#E7Grh

Dostałam od byłego przesyłkę z listem i magnesem na lodówkę, do kolekcji magnesów z różnych miejsc świata. Chciał mnie odzyskać. W liście prosił, obiecywał, zapewniał, że tylko ja jestem w jego sercu i tylko o mnie ciągle myśli, a wszystko co ze mną związane, wciąż krąży po jego głowie i duszy. Ten drobny upominek miał być gwarancją tego, że bardzo mocno szanuje wszystko to, co lubię w życiu i że zawsze zwracał szczególną uwagę na takie drobiazgi związane ze mną.

List był czarujący i naprawdę przecudowny... z tym małym, drobniutkim tylko zastrzeżeniem, że magnesy na lodówkę kolekcjonuje dziewczyna, z którą mnie zdradzał.
Komentarze (11)

#diDpR

Wróciłam do domu rodzinnego i w swoim pokoju znalazłam chustkę, którą związywałam sobie włosy jeszcze w czasach liceum. Postanowiłam przypomnieć sobie jak to było pięknie być nastolatką, zgarnęłam włosy i okutałam je tą całą chustką, po czym spojrzałam w lustro. Obraz, który zobaczyłam był straszny, i to wcale nie dlatego, że uświadomiłam sobie, jaka jestem już stara, tylko dlatego, że w chustce był pajęczy kokon i setki małych pajączków rozlazły mi się po moich kręconych włosach. Szok, przerażenie, obrzydzenie! Wbiegłam pod prysznic i odkręciłam gorącą wodę. Stałam tam i krzyczałam z przerażenia - panicznie boję się pająków! Rodzice nie byli w stanie dobić się do drzwi łazienki, więc słysząc mój okrutny jazgot zadzwonili po służby ratunkowe. Na miejscu zjawiła się straż pożarna, policja i karetka - no totalna dyskoteka pod domem, więc wszyscy sąsiedzi przyszli obejrzeć, jak po jakimś czasie stoję w ręczniku na podwórku i tłumaczę im wszystkim, że to przez pająki. Mało mnie do wariatkowa nie odwieźli... w każdym razie to była taka sensacja na wsi, że nawet ksiądz o tym wspomniał na kolejnej mszy.

Wstyd, którego nie zapomnę do końca życia.
Komentarze (21)

#8DK67

Sytuacja, której doświadczyłam, gdy byłam 14-15-latką. Czy jest straszna - trudno ocenić, z perspektywy czasu niekoniecznie, ale wtedy byłam, kolokwialnie mówiąc, obsrana.

Moja mama zmarła, gdy byłam małym dzieckiem. Nie miałam z nią jakichś dobrych relacji - już nawet jako kilkulatka bałam się jej, chciałam, aby zmarła (wiem, że brzmi strasznie - ale nie umiałam wtedy wyrazić swojej złości do niej). Na domiar złego - faktycznie zmarła nagle. W dniu jej śmierci (a raczej kilka godzin przed) ja przewracałam oczami - rodzina prosiła, abym przestała, ale nie potrafiłam. Z tego co wiem, mama tuż przed śmiercią też przewracała oczami. Wówczas myślałam, że to nie przypadek. Takie dziecięce myślenie.

Jako nastolatka, pomimo niechęci do mamy i wielu żali, jednak za nią na swój sposób tęskniłam. Jako nastolatka byłam zafascynowana duchami i innymi upiornymi historiami. Miałam epizod wywoływania duchów (po tym śniły mi się koszmary - ale to na inne anonimowe) i zażyczyłam sobie, aby mama przyszła. No OK. No i po jakimś czasie w domu zaczęły się wydarzać dziwne sytuacje, które wtedy  trudno było mi wytłumaczyć. W moim mieszkaniu martwe rzeczy nagle "ożywały", np. siedzę w pokoju i odrabiam lekcje, a w pewnym momencie talerz, który stał na półce, dosłownie przeleciał pół pokoju - nic nie robiłam, zwyczajnie siedziałam, gdy przede mną zleciał talerz, jakby ktoś go przeniósł. Szok! Inne sytuacje były takie, że np. wychodzę z domu i wyłączam wszystkie urządzenia, jak telewizor, radio i światło (a byłam sama), po chwili gdy wróciłam ze sklepu wszystko działało! Światła w domu włączone, telewizor chodził na full, radio grało. Szczytem było, gdy kiedyś odłożyłam szklankę, a ta się zaczęła poruszać. Przerażona i wkurzona mówię na głos: NIE BOJĘ SIĘ CIEBIE i idę do taty i mówię, co się dzieje. Oczywiście wszyscy mają ze mnie ubaw i zaczynają racjonalizować. Tak czy inaczej - wszystko wtedy wróciło do normy. Nic nie latało i się nie włączało. Z perspektywy czasu wiele rzeczy można racjonalnie wytłumaczyć (poza tym nieszczęsnym talerzem), ale wtedy byłam przerażona.


PS Byłam kiedyś egzorcyzmowana - kościół przyjął to co mówię za fakt. Miałam w tym czasie jeszcze ze 2 sny - które pamiętam, jakby się wydarzyły wczoraj - bardzo realne i równie trudno wytłumaczalne - niestety jeden mi mocno tkwi w pamięci i wpłynął na moje życie (a może nawet i wpływa).
Komentarze (24)

#deRcs

Poznałam jakiś czas temu świetnego chłopaka, który totalnie zawrócił mi w głowie. Spotykaliśmy się i kilka razy spaliśmy ze sobą. Trochę dziwnie mi o tym mówić, ale Kuba… on miał problem z trądzikiem. A przynajmniej tak mi się wydawało. Wiecie co się okazało?
Że to nie był żaden trądzik, tylko gronkowiec! Zaraziłam się od niego i teraz się leczę. Powiedziałam mu o tym, a ten momentalnie zerwał ze mną kontakt (domyślam się, że jest mu po prostu wstyd). Sęk w tym, że ja się zakochałam i naprawdę chciałabym z nim być, mimo tego wszystkiego.
Komentarze (9)

#TWopo

Kiedy przechodziłam okres młodzieńczego buntu, irytował mnie fakt, że w kuchni zawsze jest bałagan i oczywiście winiłam o to mamę, bo rzadko sprzątała.

Dopiero po latach dotarło do mnie, że owszem, bałagan był, ale był też obiad, dwa rodzaje ciasta, świeżo wyciśnięty sok, bułki dopiero co wyciągnięte z piekarnika, swojska kiełbasa wędzona do późnej nocy i to nieustannie powtarzane pytanie, co zjadłabym jutro.
Komentarze (19)

#941p5

Aktualnie siedzę, płaczę i zastanawiam się, co mam zrobić w mojej sytuacji.

Zacznijmy od tego, że moja pierwsza ciąża i poród były okropne. Dziewięć miesięcy koszmaru, a później niemal dwa dni męki porodu zakończonego powikłaniami, z którymi męczę się po dziś dzień. Kocham moje dziecko, ale z własnej woli drugi raz nie zdecydowałabym się na coś takiego.
Mój mąż wręcz przeciwnie. Trzy miesiące temu zaczął napominać o kolejnym dziecku, co skwitowałam zdecydowaną odmową - minął dopiero rok, ja pod niektórymi względami (głównie psychicznie) wciąż nie doszłam do stanu przed ciążą i zwyczajnie nie dałabym rady. Myślałam, że zrozumiał...

Wczoraj zrobiłam test ciążowy - dwie kreski. Podparty do muru przyznał się, że podmieniał moje tabletki antykoncepcyjne, bo wiedział, że po dobroci namówić się nie dam.
Mój świat się zawalił, rodzina jest całym moim światem, ale nie jestem w stanie patrzeć na niego bez obrzydzenia. Rozważam nawet rozstanie się z życiem, ale nie chcę tego zrobić mojemu dziecku i tej małej istotce. Jestem totalnie nieprzygotowana i załamana tym, co zrobiła najbliższa mojemu sercu osoba...
Komentarze (76)

#nnzIu

Małe informacje naprowadzające. Mieszkam nadal z rodzicami w ciasnym mieszkanku, i zawsze się mijamy. Kiedy przychodzę do domu, tata zbiera się do pracy, a mama jeszcze w niej jest. I od paru lat używam szczoteczki elektrycznej. To teraz przejdźmy do opowieści.

Pewnego dnia wróciłam wcześniej do domu, bo źle się poczułam. Szefowa to wyrozumiały człowiek i wypuściła mnie parę godzin przed skończeniem zmiany. Wpadłam na chatę pewna, że tata sobie drzemie jak zawsze przed robotą. Otworzyłam drzwi i po cichu skierowałam się do swojego pokoju. Jednakże zatkało mnie, kiedy płynnie minęłam przedpokój. W pokoju rodziców - gdzie nie ma drzwi - leżał tato na łóżku, nago. Dogadzał sobie ręką, pojękując do jakichś wibracji. Kiedy mnie zauważył, był zdziwiony tak samo jak ja. Bez słowa poszłam do swojego pokoju, zamknęłam się w nim i z zażenowaniem oczekiwałam aż skończy i przyjdzie ta godzina, kiedy pójdzie do pracy. Oboje nie wychodziliśmy "od siebie" do tego czasu.

Kiedy tata wyszedł z domu, poszłam zamknąć za nim drzwi. Skierowałam się też do łazienki, by wziąć krótki prysznic. Wtedy też odkryłam, że moja szczoteczka jest w innym miejscu, dodatkowo się błyszczy. Wszystko wskazywało na to, że była umyta przed jakąś chwilą. Połączyłam fakty - i odrzuciło mnie to totalnie. Zrobiło mi się niedobrze, gorąco i słabo jednocześnie. Nadchodząca grypa mi w tym nie pomogła.

Od tego wydarzenia minął jakiś czas, a mnie nadal paraliżuje fakt, że ja też używałam tamtej szczoteczki w dwóch celach.

PS Tata po jakimś czasie przeprosił za to, co musiałam widzieć, i wciąż zachowuje się w moim towarzystwie dziwnie. Jest ewidentnie speszony. A ja traumy nie mam.
Komentarze (21)

#ij5YU

Mam 26 lat, jestem samotnie wychowującym ojcem, żona zmarła 2 lata temu po dwuletniej walce z nowotworem mózgu. Owocem naszej miłości jest aktualnie wspaniała 5-latka, która jest całym moim światem i jednym z niewielu powodów, by żyć. W czasie trwania choroby żony starałem się być superbohaterem, ogarnąłem wszystkie sprawy związane z chorobą (chemioterapia, radioterapia, setki metod niekonwencjonalnego leczenia, np. ziołoterapia, olej z konopi i setka innych witaminek). Niestety przy wyroku jakim jest glejak 4 stopnia nic nie było w stanie pomóc.

Teraz zostałem sam tylko i wyłącznie z córką, nie mam żadnego wsparcia ze strony swojej rodziny czy rodziny żony. Z córką mieszkam w Niemczech, gdzie pracuję jako kucharz, na szczęście udało się z pracodawcą ustalić godziny pracy, tak bym mógł zająć się córką. Nasz plan dnia wygląda w taki sposób, że wstaję o 5 rano szykując malutką do przedszkola, zaprowadzam ją punkt 7 i z wywalonym językiem lecę do pracy, która kończę o 16, i znów pełnym sprintem zapindalam odebrać księżniczkę z przedszkola, po czym zakupy, gotowanie, pranie, sprzątanie, zabawy, czytanie. Czyli nic nadzwyczajnego, miliony matek i ojców działają w ten sposób i się nie żalą, staram się również nie żalić.

Piszę to wyznanie, gdyż w całym tym moim bohaterstwie z bohatera została tylko nazwa. Od roku jestem alkoholikiem, piję co noc od chwili gdy tylko córeczka zaśnie, potrafię się upić w 15 minut tylko po to, by mieć czas na spanie, by jakoś funkcjonować kolejnego dnia. Nigdy nie zawaliłem żadnego terminu w przedszkolu, urzędzie, pracy czy gdziekolwiek, na pozór jestem idealnym ojcem, ale to nieprawda. Mam problem z alkoholem, z którym sam sobie nie mogę poradzić. Chciałem zapisać się na odwyk, ale nie mam możliwości, gdyż nie mam z kim zostawić malutkiej. Co dzień wmawiam sobie, że to ostatni raz gdy piję, ale to kłamstwo. Nie wiem co mam dalej robić, nie chcę się użalać nad sobą, bo wiem, że to moja wina, po prostu chciałem komuś o tym powiedzieć.
Komentarze (44)
Dodaj anonimowe wyznanie