Od dziecka byłam zakochana w modzie, z zazdrością patrzyłam na modelki uśmiechające się z okładek kolorowych czasopism. Dzięki wsparciu rodziców i starszej siostry udało mi się dostać do jednej z wielu agencji modelek. Początkowo szło całkiem gładko, a ja, oczarowana światem mody, nie dostrzegałam jego wad. Wielokrotnie pojawiłam się na polskich wybiegach i w kilku gazetach. Z czasem zaczęłam walczyć o coraz trudniejsze zlecenia, również zagraniczne, przy okazji nabierając wrażenia, że jesteśmy traktowane jak stado szkap na targu. Choć czemu tu się dziwić? Nikt nie oczekiwał od nas, że będziemy oczarowywały osobowością czy inteligencją. Wystarczyło, że byłyśmy ładne, "nietypowe", a nasza waga zamykała się w bardzo wąskich widełkach. Kilkukrotnie próbowano mnie molestować, jednak zawsze traktowałam to, jak drobne nieporozumienie na drodze do światowej kariery.
Najróżniejsze diety i ćwiczenia zaczęły stopniowo wyniszczać mój organizm, prowadząc do anoreksji. Starałam się ciągle pozostawać w ruchu w obawie przed "powracającymi" kilogramami. Byłam obojętna na prośby, płacz, a nawet groźby rodziny. Ocknęłam się, dopiero gdy zaczęto odmawiać mi udziału w pokazach i sesjach zdjęciowych, aż ostatecznie agencja postanowiła ze mnie zrezygnować. W końcu postanowiłam rozpocząć leczenie.
Terapia pozwoliła mi nie tylko uleczyć moje ciało, ale i umysł - bezkrytyczne podejście do modelingu zniknęło, moja samoocena wróciła na swoje miejsce. W moim lustrze pojawiła się dziewczyna o kobiecych kształtach, które trudno było u mnie dostrzec w najtrudniejszym okresie. Wiem, że to głupie, ale postanowiłam po raz kolejny spróbować z modelingiem. Po prostu nie wiedziałam, czy potrafię robić cokolwiek innego. Zrezygnowałam z podboju świata, chciałam działać na mniejszą skalę i na moich zasadach. Okazało się, że większość agencji mnie nie chce, ponieważ jestem "za stara" lub "za gruba". Chyba tego właśnie potrzebowałam, żeby do reszty się wyleczyć i w pełni zrozumieć, na czym mi w życiu zależy.
Dziś nie jestem modelką, ale za to jestem szczęśliwa w życiu.
Zacznę od tego, że pochodzę z małej miejscowości.
Z tego czy innego powodu w podstawówce byłem gnębiony, jak i w gimnazjum (małe miasteczko, jedna szkoła). Szczególnie uprzykrzał mi życie jeden bananowy koleś wraz ze swoimi dwoma przydupasami. Nie, to nie jest historia o tym, jak założyłem firmę i ich nie zatrudniłem czy coś. Szczególnie, że ten bananowy chłoptaś został wspólnikiem swojego ojczulka w rodzinnej firmie (największej w okolicy zresztą, ale ja nie o tym).
Ważne jest to, że niszczyli mi przez lata życie i to systematycznie. Co rok od pierwszej klasy podstawówki aż do czasów szkoły średniej. Jedna wielka udręka popychanek i wyzwisk...
W szkole średniej, w dużym mieście, sytuacja się zmieniła, poznałem nowych znajomych - ot, start z białą kartą. Tam był też w mojej nowej klasie, uczył się ze mną, jak się okazało, przyszły lekarz. To on namawiał mnie na zostanie dawcą szpiku i przy okazji zakończenia studiów faktycznie się zapisałem jako potencjalny dawca.
Co istotne, gdy przyjeżdżałem w odwiedziny do domu, gdy na ulicy mijałem dawnych oprawców, ci radośnie wyzywali mnie, gdy mnie zobaczyli w sklepie czy na ulicy. Część z niech miała dziewczyny czy tam narzeczone, a zachowywali się jak bydło, którym zresztą byli. Nie dali zapomnieć.
Lata bycia kozłem ofiarnym odcisnęły na mnie piętno i już w trakcie studiów chodziłem do psychologa w celu przepracowania traum z dzieciństwa (nie wiem, czy to istotne dla wyznania, ale uznałem, że warto o tym wspomnieć).
Zaraz po 30 urodzinach dostałem telefon. Jest tam jakiś mój genetyczny bliźniak, który potrzebuje szpiku. Bez wahania się zgodziłem, przeszedłem badania, wszystko w porządku. Pobrali mi szpik, ten trafił do pacjenta i "niech zdrowieje".
Po dwóch latach od tego zdarzenia nastała możliwość spotkania się między mną a tym, komu uratowałem życie. W sumie byłem ciekaw, oni też chcieli poznać swojego wybawiciela, więc doszło do wymiany danych. I tutaj zbaraniałem i przecierałem oczy ze zdumienia.
Ten, komu uratowałem życie okazał się być obecnie siedmioletnim dzieciakiem, synem jednego z tych przydupasów od bananowego chłopaka. Tego samego, który był przyczyną całego mojego przykrego życia w szkole. Ten sam, który chętnie mnie trzymał z drugim przydupasem, gdy bananowy chłoptaś mnie okładał.
Wspomnienia wróciły. Nie wiem, czy chcę się z nim spotkać, nie wiem, czy chcę oglądać tego "człowieka". Ani jego potomstwa.
Co w tym najbardziej anonimowego? Odkąd pamiętam swoim oprawcom życzyłem, aby ich dzieci cierpiały. Nie oni, bo to byłoby zbyt proste - chciałem, żeby cierpiały ich dzieci, tak jak ja cierpiałem, żeby oni wyli z bezsilności, tak jak ja wyłem. Żeby nie mogli nic zrobić. Gdybym wiedział komu ratuję życie, nigdy bym tego cholernego szpiku nie przekazał...
Moje życie to jeden wielki j****y żart...
Jestem 30-letnią kobietą, mieszkam na obrzeżach małego miasta. Do pracy mam niedaleko, toteż chodzę do niej pieszo.
Kilka dni temu, wracając do domu, poczułam na środkowym palcu stopy okropny ból. Zdjęłam czółenko i skarpetkę balerinkę, a tam ukazał mi się krwawy widok. W wąskich nosach butów w palec wbił mi się już przydługi paznokieć. Jako że nie uszłabym dalej, przysiadłam na chodniku i obgryzłam paznokieć.
Reszta drogi minęła bezboleśnie.
PS. Chyba nikt nie widział.
Będąc w 4-letnim już związku, zaadoptowałam sunię. Super szczeniak - kundelek.
Jak to ze szczeniakami bywa, czasami coś gryzła, nie miałam pretensji, tylko cierpliwie próbowałam tego oduczyć.
Któregoś wieczoru wyszliśmy z partnerem na zakupy, sunia została w domu. Gdy wróciliśmy do domu, pierwsze co zobaczyliśmy, to pogryziony kabel (nie pamiętam już od czego, ale drogi, wiem, bo już parę razy sunia taki pogryzła).
Mojemu partnerowi puściły nerwy, wpadł do mieszkania i pierwsze co zrobił, to kopnął moją psinkę prosto w żebra. Takiego pisku psa w życiu nie słyszałam. Ja zaczęłam płakać, ale nie odezwałam się słowem. Jedynie co zrobiłam, to wzięłam pod pachę torebkę, na ręce sunię i wyszłam z domu.
I tak zakończyłam wieloletni związek. Moje rzeczy odbierały koleżanki. Ten prostak (mój były) więcej mnie na oczy nie widział.
To było 5 lat temu, psinka jest nadal ze mną. Nie żałuję!
Nie cierpię być zaczepiana przez biednych/bezdomnych lub kreujących się na nich, którzy proszą o pieniądze albo jedzenie. Było to spowodowane przez szereg sytuacji, które chcę opisać, również jako przestrogę.
Mieszkam w mieście wojewódzkim, które zrobiło bardzo wiele dla takich ludzi. Są miejsca, gdzie mogą zjeść, ogrzać się, gdy jest chłodno, zaopatrzyć się w ubrania, uzyskać darmową pomoc prawną, są organizowane warsztaty z doradztwa zawodowego i kursy kwalifikacyjne. Mimo to wielu ludzi nie chce się ruszyć, woli pasożytować albo na pieniądzach podatników, albo na tych wpłaconych przez ludzi dobrej woli - wiele takich miejsc jest prowadzonych przez Kościół (Caritas, zakony itd.).
1. Kilka lat temu, gdy miałam 17 lat i serce chętne do pomocy wszystkim, którzy wyglądają na takich, którzy jej potrzebują, szłam z przyjaciółką przez starówkę. Zaczepił nas mężczyzna, wyglądał na bardzo przestraszonego. Opowiedział nam, że zamknęli jego zakład pracy (faktycznie na krótko przez tym upadła spora firma stolarska), od dwóch miesięcy nie dostawał pensji, ma małe dziecko, nie może pić mleka matki i potrzebuje modyfikowanego, a jutro się skończy i boi się, że 3-miesięczny Antoś zginie z głodu. Za tydzień ma zacząć nową pracę, ale na razie został bez grosza przy duszy. Nie powiem, wzruszyłyśmy się. Kupiłyśmy mu nie tylko trochę tego mleka, jak poprosił nas o nieco pieluch i jakiś kremów do pielęgnacji, też nie miałyśmy nic przeciwko. Dałyśmy mu też nieco pieniędzy tak po prostu, powiedziałyśmy, gdzie może szukać pomocy, wyglądał na takiego, który o tym nie wiedział. Poszło na to moje miesięczne kieszonkowe, ale kij z tym, pomogłam człowiekowi!
Parę miesięcy później w tym samym miejscu zaczepił mnie ten sam mężczyzna. I ta sama gadka. Nie powiem, wkurzyłam się okropnie, zwłaszcza że było po nim widać, że był podpity. Miałam ochotę wziąć go za fraki i potrząsnąć, krzycząc "Oddawaj moje 50 złotych, ty gnoju!", czego z oczywistych przyczyn nie zrobiłam. To było pierwsze załamanie. Prawdopodobnie sprzedawał te produkty gdzieś na lewo.
2. Cyganie, plaga mojego miasta, też często proszą, wręcz szarpią za ubranie. Parę razy chcieli ukraść mi torebkę, za każdym razem jestem wulgarnie wyzywana i obrażana. Milutko.
3. Parę tygodni temu jakaś menelica powiedziała, że ma prośbę. Śmierdziało od niej tak, że pomyślałam, że na łaźnię faktycznie bym jej mogła dać parę groszy. Gdy powiedziała wprost, że chce na piwo i najlepiej, żebym to ja jej je kupiła, bo wyrzucają ją z okolicznych sklepów, odeszłam. Ta życzyła mi, żeby moje wszystkie dzieci umarły, żebym wpadła pod samochód, a moich rodziców zabili w męczarniach.
Było tego wiele więcej. Wiem, że są potrzebujący, ale większość to zwykli naciągacze. Uważajcie na nich.
Niektórzy w wieku 20 lat boją się chodzić do dentysty. Albo onkologa. Albo innych lekarzy specjalistów.
Ja mam 20 lat i w życiu nie wybiorę się do okulisty bez mamy. Mama już się śmieje, pyta, czemu tak bardzo boję się chodzić do gabinetu mojego lekarza, skoro to tylko badanie wzroku.
Boję się, odkąd usłyszałam od okulisty, że mogę oślepnąć. Ale nie za bardzo wiem, jak mam jej to powiedzieć.
Była sobie Natalia i Daniel. Zostali parą nie ze względu, że się kochają... zostali nią, ponieważ bardzo dobrze było im razem w łóżku. Po kilkunastu namiętnych spotkaniach doszli do wniosku, że nie szukają miłości, ale dobrze im jest ze sobą, więc określili się jako para. Stali się bliskimi przyjaciółmi, jednak ich związek ciągle polegał na namiętności, jaka się miedzy nimi wytworzyła. Trwało to 2 lata, gdzie oddali się sobie nawzajem,"bo jak to wygląda, że tu raz z jednym/jedną, a potem na kogoś innego się przerzucają".
Pewnego dnia, gdy Natalia została wyrzucona z pracy, potrzebowała wsparcia i wyszła ze znajomymi do klubu. I stało się, przespała się z nieznajomym. Niby nic, nie? A jednak była w związku, związku polegającym tylko na stosunkach cielesnych, ale jednak w związku. Przyznała się Danielowi, wkurzył się, ale potem mu przeszło. Dziewczyna natomiast zdecydowała się zerwać ich układ, bo trzeba już powoli się ustatkować.
Minęło półtora roku. Natalia zaliczyła z 6 związków, wszystkie okazały się beznadziejne. Zaczęło jej czegoś brakować. A raczej kogoś. Dopiero gdy w pracy na korytarzu zobaczyła klienta, którym był Danielem, odkryła czego potrzebowała. Spotkali się, raz, drugi, trzeci. I znowu skończyli razem. Nie było słodkich słówek, nie było wyznania miłości, było jak przedtem, z tą różnicą, że cielesność zastąpiło uczucie, którego nie musieli sobie wyznawać.
Skąd to wiem? Z pamiętnika Natalii, mojej mamy, która zmarła zaraz po moim porodzie. Znalazłam go na strychu, po kłótni z tatą. Myślałam, że mnie nienawidzi, nigdy nie powiedział, że mnie kocha, że mu na mnie zależy... a jednak po przeczytaniu tego pamiętnika zauważam, że on jak i moja mama byli ludźmi, którzy nie potrafili wyrażać uczuć słowami i robili to gestami. Codziennie rano czeka na mnie śniadanie przed szkołą (a nawet lunch do szkoły), wieczorami przychodzi, niby pod pretekstem, że już późno, ale zawsze mówi dobranoc (nie zwracałam na to uwagi nigdy przedtem, pewnie mu nawet nie odpowiadałam), a gdy jestem chora, to zostaje w domu, nawet jak miał zaplanowane spotkanie biznesowe. Przepłakałam sporo dni i nocy, rozpaczając, że ma mnie gdzieś, że mnie nie przytuli, nie powie, że jestem jego kochaną córeczką. Jednak teraz czuję, że mogę śmiało powiedzieć, że mój tata jest wspaniały, mimo blokady uczuć.
P.S. Dopiero niedawno zauważyłam, że w każdą miesięcznicę mamy w domu unosi się zapach lawendy i mięty. Nie miałam pojęcia, że to ulubiony zapach mamy. Tata zawsze odpowiadał, że świeczki zapachowe dostał w pracy w prezencie od klienta.
Uwielbiam pyzy z mięsem. Mogę je jeść codziennie i z tego powodu zazwyczaj mam w domu mały zapas. Tak się jednak złożyło, że ostatnio miałem nawał roboty i mało czasu na zakupy, więc zapas się wyczerpał, ruszyłem zatem do sklepu po swoje ulubione pyzy.
Dochodzę już do lodówki z pyzami, gdy zauważam, że jakaś babka bierze ostatnią (!) paczkę pyz. W sercu rozpacz, ale po chwili w moim umyśle wykiełkował pewien plan...
"Nie boi się pani tego kupować? Ponoć wycofują je ze sprzedaży, bo jakieś szkodliwe bakterie w nich znaleźli"... Babka stanęła jak wryta, po chwili odłożyła pyzy na półkę i mi podziękowała... Pokręciłem się chwilę po sklepie, poczekałem, aż pani wyjdzie i udałem się z moimi pyzami do kasy.
Trochę wstyd, że z łakomstwa okłamałem nieświadomą kobietę.
Kiedyś miałam bardzo ostrą nauczycielkę geografii. Nazywała nas matołami i uznała, że do niczego się nie nadajemy. Starałam się dostawać jak najlepsze oceny, niestety było widać, że mnie nie za bardzo lubi.
Pewnego razu przyłapała mnie, jak sprawdzałam godzinę na telefonie. W mojej szkole było to zakazane. Wpadła w szał i kazała mi przyjść na następny dzień przed lekcjami... Uprzedziła, że będzie czekać na mnie w gabinecie dyrektora. Wiedziałam, że mam przesrane.
Gdy weszłam do sekretariatu, z gabinetu dyrektora dochodziły dźwięki rozmowy. Podeszłam trochę bliżej i okazało się, że dyrektor umawia się nauczycielką geografii na noc... Pomyślałam, że skoro oboje są w formalnych związkach, to zadziałam...
Weszłam tam i przeprosiłam, że przeszkadzam w omawianiu ich planów na wieczór, ale przyszłam po swój telefon. Obydwoje pokraśnieli, geografka podała mi telefon unikając mego wzroku i wyszłam. Od tamtej pory obchodziła się ze mną jak z jajkiem, a ja nikomu nie powiedziałam o tym, co wtedy usłyszałam.
Sytuacja miała miejsce 10 lat temu, w liceum, w klasie maturalnej. Do szkoły średniej chodziłem w tej samej małej miejscowości co do poprzednich szkół. W jednej klasie było nas 13 chłopaków, chodziliśmy do jednej klasy od podstawówki, więc była z nas
zgrana ekipa.
Zbliżał się koniec naszej edukacji w tej placówce, ale 90% płci męskiej miało problem z osiągnięciem dwói z matmy. Dzięki Bogu, mieliśmy matematyczkę z wielkim poczuciem humoru i normalnym podejściem do życia. Miała świadomość, że Pitagorasów z nas nie zrobi, ale zapowiedziała, że jak będzie spokój na lekcjach, to dwóje nam wystawi. Satysfakcjonowało to nas, ale podczas jednej z lekcji, w piątek, wywiązała się ciekawa rozmowa:
- Pani profesor, a co musielibyśmy zrobić, żeby zasłużyć na trójki?
- To niemożliwe. Życie na Marsie, mężczyzna w ciąży - to możliwe. Wy i dostateczny na świadectwie to science fiction.
- Niech pani zrobi dzień dobroci dla zwierząt i da nam szansę!
I takie śmichy-chichy trwały jakiś czas, aż matematyczka miała dość i na odczepnego powiedziała w żartach:
- Panowie, mam wokół domu bardzo długi płot, jak pomalujecie go w ciągu dnia, to wam wystawię trójki!
- Na pewno?
- Na 100%.
Nauczycielka oczywiście żartowała. My jednak wzięliśmy to na poważnie. Kupiliśmy co trzeba i następnego dnia, w sobotę, z samego rana zabraliśmy się do roboty.
Jakież ogromne zdziwienie malowało się na jej twarzy, kiedy wychodząc rano z domu ujrzała zgraję nieuków odnawiającą płot.
Jako kobieta honoru wystawiła wszystkim biorącym udział w tej akcji oceny dostateczne. I takim oto sposobem, nie mając bladego pojęcia o pierwiastkach, deltach i innych pierdołach, po 3 latach całkowitego olewu mieliśmy takie oceny jak ci, którzy pilnie się uczyli.
Olejcie mnożenia, malujcie ogrodzenia :D
PS: Pani Gosiu, gdyby nie Pani, to do tej pory byśmy chodzili to tego liceum.
Dodaj anonimowe wyznanie
