Pojechałam kiedyś na szkolne kolonie. Ku mojemu zaskoczeniu do pokoju przydzielono nam niepełnosprawną umysłowo koleżankę z innej klasy. A więc była nas tam piątka, ja, koleżanki i niepełnosprawna Kasia. Od początku starałyśmy się być dla niej miłe, jednak ciężko było się z nią porozumieć. Co gorsza, po dość krótkim czasie okazało się, że Kasia ma bardzo wiele negatywnych cech i jest na przykład bardzo zazdrosna. Gdy zobaczyła, że któraś z nas ma jakiś przedmiot, który jej się spodobał, niszczyła go. Tak jedna z nas straciła odtwarzacz mp3, a ja ozdobny notesik z brokatową okładką.
Zgłosiłyśmy wychowawcy co robi Kasia, ale stwierdzili, że to nasza wina, bo ją pewnie dyskryminujemy. Jednak potem zaczęło się np. podbieranie jedzenia, a nawet drobnych pieniążków. Zaczęłyśmy chować swoje rzeczy, tak aby się do nich nie dobrała. Niestety wtedy wpadła na inny pomysł. Po prostu sikała nam na łóżka. Gdy nie było nas w pokoju (albo celowo wychodziła wcześniej ze stołówki), szła do pokoju, po czym oddawała mocz na jedno lub kilka łóżek. Wychowawcy dawali nam jedynie czystą pościel i tyle, nikt nie chciał nas od niej uwolnić.
Dopiero liczne telefony od naszych rodziców przyniosły efekt, bo po którymś z nich Kasię przeniesiono do innego pokoju. Ale tam najwidoczniej musiały się dziać podobne rzeczy, bo po kilku dniach wychowawcy wezwali rodziców Kasi, aby po nią przyjechali, bo ta źle się zachowuje.
Od tamtej chwili po prostu unikam takich ludzi jak mogę. Wiem, że nie wszyscy tacy są, ale te 1,5 tygodnia z Kasią sprawiło, że jednak wolę dmuchać na zimne.
Jakieś 15 lat temu pojechałam do Niemiec do dalekich krewnych. Miałam być nianią dla ich czteroletniej córki, ponieważ oni mieli taką pracę, że często nie było ich w domu nawet trzy dni.
To co fundowali temu dziecku można określić jednym słowem - patologia.
I to nie tak, że byli typowo patologiczną rodziną, gdzie było picie i bicie. Nie. Można to podciągnąć pod znęcanie psychiczne nad dzieckiem, a najgorsze jest to, że oni uważali, że nic złego nie robią.
Częstą praktyką jej tatusia było mówienie do małej "jak będziesz taka niegrzeczna, to ja odejdę od mamusi i pójdę do innej pani, będę miał lepsze dzieci, nigdy już mnie nie zobaczysz". Skuteczne było, ale w momencie kiedy tatuś był w domu. Mała była wtedy grzeczna. Dramat rozpoczynał się, kiedy dziecko budziło się rano i stwierdzało, że tatusia nie ma w domu. Nazwanie tego histerią to za lekkie słowo. Przez wiele godzin nie mogłam małej w ogóle uspokoić, zazwyczaj zasypiała w połowie dnia zmęczona płaczem. Starałam się jakoś do niej dotrzeć, ale nie byłam jej rodzicem, nie było między nami więzi typowej dla matki i córki, więc nie było to łatwe. Kiedy tatuś nie wracał na drugi dzień, histeria była jeszcze większa. Najgorzej było, gdy dzwonił i z nią rozmawiał, po zakończeniu rozmowy rozgrywał się taki dramat, że cieszyłam się, że mieszkają na zadupiu, bo pewnie policja byłaby częstym gościem, a ja nie znałam za dobrze języka, więc nawet bym się nie wytłumaczyła, że ja małej nic złego nie robię.
Mamusia z kolei wmawiała jej, że jak będzie niegrzeczna, to ona zadzwoni po złego pana i on ją zabierze i już nigdy nie wróci do domu.
Wielokrotnie prosiłam, by nie mówili tak do dziecka, mówiłam, jakie mam z nią problemy, tłumaczyłam, że to nie jest dobra metoda wychowawcza i fundują jej traumę do końca życia, że problemy mogą się nasilić, jeśli nie przestaną. Odpowiadali, że nic złego nie robią i ona za dziesięć lat o tym na pewno zapomni, a w ogóle to mam się nie wtrącać w wychowanie, bo wywalą mnie za drzwi i będę sama na piechotę wracać do Polski, bo nie załatwią mi transportu.
Trwało to i trwało, aż w końcu sama nie wytrzymałam psychicznie i postanowiłam zrezygnować i wrócić do Polski.
Kilka dni temu od dalekiej ciotki, czyli babci małej, dowiedziałam się, że dziewiętnastoletnia dziś już dziewczyna ma za sobą próbę samobójczą, samookaleczenia, narkotyki, rodzice kompletnie sobie z nią nie radzą i ONI NIE WIEDZĄ DLACZEGO TAK JEST.
Ręce mi opadły do samej podłogi. Wyjaśniłam ciotce, i to po raz drugi, bo pierwszy był po moim powrocie do Polski, co się rozgrywało w jej domu, ale ona stwierdziła, że to na pewno nie to jest przyczyną. Pewnie koleżanki i telewizja zrobiły jej pranie mózgu, bo przecież cięcie się, narkotyki i samobójstwa to teraz modne rzeczy i ona chciała być jak te dziewczyny z internetu.
Tia...
Mieszkam na granicy miasta, kilka posesji dalej zaczyna się las, a żeby dotrzeć do osiedla ze sklepami, szkołą, kościołem, pocztą itd. ma się dwie opcje. Samochodem drogą naokoło lub starą ścieżką rowerową. Tyle że jest ona nieoświetlona, a obok są łąki, tereny podmokłe, czy wręcz bagna. Mowa tu o Lublinie, więc ci, co znają to miasto, mogą wiedzieć o jakich terenach mówię. I chodzi właśnie o tę ścieżkę.
Zawsze, gdy idę nią w nocy (o tej porze roku to może być i 18.00) ciągle czuję, że ktoś mnie obserwuje albo nawet za mną idzie. Przez cały czas. Mgła nad tymi bagnami potęguje nieciekawy nastrój. Idę tamtędy ok. kilometr, ale często naprawdę nie idzie wytrzymać. Praktycznie co 10-20 metrów odwracam się za siebie, bo mam wrażenie, że ktoś za mną idzie. Nawet nie zliczę, ile razy zdawało mi się, że słyszę jakiś głos, jakby ktoś wołał. Albo jakiś cień między krzakami (no to akurat typowe w nocy, ale potęguje strach jak jasna cholera). Co ciekawe, ścieżka ciągnie się jeszcze daleko, mogę nią iść przez 3 godziny i nic. Wejdę na ten odcinek - jak w horrorze. Z tego co wiem, bardzo wiele osób ma tak samo. Ba, są psy, które wręcz się wyrywają ze smyczy, kiedy właściciele chcą ich tamtędy prowadzić (co ciekawe, nie wszystkie, pojedyncze jednostki).
Nie wiem, o co chodzi, czy to ja jestem jakiś strachliwy. Powiedzieć, że to "Nawiedzona Ścieżka Rowerowa" brzmi dość... głupio. Ale coś jest na rzeczy. Nie chcę teraz "dodawać smaku" wyznaniu, ale kilka miesięcy temu w tamtych okolicach znaleziono człowieka bez głowy. Są artykuły w internecie. Zwrócę tylko uwagę, że ten odcinek ścieżki napawał mnie lękiem już na długo przed tym nieciekawym zdarzeniem, dobre kilka lat. Ale jakby to powiedzieć, obecnie chodzenie tamtędy z wrażeniem bycia obserwowanym, a teraz na dokładkę z wiedzą, że tuż obok leżał człowiek bez głowy, no, mocno działa na wyobraźnię.
Ostatnio ze znajomymi dostaliśmy na Instagramie link do mocnej strony.
Ale od początku.
Znajoma - ładna dziewczyna. Nawet próbowała kiedyś modelingu, ale nie wyszło. Znajoma z tamtych czasów odezwała się do niej (kiedyś były bardzo blisko ze sobą), że jest okazja. Słyszeliście pewnie o tych aferach z modelkami latającymi do Arabów? No właśnie we trzy, z jeszcze jedną koleżanką, miały lecieć na weekend do Dubaju dotrzymywać towarzystwa trzem Arabom na jachcie jednego z nich. Niby nic nie zostało powiedziane, ale wszystkie trzy wiedziały o co chodzi. Każda miała zainkasować po 30k PLN. W skrócie - poleciały. Przez dwa dni były brane na wszystkie możliwe sposoby. Zainkasowały po 35 k do łapki.
Trochę nas zdziwiło, że znajoma nagle mogła sobie pozwolić na rzeczy, których dotąd sobie odmawiała - ale cóż, nie nasza sprawa. Tylko że po jakimś czasie gość znowu się odezwał, że może by tak powtórkę. Tym razem się nie zgodziła - bo wprawdzie już wcześniej miała chłopaka, ale teraz awansował na narzeczonego i ślub był zaplanowany dosłownie za kilkanaście dni i była w szale przygotowań. Nie było jak zniknąć na weekend. Gość nalegał, a ona go stanowczo zbyła. Tego nie mogła przełknąć jego arabska duma - do kilkunastu jej znajomych z Instagrama wysłał linka. Okazało się, że na jachcie było sporo kamer - wszystko się nagrało, ze szczegółami. Jakaś usłużna dusza podrzuciła link narzeczonemu... Tu z kolei jego duma nie wytrzymała. Znajoma próbowała się bronić, że oni ją zmusili - nie przeszło, widać wyraźnie, że ona sama aktywnie w tym uczestniczy i inicjuje różne rzeczy.
Generalnie masakra wizerunkowa. Ona ma opinię wśród znajomych zjechaną do spodu. Zaręczyny zerwane. Rodzina nie chce mieć z nią nic wspólnego. Musiała wyjechać na drugi kraniec Polski, żeby nikt jej nie znał.
Osobiście - nie oceniam. Jej życie, jej sprawa. Tylko narzeczonego mi szkoda - z kumplami wzięliśmy go na chlanie zaraz po tym, żeby go kontrolować, by sobie nic nie zrobił, tylko wykrzyczał się wśród znajomych. Gość się zapłakiwał po paru głębszych, że jeszcze na drugi dzień po jej powrocie się spotkali na kolacji, rozmawiali o miłości, przespali się u niego, kochali. A jej ani brewka nie drgnęła, mimo że 24h wcześniej posuwali ją jacyś obcy goście.
Jest mi trudno napisać to wyznanie, gdyż jest mi bardzo wstyd. Może zacznę od początku.
Pochodzę z biednej rodziny, wiele razy zaznaliśmy głodu. Do tego miałam ojca alkoholika, potem mój brat poszedł w jego ślady. Wieczne awantury i kłótnie między nimi oraz ich z moją mamą. Ciągle nie było na nic kasy. Kiepsko szło mi w szkole, ciągle trzeba było być cicho, albo się usuwać, żeby nie podpaść. W szkole byłam nielubiana, bo jestem introwertykiem, wolałam zawsze siedzieć sama niż z bandą idiotów, którzy albo mnie osaczali, albo się ze mnie śmiali. A najlepsze było to, że przez dwa lata moja wychowawczyni na to nie reagowała, mimo moich próśb o pomoc. Jedyne na co było ją stać to "przejdzie im".
Po gimnazjum miałam iść do zawodówki, ale moja mama zdecydowała inaczej. Wiadomo, miałam dość szkoły i ludzi tam, ale trzeba było tam iść, nawet jak czasem byłam nieprzygotowana, bo nie mogłam się skupić na nauce, nie chciało mi się, przez moją sytuację rodzinną odechciewało mi się wszystkiego. Nie poszłam do zawodówki. Mama powiedziała "pójdziesz za rok, może coś się zmieni, może dorośniesz, masz czas na naukę". Najlepsze jest to, że policja się nie dowiedziała, mama nie musiała płacić kary. Przeszło to jakoś obok. Wtedy uważałam, że OK, jeśli moja mama tak zdecydowała, to musi być dobra decyzja.
Dziś, gdy jestem dorosłą osobą, jest mi wstyd przyznać się, że jestem po gimnazjum. Moja mama ciągle wszystkim kłamała i mi też kazała kłamać, że mam wyższe wykształcenie, że się przeniosłam do innej szkoły. Niestety nawet mojej najlepszej przyjaciółce się nie przyznałam, że nie mam szkoły. Mój chłopak też nie wie, co prawda powiedział raz, że przeszłość nie ma dla niego znaczenia i cokolwiek mu wyjawię, i tak będzie mnie kochał. Ja jednak się boję, że mnie zostawi, że zobaczy we mnie beznadziejną osobę, że uzna, iż jestem zerem, bezużytecznym śmieciem, bo tak się dziś czuję. Nie wiem co mam robić.
Ze swoim chłopakiem jestem od 4 lat, od 3 mieszkamy ze sobą.
Od zawsze miałam nadwagę. Zaczęło się robić coraz gorzej, gdy w wieku 16 lat wpadłam pod samochód i podczas gojenia kości w nogach przytyłam 10 kg. Do tego doszły problemy z hormonami. Byłam na setce diet, co schudłam, to od razu przytyłam. Z moim chłopakiem poznałam się, gdy miałam 15 kg za dużo.
Podczas mieszkania razem pozwalałam sobie na zbyt wiele. Mój chłopak gotował też dosyć tłusto, więc często na obiad miałam pizzę albo burgery. Trzymałam się mniej więcej kalorii, ale i tak waga wciąż stała.
Rok temu zaczęłam powoli dawać do zrozumienia, że może czas na zaręczyny, że fajnie by było kupić sobie mieszkanie, żeby nie płacić tyle na czynsz, tylko na kredyt. Co usłyszałam? "Oświadczę ci się, jak schudniesz". Dużo było takich przytyków, że wstyd mu ze mną chodzić za rękę z powodu mojej tuszy, a nawet wprost, że jestem grubasem.
Wstyd mi, że wtedy nie odeszłam. Bagatelizowałam to, próbowałam szukać winy u siebie, po paru cichych dniach wszystko wracało do normy, a potem znowu zaczynało się od nowa.
Były dni, że głodziłam się, bo wstręt do jedzenia był zbyt duży, a potem jadłam za trzech. Z czasem wstyd mi było patrzeć w lustro, czułam do siebie odrazę. Myślałam, że jestem niewystarczająco dobra dla niego, że nikt nie chciałby mieć grubej żony. Przestałam wychodzić na imprezy, zaczęłam bać się ludzi. Tylko w pracy czułam się dobrze, miałam cudowne koleżanki, ale nawet z nimi nie rozmawiałam o problemach.
Z czasem jednak, gdy znajomi pytali gdzie pierścionek, to mówiłam, że mój luby oświadczy mi się, kiedy schudnę. Oni kręcili głowami z niedowierzaniem, a mój chłopak wściekał się mówiąc, że wywlekam nasze prywatne sprawy.
Ja za to zaczęłam myśleć, że nawet jakbym odeszła, to i tak nikt by mnie nie chciał. Bardzo chciałam założyć już rodzinę, ale on wydawał mi się jedyną opcją. Pomimo wielu krzywd, kochałam go.
Nie rozumiałam jednak, jak można się tak czepiać. Sam był niższy ode mnie i miał co najmniej 10 kg nadwagi. Na co dzień był kochającym chłopakiem, ale gdy pojawiał się temat zaręczyn, zawsze miał tę samą odpowiedź.
Przeszłam na dietę. Schudłam 10 kilo, ale nie było mnie stać na dietetyka. Poza tym, nawet jak schudłam, to nie podobał mu się powód. Twierdził, że nie zrobiłam tego dla niego.
Nie wiem, po co to piszę. Chyba szukam potwierdzenia w obcych ludziach, że taki związek nie jest normalny. Mam już po prostu dość.
O tym, jak moja niepełnosprawność przerasta mojego chłopaka.
Mam 23 lata, na skutek wcześniactwa i towarzyszącego mu niedotlenienia mam niedowład czterokończynowy, nie jest jednak tragicznie. Chodzę o kulach dzięki rehabilitacji i ciągle idę do przodu - zaczynam chodzenie o jednej kuli i kijkach do nart. Niedowład zostanie na zawsze, ale bardzo prawdopodobne, że będę chodziła - powoli, kaczkowato, ale bez kul, co jest najważniejsze. Niemożliwe jest też chodzenie w innych butach niż ortopedyczne czy z usztywnianą piętą, za długo sobie też nie pochodzę, moje nogi nie wytrzymają dłużej niż godzinny spacer. Z rękoma los obszedł się łagodniej, nie mogę jedynie wiązać butów i sznurówek, ale od czego są fryzura na Matyldę z "Leona Zawodowca" i buty na rzepy?
Matury nie zdałam, pomimo parokrotnego podejścia matma okazała się nie do przejścia, postanowiłam w tygodniu skupić się na rehabilitacji (i na dobre mi to wyszło - patrz wyżej) W weekendy uczę się w policealce. Miałam trzy przyjaciółki, ale dwie zdrowe rozjechały się po kraju za studiami, a jedyna, która mi została, jeździ na wózku i żyje trybem życia podobnym do mojego. Jestem z natury zdystansowana, a moje libido określam jednym słowem: aseksualizm.
Dlaczego to mówię?
Rok temu moja młodsza o dwa lata siostra wyciągnęła mnie na imprezę z ludźmi z jej roku. Podpierałam tam ściany, póki jeden chłopak nie zagadał mnie o "kontuzję". Powiedziałam mu prawdę, co prawda uciekł spłoszony, ale coś mnie w nim zaciekawiło, zaczepiłam go na fejsie następnego dnia. Okazało się, że mamy podobne hobby, Rozmowy na fejsie zamieniły się w spacery po parku, czułam, że znalazłam człowieka, który myśli jak ja, poczułam pierwsze w życiu zauroczenie. Kiedy po czterech tygodniach zaproponował mi związek, byłam nieufna. Młodszy chłopak, kolega siostry, krótki staż znajomości, ale omamiona miłosnym naćpaniem zgodziłam się.
Na początku było cudownie, fryzurka urocza, aseksualizm i rzadkie zbliżenia były "szanowaniem się", a dresy, buty czy krótkie spacerki po prostu akceptował.
Od paru tygodni narzekał na mój mało kobiecy wygląd - zaczęłam nosić kobiece koszule i dżinsy na gumce zamiast dresów oraz malować rzęsy tuszem. Na początku się cieszył, ale teraz chciałby miniówek i bluzek z dekoltem. Namawia mnie też do częstszych zbliżeń, wkurza się, gdy jakaś pozycja jest dla mnie trudna do zrobienia, wymaga większej otwartości życiowej, pomimo że zawsze byłam chłodna. Czepia się krótkich włosów i braków w wykształceniu, sugeruje buty na obcasie (!) - na każdą odmowę reaguje fochem i nadal ogląda się za długowłosymi w szpilkach.
Raz mi wykrzyczał, że moje kalectwo go przerasta, myślał, że to wszystko będzie prostsze i go uszlachetni (?).
Nie wiem co robić, kocham go, ale wiem, że jednak nie każdy nadaje się do związku z kulawym.
Jestem tutaj pierwszy raz i mam nadzieję, że nikt nie będzie próbował mnie ocenić. Bardzo wstydzę się całej tej sytuacji, która zrujnowała mi życie. Nie wiem od czego zacząć. Mieszkam z matka, ojczymem, bratem i 3 moich dzieci.
Mam 30 lat i jestem 2.5 roku po ciężkim rozwodzie. Moja mama wyjechała na 4 dni z moim 3-letnim bratem do swojej siostry, która miała wypadek. Na szczęście wszystko w porządku. Tego wieczoru do ojczyma przyjechał brat. Zrobili sobie męski wieczór.
Było trochę alkoholu. Było po 2 w nocy. Wstałam do łazienki był włączony tv myślałam, że ojczym zasnął i nie zgasił. Poszłam zobaczyć, a oni jeszcze siedzieli, więc zaczęliśmy rozmawiać. Nie chcę już więcej opisywać tego wieczoru.
Nie wiem jak to się stało... doszło do współżycia. Nigdy wcześniej nie miałam takiej relacji z ojczymem czy jego bratem. Jestem w 14 tyg. ciąży i nie wiem, z którym z nim. Nie wiem jak o tym powiedzieć. Między mną a ojczymem doszło do zbliżenia jeszcze 4 razy. Wiem, że to okropne. Bardzo się boję o tym powiedzieć komukolwiek. Zaraz nie będę w stanie ukryć ciąży. Boję się, że zostanę bez dachu nad głową z dziećmi.
Jakiś czas temu sprawdzałam swoje konto i zobaczyłam na nim dużą sumę. Dokładnie to ponad 30 tys. złotych.
Zaczęłam się zastanawiać czy aby na pewno to nie sen, siedziałam przez chwilę w szoku i gapiłam się na stan konta. Potem zerknęłam na przelewy, by sprawdzić kto zrobił mi taką niespodziankę.
Był to przelew na kwotę 31 tys. z groszami, w tytule którego widniało "utarg za dzień taki a taki", w danych widniała jakaś firma z Warszawy.
Ktoś się pomylił i na moje konto wpłacił utarg prawdopodobnie ze sklepu. Cofnęłam więc ten przelew i w tytule wpisałam "Pomyłka, to chyba nie do mnie miało iść". Poszło natychmiastowym.
Po godzinie dostałam kolejny przelew na 300 zł z tytułem "Dziękuję, numer konta pomyliłem o jedną cyfrę, to za uczciwość".
Akurat tych 300 zł brakowało mi do spłaty rat kredytu :)
Historia będzie o moich najsmutniejszych urodzinach i o tym, jak jedna kropla przelewa czarę.
Na okazję 30. urodzin wyprawiłam imprezę, na którą zaprosiłam znajomych moich i męża. Nie chciałam robić tych urodzin, bo w mojej opinii mój mąż potrafi się "bawić nieco za dobrze".(przy czym mnie, o dziwo, wcale nie jest do śmiechu), jednakże uległam jego namowom "Kończysz 30 lat, to okrągła rocznica, należy ci się impreza" itp. OK, uległam, prosząc go tylko, żeby nie przesadzał z alkoholem.
Impreza trwała równe 2,5 godziny. Goście przyszli o 18, a o 20 mój mąż nie umiał ustać na nogach. Wytrąbił sam ćwiartkę, mimo że żaden z facetów nie pił mocnego alkoholu. Więc pił sam. Ze szklanki. Zapijając wodą.
Wywołałam go z pokoju, prosząc, aby przestał, bo każdy pije, ale z umiarem, tylko on jest pijany. No cóż... w trakcie moich próśb malowniczo zrzygał się do zlewu kuchennego, zarzygał kuchnię i przedpokój i stracił kontakt z rzeczywistością. Jeden z kolegów pomógł mi go zaciągnąć do łóżka.
Goście wyszli około 20.30, bąkając bez przekonania tradycyjne "sto lat" i "wszystkiego najlepszego". Do północy sprzątałam mieszkanie, myłam gary i talerze, chowałam jedzenie, sprzątałam rzygi, wywaliłam tort, bo nie mogłam na to patrzeć.
Rano mąż nie widział problemu, uznał, że zabawa była przednia, oczywiście obracałam kota ogonem. Mając właściwą całą noc na myślenie, myślałam o tych wszystkich "świetnych imprezach", o tym, ile razy bałam się jak przebiegną sylwester/urodziny/święta itp.
I postanowiłam też się świetnie zabawić.
Gdzieś koło 3 w nocy podjęłam decyzję o rozwodzie. Wy już wiecie, Anonimowi.
A teraz pora ubawić mojego męża. Oooo... pardon! Eksmęża.
Dodaj anonimowe wyznanie
