#y5MeZ
Ostatnio długo jej nie widziałem i już obawiałem się, że obiekt moich westchnień zmienił szkołę, gdy nieoczekiwanie, dosłownie parę dni temu, zobaczyłem ją na korytarzu. Wyglądała inaczej. Zeszczuplała i obcięła włosy na krótko. Teraz jeszcze bardziej wyeksponowana była jej przepiękna twarz. Serce zabiło mi szybciej, ale jednocześnie uznałem, że dłużej nie wytrzymam i że muszę wreszcie zagadać. Podszedłem więc do niej uśmiechnięty i zagaiłem: „Cześć. Cóż za intrygująca zmiana wizerunku! Bardzo ci ładnie w tym nowym stylu. Czyżbyś grała w jakimś punkowym zespole? A może byłaś u jakiegoś wizażysty?”.
Spojrzała na mnie smutnymi oczami i cicho rzekła: „Nie. Po prostu mam raka”, a następnie odwróciła się i poszła zostawiając mnie czerwonego niczym buraka i do granic możliwości nieszczęśliwego...
#04Hp3
Goryczy dopełnił fakt, że jak powiedziałam swojej znajomej o tym, że idę na psychiatrię, odpowiedziała, iż to bardzo dobrze „bo przecież psycholodzy są potrzebni”, tylko „szkoda, że nie będziesz mogła sobie wypisywać recept”. Była bardzo zaskoczona, jak jej powiedziałam, że psychiatra to nie żaden psycholog, a normalny lekarz, z normalnymi uprawnieniami.
Kiedy skończy się ta stygmatyzacja i ciemnota?!
#QGLEG
Od bardzo wczesnego dzieciństwa przed zaśnięciem marzyłam o tym, że mam fajnego tatę, który mnie przytula, wyznaje mi miłość. Albo że ktoś mnie porywa, żeby mnie wychować jak swoje dziecko w domu pełnym miłości, troski i opieki. W okresie dojrzewania uganiałam się za mężczyznami w wieku mojego ojca lub starszymi, zwłaszcza za takimi, którzy byli podobni do taty. Nie marzyłam o związku, ale na przykład o całowaniu przez mojego nauczyciela, gdy sama chodzę do gimnazjum. Takie marzenia, że mam 14 lat i jakiś facet się mną interesuje zostały mi do dziś.
Aktualnie jestem od wielu lat w związku z moim rówieśnikiem. Mój partner zna moje potrzeby i spełnia dla mnie rolę taty. Często siedząc na łóżku przytula mnie tak, jakbym była niemowlakiem. Wiadomo, że cała się na jego rękach nie mieszczę, ale tułów i głowę podtrzymuje mi rękami i daje buziaczki w czoło. Kiedy wychodzi do pracy, nakrywa mnie kołdrą, kładzie się przy mnie na kilka minut i przytula jak tata, głaszcze po głowie, co jakiś czas dając buziaki w czoło, a dopiero potem idzie do pracy. Żeby zdążyć zrobić tę ceremonię, specjalnie wstaje pół godziny wcześniej. Czasami, gdy nie mogę zasnąć, owija mnie kołdrą i buja mną na boki, tak jak to robiła moja siostra swojemu dziecku, kiedy miało kilka miesięcy.
Chciałam się po prostu wygadać i poprosić wszystkich tatusiów, żeby przytulali swoje dzieci.
#bNP9Q
Przez pierwsze miesiące związku było naprawdę fajnie. Spędzaliśmy miło czas, były też chwile na nasze własne zajęcia, czyli przykładowo on szedł do kościoła albo się modlił, a ja szłam sobie do kina albo na rolki z koleżanką. Dość szybko zamieszkaliśmy razem, bo obydwoje mieliśmy ciężko z finansami, a w ten sposób łatwiej było zaoszczędzić. I mniej więcej od momentu zamieszkania razem zaczęły się pojawiać problemy. Na początku takie bzdety, jak jego kilka gigantycznych świętych obrazów, które chciał porozwieszać w domu, a mi one tam strasznie nie pasowały. No ale to była błahostka, doszliśmy do kompromisu bez problemu i kilka zawiesił. Jednak potem dochodziły kolejne konflikty.
Pewnego dnia zarzucił mi, że po domu chodzę specjalnie wyzywająco ubrana, aby wciągnąć go do łózka. W rzeczywistości ja po prostu czasem przeszłam przez salon w bieliźnie, gdy np. zapomniałam czegoś wziąć ze sobą do kąpieli, a już się zaczęłam rozbierać do wanny. Nago nigdy mnie nie widział. Ostatecznie obiecałam, że nie będę się nawet w tej bieliźnie pokazywać, skoro jest to dla niego problem. Nawet to nie pomogło, bo mu coraz więcej rzeczy zaczęło przeszkadzać. Nagle zaczął bardzo mnie kontrolować, prosił nawet o dostęp do mojego konta w banku. Nigdy też nie zmuszał mnie do wiary, a w tamtym czasie bardzo naciskał, abym chodziła z nim do kościoła. Jednak najgorzej wspominam sytuację, gdy poprosiłam go, żeby pożyczył mi 20 zł na taksówkę do pracy, bo byłam spóźniona i przed wypłatą, a on stwierdził, że jasne, da mi, ale jak odmówię modlitwę. Dla niego była to taka jakby zapłata, często o to prosił. Zszokowana tym żądaniem po prostu wyszłam.
Dokładnie w tamtym czasie zaczęło do mnie docierać, że wcale nie jestem szczęśliwa w tym związku. Czułam się osaczona. Do tego doszło to, że praktycznie nie mieliśmy już o czym rozmawiać. Nie interesowało go to, co ja mam do powiedzenia, na co dzień jedyne co do mnie mówił to jakieś ciekawostki związane z religią czy kościołem albo losowe teksty o pogodzie i brudnej podłodze. Ale nie to zadecydowało o rozstaniu. Przejrzałam w pełni na oczy dopiero w momencie, gdy podczas jakiejś kłótni powiedziałam mu, że mam dość jego przesadzania z tą religią, a on jako odpowiedź po raz pierwszy w życiu uderzył mnie w twarz i powiedział, że nie życzy sobie, abym tak mówiła o jego wierze. Następnie wyszedł i kazał mi przemyśleć swoje błędy w tym czasie. Ale cóż, jak wrócił, zastał tylko list, że wracam do rodziców, a po resztę rzeczy wpadnę jutro. I w zasadzie tak się to skończyło.
O ile bardzo lubię uduchowionych facetów, to wiem, że już nigdy nie zwiążę się z osobą, która jest bardzo religijna.
#UyqVp
#UwMtk
Mam zdewastowane uzębienie w wieku 40+. Wstydzę się uśmiechać, rozmawiać...
Widzę, że córka się mnie wstydzi przed znajomymi.
Jem tylko miękkie rzeczy, bo nie mam czym porządnie pogryźć.
Idę jutro, co prawda mnie nie stać, nie mam żadnych oszczędności, ale MUSZĘ już coś z tym zrobić. Nie wiem jak to opłacę, ale coś wymyślę.
Mąż jest przy kasie, ale niechętnie się dzieli, za to chętnie mnie wyśmiewa.
Trzymajcie kciuki.
#M664S
Opowiem o moim błędzie, żeby przestrzec innych.
Będąc dzieckiem, miałam cudowne, długie i ciemne włosy. W wieku 14 lat rozjaśniłam je do bardzo jasnego blondu. Bardzo mało je to zniszczyło, bo wcześniej nie widziały nawet suszarki ani prostownicy. Farbowałam je średnio co miesiąc. Kolor znudził mi się po pół roku i zamarzył mi się rudy, który równie szybko mi zbrzydł. Później byłam czarna, wróciłam do swojego naturalnego koloru, które nie zagościł na mojej głowie na długo i jeszcze kilka razy zmieniłam kolor. Mając 19 lat, chciałam wrócić do blondu. Użyłam kilku dekoloryzatorów, rozjaśniłam je dwa razy i pofarbowałam (wszystko w ciągu dwóch dni). Okropnie je to zniszczyło, ale jakoś nie zwróciłam na to uwagi i po miesiącu znowu zmieniłam kolor, tym razem na jasny brąz. Farbowałam je 3 razy w ciągu jednego dnia, bo nie mogłam uzyskać wymarzonego odcienia.
Moje włosy wypadały już wcześniej, ale wtedy zaczęłam już łysieć. Nie wypadały stopniowo, po prostu wypadły po trzech myciach głowy.
Wiem, że większość kobiet ma trochę oleju w głowie i nie popełni tego błędu, ale nawet w szkole zauważam osoby, które mają inny kolor włosów co tydzień.
Uważajcie, dziewczyny.
#GxYix
Dziś powiedział mi, że udawał. Tak naprawdę to ma zupełnie inny gust niż ja i lubi zupełnie inne rzeczy. Kłamał jednak, bo mu się spodobałam i chciał się do mnie w ten sposób zbliżyć. Potem kłamał dalej, żebym się nie wkurzyła. Teraz już jednak ma tego dość, bo za dużo na te tematy mówię i już nie może wytrzymać. Strasznie go to nudzi i irytuje. Sądzi jednak, że nie będę zła i mu wybaczę to drobne kłamstwo, bo przecież jesteśmy razem już trochę i jest nam dobrze, więc nie ma co tego psuć.
Poczułam się, jakby mi dał w twarz. Nie chodzi mi o to, że on musi lubić wszystko to co ja, ale tak kłamać przez trzy lata? Wyszło na to, że zupełnie nie znam tego człowieka! To ktoś dla mnie obcy. Nic o nim nie wiem! Powiedziałam mu to, a on stwierdził, że dramatyzuję i przesadzam. Kłamał tylko o, jak to ujął, pierdołach, a o rzeczach istotnych (jak jego rodzina, praca czy studia) mówił przecież prawdę. Nie rozumie więc dlaczego jestem aż tak zła. Dodał jeszcze, że skoro już tak sobie szczerze rozmawiamy, to musi mi jeszcze coś powiedzieć, bo zbierał się od jakiegoś czasu. I powiedział, że moje inne zainteresowania uważa za zbyt dziecinne. Wcześniej to było nawet urocze, ale teraz to już pora dać sobie spokój i z tego wyrosnąć i zająć się prawdziwym życiem.
Te inne zainteresowania to czytanie, a także pisanie opowiadań (fan fiction) o moich ulubionych bohaterach filmów, książek i seriali.
Dodam, że mam 26 lat, pracuję i zajmuję się domem. Nie mieszkam z nim (miałam taki zamiar, ale teraz to już nie wiem), ale dla niego też czas znajduję. Nie wiem więc o co chodzi z tym "zajmowaniem się prawdziwym życiem".
Poczułam się tym wszystkim bardzo zraniona, a on znowu, że przesadzam!
Wybaczcie, wiem, że to nie kącik porad, ale już zgłupiałam. Myślałam, że jesteśmy dobraną parą, a wyszło na to, że on się ze mną cały czas męczy (to czemu w ogóle ze mną jest?) i żebyśmy mogli być szczęśliwi, to ja muszę się zmienić. On nie ma sobie nic do zarzucenia. To nic, że kłamał, to przecież tylko "pierdoły". W dodatku obraził moje hobby, które uwielbiam i sprawił mi tym przykrość.
Powiedzcie, czy ja naprawdę przesadzam? Nie mam prawa czuć się oszukana, bo to nic takiego? Drobiazg?