Wydarzyło się to jakieś trzy lata temu, jesienią.
Wracałem z moją dziewczyną od rodziny, jedziemy drogą gdzieś między Pcimiem Dolnym a Górnym, późny wieczór, pusto i mgła jak cholera. Jadę wolno, bo na poboczu co i rusz jakiś leśny zagajnik i kto wie, czy jakiś jeleń z niego nie wybiegnie. Dziewczyna zaczyna coś przebąkiwać o horrorze, który ostatnio widziała, ale na razie wszystko w formie żartu, chociaż ta mglista atmosfera zaczyna nam się powoli udzielać.
I nagle słyszę jej krzyk "STÓJ" - myśląc, że coś stoi na drodze, wcisnąłem hamulec i auto zatrzymało się z piskiem.
- Coś tam było, na poboczu, leżało, widziałam! - zaczyna mówić moja dziewczyna, z jakiegoś powodu zniżając głos do szeptu. Nie wierzę w duchy i zmory z czarnymi włosami z japońskich horrorów, więc zupełnie bez lęku opierdzieliłem ją i już chciałem ruszać dalej, ale ona tak nalegała by to sprawdzić, że w końcu jak ostatni idiota z wymienionych wcześniej filmów ruszyłem poboczem z latarką i w kamizelce odblaskowej. Z lubą uczepioną mojego ramienia.
Po chwili światło latarki padło na coś czarnego, co faktycznie leżało na poboczu. Z daleka, przez mgłę, wyglądało na worek na śmieci. Przez chwilę miałem złudzenie, że worek ciut się poruszył, chociaż wiatru nie było, no, ale wiadomo, w takiej scenerii mózg płata figle.
- Worek, zadowolona? - pytam, i wtedy w blasku światła odbiły się dwa ślepia. Moja dziewczyna pisnęła, ja dostałem paraliżu, a worek wstaje i zamienia się w bestię z koszmarów. Gdzieś na asfalcie widać plamę krwi, dwa ślepia jarzą się w zarysie czarnego cienia, wszystko w obłokach mgły, już sam nie wiedziałem, czy to jawa czy sen. Ja już bym po męsku uciekał, ale dziewczyna odważnie zaczyna się zbliżać do bestii, mimo tego, że trzymam jej nadgarstek tak mocno jak tylko mogę. Bestia też się zbliża, widać potargane kudły i pysk, który tylko King potrafiłby opisać.
Tak poznaliśmy Bestię. Psa z pobocza. Istotę z tak szpetnym ryjkiem, że nawet po wyleczeniu obrażeń związanych ze spotkaniem z jakimś samochodem nie wygląda on najlepiej. Mieliśmy znaleźć dla niego dobrą rodzinę, bo nie chcieliśmy mieć psa. I tak "szukamy" od trzech lat. Jest naszym przyjacielem i towarzyszem, chociaż czasem jak się napotka jego ślepia w ciemnym pokoju, to dreszcz człowieka przechodzi. Nikt też się przy nim nie zatrzymuje i nie mówi "och, jaki śliczny piesek, można pogłaskać?", a to wielka szkoda, bo Bestia przywitałaby się z każdym.
Prawie nikt nie wie, że przy spotkaniu tego "miluszka" prawie posikałem się w majty.
W wieku 19 lat poszłam na studia do miasta oddalonego od mojego domu o 300 km. Nikt z moich znajomych nie poszedł tam, większość wybrała studia w rodzinnym mieście lub wcale na nie nie poszła.
Byłam młoda i bardzo głupia, ciężko było mi się odnaleźć w nowym miejscu. Nigdy nie miałam też chłopaka i relacje z mężczyznami były dla mnie trudne. Na moje nieszczęście, poznałam w klubie mężczyznę dużo starszego od siebie, który zdawał się być mną zainteresowany. Mógł mieć z 50 lat. Bardzo szybko pozwoliłam się bajerować, że jestem piękna, że mądra, bo dostałam się na studia i że podobam mu się. Nikt nigdy nie mówił mi tyłu komplementów i miłych słów, więc chłonęłam to wszystko i byłam oczarowana. W mojej głowie zapaliła się czerwona lampka, że powinnam być ostrożna, bo to obcy człowiek, ale ignorowałam to. Do czasu.
W pewnym momencie facetowi skończyły się komplementy i wypytywał o moje życie. Z perspektywy czasu wiem, że za dużo mu powiedziałam, a on praktycznie nic o sobie nie powiedział.
Czas nam jakoś szybko minął, było po drugiej, kiedy zdecydowałam, że pora wracać do akademika, bo mam zajęcia w południe i wypada się wyspać. Powiedziałam mu to, lecz on nalegał, żebym poszła do niego. Dodał też, że nie będzie to nic więcej, tylko sobie zasnę. Odmówiłam mu, tłumacząc, że akademik mam niedaleko uczelni, więc będę mogła dłużej sobie pospać i tak dalej, a poza tym czuję się dobrze na swoim miejscu i go dobrze nie znam. Zaproponował mi, żebym poszła z nim, a na drugi dzień została, zamiast iść na zajęcia i właśnie wtedy zaczęłam być coraz bardziej negatywnie nastawiona do niego. Zapewniał mnie, że on w tym mieście jest szychą i że jak będę potrzebować pomocy ze studiami lub cokolwiek, to on mi to od ręki załatwi. Mówił, że zna władze mojej uczelni i się z nimi dogada. Zachowałam resztki rozumu, by odpowiedzieć na to: "O, to znasz profesora Stasiaka, naszego rektora!". Oczywiście, żaden profesor Stasiak nie był moim rektorem wtedy, po prostu to nazwisko przyszło mi jako pierwsze na myśl. Facet przytaknął, że zna go od dawna, bo z jego synem chodził na ryby. Byłam pod wrażeniem, że potrafi tak płynnie kłamać, ale czułam coraz większe rozczarowanie i strach. Chciałam jak najszybciej wrócić do akademika. Pod pretekstem pójścia do toalety uciekam mu, a potem całą drogę oglądałam się za siebie, czy mnie przypadkiem nie śledzi.
Przez kilka miesięcy bałam się odwiedzić ten klub, a nawet znajdować się w jego pobliżu w obawie, że go spotkam. Słyszałam też, że jakiś starszy mężczyzna wypytuje dziewczyny z mojego akademika o mnie.
Nigdy go już nie spotkałam, mimo że mieszkam w tym mieście od 7 lat. Już się tego nie boję, ale na wspomnienie tamtego wydarzenia ciągle przechodzą mnie ciarki zażenowania, że tak naiwna i głupia mogłam być.
Znam pewną parę, która od ponad roku bezskutecznie starała się o dziecko. Nie znam ich dobrze, to raczej znajomi znajomych. On z poprzedniego związku syna miał, więc kłopot raczej leżał po stronie kobiety. Badań robić nie chcieli, sama nie wiem czemu, ale postanowili sprawdzić to na swój chory sposób. Historia o tym, jak trzech ludzi wykazało się potwornym brakiem wyobraźni.
Para miała koleżankę. Groszem nie śmierdziała, więc na propozycję pary się zgodziła. Plan był taki, by on tę koleżankę zapłodnił. Jeśli dziewczyna by zaciążyła, mieliby dowód na to, że coś z jego partnerką jest nie tak. Kobieta zaszła, usunąć nie chciała (a taki plan był w razie gdyby zaszła), facet obecną kobietę zostawił dla tej koleżanki w ciąży.
Puenty nie ma, dziwi mnie tylko ludzka głupota.
Mam dość nietypowy sposób, by zasnąć.
Otóż wkładam do ucha tego, na którym leżę) jedną słuchawkę i włączam sobie zapętlony dźwięk bicia serca.
Odkąd mój mąż odszedł, nie potrafię bez tego zasnąć, gdy spałam z nim, kładłam głowę na nim (jego klatce piersiowej) i dopóki nie zasnęłam, słuchałam bicia jego serca, każde "tu-dum, tu-dum" sprawiało, że stres, problemy, obawy i troski gdzieś znikały. Zasypiałam praktycznie od razu.
Słuchawka pomaga, o ile nie przyjdzie nagła refleksja, że oszukuję samą siebie, że to nie TO serce i że nie "bije" dla mnie, a wyobraźnia i wspomnienia nie są w stanie utrzymać iluzji.
Wiem, że to żałosne... Dlatego tutaj, anonimowo, nawet jeśli mnie wyśmiejecie, to i tak mnie nie znacie.
Wstałam pewnego dnia rano do pracy, to był dzień, w którym postanowiłam założyć sukienkę. Miałam dylemat, które buty założyć, więc postanowiłam przymierzyć po jednym z każdej pary i zadecydować przed lustrem. Wybór dokonany, czasu mało, więc szybko założyłam kurtkę i pobiegłam na przystanek.
W pracy czas mijał normalnie, koło godziny 12 korzystając z przerwy wyszłam do sklepu, spojrzałam w dół i okazało się, że na nogach mam dwa różne buty, jeden granatowy, drugi czarny.
Na szczęście nikt się nie zorientował :)
Jestem wielką fanką serialu o doktorze Housie. Problem w tym, że praktycznie w co drugim odcinku, kiedy pojawia się jakiś pacjent i główny bohater zaczyna przyglądać się jego przypadkowi, z przerażeniem odkrywam, że większość jego objawów zauważyłam u mnie. Potem całymi godzinami cierpię gryziona obawami, czy nie mam przypadkiem raka, półpaśca czy innej motylicy wątrobowej.
Po którymś takim seansie nie wytrzymałam i pobiegłam do lekarza, aby zrobić sobie dokładne badania. Cóż, wyniki mam bardzo dobre. No, może poza wykrytą przez psychologa nerwicą hipochondryczną, z którą usiłuję sobie poradzić podczas regularnych zajęć psychoterapii...
Jestem jedynaczką. Rodzice rozwiedli się, a moja matka była mocno niezrównoważona psychicznie.
Być może dlatego, kiedy miałam 12 lat, powiedziała mi, że muszę bardzo przykładać się do nauki, być najlepsza w tym co robię i znaleźć sobie w przyszłości dobrze płatną pracę, bo będę musiała ją utrzymywać, gdyż ona sama sobie nie poradzi.
Dopiero gdy skończyłam 26 lat, mój chłopak wybił matce ten pomysł z głowy, uświadamiając jej, że z takim balastem nie daję rady normalnie żyć. I mimo iż matka zrozumiała to, wciąż czułam się obciążona i przekonana, że moje życie nie ma znaczenia i liczy się tylko to, by pomóc matce.
Matka zmarła w zeszłym roku. Nie wiem, co zrobić ze swoim życiem. Czuję ulgę po jej śmierci i jest mi za to wstyd.
Dawno, dawno temu, kiedy byłam dzieckiem, nad rzeką około kilometr od mojego domu było miejsce bardzo gęsto zarośnięte krzakami, w środku zaś była przestrzeń bez krzaków, z zewnątrz nie było widać co lub kto jest w środku. W wakacje z dzieciakami urządzaliśmy tam bazę.
Ale było to też miejsce weekendowych schadzek młodych zakochanych. Były to czasy, kiedy związki między osobami poniżej 18 roku życia były bardzo rzadko akceptowane przez ich rodziców, więc młodzi musieli się z tym kryć. Niepełnoletni zakochani rozkładali koce w tych krzakach i spędzali tam czas sam na sam. A my wtedy mieliśmy zakaz wstępu i zabawy w tym miejscu, po prostu nas wyganiali.
Jako dzieci nie za bardzo rozumieliśmy, co oni tam właściwie robili, ale bardzo nas to ciekawiło, więc zakładaliśmy ciuchy moro i zakradaliśmy się tam, żeby ich podglądać. Gdy nas zauważyli, szybko uciekaliśmy, ale był temat do rozmów :D
Siadaliśmy w całej grupce - dzieci poniżej 10 lat - i próbowaliśmy rozgryźć dlaczego robili co robili. Nie, to nie były czasy internetu i naprawdę nie wiedzieliśmy o co im chodzi, a rodziców głupio było pytać.
Moje żenujące początki jazdy samochodem. Czułam stres, bo nie ogarniałam jeszcze wszystkich "tajników" gestów doświadczonych kierowców. Działałam na wyczucie. Pech ciał, że praca zmusiła mnie do jazdy służbowym wozem po latach niejeżdżenia. I właśnie w owym służbowym jechałam w miarę znaną sobie trasą, gdy los zadecydował, że na jednym ze skrzyżowań przeprowadzi prace budowlane, w związku z którymi skręt i jazda na wprost były wahadłowe. Ludzie jeździli chaotycznie, bo nietypowe miejsce w mieście i zmiany ruchu nieoznaczone.
Tak się zestresowałam, że jedyne co przyszło mi do głowy, to ręką dać znać budowlańcowi kierującemu ruchem (tak mi się zdawało), że jadę na wprost. Tym sposobem, jadąc autem z logo rozpoznawalnej w mieścinie firmy, przecięłam powolutku drogę wprost z wystawioną ręką do przodu, niczym nazista na przejeździe defiladowym. Wzrok mijanego przez mnie łysego budowlańca, myślącego może, że pozdrawiam domniemanego swojaka, wyrażał setki emocji, od zdegustowania do niedowierzania...
Nienawidzę rosyjskiego języka i akcentu.
Gdzie się nie ruszę, tam Ukraińcy, Białorusini i reszta dawnego ZSRR. Jadę tramwajem - jakaś baba drze się po swojemu do telefonu, tak że wszyscy dookoła muszą jej słuchać, nawet ci ze słuchawkami na uszach patrzą, kto jest na tyle głośny. Na przystanku - grupa Ukraińców pali papierosy i też głośno rozmawia po swojemu. Ktoś próbuje zwrócić im uwagę - "Ni panimaju". W sklepie spożywczym, w galerii, w kinie - trudno uzyskać jakiekolwiek informacje np. gdzie znajdę dany towar, bo był na stronie internetowej, a w sklepie stacjonarnym nie mogę znaleźć - "Ni panimaju".
Dorabiam sobie w pizzerii - kiedy przychodzi klient z jakiegokolwiek innego kraju, czy to Anglik, Niemiec, Azjata, Latynos (mieszkam w naprawdę dużym i wielokulturowym mieście), nigdy nie ma problemu, żeby dogadać się po angielsku, niemiecku albo nawet na migi. Kiedy przychodzą Rosjanie - będą zamawiać tylko i wyłącznie po swojemu. Przepraszam, ale rosyjskiego niestety nie znam. Zazwyczaj w takiej sytuacji podaję im ulotkę, żeby mogli mi wskazać na obrazku - nie! Wyrywają ulotkę, wyrzucają, krzyczą, tak jakby podniesiony ton nagle miał sprawić, że zrozumiem co mówią. W 90% takich przypadków kończy się interwencją kierownika (nie mamy ochrony), który nauczył się już "grzecznie" wypraszać awanturników. Wychodzą wtedy obrażeni. Z pozostałymi 10% udaje się w końcu jakoś na migi albo za pomocą obrazków dogadać.
Mieszkam w okolicy dworca kolejowego i praktycznie nie ma dnia, żeby nie zaczepił mnie ktoś w języku rosyjskim lub podobnym - czasem można się domyślić, czy chcą pieniędzy, czy na przykład nie wiedzą, z którego peronu odjeżdża ich pociąg. Kiedyś starałam się im pomagać, ale każda próba udzielenia odpowiedzi po polsku albo angielsku kończyła ich krzykami.
Jednak sytuacja, która przebiła wszystko, przydarzyła się mojej młodszej siostrze - do jej klasy dołączyło kilkoro dzieci z Ukrainy. Rozmawiali tylko i wyłącznie między sobą, przeszkadzali w lekcjach, a kiedy mieli zrobić prezentację, przedstawili ją po rosyjsku!
Jakie genialne rozwiązanie wymyśliła wychowawczyni? Zamiast godzin wychowawczych, lekcje rosyjskiego dla reszty klasy, "żeby nie dyskryminować nowych uczniów". Rodzice, którzy sprzeciwili się temu pomysłowi na wywiadówce usłyszeli, że są rasistami.
A teraz anonimowa część - też nie jestem Polką, mój ojciec jest Grekiem, mama pochodzi z Filipin, ja sama urodziłam się i mieszkałam pierwsze 8 lat życia w RPA. Akurat tak się złożyło, że kuzynka taty założyła tu firmę z mężem Polakiem i potrzebowali specjalisty z jego zakresu. Mówimy w kilku językach, ale nie wymagamy, żeby inni mówili "po naszemu". Ja "straciłam" rok nauki, aby poznać język i jakoś nikt nie kazał reszcie się do mnie dostosowywać.
Dodaj anonimowe wyznanie
