#GztxZ

Gdzieś tak do piątego roku życia byłam upośledzonym dzieckiem. Ciekawe jak długo by to trwało, gdyby któraś pani doktor, badając zwykłe przeziębienie czy inny zwichnięty palec, nie zauważyła, że wcale nie jestem opóźniona w rozwoju, tylko prawie ślepa. Do tej pory zastanawiam się, jak to możliwe, że tak długo nikt się nie domyślił.
Potem rodzice kupili mi wypasione okulary i nagle magicznie wyzdrowiałam.
Komentarze (17)

#rIuLw

Mój syn po wielu latach samotności znalazł sobie chłopaka, więc ja, cała uradowana, zaprosiłam go i rzeczonego chłopaka na obiad.
Wszystko ładnie, pięknie - wysprzątałam dom, zrobiłam swoje popisowe danie i idealnie o umówionej godzinie poszłam otworzyć drzwi.
W ten sposób dowiedziałam się, że chłopakiem mojego syna jest mój ginekolog.
Komentarze (30)

#4N8P2

To było w podstawówce, dokładniej klasy 1-3. Po lekcjach każdy poszedł do szatni, by się przebrać. Ja natomiast zapomniałam zabrać z sali piórnika, więc się po niego wróciłam. Klasa była pusta, ale w momencie, gdy już miałam wychodzić, weszła moja nauczycielka. Zaczęła na mnie krzyczeć - co ja tam robię, że pewnie coś chcę zniszczyć. Jak powiedziałam, że chodzi mi tylko o piórnik, to mnie oskarżyła o kłamstwo i wypchnęła z sali. Dodam, że byłam uczennicą dobrą, aczkolwiek ona mnie nie znosiła, gdyż byłam zbyt dziecinna według niej.

Na drugi dzień mieliśmy mieć sprawdzian z matematyki. Nauczycielka weszła do sali, lekcja się zaczęła. Siedziałam w pierwszej ławce. Wychowawczyni nie mogła odnaleźć tych sprawdzianów i przy całej klasie oskarżyła mnie o kradzież. Kazała mi wstać i zaczęła mną potrząsać, abym się przyznała. Zalałam się łzami, a ta wciąż zarzucała mi kłamstwo. Musiałam stać na środku sali, a ta znów zaczęła szukać.
Okazało się, że przełożyła sprawdziany do innej szuflady.

Pozwoliła mi usiąść, ale "przepraszam" nigdy nie usłyszałam. A to tylko jedna z wielu akcji tej nauczycielki...
Komentarze (20)

#RHYel

Wiecie jaki mam problem?

Jestem wzrokowcem. Najszybciej pochłaniam wiedzę po prostu patrząc, czytając, oglądając. Od najmłodszych lat zaczytywałam się w różnych książkach i czasopismach, dzięki czemu posiadam teraz całkiem bogaty zasób słownictwa oraz nigdy nie miałam większych problemów z ortografią czy interpunkcją. Po prostu wiem, gdzie postawić przecinek, jakie "ó" zapisać w danym wyrazie i tak dalej. To wszystko jest wyryte gdzieś głęboko w mojej pamięci i nigdy nie musiałam się nad tym jakoś specjalnie zastanawiać.

Gdzie w tym wszystkim leży mój problem, zapytacie? Ano w tym, że w dobie wszechobecnego internetu nastała dziwna moda na celowe popełnianie błędów i przekręcanie słów, mające szkalować internetowe wypowiedzi osób niewykształconych lub chorych, które pierwotnie te błędy popełniły. Najgorsze jest to, że po przejrzeniu "x" stron i komentarzy, w których zamiast "matka" napisane jest "madka" czy "spuczucia" zamiast "współczucia", mój mózg dosłownie głupieje, wręcz czuję, jak spada moje IQ. Później zaczynam mieć wątpliwości, jak dane słowo poprawnie zapisać, bo moja pamięć wzrokowa odnotowuje sprzeczne dane.

Wiem, że niektórych może bawi takie wytykanie błędów poprzez powielanie ich w dziesiątkach komentarzy, ale ja jestem dorosłą osobą i zaczynam mieć z tym problem. Pomyślcie, jaki to może mieć wpływ na korzystające z internetu dzieci, które dopiero przyswajają wiedzę o ortografii i gramatyce. Jeśli zakodują w głowie tyle niepoprawnych słów, to już przestanie być śmieszne, a stanie się tragiczne w skutkach.
Komentarze (58)

#Jvjrk

Wczoraj poszłam na obiad z moją na przyjaciółką, którą od dłuższego czasu usiłuję namówić do odstawienia mediów społecznościowych. Kiedy czekaliśmy na posiłek, Agata cały czas gapiła się w telefon, co trochę mnie zdenerwowało, jednak postanowiłam wstrzymać się z moja przemową aż do deseru.

Podczas jedzenia zupy zadławiłam się grzanką. Zaczęłam się dusić, kaszląc i błagając w duszy o najmniejszy łyk powietrza. Agata przestała się tępo gapić w telefon i… uśmiechnięta od ucha do ucha skierowała obiektyw kamery na mnie, aby nagrać „śmieszny filmik”. Pewnie bym teraz leżała już w trumnie, gdyby nie przytomny kelner, który chwycił mnie od tyłu i przycisnąwszy parę razy sprawił, że wyplułam z tchawicy grzankę. Kiedy ciężko sapiąc odzyskiwałam przytomność, Agata jak gdyby nigdy nic wrzucała nagranie na Facebooka…

Rozmowy z nią nie przeprowadziłam. Uznałam, że szkoda mi na to energii. Czas znaleźć nową przyjaciółkę.
Komentarze (15)

#2ppZF

O problemach psychicznych z trochę innej perspektywy słów kilka.

Pierwsze oznaki, że coś jest jednak nie tak, zauważyłam w okolicach 16 urodzin. Zdecydowanie za mocno przeżywałam posiadanie jakichkolwiek relacji z kimkolwiek. Chciałam, żeby wszyscy mnie lubili. By każda osoba, którą spotkam, przy każdej chęci wyjścia na miasto najpierw dzwoniła do mnie. Przestała mi wystarczać grupka znajomych, z którą się trzymałam - kiedy któreś z nich umówiłoby się z kimś innym beze mnie, świrowałabym. Ale ja zaczęłam chcieć więcej i więcej - zazdrość, złość o to, że osoby, których nawet nie lubię, nie zapraszają mnie do siebie po szkole? Oczywiście.

Kiedy ktoś zapraszał do kina - ogromna radość, euforia, poczucie, że "mam przyjaciół" (chociaż teoretycznie miałam i bez tego), potem świadomość, że osoby, które były ze mną w kinie, przyszły do siebie kolejnego dnia beze mnie - gniew, rozpacz, frustracja, czasami agresja (w formie porządnego nokautowania mebli).

Zaczęło się robić naprawdę źle. Jednego dnia płakałam w domu pod kołdrą, życząc wszystkim śmierci, drugiego dnia uszczęśliwiała mnie każda błahostka..

I to ten magiczny etap, gdzie 99% anonimowych rzuciłoby się w komentarze: to nie jest normalne, idź na terapię, tylko psycholog pomoże!
Problem taki, że ja o pomoc prosiłam. Bałam się, co się ze mną dzieje, przestawałam normalnie funkcjonować.
Szczera rozmowa z rodzicami - efekt? Nic. W życiu nie zapisaliby mnie do psychologa. Bo przecież tam chodzą czubki albo osoby, co się tną.
W szkole zero oparcia, rodziny w okolicy brak.

Starałam się, próbowałam znaleźć sposób, by zyskać pomoc i po prostu się nie dało..
Dwa lata męki.

Przez te dwa lata uzbierałam trochę oszczędności. Niedługo po 18 urodzinach nareszcie poszłam do już dawno wybranego psychologa.
Rozpoczęłam terapię, uczęszczam na regularne spotkania, różnica jest masakryczna.
Zaczynam czuć, że żyję. Umiem sobie radzić z napadami, a one same występują coraz rzadziej. Nikomu nie życzę już śmierci, bo mnie na lody nie zaprosił.

Teraz wszystko jest naprawdę inne, takie lżejsze, przyjemniejsze. Nie wiem tylko czemu musiałam czekać aż dwa lata? Pomoc mogłam uzyskać znacznie szybciej. W krytycznych momentach na trochę przed osiemnastką dochodziło już do form autoagresji. Kto wie, czy gdyby nie zwlekać jeszcze trochę, nie doszłoby do jakiejś tragedii? Przez rzecz tak banalną z punktu widzenia trzeciej osoby. Przecież to tylko zazdrość, pomyśl, że masz znajomych, a są tacy co mają gorzej i nie narzekają.

Cieszę się życiem coraz bardziej, jednak nigdy nie zapomnę tych ciemnych dwóch lat.
Komentarze (15)

#hXkg1

Świeżo po osiemnastce szczęśliwa poszłam do pierwszej wakacyjnej pracy. Na czarno, w jakiejś sezonowej knajpie, bo to było jedyne miejsce, gdzie przyjęli mnie praktycznie z dnia na dzień.
Reszta obsługi to panie z Ukrainy, jakaś studentka i kilka dziewczyn w moim wieku. Szef był wzorowym Januszem biznesu i regularnie wrabiał nas w wolontariat po godzinach. Odejść można w każdej chwili, ale bez wypłaty. Taka wizja mi się nie podobała i ogólnie nie wiedziałam co mam zrobić, no ale tak całkiem położyć uszy po sobie i zapieprzać to się nie godziło, więc przez kolejne trzy tygodnie każdy klient dostawał sporo większą porcję, albo jakoś tak zapominałam doliczyć napoje. Byłam przekonana, że to genialny sabotaż, ale chyba niewiele zmienił, bo szef nawet nie zauważył, że ma jakieś straty.
Komentarze (11)

#Sd6VR

Wczoraj, gdy wróciłem do domu, zastałem moją dziewczynę biegającą nago po mieszkaniu. Krzyknąłem do niej, wściekły, żeby się ubrała, bo nie mamy firan, a rolety nie były zasłonięte - przecież sąsiedzi wszystko widzą.
Stwierdziła, że przy jej figurze i tak nikt nie zauważy, że jest gołą babą i wezmą ją za dziesięcioletniego chłopca.
Komentarze (18)
Dodaj anonimowe wyznanie