Od paru miesięcy dorabiam sobie jako sprzątaczka na basenie. Mamy taką zasadę, że wszystkie znalezione rzeczy lądują w koszu, chyba że są to przedmioty elektroniczne czy lepszy sprzęt pływacki.
Nawet nie wiecie, ilu ludzi zostawia szampony, płyny do ciała itp. I dzięki temu odkąd tak pracuję nie muszę kupować takich produktów. Mogę codziennie myć włosy innym szamponem przez miesiąc. Moja znajoma ostatnio pochwaliła moje włosy i spytała jakiego szamponu używam. A ja ich mam dziesiątki i niekiedy potrafię wymieszać 5, żeby powstał taki mix. Tak samo jest z balsamami do ciała, odżywkami i innymi produktami. Mam cały arsenał pod prysznicem, który wręcz nie mieści mi się półce. Z kasą u mnie krucho, więc nic bardziej mnie nie ekscytuje niż myśl, że dziś po pracy znów umyję sobie włosy szamponem za parę stówek. Choć przez chwilę czuję ten luksus.
Ukradłam psa sąsiadowi mojej mamy, bo nie mogłam patrzeć na to, że ciągle siedzi zamknięty w kojcu i dostaje tylko jakiś rozmoczony chleb. Teraz pies mieszka 250 km dalej i chyba jest szczęśliwy. Mama udaje, że nie wie.
Jadę dziś do pracy autobusem. Siedzę sobie, na kolanach stoi torba z lapkiem. Na torbie trzymam ręce, a w dłoni komórka, na wprost moich oczu. I czytam sobie Anonimowe. Naprzeciwko mnie siedzi młoda kobieta (ok. 20 lat). Z zaczytania wyrywa mnie podniesiony głos "Przestań mnie nagrywać, zboczeńcu". Nie załapałem od razu, że to do mnie, ale patrzę, a ona patrzy na mnie z furią w oczach, zakrywając dekolt (dość pokaźny, pół biustu jej było widać). Wszystkie oczy zwrócone na mnie. Nie łapiąc o co chodzi pytam "Co?". "Nie nagrywaj mnie, zboczeńcu!".
Mózg w końcu zatrybił. OK, powiedzmy, że komórka była w takiej pozycji, że mogła ją nagrywać/zdjęcia robić. Chociaż jak dla mnie średnio, ale nie sprawdzałem. Pokazuję jej ekran - że tekst w przeglądarce, a nie aparat otwarty. To zbiło ją z tropu. Nic już nie powiedziała (ani przepraszam, ani pocałuj mnie w d...), tylko wstała i przeszła na koniec autobusu. Myślałem, że to już koniec, ale po kilku chwilach doleciał mnie komentarz rzucony "szeptem" między dwiema paniami "Pewnie sobie zwyrodnialec na czas przełączył, zboczeniec jeden".
Cholera. Trzeba będzie zmienić czas wyjazdu do pracy...
Komentarz kogoś tu, że nie musi dawać swoich oszczędności rodzicom, by sufit nie sypał się na głowę, bo to ich rola, by o to zadbać, przypomniał mi jak wykładowca na zajęciach powiedział kiedyś, że nie oczekuje od swoich dzieci, że będą się nim na starość zajmować. Stwierdził, że jego dzieci nie prosiły się na ten świat, a zatem nie powinny mieć żadnych zobowiązań.
Oczywiście wszyscy byli skonfundowani, bo jak to tak? Rodzice się nami zajmują (nie wszyscy tak jak powinni, oczywiście), więc przyjęte jest, że za parę lat role się odwrócą. A ja, szczerze powiedziawszy, pozazdrościłam takiego podejścia i całkowicie się z nim zgadzam.
Moi rodzice nie byli jacyś wyrodni. Ojcu mogłabym sporo zarzucić, bo nie był jakimś wzorem i nie potrafił okazywać uczuć inaczej jak krzykiem i czasem biciem, ale zdarzały się momenty, gdy był naprawdę w porządku. Mama jest kochana. Ale... nie widzę siebie jako opiekunki, gdy nadejdzie starość. Widziałam, jak babcia zajmowała się swoją teściową i ile wysiłku w to wkładała i jak ją to męczyło. Starsi ludzie potrafią być straszni. Mam dwójkę młodszego rodzeństwa i żadnemu nie zmieniałam pieluchy, a co dopiero dorosłej osobie. To też nie tak, ze jestem nieporadna. Po prostu nigdy nie angażowałam się w opiekę nad kimkolwiek do tego stopnia.
A wiem, że będzie to ode mnie wymagane. Mama czasem przebąkuje o tym, kto się nią zajmie na starość i pewnie oddanie jej do ośrodka złamałoby nam obu serce. A ja jestem przerażona tą wizją. Bardzo cenię sobie wolność, zero ograniczania i życie na własnych warunkach, a opieka nad osobą starszą jest zaprzeczeniem tego.
Nie wiem, czy sama dożyję starości, raczej bym nie chciała. Myśl, że mogłabym być dla kogoś ciężarem sprawia, że jest mi źle. Nie wiem, co o tym wszystkim myśleć.
Mielno, letnia noc. Mocno pijany poszedłem się wysikać na wydmy obok dyskoteki, w której się wraz ze znajomymi świetnie bawiliśmy. W czasie oddawania moczu alkohol sprawił, że stoczyłem się z owej skarpy przewrotem w przód w kierunku strumienia, skręcając przy tym obie kostki. Pech chciał, że były tam krzaki, gdzie wszyscy uczestnicy imprezy oddawali mocz i kupę... Niestety nie byłem w stanie się podnieść (nie miałem też telefonu ani portfela, bo krótkie spodenki nie miały kieszeni, jedynie kartę debetową) i spędziłem noc śpiąc w odchodach imprezowiczów.
Gdy odzyskałem sprawność pozwalającą się podnieść z ziemi, usiadłem na ławce w parku, gdzie zaczepili mnie mili, sympatyczni ludzie z Warszawy, którzy przejęli się losem smutnego chłopaka siedzącego ok. 4 nad ranem w parku, ubrudzonego "błotem", bo chyba tak wtedy myśleli, i zaprosili mnie do siebie do wynajmowanego przez nich mieszkania, bym odespał. Niestety stan mój nie pozwolił mi wcześniej się umyć przed położeniem się do pościeli, więc od godz. 4:30 do ok. 8 wycierałem ludzkie odchody i mocz ze swojego ciała i ubrania w ich pościel...
Gdy już odzyskałem pełną sprawność fizyczną pozwalającą się przemieszczać zauważyłem, że pomocni ludzie jeszcze śpią, więc wyszedłem w miarę po cichu i udałem się w stronę morza, zdejmując z siebie wszystkie części garderoby ubrudzone kupą i wyrzuciłem je do śmietnika, czyli zostałem dosłownie w samych majtkach, nawet skarpety miałem w kupie... W związku z faktem, iż obie skręcone nogi nie pozwalały mi chodzić, a do miejsca mojego noclegu było ok. 6 km plażą, udałem się brzegiem morza, by zimna woda Bałtyku zmniejszała opuchliznę nóg (po tym "spacerze" skręconych kostek nie mogłem doleczyć przez kolejne 8 miesięcy, więzadła totalnie rozwalone).
Z tego miejsca chciałem przeprosić owych wspaniałomyślnych ludzi z Warszawy.
PS Jak się potem okazało, znajomi, których zostawiłem na dyskotece szukali mnie całą noc, próbowali nawet zgłosić to patrolowi policji, ale w toku rozmowy z funkcjonariuszami doszło do sytuacji, że sami zaczęli przed policją uciekać.
(Nie)oszczędna w słowach historia o minimalizmie, którym rujnuję sobie przyjemność z życia.
Zaczęło się od aplikacji na telefon. Jestem potwornym łasuchem, a w połączeniu ze spowolnionym metabolizmem i przez problemy z hormonami zaczęłam robić się lekko puchata. Próbowałam "rzucić" słodycze. Na różne sposoby - nie kupować, szukać domowych zastępstw z miodu czy dziwactw z czerwonej fasoli udających brownie... i tak kończyło się na alpejskim mleczku czy oreo wpie*** za przeproszeniem po kilku dniach diety. Aż poszukałam "smart" aplikacji, która przeliczała dzień bez słodyczy na pieniądze. Pod koniec każdego dnia przelewałam odpowiednią kwotę na konto oszczędnościowe. Rzuciłam słodycze praktycznie od ręki - wizja nowej torebki, książki czy palety do oczu i wyższego słupka na koncie oszczędnościowym była milsza niż trochę cukru. Raj, co nie?
No nie. Bo przecież ten słupek taki fajny, coraz wyższy. Czujesz się bezpieczniej. I tak właściwie to przecież nie potrzebujesz nowej książki czy palety do oczu. Masz jedną, neutralną, jest spoko. Sok pomarańczowy? Zdrowiej pić wodę, nie ma cukru, zjesz pomarańczę, pomarańczy nie pakuje się w tetrapak, nie będzie się rozkładać przez setki lat... Nowe buty? Zajmują miejsce w szafie, lepiej uzbierać na coś porządnego, uniwersalnego. Co z tego, że miesiąc temu chciałaś fuksjowe sandały? Beżowe czółenka pasują do wszystkiego...
I tak po ponad dwóch latach obudziłam się z nudną, neutralną garderobą, 10 talerzami głębokimi, 10 płaskimi, 10 talerzykami (bo wszystko musi być spójne, nie ma sensu trzymać rzeczy niepasujących do kompletu), moje kubki - które zbierałam od gimnazjum - zredukowały się z ponad 30 do 10 sztuk... Wszyscy chwalą, że tak ładnie, czysto, spójnie, chociaż małe dziecko w mieszkaniu... Wszystko poukładane, ekologiczne, worki na warzywa z lnianego (koniecznie beżowego!) materiału, bo foliowe to zło...
A ja siedzę już drugą wizytę u psychologa, próbując odzyskać trochę braku kontroli nad otoczeniem, kupić coś zbędnego i mieć z tego przyjemność. Nie myśleć, że w Afryce dzieci zbierają metal pomiędzy tonami śmieci, które u nich lądują przez naszą głupotę i robią sobie klapki ze starych opon. Nie ubolewać nad tym, że jak coś kupię, to w szafie będzie leżało krzywo i już nie będzie idealnej prostej formy. Plusem całej tej sytuacji jest to, że faktycznie odżywiam się zdrowiej i mam spore oszczędności. Ale co z tego, jeżeli nie potrafię "wpie****ć" tego oreo i się uśmiechnąć? (No bo przecież tłuszcz palmowy i plastikowe opakowanie!)
Tak sobie myślę, że po terapii pojadę za tę kasę z rodziną na wakacje... Albo wydam ją całą na tego psychologa... Trzymajcie kciuki, żeby jednak wyszła ta pierwsza opcja.
Jestem chorobliwie otyła. Nie gruba, nie z nadwagą, po prostu otyła. Przy wzroście 160 cm ważę 150 kg. Nikt nie wie, ile ważę (prócz teraz anonimowych), nikt nawet nie podejrzewa, ile mnie jest.
Próbowałam wielu rzeczy, tabletki, diety, ćwiczenia, spotkania z psychologiem. Jedyne co mi zostało to chyba tylko operacja żołądka, chociaż sądzę, że i to by nie pomogło.
"Walczę" z tym problemem od ponad 20 lat, z marnym skutkiem. Waga spada i jej przybywa i tak non stop.
Ojciec większość mojego życia powtarzał: "nikogo sobie nie znajdziesz", "dupa ci tylko rośnie i rośnie". No i jego słowa się sprawdziły.
A wiecie, co jest najgorsze... Te wszystkie komentarze, które przez tyle lat się uzbierały: szafa trzydrzwiowa, wieloryb, pączek. itp. Zaczepianie na ulicy przez obcych ludzi, którzy uważają, że mają prawo komentować twój wygląd, dawać dobre rady albo po prostu cię wyśmiewają. Nikt nie wie, jak to jedzie po psychice i pewnie tutaj też doczekam się wielu komentarzy, że pewnie leń jestem, widać tak mi wygodnie itp.
Takie to moje anonimowe.
Nie jestem emocjonalną osobą, ciężko wywołać u mnie smutek. Jedyne co wzrusza mnie do łez to tęsknota za psem i moment, kiedy w filmie ktoś umiera trzymając jedzenie/picie, którego nie zdążył spożyć. Boli mnie, że nie zdążyli spróbować czegoś, na co na pewno mieli wielką ochotę.
Na początku studiów zapisałem się na kurs prawa jazdy. Dopiero gdzieś tak w połowie zdałem sobie sprawę, że nawet jeśli jakoś uzbieram na samochód, to przez najbliższe pięć lat nie będzie mnie stać na to, żeby nim jeździć.
No i nie było. Samochodu też nie. Dopóki nie poszedłem na jazdy doszkalające udawałem, że wcale nie mam prawka, bo po kilku latach ledwo pamiętałem jak się zmienia biegi.
Działo się to w szkole. Od pierwszego dnia podstawówki. Codzienne wyśmiewanie, że dobry z matmy, że wysoki, że okulary, że słaby z wf-u (wf wyglądał tak, że najpierw nikt mi nie podawał, a potem wszyscy się ze mnie śmiali, że nie umiem grać, bardzo często do śmiania się dołączali nauczyciele). Nawet gdy do klasy przychodził ktoś nowy i chciał się ze mną zaprzyjaźnić, reszta go nastawiała przeciwko mnie.
W gimnazjum przerodziło się to w horror, zakładanie worka na śmieci na głowę, przykładanie balona z narysowana głupią twarzą do twarzy i mówienie "to ty", podkładanie brudnych skarpetek pod nos, śmianie się, że mam dopiero pierwszy telefon w życiu, chodzenie za mną do domu, przyklejanie do kurtki kartki z napisem "kopnij mnie" - to tylko niektóre rzeczy, które działy się w ciągu całej szkoły.
Przychodziłem do szkoły równo z dzwonkiem żeby nie czekać z nimi przed lekcjami - zawsze to te 10 minut mniej wyśmiewania. Nie umiałem się z nikim zaprzyjaźnić. Jedynym wyjątkiem był wyjazd na 3 tygodnie do sanatorium, gdzie wszyscy mnie lubili, bo znali mnie bez tej "szkolnej oprawy". Jednak po powrocie do szkoły wyjazd do sanatorium był kolejnym powodem do śmiania.
W liceum - niby nikt się nie śmiał, niby najlepsze w mieście liceum, ale towarzystwo takie, że jedno hobby - alkohol, picie do upadłego, potrafili rok się jarać tym, że jeden kolega pił na urodzinach i wyrzygał pół wiadra; mnie takie coś nie bawiło, wolałem oglądnąć mecze, pojeździć na rowerze, zresztą nikt mnie tam nawet na osiemnastkę nie zaprosił.
Na studiach - 80% to dziewczyny, ale 95% zajęte i tylko ze swoimi chłopakami spędza czas i rzadko kiedy da się wyjść, a jak się idzie na studia, to się ma 19 lat, a wtedy każdy ma już jakieś swoje towarzystwo i nie wpuszcza do niego obcych.
Teraz mam 24 lata, zaraz kończę studia i praktycznie żadnych znajomych, nigdy nie miałem dziewczyny, nie umiem zbudować żadnej relacji, co kogoś zapraszam gdziekolwiek, to i tak mi każdy odmawia, na sylwestra zawsze siedzę sam. Jedyne co się zmieniło, to że mimo wszystko wychodzę sam gdzie się da, na koncerty, festiwale, na mecze, robiłem sobie wycieczkę do koleżanki z internetu itp. Ale od paru lat powracają co jakiś czas myśli samobójcze, stany depresyjne itp.
Piszę, bo co jakiś czas pojawią się tego typu wyznania o dręczeniu w szkole i chciałem pokazać, że nie jest to rzadki problem.
Dodaj anonimowe wyznanie
