#j5kj8
Miałam zapalenie płuc, wysoką gorączkę i czułam się ledwo żywa. Ojciec stwierdził wtedy, że mam nie robić problemów, bo on nie ma czasu na lekarzy, więc mam nie wymyślać i iść do szkoły, bo tam mi przejdzie. Po drodze zemdlałam i musiałam trafić do szpitala. Gdy ojciec przyjechał, pierwsze co zrobił, to uderzył mnie – za robienie mu problemów.
Byłam przez niego tak terroryzowana i zastraszana, że o tym, co się działo w domu, odważyłam się powiedzieć, dopiero gdy skończyłam 18 lat.
Dziękuję, że Pani żyje. Niestety ludzie po prostu praktycznie zawsze są źli, zwłaszcza rodzice. U mnie nawet przy pierwszym nowotworze tata twierdził, że udaję, bo mi się pracować nie chce, a ciocia, że zmęczenie po chemii to nie od chemii tylko od komputera. Jest Pani naprawdę wspaniała.
"Niestety ludzie po prostu praktycznie zawsze są źli, zwłaszcza rodzice." -eee, możesz rozwinąć?
Zlituj się już...
Po prostu próbuję to zebrać w całość. Jakoś nie spina mi się "jest pani wspaniałą osobą" i "dziękuję, że pan żyje" w prawie każdym komentarzu z tym co jest tutaj.
Ze schizofrenią różnie bywa. Ja też mam tą chorobę i funkcjonuję z nią nawet nieźle. Nie jestem ubezwłasnowolniona, pracuję... Ale kluczowe jest leczenie i praca nad tym, żeby nauczyć się żyć z tą chorobą.
Dziękuję, że Pani żyje. Mam nadzieję, że będzie wszystko dobrze i będzie Pani zdrowa i szczęśliwa, co najmniej najbardziej jak się da.
A czy też nie jest tak, że schizofrenia ma różne postacie i niekoniecznie zawsze musi wiązać się z urojeniami? Wiem, że kiedyś do schizofrenii zaliczano też chorobę dwubiegunową, jako schizofrenię maniakalną, w której chory przecież nie ma paranoi, chociaż obecnie jest to osobna jednostka chorobowa.
Urojenia i omamy mogą nie występować w zależności od rodzaju choroby, bo jest ich kilka. U mnie były, ale po leczeniu zniknęły. Psychoza to jest koszmar i początkowo nie zdawałam sobie sprawy, że ją mam, zajęło mi tygodnie, zanim sobie to uświadomiłam. Tym bardziej, że wcześniej leczyłam depresję i w ciężkich przypadkach też można mieć wtedy psychozę. Musiałam za to nauczyć się żyć ze stanami lękowymi (biorę na to leki, ale czasem są gorsze momenty), zaburzeniami snu - często nie mogę zasnąć, nawet niektóre słabsze leki nasenne mi nie pomagają, a mocniejszych nie chcę bo uzależniają. Mam też deficyt społeczny - trudno mi utrzymywać relacje z innymi ludźmi, zwłacza że mam też deficyt emocjonalny - słabej lub inaczej (afekt niedostosowany, czyli okazywanie emocji sprzecznych z sytuacją) odczuwam emocje. Mam też deficyt poznawczy, czyli zaburzenia pamięci i koncentracji - nie umiem być wielozadaniowa, łatwo zapominam i wolniej się uczę. Mam też typowe objawy depresyjne
LodyWaniliowe to co opisujesz musi bardzo mocno uprzykrzać życie, czy da się z tą chorobą prowadzić w miarę normalne życie? Zastanawiam się czy schizofrenia zawsze skreśli szanse matki na bycie opiekunem wiodącym dziecka - myślisz, że byłabyś w stanie samotnie opiekować się dzieckiem?
Cóż, psychozę można opanować neuroleptykami. Depresję też można zaleczyć, a na stany lękowe też są leki. Jak już wspomniałam jest kilka rodzajów schizofrenii, z różnymi objawami, a tak naprawdę to każdy choruje inaczej - ja mam wersję z psychozą (akurat to mam opanowane lekami), depresją i lękami. Czy można być z tą chorobą samotnym rodzicem? Wszystko zależy od przebiegu choroby, jej objawów i skuteczności farmakoterapii i psychoterapii. Potrzebne jest też wsparcie rodziny, przyjaciół lub instytucji państwowych typu MOPS. Czy da się być samodzielnym z schizofrenią? Tu jest podawany podział na 3 grupy, mniej więcej 1/3 chorych nie funkcjonuje wcale, bujają się od jednego pobytu w szpitalu do kolejnego, leki mogą nie pomagać, są ubezwłasnowolnieni i całkowicie zależni od opieki innych. Kolejna 1/3 chorych jest niezdolna do pracy i siedzą na rencie, ale z pomocą rodziny jakoś sobie radzą. Jest też ostatnia 1/3 chorych, co nie wymagają hospitalizacji, mogą pracować i żyć samodzielnie. Ja mam tyle szczęścia w mojej chorobie, że jestem zdolna do pracy, ale w warunkach chronionych. Nie jestem ubezwłasnowolniona, nigdy nie byłam leczona w szpitalu, nie wymagam nadzoru rodziny, ale mam orzeczoną niepełnosprawność. Ważne w chorobie jest nie tylko leczenie, ale też wsparcie otoczenia i prowadzenie w miarę stabilnego trybu życia. Trudne i bardzo stresujące przeżycia nasilają objawy choroby.