Nienawidzę rosyjskiego języka i akcentu.
Gdzie się nie ruszę, tam Ukraińcy, Białorusini i reszta dawnego ZSRR. Jadę tramwajem - jakaś baba drze się po swojemu do telefonu, tak że wszyscy dookoła muszą jej słuchać, nawet ci ze słuchawkami na uszach patrzą, kto jest na tyle głośny. Na przystanku - grupa Ukraińców pali papierosy i też głośno rozmawia po swojemu. Ktoś próbuje zwrócić im uwagę - "Ni panimaju". W sklepie spożywczym, w galerii, w kinie - trudno uzyskać jakiekolwiek informacje np. gdzie znajdę dany towar, bo był na stronie internetowej, a w sklepie stacjonarnym nie mogę znaleźć - "Ni panimaju".
Dorabiam sobie w pizzerii - kiedy przychodzi klient z jakiegokolwiek innego kraju, czy to Anglik, Niemiec, Azjata, Latynos (mieszkam w naprawdę dużym i wielokulturowym mieście), nigdy nie ma problemu, żeby dogadać się po angielsku, niemiecku albo nawet na migi. Kiedy przychodzą Rosjanie - będą zamawiać tylko i wyłącznie po swojemu. Przepraszam, ale rosyjskiego niestety nie znam. Zazwyczaj w takiej sytuacji podaję im ulotkę, żeby mogli mi wskazać na obrazku - nie! Wyrywają ulotkę, wyrzucają, krzyczą, tak jakby podniesiony ton nagle miał sprawić, że zrozumiem co mówią. W 90% takich przypadków kończy się interwencją kierownika (nie mamy ochrony), który nauczył się już "grzecznie" wypraszać awanturników. Wychodzą wtedy obrażeni. Z pozostałymi 10% udaje się w końcu jakoś na migi albo za pomocą obrazków dogadać.
Mieszkam w okolicy dworca kolejowego i praktycznie nie ma dnia, żeby nie zaczepił mnie ktoś w języku rosyjskim lub podobnym - czasem można się domyślić, czy chcą pieniędzy, czy na przykład nie wiedzą, z którego peronu odjeżdża ich pociąg. Kiedyś starałam się im pomagać, ale każda próba udzielenia odpowiedzi po polsku albo angielsku kończyła ich krzykami.
Jednak sytuacja, która przebiła wszystko, przydarzyła się mojej młodszej siostrze - do jej klasy dołączyło kilkoro dzieci z Ukrainy. Rozmawiali tylko i wyłącznie między sobą, przeszkadzali w lekcjach, a kiedy mieli zrobić prezentację, przedstawili ją po rosyjsku!
Jakie genialne rozwiązanie wymyśliła wychowawczyni? Zamiast godzin wychowawczych, lekcje rosyjskiego dla reszty klasy, "żeby nie dyskryminować nowych uczniów". Rodzice, którzy sprzeciwili się temu pomysłowi na wywiadówce usłyszeli, że są rasistami.
A teraz anonimowa część - też nie jestem Polką, mój ojciec jest Grekiem, mama pochodzi z Filipin, ja sama urodziłam się i mieszkałam pierwsze 8 lat życia w RPA. Akurat tak się złożyło, że kuzynka taty założyła tu firmę z mężem Polakiem i potrzebowali specjalisty z jego zakresu. Mówimy w kilku językach, ale nie wymagamy, żeby inni mówili "po naszemu". Ja "straciłam" rok nauki, aby poznać język i jakoś nikt nie kazał reszcie się do mnie dostosowywać.
W wieku 15 lat kolega pokazał mi „łatwy sposób” na zarobek - zakłady bukmacherskie. Wciągnęło mnie to na tyle, że po kilku latach mam jakieś 80 tys. długu i raczej prędko z tego nie wyjdę. Wszystkie zarobione pieniądze idą na spłaty kredytów.
Nikt o tym nie wie, wstyd mi się przyznać przed kimkolwiek. Jeśli gracie, to odpuśćcie, nawet przy dobrej passie kiedyś będą z tego same problemy.
Historia nie moja, ale mojej mamy. O paskudnej nauczyciele.
Kiedy mama była w szkole średniej, miała nauczycielkę, która ewidentnie zazdrościła kręconych włosów. Moja mama miała zawsze bardzo mocno kręcone, na niektórych zdjęciach z młodości i wygląda trochę jak afro albo pudel.
Wspomniana nauczycielka kiedyś z niczego wzięła moją mamę i jeszcze dwie dziewczyny z jej klasy też z kręconymi włosami na sprawdzenie... wszy! Dziewczyny już nie malutkie, w przedszkolu, ale dojrzewające kobiety, które i tak mają zawsze dość kompleksów wymyślanych przez siebie. Przed całą klasą (!) sprawdzała im głowy i zawyrokowała oczywiście, że mają wszawicę. Oczywiście jak mama pojechała do domu, wybrały się z (moją) babcią do lekarza, żadnej wszawicy nie stwierdził. Ale wyrok w szkole został wydany. Mogę sobie tylko wyobrazić, że pewnie znalazło się kilka osób w klasie, które potem im tę sytuację wypominały, szczególnie że moja mama dojeżdżała ze wsi do szkoły w mieście, a wtedy różnice między wsią i miastem były dużo większe niż teraz.
Moja mama do tej pory ma traumę po tej sytuacji i nie lubi swoich kręconych włosów. Jak mi się zaczęły kręcić, to lamentowała, że to takie przekleństwo. Do tej pory to w niej siedzi, a ma już ponad 60 lat, jak o tym opowiadała, to miała łzy w oczach, prawie się popłakała. Po ponad 40 latach od tamtej sytuacji!
Ja nigdy nie rozumiałam, czemu mama tak bardzo zawsze mnie namawiała, żebym nosiła krótkie włosy i czemu sama miała kompleks na punkcie swoich kręconych. Dopiero po usłyszeniu tej historii zrozumiałam. To okropne, jak jedno takie zdarzenie może zdefiniować patrzenie człowieka na siebie.
Nauczyciele powinni mieć okresowe badania psychologiczne, czy ze względu na swoje przekonania/kompleksy nie mają pokusy, żeby odgrywać się na uczniach.
Jestem wysoką kobietą. Od dziecka miałam już ponad 180 cm i od tego czasu ludzie dookoła chcą wmawiać mi co mogę, a co nie... Teraz po prostu mnie to śmieszy.
Zaczęło się od typowego "Bądź siatkarką/koszykarką" (nie w formie pytań, tylko od razu jakby rozkazem). Na zajęciach fizycznych, gdy graliśmy w jedno lub drugie, to słyszałam "Jesteś wysoka. Musisz być w tym dobra".
A to nie tak. Jestem wysoka, ale nienawidzę biegać, skoczna nie jestem, a siły w rękach nie mam. Tym samym nie jestem dobra ani w siatkówce, ani w koszykówce. Wolę taniec, ale oczywiście jak o tym poinformowałam "świat", zaczęło się. "Nie marnuj wzrostu". "Musisz grać". "To twój obowiązek jako tak wysokiej dziewczyny" - serio? Gdzie jest zapisany ten obowiązek?
Potem wiek dojrzewania, koleżanki zaczęły nosić obcasy. W każdym sklepie obuwniczym przymierzałam botki, szpilki itd. "Zdejmij je! Jesteś za wysoka na takie buty!"
Gdy moje koleżanki nosiły śliczne botki na obcasie, ja chodziłam w płaskich butach.
Przecież wysokiej dziewczynie nie wolno nosić takiego typu obuwia.
Przykładów wmawiania co wysokiej kobiecie wolno, a co nie jest jeszcze wiele, ale wiecie co? Jeśli ma się ponadprzeciętny wzrost od urodzenia, to najcięższym zadaniem jest nie dać wyprać sobie mózgu tymi "zasadami".
Mogę z dumą powiedzieć, że po wielu latach udało mi się postawić na swoim. Wzrostu nie zmienię, ale...
Wciąż tańczę, nie gram w siatkówkę, ani w koszykówkę. Noszę obcasy minimum 5 cm, maksymalnie 10 cm - i mam gdzieś, że dobijam prawie 2 metrów. Czuję się w nich wygodnie, kobieco i jeśli ktoś czuje się przy mnie nieswojo, to już jego problem.
Widząc na mieście wysokie kobiety, które też nie dają się zakuć w kajdany społecznej opinii czuję dumę, że nie dajemy się już opanować "zasadom", które nam wpajano.
O tym, jak gówniarze znudził się piesek. Do tej pory nikomu nie zdradziłam wszystkich szczegółów.
Na początku przedstawię Wam mamę. Nierozpoznany zespół Aspergera i ciężka młodość doprowadziły do powstania ciężkich zaburzeń – depresja, nerwice, paranoje, agresja itp. Dorastałam w bogatej patologii. Krzyczała, wbijała paznokcie, raz zamknęła w ciemnej komórce, zbiła za "szantaż emocjonalny", kiedy jako pięciolatka modliłam się, żeby przestała. W końcu poszła po rozum do głowy, przeszła terapię. Zaczęła się o mnie troszczyć, mówić, że kocha, dawać mi ciepło, choć nigdy nie wyzdrowiała.
Po latach błagań mama zgodziła się na adopcję psa. Miałam już 13 lat i rozumiałam, co to znaczy. Spacery w ciepłe dni i w jesienną pluchę, świetna zabawa i opieka w chorobie i starości, weterynarz, odchody, wychowywanie, pielęgnacja – wzięłam pełną odpowiedzialność. W schronisku wypatrzyłam wielkie, piękne i przyjazne psisko.
Byłam wzorową opiekunką, chciałam udowodnić swoją dorosłość i odpowiedzialność. Bez gadania w niepogodzie spacerowałam z psem, sprzątałam efekty nietrzymania moczu, karmiłam, kąpałam. Bawiłyśmy się jak dwa szczeniaki – zapasy, delikatne podgryzanie, gonitwy przez pole i walki o patyki.
Mamę poruszył fakt, że sunia przeszła niedawno sterylizację aborcyjną. Sama straciła dwie ciąże, więc poczuła więź. Ja widziałam w niej równą sobie przyjaciółkę, mama – skrzywdzoną przez mężczyzn kobietę. Mimo początkowej niechęci, pokochała psa… zbyt mocno. Stała się nadopiekuńcza? Oszalała? Mijając mniejszego psa, widziała w suni cierpienie po stracie dzieci (sic!). Każda zabawa, włącznie z aportowaniem, czy zdecydowany ton podczas nauki, były znęcaniem się, przejście ze smakołyków na pochwały oszustwem, a rzucanie ich na podłogę brakiem szacunku. Pieszczotami i mięsem odwracała uwagę suni od nauki, śmiejąc się, że pies woli ją. Że to jej pies, a nie mój. Podczas kłótni szła do psa i mówiła, że tylko on ją kocha. Zabawa i czułości? Ona jest panią. Odchody? "To mój pies". Rozmowy nic nie dawały.
Moja frustracja bawiła ją i przerażała psa, który zaczął mnie unikać i mimo prób nigdy więcej nie przekonał się do mnie. Choć wiedziałam, że zwierzę nie zawiniło, pojawiły się nienawiść i pogarda. Widziałam w nim i przyjaciela, który porzucił mnie dla dręczyciela, i bezmyślne narzędzie, nowy pas. A mama? Nie potrafiłam przestać kochać mamy.
Pies to przyjemność, ale i obowiązek. Ponieważ nie pozwoliła mi na przyjemności, nie godziłam się na przejęcie przykrej reszty, odmówiłam opieki nad psem. Mama do dziś wypomina mi, że znudził mi się piesek.
Po trzech latach zabrała psa i wyjechała za granicę. Happy end? Nie, ale to materiał na oddzielne wyznanie, jeśli tylko zechcecie.
Sporo było wyznań o piekielnych moherach w komunikacji miejskiej i sama nieraz spotkałam się z sapaniem nad uchem, ale tego jeszcze nie grali.
Jadę sobie spokojnie na uczelnię, nie przeszkadzam nikomu i stoję jak większość, bo tłok był niemiłosierny. Na jednym z przystanków weszła sobie babcia, której perfumami były chyba środki na mole, ale mniejsza o to.
Ktoś chciał jej ustąpić miejsca, żeby nie stała, ale powiedziała tylko "nie, nie, zaraz wysiadam". I gdyby na tym się skończyło, to wyznania by nie było.
Istotnym był fakt, że stała przodem do mnie.
Mijamy kościół. Nie przeżegnałam się i to było chyba według niej najgorsze co zrobiłam, a raczej czego nie zrobiłam w życiu. Jak nie wstąpił w nią sam szatan, to nie wiem co. Zaczęła się na mnie drzeć, że jestem bezbożnicą, że jeszcze mnie za to pokarze, ale to nie wszystko. Patrzę na nią jak wryta i nawet nie wiem co powiedzieć, a ta jak nie zaczęła okładać mnie swoją torebką! W środku standardowo miała chyba bojowe żelazko, cegłę i kilka kamieni. Dobrze, że zaraz za kościołem był jej przystanek, bo żywej by mnie inaczej nie puściła. Cud, że nie próbowała mnie zaciągnąć ze sobą do kościoła egzorcyzmy mi odprawić.
Dalsza droga na uczelnię była względnie spokojna. Ale od tej pory chyba zacznę zabierać ze sobą tarczę. Tak profilaktycznie.
Gdy byłam mała, mój tata spędzał ze mną większość czasu, dlatego to głównie on nauczył mnie różnych podstawowych słów. Problem w tym, że poprzekręcał je i z normalnego słowa pajęczyna powstała pajembczyna.
Jako dziecko nie wiedziałam, że mówi się inaczej, więc kiedy na lekcji w podstawówce pojawiła się pajęczyna, zwróciłam nauczycielce uwagę, że w książce jest błąd. Po tym, jak zostałam wyśmiana przez resztę klasy, wpadłam w histerię, że wszyscy są w jakimś spisku, bo jak to możliwe, że to nie jest pajembczyna. Mój tata musiał przyjechać do szkoły i wytłumaczyć całą sytuację, bo nie chciałam się uspokoić. W tamtym momencie okazało się, że ojciec wpoił mi więcej błędnych słów. Ćmilak okazał się być ślimakiem, a pajomk pająkiem.
Ostatnio kiedy przypomniałam sobie o tej sytuacji zapytałam tatę, czemu to zrobił. Odpowiedział, że chciał sprawdzić, czy można ''śmiesznie zaprogramować dziecko''. No cóż...
Jak siostra zrobiła ze mnie prostytutkę.
Mam 25 lat. Moja starsza siostra 33. Podchodzimy z biednej rodziny na wsi. Siostra po zakończeniu zawodówki wyjechała na tzw. roboty do Niemiec. Wkrótce potem zaczęły się plotki. Ktoś ją tam spotkał, mówiąc wprost, w burdelu. Potem ktoś rozpoznał ją na stronie jakiegoś klubu dla panów w Hamburgu. Matka jak o tym usłyszała, kazała jej natomiast wracać. Plotki okazały się prawdą. Siostra dostała kopa w tyłek i zakaz wstępu do naszego katolickiego w końcu domu. Tak bez żadnego kontaktu minęły 4 lata.
Nagle w Wigilię pod dom podjechało białe BMW, a w nim siostra z 2-letnim dzieckiem na ręku. Chcąc nie chcąc matka wypuściła siostrę do domu, no bo święta itp. Atmosfera była jednak straszna. Sztywno. Babcia obrażona, mama z miną mordercy. Wszystko nagle się zmieniło, gdy siostra zaczęła wnosić do domu ogromne ilości prezentów. Było tam wszystko, o czym przez lata marzyłam. Piękne ciuchy, sprzęt AGD dla mamy, nowy telewizor dla babci i wiele, wiele więcej. Siostra została ukochaną córeczką, a jej dziecko ukochaną wnuczką. Oczywiście dziecko zostało u nas w domu. Siostra przybywała co jakiś czas. Za każdym razem coś zmieniała w naszym domu. A to łazienka do remontu, a to nowy piec.
Pewnego razu kiedy przyjechała, akurat wyrzucili mnie z pracy. Płakałam, bo praca w sklepie była jedyną w okolicy alternatywą. Miałam do spłaty pożyczkę i ogólnie było mi źle. Wtedy matka widząc jak ryczę zapytała: a może pojedziesz z siostrą do Niemiec? Siostra jakby tylko na to czekała. Obiecywała super pracę kelnerki w jej klubie. Do wyjazdu namawiała mnie babcia i matka. Choć i tak wiedziałam, na czym polegać ma praca i bałam się, ich nacisk był zbyt silny. Zgodziłam się.
Pierwsze tygodnie to była tragedia. Czułam się strasznie. Siostra jednak namawiała mnie na ciągle nowe rzeczy, bo lepiej płatne. Każdego dnia przekraczałam kolejną granicę, ale miałam jakieś hamulce. Kulminacją był jednak pewien wieczór, kiedy pewien facet zamówił sobie mnie i siostrę jako trójkąt. Płacił super. W sumie nawet nie było tak strasznie, a płacił ogromne sumy.
Obecnie nie ma to dla mnie żadnego znaczenia. Jedynym chyba ograniczeniem dla mnie jest pedofilia i zoofilia. Wszystko inne to kwestia ceny. Na liczniku mam chyba gdzieś z 2000 facetów i z 400 kobiet. Trójkątów z siostrą nie zliczę. Mamy to jako pakiet w cenniku klubu. Najdziwniejsze jest to, że w cale nie jest mi źle. Ciekawa jestem jednak, co będzie dalej. Nie wspomniałam, że mam jeszcze jedną siostrę, młodszą, która kończy w grudniu 18 lat. Mama i starsza siostra już ją namawiają, aby pojechała w styczniu jako kelnerka do Niemiec. Ja też namawiam. Mam pieniądze, ale nie mam godności.
Ostatnio zostałam zwyzywana na ulicy i grożono mi śmiercią. Dlaczego?
W ostatnich klasach podstawówki poznałam pewną dziewczynę. Miałam 11 lat, ona 12. Nie polubiłyśmy się, a raczej to ona nie polubiła mnie, bo gdy zapytała się mnie co sądzę o jej nowych butach, powiedziałam, że mi się nie podobają. Dziewczyna zaczęła mnie prześladować, wyzywać mnie na korytarzu, zabierać mi rzeczy. Nie wytrzymałam, kiedy napadła na mnie pod szkołą i rzuciła się na mnie (na szczęście siły dużo nie miała, a chłopaki z klasy szybko ją ze mnie ściągnęli). Poszłam wtedy do rodziców i opowiedziałam im co się dzieje. Rodzice pojechali do niej do domu porozmawiać z nią i z jej rodzicami i od tego czasu miałam spokój. Dziewczyna szybko szkołę skończyła (była to końcówka roku szkolnego), poszła do innego gimnazjum niż ja, więcej się nie spotykałyśmy.
Tydzień temu zjechałam do rodzinnego miasta na weekend i idąc na spacer z psem, spotkałam ją na ulicy. Dziewczyna rzuciła się do mnie z łapami, krzycząc, jakby ją obdzierali ze skóry, że jestem konfidentem, że mnie zabije za to, że na nią wtedy doniosłam.
Obie jesteśmy już dorosłe, mamy ponad 20 lat.
Nie podeszła do mnie tylko dlatego, że jej mąż trzymał ją jedną ręką, a drugą przytulał jej przestraszona dziecko...
To działo się w wakacje, po pierwszej klasie liceum. Byłem ze znajomymi na mieście, żeby się spotkać, pośmiać, pogadać. Jak wróciłem do domu o 22, to usłyszałem wyrzuty, bo najlepiej by było, gdybym w ogóle nie wychodził z domu, po czym zostałem jeszcze oskarżony o pijaństwo, co mnie trochę zdenerwowało, jak mam być szczery. Uznałem, że wyjdę, pospaceruję, może zapalę, uspokoję się, odpocznę od tego całego szamba i wrócę.
Zacząłem się zbierać do wyjścia, po czym nastąpiło darcie, że nigdzie nie wychodzę i wyrywanie rzeczy. Pamiętam ten obłęd w ich oczach. Mimo wszystko chciałem postawić na swoim, więc próbowałem wyjść, ale drzwi mieszkania zostały mi zagrodzone. Mieszkamy na parterze, więc pomyślałem, że okay, wyjdę przez okno, ale nie dało się, bo biegali za mną cały czas i krzyczeli wstrętne rzeczy. Wyszarpali mnie tak, że nie dałem rady wyjść. W końcu ze łzami w oczach, mając dość, siłą próbowałem przedrzeć się do drzwi i uciec, ale zostałem przytwierdzony przez ojca do ziemi. Matka dzwoniła na policję. Kiedy przyjechali policjanci, rodzice mówili, że jestem pod wpływem różnych środków i zachowuję się przez to agresywnie... A ja chciałem tylko wyjść z domu i odpocząć chociaż na chwilę od tego szamba.
Ostatecznie policja była wyrozumiała wobec mnie i zdziwiona zachowaniem rodziców.
No co mogę wam powiedzieć, chciałbym teraz napisać, że to tylko mój najbardziej pojebany sen, ale niestety nie. Muszę stąd uciec.
Dodaj anonimowe wyznanie
