Kiedy moja mama wracała po 22 z pracy, siedziała na tronie dobrą godzinę i jak chciało się załatwić w tym czasie, ona ciągle się wydzierała, że nie może się spokojnie wypróżnić. Raz mnie przycisnęło i dała mi skorzystać z toalety. Gdy zrobiłam dwójkę, sądziłam, że już mi się nie zachce, a tu znowu mnie ciśnie po 5 minutach. Nie chciałam iść znowu do toalety, by pogonić mamę, bo nie chciało mi się słuchać jej marudzenia i krzyków (nie robiła dwójki, tylko siedziała i rozwiązywała krzyżówki i mówiła, że załatwia się na raty).
Wzięłam reklamówkę i poszłam do pokoju. Rozłożyłam ją na podłodze i... zrobiłam co musiałam do tej reklamówki. Kiedy skończyłam, zawiązałam ją szczelnie i włożyłam do drugiej reklamówki. Gdy mama wyszła z toalety, poszłam i ja, wytrzeć rzyć.
Potem zastanawiałam się co z kupą w worku, przecież nie wyrzucę jej do śmietnika w kuchni, bo zacznie śmierdzieć... Więc kiedy zrobiło się już późno, a na dworze już nikt nie chodził, otworzyłam okno, wyrzuciłam torbę daleko na ulicę i szybko zamknęłam je z powrotem.
Kiedy miałem 5 lat, pisałem listy miłosne do przyjaciółki mojej 10 lat starszej siostry. Ponoć byłem całkiem niezły, opisywałem jak mi się podobają jej włosy, oczy, że razem weźmiemy ślub i będziemy super rodzinką itp. Nieźle jak na 5-latka :)
Ostatnio ona z siostrą znalazły te właśnie listy. Przyjaciółka siostry stwierdziła, że lepiej mogła poczekać na mnie, niż robić dzieci i się hajtać, bo całkiem dobra dupa ze mnie.
Dodam, że mam już 22 lata i jest mi mega głupio, hah :)
Mój chłopak znacznie rzadziej odwiedza mnie w domu odkąd dowiedział się, że wyjadł całe zapasy kiszonych ogórków, jakie miałam w piwnicy.
Kolega w pracy od dawna niejednoznacznie sugerował, że kobiety w IT nie radzą sobie równie dobrze jak mężczyźni, że jesteśmy gorsze. No i się doigrał...
Ostatnio koleżanka robiła standardowe sprawdzenie napisanego przez niego programu (standardowa procedura, jeden programista koduje, a przed oddaniem kodu do następnego etapu drugi mu go sprawdza pod względem poprawności ze standardami). No i koleżanka walnęła mu wykład, że to, to i to można było napisać lepiej, na kolanie napisała te funkcje znacznie krótsze i przejrzystsze. Po prostu rozsmarowała go na monitorze.
Od tego czasu ucichł i nie rzuca głupich komentarzy. A my mamy spokój.
Jestem górnikiem na jednej ze śląskich kopalń (PGG). Praca ciężka, wymagająca, trudna. Zapylenie, zagrożenia wodne, metanowe, tąpaniami, temperatura, przeciągi itp. Pracuję na zmiany (12, 18, 24) i choć na dole jestem 7,5 godziny, to w domu nie ma mnie 9 godzin, choć mieszkam 10 minut od kopalni. Jeśli chodzi o zarobki, to nie jest tak wesoło, jak pokazują w telewizji. Przy prawie 10-letnim stażu z wykształceniem górniczym zarabiam 3 tys. na rękę, nie tak jak w telewizji pokazują 7500... Nawet jeśli doda się wszystkie dodatki, to wypłata nie przekracza 4 tys.
Piszę te wyznanie dlatego, że mimo wszystko wstyd mi, jak załatwiają sprawę związki zawodowe, jeśli chodzi o aktualne strajki. Ostry język łaciny podwórkowej, populistycznej blokowanie torów, czy wysypywanie węgla w biurach poselskich (współczuję sprzątaczkom). Wstyd mi! Problem jest z ceną węgla! Nasz węgiel jest dużo droższy od wschodniego ze względu na nałożone podatki, przerost w zatrudnieniu w biurowcach i załodze dyrektorskiej. Wyższy Urząd Górniczy trzyma łapę na każdej nakrętce, śrubie, gwoździu, maszynie, a także skarpecie, na wszystko musi być atest... Polski urząd zdziera pieniądze z kopalń, tak to wygląda... Nie piszę o żadnych przekrętach, bo takie są w każdej spółce państwowej. Chodzi mi jedynie o to, by ludzie, którzy nie pracują w górnictwie i nie mają z nim nic wspólnego wiedzieli, że sytuacja jest ciężka nie ze względu na pracujących tam górników, a władzy, czyli prezesa, zarządu, dyrektorów, bo my tylko pracujemy, często pod wielką presją ze strony przełożonych, pod groźbą utraty pracy bądź części zarobków.
Chciałem to z siebie tylko wyrzucić, bo boli mnie to, jaki kreuje się w PL wizerunek górnika - dużo ma, więcej chce. A wcale tak nie jest.
Kilka lat temu przyjaciółka wyjechała po wyjściu za mąż za granicę i jakoś krótko potem już umówiłyśmy się na moje odwiedziny. Przyjechałam, wypiłyśmy sporo wina, a ja miałam iść na wstępną rozmowę kwalifikacyjną następnego dnia.
Wstałam półprzytomna, idę do kuchni, wlewam wodę do czajnika i stawiam na gazie. Nie minęło 30 sekund, kiedy poczułam smród palącego się plastiku i zobaczyłam części czajnika odpadające na kuchenkę gazową. Nie zauważyłam, że czajnik był elektryczny, a nie gazowy...
Na swoją obronę powiem, że miał kształt klasycznego czajnika, ale kac i blond kolor włosów też się ku temu przyczyniły ;)
Oczywiście historia jest do dziś wspominana, kiedy mówimy o tzw. „Embarrassing moments”.
To będzie mocno anonimowe wyznanie, ale muszę to wyrzucić z siebie.
Jestem 25-letnią mężatką, mój mąż to dusigrosz, pracuje na etacie w Norwegii - 2 miesiące pracy + 1 miesiąc wolnego. Zawsze chciałam iść do pracy, ale było "zajmij się domem, dzieckiem" (3 latka) - ogólnie "siedź na tyłku i dbaj o dom". Koleżanki miały fajne telefony, drogie perfumy - też chciałam, postanowiłam iść do pracy.
Postanowiłam wyjechać za granicę - wybór padł na Niemcy - w miarę blisko i trochę szprecham po niemiecku. Mój mąż dostał wściekłości, ale to nic. Wyjechałam, kiedy on był w Norwegii. W sumie efekt był dobry - zarobiłam sporo euro, podniosłam nasz komfort życia. Szczęście! Jako opiekunka osób starszych zarobiłam dobre pieniądze ;-)
A gdzie problem?
Pracowałam jako prostytutka - od razu wiedziałam gdzie i po co jadę.
Miałam przez 22 dni 122 mężczyzn. Praktycznie przez 22 dni byłam naga i co chwilę z innym mężczyzną.
I to było ciekawe doświadczenie.
Razem z mężem planujemy znów mój wyjazd do "opieki nad osobami starszymi".
Jakiś czas temu odezwał się do mnie kolega z czasów studiów, zaprosił mnie na kawę, tłumaczył, że ma bardzo ważną sprawę i nie jest to na telefon ani messenger. Byłem zdziwiony, bo Rafała nie widziałem od dawna i nie rozmawialiśmy. Spotkaliśmy się w umówionym miejscu (koło McDonalda), Rafał czekał z z zimną kawą! Zaczął opowiadać, że jest biznes do zrobienia, że mogę na tym zarobić i że on szuka wspólników do biznesu i sam zarobił już tyle, że chce dać szansę nowym ludziom. Byłem zdziwiony że taki zarobas wygląda dosłownie jakby właśnie wyszedł ze śmietnika - stary dres, dziurawe 10-letnie buty jeszcze z czasów studiów, brud za paznokciami itd.
Pomyślałem „bogacze przecież maja wywalone na ubiór, Steve Jobs też nie wyglądał na milionera”. Postanowiłem wysłuchać jego propozycji. Usiedliśmy w środku maka z zimną kawą, zaproponowałem, że może coś zamówimy, Rafał nerwowo odmówił stwierdzając, że kawa wystarczy. No i się zaczęło gadanie... Wyszło, że Rafał jest w piramidzie finansowej i zadłużył rodzinę już na ponad 80 tysięcy zł, a teraz próbuje wyłudzić pieniądze od innych, obiecując złote góry...
(Oczywiście historia jest opisana w telegraficznym skrócie, o tym co kolega wyprawiał można by książkę napisać).
PS. Okazało się, że zimna kawa była zrobiona w domu, a kubki Rafał wyjął ze śmietnika...
Lubię mieć coś słodkiego przy sobie. Podczas gdy jakieś dziecko siedzi na wprost mnie w autobusie lub obok mnie na przystanku, wyjmuję czekoladę, a brzdąc po chwili to zauważa i wywiera na rodzicu presję, by ten mu dał czekoladę lub coś słodkiego.
Pracuję w sporej firmie, pracuje u nas na różnych stanowiskach kilkadziesiąt osób. Fajna, zgrana ekipa, ale od paru miesięcy mamy problem z jedną z koleżanek, która, no cóż - śmierdzi. OKROPNIE, do tego stopnia, że jak się wchodzi do pomieszczenia, w którym chwilę wcześniej przebywała, to aż człowieka odrzuca w drzwiach. Co wrażliwsi nawet kaszlą. Śmierdzi takim starym, bardzo ostrym potem. Czasem przez kilka tygodni jest wszystko OK, potem problem nawraca. Dyrektor próbował z nią na ten temat rozmawiać, ale ona idzie w zaparte, że musiało mu się zdawać. Przypuszczamy, że ma coś z węchem. Nikt inny nie chce tematu poruszać, bo koleżanka jest mądra, sympatyczna, pasuje do zespołu i po prostu szkoda by było, gdyby się obraziła i odeszła. Ale problem jest i narasta. Ustawiliśmy automatyczne spraye zapachowe, niby to dla robienia klimatu w firmie, ale nie pomogło.
Czy ktoś miał w pracy taki problem? Jak sobie poradziliście? Jesteśmy w podbramkowej sytuacji, nie chcemy stracić pracownika, ale ona po prostu uważa, że problemu nie ma i tyle. Może ktoś na coś wpadnie, help!
Dodaj anonimowe wyznanie
