Mam 21 lat, mój chłopak 24. Jesteśmy ze sobą od ponad 2 lat, a od 5 miesięcy uprawiamy seks. Mój problem polega na tym, że nie potrafię przy nim dojść.
Zanim część zacznie się nad tym zastanawiać od razu sprostuję - jestem w nim szaleńczo zakochana, bardzo mnie podnieca i bardzo podoba mi się sposób, w jaki to robimy (zawsze fantazjowałam o męskiej dominacji, ostrzejszym seksie i tym podobne, ale zawsze wstyd mi było powiedzieć to na głos - z nim postanowiłam być szczera, powiedzieć co mi się tak naprawdę podoba i się okazało, że z moim lubym idealnie się pod tym względem dopasowaliśmy), do wielkości przyrodzenia i długości trwania samej czynności też nie mam żadnych zastrzeżeń.
Nie mam pojęcia w czym leży problem... Jest mi przykro, bo to jest jedyna kwestia w jakiej okłamuje mojego chłopaka. Wiem że doprowadzenie mnie do orgazmu jest takim nazwijmy to "punktem honoru" i nie chce go zasmucać.
Od kiedy postanowiliśmy współżyć ze sobą zaczęłam czerpać więcej przyjemności z samego seksu niż z dochodzenia. Jedynym problemem dla mnie jest to, że muszę go okłamywać i udawać. Zastanawiałam się, czy problem może wynikać z intensywności czy bólu, który podczas czuję (jestem trochę masochistką).
Z poprzednim partnerem nie miałam takich problemów, ale z reguły to wyglądało tak: pozycja na misjonarza, zero mojego wysiłku, ruchu czy czegokolwiek. Może się po prostu przyzwyczaiłam i teraz mi z tym ciężko.
Nie chce sprawiać przykrości chłopakowi i boję się przyznać, że przez ten cały czas go w tej sprawie okłamywałam. Nikomu o tym też nie mówiłam, bo po prostu było mi wstyd. Dzielę się tym na anonimowych, z nadzieją, że trochę mi ulży na duszy.
W tym roku będę miał 32 lata.
Z moja dziewczyna jesteśmy razem od 2 lat. Mamy ze sobą świetny kontakt, dużo tematów rozmów i ogólnie nie wyobrażam sobie mojego życia bez niej, jeżeli chodzi o to. Problem leży gdzie indziej. Nie jestem w stanie odczuwać żadnej przyjemności ze współżycia z nią, absolutnie żadnej. W życiu nie miałem z nią orgazmu. Sam powiedziałem jej, że muszę mieć jakieś problemy i odwiedzę seksuologa, ale nigdy tam nie poszedłem. Wymyśliłem jakąś historyjkę z tabletkami, a ona w to uwierzyła i "widzi różnicę".
Problem leży w tym, że jedynym sposobem, w który jestem w stanie dojść, jest oglądanie brutalnego porno z "gwałtem" na ledwo legalnych chłopcach.
Nie wiem co się ze mną dzieje, i boję się, że to może się źle skończyć. Boję się, że ona może to odkryć i zerwać ze mną, a nie chcę tego, bo naprawdę ja kocham, nawet jeżeli nie spełnia mnie seksualnie.
Mam 22 lata, a mój 60-letni profesor fizjologii jest moim zdaniem najbardziej czarującym i najseksowniejszym panem na całym świecie. A w ogóle to lubię go tak po prostu jako osobę, bo jest zabawny, uprzejmy i ma uroczą wadę wymowy (która zdaniem mojej grupy jest powodem do nabijania się z niego). Ech... Niby tylko miłość platoniczna, ale jakby w sumie mnie chciał zabrać na kawę, tobym nie pogardziła ;)
Zawsze mówi się o piekielnych teściowych, w moim przypadku piekielna okazała się moja własna matka.
Jestem w trakcie planowania swojego ślubu. Moja rodzicielka wpadła w jakiś dziwny tryb, gdy mówi o moim wielkim dniu, używa słów "NASZ ślub" lub "NASZE wesele". Każda decyzja podjęta bez jej udziału kończy się kosmiczną awanturą - jej zdaniem powinnam skonsultować z nią wybór motywów kwiatowych lub zespołu, który zagra na naszym weselu.
Ostatnio przeszła samą siebie, gdy wręczyła mi listę JEJ gości i próbowała wymusić na mnie zaproszenie kompletnie obcych mi osób. Teraz zamiast z niecierpliwością wyczekiwać dnia mojego ślubu, patrzę na niego z obawą.
Dużo pracuję z domu, żona natomiast jeździ codziennie do swojej firmy. Ostatnio rozmawiałem z moim kilkuletnim synem o pracy, bo mieli akurat taki temat w przedszkolu, i młody się zaciekawił. Wytłumaczyłem mu, że do pracy chodzi się po to, żeby zarabiać pieniądze i móc potem podróżować, jeść pyszne jedzenie i mieć dach nad głową.
Stwierdził, że „jak on dorośnie, to też nie będzie pracować, tylko znajdzie sobie bogatą żonę. Tak jak tata”.
W ostatnim tygodniu odbył się pogrzeb mojej ciotki. Trumna stała na środku ogromnego kościoła, ciszę przerywały tylko kobiece szlochy i szepty pokornych modlitw. Każdy w milczeniu podchodził do podwyższenia, na którym znajdowała się trumna i ostrożnie dokładał wiązankę lub pojedyncze kwiaty do pokaźnego, zielonego stosu u jej stóp. Idąc w ślady żałobników, postanowiłem dołożyć swój wieniec. W momencie, gdy się pochyliłem, z mojej kieszeni wydobył się dźwięk SMS-a, który potoczył się echem wśród zimnych, kościelnych murów "AHA! NOBODY EXPECTS THE SPANISH INQUISITION".
Na studiach robiłam bardzo głupią rzecz. Miałam dużo problemów, nauki, słynne wtedy były czaty na onecie, wiec często nocami wchodziłam na różne grupy. Dużo rozmawiałam z mężczyznami, chłopakami, były to niewinne flirty, ale niektórzy byli tak nakręceni, że przeważnie po chwili wysyłali swoje zdjęcia od pasa w dół, a nawet całej sylwetki z dopiskami czego to by ode mnie nie chcieli... Było to dla mnie na tyle ohydne, więc wpadłam na szatański pomysł.
Gości bardzo łatwo było zlokalizować, chociażby na popularnej wtedy NK. Zdjęcia z dziećmi, żonami, dziewczynami i ich konta były na wyciągnięcie ręki. Pisałam wtedy do tych facetów, że to obrzydliwe co robią i całą korespondencję wyślę ich żonom, chyba że w tej chwili kupią największy bukiet kwiatów i wręczą go swojej żonie, a na czacie się więcej nie pojawią. Na potwierdzenie swoich słów opisywałam wygląd ich żon, znałam imiona itd. Na drugi dzień miałam na mailu zdjęcia bukietów, które kupili swoim żonom, a jeden nawet mi dziękował za takiego kopa.
W sumie durne to było z mojej strony, bawiło mnie to, ale stwierdziłam, że się tym anonimowo podzielę.
Moje najgorsze wspomnienie?
7-8 lat, 1 klasa podstawówki. Biegłam do łazienki, ostatkiem sił się wstrzymując. Nagle pani nauczycielka mnie łapie i z wrzaskiem, że po korytarzu nie wolno biegać. Próbuję coś wtrącić, że ja naprawdę muszę, ale gdzie tam. Generalnie skończę w piekle i cały świat zginie, bo JA śmiem biegać po korytarzu. Niestety nie byłam na tyle odważna, żeby po prostu odejść, no i popuściłam. Pani widząc to hyc mnie za rękę i do dyrektorki. Ta każe mi poczekać z nauczycielką na hali. Za jakieś 15 minut wchodzą WSZYSCY, ja na środku i rozpoczęto apel, na którym każdy dowiedział się co zrobiłam i jak naganny czyn to jest. Wszyscy w śmiech, ja ledwo łapię oddech z powodu płaczu i wstydu.
Po szkole oczywiście histeria (tak, musiałam siedzieć do końca lekcji w mokrych spodniach, nie były to czasy, gdzie dzieci miały telefony komórkowe), opowiedziałam rodzicom co się stało. Natychmiastowa zmiana szkoły, sprawa do kuratorium oświaty, dyrektorka została zwolniona, nauczycielka o ile pamiętam dostała coś w rodzaju nagany.
Do tej pory na myśl o tym się czerwienię.
Będąc sobie akurat w mieście rodzinnym na wakacjach, wybrałem się ze znajomymi do klubu. Zdziwiony spotkałem tam jednego z moich przełożonych, niby statecznego menadżera z wysokimi zarobkami, w towarzystwie jakiejś młodej dziewczyny (z 10 lat różnicy). Tańczyli, całowali się, widać, że się do siebie "kleją". Tylko że on jest mężem koleżanki z mojego teamu... Po pewnym czasie mnie zauważył. Odciągnął na bok i gorąco prosił, żebym nic nikomu nie mówił.
Po powrocie do pracy czekała mnie podwyżka i przydzielenie do fajnego projektu (wiadomo, że jak wypali, to bonusy będą syte). Z jednej strony fajnie, z drugiej wiedziałem, że jak go "wsypię", to będę miał przejebane do spodu - był w takiej pozycji, że mógł mi z życia (a dokładnie z pracy) zrobić piekło.
Odczekałem dwa miesiące i z założonego zawczasu maila wysłałem koleżance wiadomość, podając się za tamtą dziewczynę (nietrudno było przez znajomych dowiedzieć się jak się nazywa). "Nawymyślałem jej", że czemu nie pozwala mu na rozwód i że "my" się prawdziwie kochamy i chcemy być razem. Opisałem jak to się namiętnie spotykaliśmy (poprosiłem znajomych, żeby przyuważyli tego typa kiedy wpada się z nią spotkać, a że w tym mieście są dwa kluby na krzyż, to nie było trudno, więc miałem trzy daty jego wizyt).
Afera na całego. Rozwód z jego winy, gość po portfelu dostał potężnie. Nikt się nie domyślił, że to ja.
Teraz mogę o tym napisać, bo go wywalili z firmy (po rozwodzie olewał pracę i zawalił kilka projektów) i mi może nagwizdać na drodze służbowej. A osobiście to nawet chciałbym, żeby się przypieprzył - nie cierpię typa za jego wywyższanie się i za to, że koleżankę zdradzał.
Moja córeczka zapytała mnie z czego jest zrobiony kotlet, który podałam jej na obiad. Powiedziałam więc, zgodnie z prawdą, że ze świnki. Trochę obawiałam się, że zacznie się smucić albo pytać dlaczego jemy biedne zwierzątka (jak większość dzieci na rozczulających filmach w Internecie), ale nie.
Julka stwierdziła, że „to dobrze, że jemy zdechłą świnkę. Przynajmniej nie musi biedna leżeć po ciemku na cmentarzu sama i lepiej jak my ją zjemy niż jakieś robaki”.
Dodaj anonimowe wyznanie
