekomemu bezpieczeństwu. Tylko kursanci - nie wiecie nigdy, na jakiego egzaminatora traficie. Więc może próbujcie uczyć się po prostu jeździć, a nie zdać egzamin? I płynnie (powtórzę raz jeszcze: nie mówię, że ma być szybko i brawurowo!), i bez błędów.
Sorry, musiałem się wygadać.
Mój tata ma osobliwą przypadłość, nie wiem, czy można nazwać go już zakupoholikiem, czy to po prostu niekontrolowane hobby, jednak w naszym domu od czasu do czasu znajdują się nowe tak zwane "pochuje", jak zwykłyśmy je z mamą nazywać. Otóż tata lubuje się w kupowaniu wszelakiej maści gadżetów, takich typowych chińskich wynalazków, w stylu "paczaj, co znalazłem na Alibabie". Do tego nigdy nie kończy się na jednej sztuce, zazwyczaj kupuje kilka "na zapas". Rzeczy te oczywiście są nam równie użyteczne, co i niezbędne do życia, dlatego pokupowane skrzętnie chowa w najróżniejszych zakamarkach w domu, po czym zwyczajnie o nich zapomina.
Raz na jakiś czas z mamą natrafiamy na skrytki pełne takich pochujowych skarbów. Jakiś czas temu wpadłam na pomysł, żeby zebrać taki składzik i wysłać na licytację na bazarek na rzecz bezdomnych zwierząt. Jak wymyśliłam, tak też zrobiłyśmy, ku naszemu zdziwieniu pierwsza paczka okazała się ważyć 46 kg (!), a końca pochujów nie było widać! Pani z fundacji, do której wysłałam paczkę nie kryła zdziwienia, gdy otworzyła paczkę i zaczęła przeglądać coraz bardziej wymyślne gadżety, o niektóre musiała mnie pytać do czego w ogóle służą (nie zawsze byłam w stanie udzielić jej konkretnej odpowiedzi).
Tym sposobem pierwsza paczka zarobiła dla zwierzaków naprawdę konkretną sumkę. Kolejne kompletujemy i co jakiś czas podsyłam fundacji.
Tata póki co nie zauważył braków w swoich bezcennych pochujach...
Rzadko kiedy pamiętam cokolwiek ze swoich snów. W zasadzie to działo się ledwo kilka razy - z czego większość to były regularnie powtarzające się koszmarki.
Problem tkwi w tych snach, których nie pamiętam. Ponoć są bardzo żywe i hm, emocjonujące. A najczęstszym ich motywem jest seks. I zdrada.
Pewnie nie przejmowałabym się tym, gdyby nie reakcja partnera, który nie raz musiał wysłuchiwać moich nocnych jęków do obcych mężczyzn, wyznań miłości i bełkotliwych tekstów o tym, że mój chłopak się nie dowie, więc hej, bierz mnie!
Dochodzą do tego ręko i nogoczyny, kiedy coś mi w trakcie snu nie odpowiada. Często nie może nawet mnie dotknąć w nocy ani zmienić pozycji, kiedy śpimy wtuleni, bo zaraz posądzam go o gwałt, napastowanie, wyrywam się i twierdzę, że go nienawidzę, że jest zerem + dochodzi do tego sporo innych określeń. Nie raz kończył pokiereszowany.
Nie mam pojęcia, skąd to się u mnie bierze. Nigdy go nie zdradziłam, nie mam do tego ciągoty. Nie boję się też zdrady z jego strony, ale coś jednak siedzi mi we łbie, skoro ta sytuacja z drobnymi przerwami trwa już prawie rok.
Najbardziej dobija mnie fakt, że po niektórych incydentach chodzi struty cały dzień, niby bez powodu. Często się tego wypiera, ale wiem, że to dźga go w czuły punkt.
Zanim dodam gdziekolwiek zdjęcie z moją przyjaciółką, która jest ode mnie o wiele chudsza, pogrubiam ją w programie graficznym. Sprawia mi to radość i satysfakcję.
Miałam w szkole koleżankę. To było już naprawdę wiele lat temu. Nie była ładna i nikt jej nie lubił. Naprawdę była dziwna, mimo to szkoda, że skończyła jak skończyła.
Miała takich zaściankowych, niewykształconych rodziców, którzy na nic jej nie pozwalali i mieli zawsze podejście "nie znam się, to się wypowiem". Moi rodzice czasem wracali zażenowani ich poziomem na wywiadówkach.
Ta koleżanka bardzo lubiła spędzać czas przed komputerem - wiadomo, nie miała znajomych, nigdzie nie wychodziła i bała się ludzi, więc bardzo dużo grała w różne gierki. W którymś momencie odkryła gry mmo rpg. Wydaje mi się, że chyba dzięki temu czuła się w jakiś sposób lepiej i spędzała przy grach jeszcze więcej czasu.
Jej rodzice nie znali się na komputerach - dla nich to były tylko takie zwykłe gry i denerwowali się, że ona nie chce ich zapauzować. Kompletnie nie rozumieli, że ona gra przez internet z prawdziwymi osobami i wmawiali jej, że te postacie na ekranie to nie są prawdziwi ludzie.
W klasie zachowywała się jeszcze dziwniej, chodziła smutna i wiele osób coraz bardziej się nad nią znęcało. Któregoś dnia pod wpływem szyderstw dostała jakiegoś ataku paniki i trafiła do pedagoga z załamaniem nerwowym. Wiadomo, klasa w śmiech i ogólnie ubaw.
W następnych dniach nie przyszła do szkoły. Nauczycielka powiadomiła nas, że dziewczyna popełniła samobójstwo, a potem okazało się, że jej rodzice byli skłonni wysłać ją do psychiatry, bo przeszkadzało im, że ich córka cały czas gada do komputera (rozmawiała z ludźmi na słuchawkach) i ją tym nastraszyli.
Po tylu latach czuję frustrację na tych ludzi - zarówno jej rodziców, jak i na klasę, która też się przysłużyła i widzę, jakie to było słabe.
Mam tak spaczone podejście do seksu, że za nic w świecie nie chciałabym mieć synka, bo boję się, że będę go w przyszłości molestować. Nikt o tym nie wie. Staramy się o dziecko z partnerem. Wstydzę się nawet pójść do specjalisty.
Dodaj anonimowe wyznanie
