#qPVPO
- Jesteś taka dobra i kochana. Chciałbym żebyś mi się podobała zawsze, a nie tylko jak jestem pijany.
- Jesteś taka dobra i kochana. Chciałbym żebyś mi się podobała zawsze, a nie tylko jak jestem pijany.
#LbWsk
Nie u dorosłych, nie u mężczyzn, nie u kobiet.
U dzieci.
Mam młodszą siostrę, ma 7 lat i tak owłosione nogi, że przyprawia mnie to o mdłości! Jednak zauważyłam, że nie tylko ona. Ogólnie dzieci w jej wieku. Mam po prostu ochotę wziąć maszynkę i je ogolić na zero.
Ot, moje dziwne wyznanie.
#7izKR
Fakt. Jest wysoki, przystojny i dobrze zbudowany. Nie wiem, czy znalazłaby się kobieta, która nie zwróciłaby na niego uwagi.
A mnie to już męczy i mam tego dość. Mój brat ma 23 lata i mieszkamy razem z rodzicami.
Co miesiąc ma inną dziewczynę. A pomiędzy 'związkami' ma panny na jedną noc. Każdy weekend spędza w klubie i wraca następnego ranka cały w malinkach. Rodzice w żaden sposób tego nie komentują.
Pewnego razu rodzice pojechali do babci. Ja na parę dni zostałam w domu z bratem. Wieczorami słyszałam tylko jęki z pokoju. I codziennie widziałam inną laskę.
Ja nie wiem gdzie on te szlaufy znajduje. Zamiast się ustatkować i znaleźć sobie fajną dziewczynę, to on lata i zalicza wszystko co się rusza.
Zaczęłam brzydzić się swojego brata. I jest mi wstyd, bo jest znany już na pół miasta jako ruchacz. A, że nazwisko mamy nietypowe, to od razu jesteśmy kojarzeni.
#GqkOa
Mały 10,12-letni ja, poszedłem z rodzicami na jakiś konwent czy spotkanie literackie. Rodzice byli w pobliżu, ogółem masa osób, stoiska, wystawy. Ja sobie wędrowałem po okolicy, nawet zawędrowałem z ciekawości na jeden z bocznych korytarzy (to był jakiś dom kultury czy inna budowla publiczna, większość osób była ze 30 metrów dalej za zakrętem). No i zobaczyłem pewnego znanego pisarza. Jednego z tych popularnych, więc nawet ja go rozpoznałem, w końcu był jedną z głównych gwiazd całego wydarzenia.
No jak to dziecko podszedłem do niego przywitałem, się i chciałem poprosić o autograf. Niestety pan znany pisarz potraktował mnie jak psa. Powiedział, że "spotkanie jest dopiero później, a teraz mam spieprzać, bo on chce sobie w spokoju posiedzieć, bez żadnych gówniarzy w pobliżu". I tyle, siedział sobie sam na krześle z dala od ludzi, pijąc kawę czy tam herbatę. Ja poszedłem sobie strasznie zawiedziony, nie powiedziałem wtedy nikomu, bo nawet nie widziałem potrzeby. Na spotkaniu byłem, ale straciłem jakąkolwiek sympatię do gościa i wydawało mi się cały czas, że jest burkliwy i chyba uważa, że jest tam za karę.
Do tej pory go szczerze nienawidzę jako osoby, choć jego utwory są niesamowite. Po latach kiedy miałem internet dowiedziałem się, że to nieodosobniony przypadek, a pan pisarz chamski był i jest dla większości ludzi. Ja go krytykuję zawsze jak mam okazję i nie chodzi tylko o mnie. Jeszcze kilka razy byłem na różnych wydarzeniach literackich czy oglądałem wywiady i jak widać, podkreślę to jeszcze raz, nie był to odosobniony przypadek, tylko typowe zachowanie. No ale jego uniwersum jest dość znane i lubiane, więc nie krytykuję super utworów autora, zwłaszcza, że bardzo wiele osób stworzyło utwory oparte na jego książkach i wiele z nich jest nawet dużo lepszych niż pierwowzory.
#hVkvE
Generalnie moja sytuacja zmieniła się diametralnie, ale nie chodzi teraz o to. Chodzi mi o to, że przez lata moja rodzina lekceważyła mój problem. Mam ogromny żal do rodziców, że mnie nie posłuchali, że uznali mój problem za wymysł, podczas gdy ja marzyłam o tym, żeby być niewidzialną. Ludzie ładni albo chociaż przeciętni nie mają pojęcia jak to jest być tak brzydkim, że obce dzieci pokazują cię palcami i się śmieją, kiedyś jak stałam w kapturze, to podszedł do mnie żul i zapytał "czy ma pan papierosa?". Czułam się jakbym była niepełnosprawna. Miałam wrażenie, że ludzie przez mój wygląd nie traktują mnie poważnie. Jest ogromna przepaść między tym jak traktuje się ludzi brzydkich, a jak ładnych, ale to trzeba by było być po dwóch stronach, żeby to zrozumieć.
#BPh3r
Taka pierdoła, ale teraz, po latach, czuję dziwną niechęć do wuja. Nie przyjmuję od niego prezentów ani pieniędzy, a na "pocałuj wujka na do widzenia", nie potrafię się poruszyć. Ostatnio praktycznie bez powodu wyciągnął rękę, żeby złapać mnie za kostkę.
Głupio mi, bo niby nic się nie wydarzyło, a źle się z tym czuję.
#PGJwz
Najgorsze jest to, że mimo że nic złego o nich nie mówię, to córka chyba wyczuwa moja postawę i ją przejmuje. Jest wycofana w kontaktach z nimi, a ja... Ja mam ogromną radość z tego, chociaż nigdy nie przyznam się do tego mężowi.
#CsvpO
Pamiętam, że była to jedna z pierwszych nocy w nowym mieszkaniu. Położyłam się do łóżka, przysypiałam już, gdy nagle poczułam jakby ktoś ciągnął mnie za nogi. Spanikowana od razu wstałam, ale nikogo tam oczywiście nie było. Kolejnym razem, ponownie przed spaniem, byłam pewna, że ktoś stoi w mojej łazience i woła mnie, żebym przyszła. Sprawdziłam to, łazienka pusta. Gdy zaczęły dziać się te dziwne rzeczy, chodziłam ciągle poddenerwowana, spałam przy zapalonym świetle i coraz rzadziej przebywałam w domu na noc. Jednak to nie pomagało, te dziwne sytuacje wręcz się nasiliły. Ciągle słyszałam pukanie w drzwi oraz głosy, które wydawały się jakby wydobywały się z szafy lub innych mebli. Treść też była dziwna, usłyszałam proszenie, abym zajrzała do szafy, a gdy podeszłam, wydobyło się z niej głośne "nie zbliżaj się!". Byłam strasznie wykończona, przestraszona, myślałam, że albo coś mnie nawiedza, albo tracę zmysły. Szczególnie że coraz częściej zaczęłam również widzieć dziwne rzeczy. Przykładowo siedziałam w salonie, drzwi od łazienki były uchylone i w momencie, gdy odwracałam się w stronę okna, kątem oka zdążyłam zarejestrować rękę wystającą z łazienki, która do mnie macha. Do tego nasilały się też głosy. Potrafiłam spanikowana wybiec z mieszkania, gdy usłyszałam paraliżujący głos, mówiący, że "pora zabić kogoś nieczystego".
I jeśli liczyliście na jakieś paranormalne podsumowanie, to niestety was rozczaruję. Gdy psychicznie nie dawałam już rady, powiedziałam o wszystkim siostrze. Ta tego samego dnia zabrała mnie do psychiatry. Diagnoza? Schizofrenia paranoidalna, ciężki przypadek. Lekarz powiedział mi, że choroba mogła być wyciszona i uaktywnić się dopiero przy stresie albo nagłych zmianach w życiu (wyprowadzka). A wyciszona dlatego, że w mojej rodzinie jest kilka osób z tą chorobą i po prostu odziedziczyłam skłonności do niej. Co do dalszego przebiegu historii - trafiłam od razu do szpitala psychiatrycznego, tam spędziłam miesiąc. Dobrano mi odpowiednie leki i po prostu poczułam się lepiej. Teraz mogę normalnie funkcjonować, choć czasem choroba daje o sobie znać, szczególnie gdy mam dużo stresu czy zmartwień albo się bardzo denerwuję.
#f2eLd
Każdy chyba wie jakie mamy realia: pracodawcy twierdzą, że praca jest, tylko pracowników brak. Ja natomiast zauważyłem, że najchętniej zatrudnialiby za najniższą krajową, umowę zlecenie i jeszcze studentów, żeby nie musieć płacić składek.
Po kolejnej rozmowie, gdzie zapewniano mnie, że szukają kogoś takiego jak ja, że oddzwonią i nie oddzwonili, postanowiłem zmienić taktykę. Postanowiłem, że teraz to ja będę robił rekrutację.
Wyglądało to mniej więcej tak: gdy podczas rozmowy okazywało się, że znowu jestem traktowany niepoważnie (nagle okazywało się, że muszę być na samozatrudnieniu, że praca jest w mieście oddalonym 142 km od miejsca podanego w ogłoszeniu albo zaproponowano mi 3-miesięczny bezpłatny okres próbny), robiłem poważną minę, stwierdzałem, że "nie do końca spełniają państwo moje oczekiwania", że "mam jeszcze dziś kilka rozmów z innymi firmami" i że "jeśli zostaną państwo wybrani i przejdą do kolejnego etapu rekrutacji, na pewno się z państwem skontaktuję".
Wiem - brzmi głupio, może niejeden z Was pomyśli "Idiota", ale miny osób, z którymi rozmawiałem - bezcenne... :) Znajmy swoją wartość i traktujmy się poważnie.
PS Po około 2 miesiącach znalazłem pracę.
#XtZWl
Byłam w kościele na mszy, a dwie ławki przede mną siedział chłopak, który co chwila na mnie spoglądał, wyraźnie mu się spodobałam. Nie powiem, bardzo się ucieszyłam i siedziałam cała w skowronkach, wyobrażając sobie, że podejdzie do mnie po mszy i zagada. I rzeczywiście podszedł, ale nie sam... Była z nim jego mama, która przeprosiła mnie, że jej niepełnosprawny syn cały czas na mnie patrzył, ale mam na sobie żółtą koszulkę, a on bardzo lubi żółty kolor.