Wyznanie, które właśnie czytacie, może wydawać się nierealne i szczerze gdybym usłyszała je przed całą tą wstrząsającą sytuacją, to stwierdziłabym, że ktoś musi nieźle zmyślać.
Zacznijmy od początku...
W 2013 r. kończyłam gimnazjum znajdujące się w dużym mieście, ale w małej dzielnicy. Moja najlepszą przyjaciółką była wówczas Ania - niesamowicie zwariowana, zabawna, pewna siebie dziewczyna, którą lubił każdy.
Pamiętam do dziś - środek jesieni, sobota, ok. 7 rano budzę się, ponieważ mój telefon aż wariuje z powodu powiadomień z gg (gadu gadu) oraz z SMS. Wstaje, włączam wiadomości i nagle jakby cały świat zniknął - "Anka zaginęła!". Dnia poprzedniego, w piątek, Ania nie wróciła ze szkoły do domu.
Rodzice Ani zadzwonili po policje, gdy żaden z jej znajomych nie wiedział, gdzie się znajduje ich córka (dzwonili również do mojej mamy, ale ta zapomniała mi powiedzieć, bo to było koło 22, a nie chciała mnie budzić).
Cała nasza klasa umówiła się o 8 na dworze. Poszliśmy do domu Ani, a jej mama ze łzami w oczach powiedziała, że policjanci wczoraj w nocy przeszukiwali wszystkie miejsca wokół drogi, którą Ania pokonywała do domu. Mieli to zrobić również dzisiaj, kiedy będzie już jasno.
Rodzice Ani ani policja jednak nie wiedziała o czymś, co wiedział każdy z nas - Ania nie wracała tą drogą, co kiedyś. Razem z koleżankami, z którymi sąsiadowała, chodziły drogą na skróty - o 10 minut krótszą, prowadzącą przez kanały, rożne zakamarki, las,itp, itd. Nigdy nikt obcy tamtędy nie przechodził, bo po co?
Tak wiec od razu wspólnie ustaliliśmy, że odwzorujemy jej kroki.
Przedzierając się przez różne dziury, łąkę,kawałek kanału minęło już ok 15 min. Traciliśmy nadzieje, baliśmy się, że ktoś ja porwał i wywiózł.
Nasze krzyki, kiedy przechodziliśmy przez las, przerwał nasz kolega, który kazał nam się uciszyć i nasłuchiwać, bo chyba coś usłyszał. No i miał racje - jęki dobiegały zza krzaków bardzo oddalonych od nas. Od razu się tam rzuciłam no i znalazłam - Anka, goła, ze szczątkami ubrań wokół siebie, cała umazana krwią, z ranami na brzuchu. Do dzisiaj nie mogę zapomnieć tego widoku. Zakazałam zbliżać się chłopakom - kazałam im zadzwonić po policje i pogotowie. Z dziewczynami ubrałyśmy Anię korzystając z naszych bluz, szalików i kurtek. Po jakieś 10 minutach przyjechało pogotowie.
Ania została zgwałcona i pocięta nożem. Cud, że przeżyła noc. Kiedy wróciła do szkoły, już nie była tą samą Anią. Czuła, że jest przez nas traktowana inaczej, delikatniej. Baliśmy się jej powiedzieć cokolwiek, ażeby jej nie zranić.
Popełniła samobójstwo jakiś miesiąc później. Znaleziono przy niej pozytywny test ciążowy. Ból, jaki przeżyła mając jedynie 16 lat jest niezwykły. Do dzisiaj tęsknie i wciąż nie mogę zapomnieć jej śmiechu, który odtwarza mi się w głowie jak tylko o niej pomyślę...
Mój tata nie potrafi cicho kichać. Niby nieczęsto mu się to zdarza, ale jak już psiknie, to jakby trzęsienie ziemi przeszło albo grzmot jakiś trzasnął. O ile kicha w domu, to spoko, bo już jesteśmy przyzwyczajeni, gorzej jak jest w miejscu publicznym i zawierci go w nosie.
Raz byliśmy w kościele, a mój tata nagle kichnął tak, że zabrzmiał jak trąba jerychońska, wskutek czego przestraszył przechodzącego po składce księdza, który w strachu upuścił tacę, przy okazji wypowiadając soczyste "o ku*wa".
Myślałam, że ludzie wokół skończą się ze śmiechu.
Mam 16 lat. Moi rodzice się kłócą, niedawno byłam świadkiem jak mój tata szarpał moją mamę. Rzucił ją na łóżko, a gdy stanęłam po stronie mamy, zaczął mnie szarpać. Nienawidzę ich. Nie mam nawet komu się wypłakać i czuję, że długo nie wytrzymam z ich ciągłymi kłótniami.
Mam już dosyć.
Widzę, że jest tutaj ostatnio wiele historii osób z zaburzeniami psychicznymi, więc napiszę i ja.
Mam 23 lata, od lat leczę się na depresję z nerwicą lękową i natręctw. Klasyka gatunku - brutalne gnębienie w szkole, właściwie całą edukację. Rzeczy, które mi robili, nadają się na grubą sprawę kryminalną, w której by poszły wysokie wyroki. To nie był zwykły brak sympatii... I uprzedzę. Nie zrobiłem nic, aby na to sobie zasłużyć. W szkole zamiatali to pod dywan nawet, jak zacząłem mieć problemy psychiczne. Być może naprawdę teraz mają wyjebane w to, co z dzieckiem się stanie. Byle szkoła nie ucierpiała wizerunkowo, nieważne, że ktoś jest bity, molestowany, "krojony" z kasy i telefonu...
Tak więc mama to zgłaszała na policję i sprawa szła do sądu. To tylko wzmagało ich agresję... Atakowali mnie wtedy bardzo, nazywając konfidentem i wszystkim, co najgorsze. Jak bardzo nienawiść musi ogarniać chore łby, aby tak kogoś krzywdzić za to, że jest słabszy? Teraz się tych ludzi nie boję, zwisają mi. W domu również nie było cudownie, ale o tym może opowiem kiedy indziej. Ciężko mi się samemu odnaleźć w sobie. Nie szukam porady, lecz chciałem wyrzucić z siebie to, co mnie dręczy dzień w dzień. Mam teraz duże grono znajomych, przyjaciół... Jestem przeciwnością siebie ze szkoły. Wygadany śmieszek, dusza towarzystwa... Lecz to, co przeżywam w głowie jest czymś, z czym tak naprawdę nikt mi nie pomoże i jest to moim ciężarem.
Najciężej jest nie dać się myślom, że oni mieli rację, robiąc mi taką krzywdę... Jednak w tym wszystkim mam swoje pasje, z którymi wiążę przyszłość zawodową i które też mnie bardzo nakręcają do działania, poza antydepresantami. Dziękuję, jeżeli komukolwiek chciało się to czytać.
Moja prababcia była czołową nazistką. Nastoletnia dziewczyna z najwyższych kręgów, która pod koniec wojny została złapana przez odział polskich partyzantów koło oblężonego Wrocławia. Cóż, mój pradziadek był jednym z dowodzących odziałem oficerów i postanowił ją oszczędzić, zamiast rozstrzelać jak zazwyczaj robiono z
najważniejszymi nazistami. A podobno można ją było za co najmniej kilka rzeczy rozstrzelać, bo nie była to zwykła głupia dziewczyna, tylko córka jednej z najbardziej wpływowych niemieckich rodzin, wysoce zaangażowana w działalność nazistowską. Jej matka, czyli moja praprababcia była niemiecką księżną i wychowywała się na dworze z rodziną cesarską. Wcześniej aż do zjednoczenia Niemiec rodzina prababci rządziła jednym z niemieckich księstw. No, ale po I wojnie światowej stracili formalną władzę, choć wpływy im zostały i bardzo popierali nazistów. Tyle wiem z historii. Aha i jeszcze, to, że jedna z przodkiń prababci, jeszcze przed rozbiorami, była córką jednej z rodzin magnackich.
No, ale wojna się skończyła, a pradziadek z prababcią uciekli z partyzantki, bo jednak bratanie się z nazistką, nawet ładną, to nie było coś dopuszczalnego.
Zakochali się w sobie i wzięli ślub w styczniu 1946 r. po nieco ponad pół roku roku znajomości (poznali się w maju 1945) - pradziadek miał wtedy 24 lata (walczył w wojsku jako ochotnik od września 1939 jako 17-latek i z czasem został nawet porucznikiem), a prababcia prawie 18. Oczywiście oboje zmienili tożsamość w powojennym rozgardiaszu - polskim żołnierzom groziło rozstrzelanie lub nawet gorsze rodzaje śmierci, a prababcia jako Niemka i nazistka zostałaby deportowana lub rozstrzelana. Oboje zapisali się na studia (prababcia szybko uczyła się polskiego, ale w razie czego mówiła, że od 1939 była deportowana na przymusowe roboty do Niemiec i dlatego zapomniała polskiego). Już nigdy nie zobaczyła niemieckiej rodziny, z tego co wiem zostali w RFN i utrzymali większość majątku, a jej matka do końca życia pół formalnie była tytularną księżną. Po studiach pradziadek z prababcią wyjechali z PRL-u nie do końca legalnie na zachód, jak tysiące innych osób. Trafili do Ameryki, prababcia była lekarzem, a pradziadek inżynierem lotnictwa, nawet pracował dla NASA w latach 60. i potem projektował samoloty. W 1992 wrócili do Polski na starość i zostali tutaj. Prababcia zmarła w 2014, a pradziadek w 2016 r. Byli małżeństwem 68 lat, mieli 4 dzieci i 14 wnuków, w tym mnie.
Nie liczę, że wszyscy mi uwierzą, ale jest to moja rodzinna tajemnica, o której wie tylko kilka osób (ich dzieci, małżonkowie ich dzieci i 6 wnuków, bo nawet nie wszystkie ich wnuki to wiedzą). Uważam, że jest to na tyle ciekawa opowieść, że warto nawet anonimowo ją komuś przekazać.
Po trzech dniach bez wizyty na kiblu w końcu udało mi się urodzić tego potwora.
Leżę właśnie na ostrym dyżurze z 4 szwami w dupsku. No pozdrawiam.
Moja znajoma ma dwie kotki, które wypuszcza i kilka razy w roku są w ciąży. Oczywiście skarży się jakie to dla niej jest uciążliwe, że ciągle są jakieś mioty, a kotki w tym czasie robią się lekko agresywne.
Spytałam dlaczego ich nie wykastruje, a ona odparła, że nie ma pieniędzy - tymczasem w ciągu dnia wypala z mężem paczkę papierosów i wypija minimum 3 piwa. Ale że szkoda mi tych kotek, zignorowałam to że przepuszcza kasę na bzdury, zaproponowałam, że pożyczę jej na zabieg. Zgodziła się, wręczyłam jej 150 zł na początek na jedną kotkę, zastrzegłam, że na drugą dam jak jedną wykastruje, bo nie byłam co do niej pewna.
Minął tydzień, spytałam, czy kotka jest po zabiegu, odpowiedziała, że nie, bo miała jakieś nagłe wydatki i pieniędzy już nie ma. Wkurzyłam się, ale chcąc dobrze dla tych kotek zaproponowałam, że sama je zapiszę na zabieg i ona po prostu niech przyjdzie do weterynarza o umówionej porze, przyniesie koty i ja wtedy zapłacę od razu. Zgodziła się, zapisałam koty i podałam jej czas oraz miejsce, zaznaczyłam, że koty muszą być na czczo. W przeddzień terminu jeszcze jej o tym przypomniałam, by się upewnić, że przyjdzie i że zadba, by kotki nic nie jadły. Odparła, że na pewno będzie.
Nie przyszła. Potem miała jakąś wymówkę, że była chora i poszła do lekarza w tym czasie. Zarejestrowałam kotki na inny dzień i znów podałam jej datę, obiecała, że tym razem będzie. Kolejny raz się nie pojawiła, podejść było jeszcze kilka, za którymś razem stwierdziła, ze zapomniała o tym, by kotek nie karmić przed zabiegiem.
W międzyczasie rozmawiałam z kimś z TOZ, ale stwierdzili, że oni za bardzo nic nie zrobią, jeśli koty dostają jeść i mają gdzie mieszkać.
Niektórzy zapytają pewnie dlaczego nie wezmę kotów do siebie i nie załatwię zabiegu na własną rękę. Otóż jej koty są zapchlone, a ja mam swoje dwa koty i nie chcę mieć pcheł w domu, bo rok walczyłam z pchłami u moich kotów (po prostu przyszły do mnie już z pchłami), wydałam kupę kasy na różne środki, które nawet nie były skuteczne, w końcu zamówiłam profesjonalną dezynsekcję, nie chcę powtórki. Dlatego to nie wchodzi w grę.
Właściwie to już skończyły mi się pomysły jak mogę pomóc tym kotom.
Młode oczywiście ona wydaje jakimś pijakom, menelom, byle komu, byle się szybko pozbyć. Koty ledwie otworzą oczy i idą do ludzi. Szlag mnie trafia, bo jak co do czego, to ona udaje taką obeznaną w temacie kotów i powiela te bzdury typu "kotka powinna mieć raz w życiu miot" itp. i to mówi z takim przekonaniem, jakbym to ja była jakaś głupia i się nie znała, bo uważam, ze kotka wcale miotu mieć nie musi. Karmi koty resztkami z obiadu, bo ją nie stać na porządne karmy, przecież musi wystarczyć na fajeczki i piwko.
Zainspirowana wyznaniem koleżanki na temat randek na portalu internetowym, postanowiłam sama dołożyć swoje 3 grosze w tym temacie.
Parę lat temu wybrałam się na studia do jednego z większych polskich miast, nie znając tam nikogo uznałam, że fajnie będzie kilka miesięcy przez przyjazdem założyć sobie konto na jakimś portalu randkowym i mieć na starcie kogo zaprosić na piwo od razu po przyjeździe, zaczęło się od portalu na S.
Poznałam chłopaka, wszystko fajnie pięknie, idziemy na randkę. Byłam wtedy po rozstaniu z chłopakiem, więc myślę, że dało się wyczuć woń mej desperacji na kilometr. Przed randką odstawiłam się na "Beyonce", fajnie się rozmawiało, po spotkaniu nawet do mnie napisał! Niestety sielanka nie trwała długo.Piszemy sobie na GG, aż nagle dostaję od niego wiadomość w stylu "no widziałem się z nią, ale to materiał bardziej na koleżankę, nie dba o siebie". Niby się pomylił, chociaż teraz w to nie wierzę. Nie powiem, było mi przykro, ale też zadziało jak kubeł zimnej wody, bo w sumie chłopak miał rację, zamiast pomalowana byłam pokolorowana, a w ciuchach to bym dzisiaj nawet nie sprzątała. No cóż takie życie, nie pierwszy nie ostatni raz człowiek z siebie klauna zrobi, więc z uśmiechem na ustach dalej sobie przemierzałam portale randkowe rozszerzając horyzonty na dodatkowe konta oraz zwiększanie zakresów poszukiwań.
Przez długi czas nie umawiałam się "na randki", ponieważ bardzo często chłopak odpadał po wstępnej selekcji, tj.: rozmowa się nie kleiła, bądź po dwóch dniach pisania chłopak myślał, że jesteśmy już w związku, zaczynał wyliczać mi znajomych i inne takie, nawet już nie pamiętam wszystkiego. Przed kolejną randką z portalu chcąc uniknąć porażki poprosiłam koleżankę o delikatną ocenę mego wyglądu, bo jak wiadomo raz już przedobrzyłam, dostałam zgodę na wyjście, spotkanie miła atmosfera, a jednak coś nie zazgrzytało, ani u mnie ani u niego, nie odezwaliśmy się do siebie już wcale, z kolejnym było to samo, z kolejnym i z kolejnym również, zawsze jedno spotkanie i koniec.
Po fali porażek, zdecydowałam się odpuścić randkowanie przez internet na jakiś czas, ale później z nudów wróciłam, znów nieprzerobione zdjęcia, znów normalne rozmowy, ale kończy się jak zawsze, jedno spotkanie i koniec. Przerabiałam wszystko od oficjalnych spotkań w knajpach, po zwykłe piwo w plenerze, ale zawsze mnie prześladuje syndrom pierwszego spotkania. Nie wiem czy to już sobie wmówiłam, że pierwsze jest ostatnim, zawsze do czasu spotkania jestem ideałem kobiety. Dodam, że jak już poznam kogoś "realnie" tj. w innym miejscu niż internet, jesteśmy w stanie się spotkać trochę więcej niż raz. I bądź tu kur*a mądry.
Przez długie lata mojego życia nie ogarniałam gestu rysowania cudzysłowu w powietrzu. Używałam go zwykle w nieodpowiednim kontekście. Byłam przekonana, że to pokazywanie takiego zwariowanego zająca.
Wyznanie intymne.
Miałem dziś intymną chwilę sam ze sobą. Na podłodze, nago, na czworaka. Sam w domu, drzwi pootwierane. Nagle przychodzi pies brata, popatrzył ze zdziwieniem, polizał mnie i poszedł.
Dodaj anonimowe wyznanie
