#I3dzE
Wróżę jej świetlaną karierę satyryka.
Wróżę jej świetlaną karierę satyryka.
#a2vFA
W końcu nadeszło otwarcie, pierwsze zajęcia, szłam na nie cała w skowronkach... Nie minęło nawet 5 minut i już wiedziałam, że to był błąd. Nienawidzę prowadzenia tych zajęć. Kursanci są nieposłuszni, leniwi, płacą za te zajęcia, a chodzą na nie jak za karę, unikają wykonywania ćwiczeń. Samo prowadzenie treningu to koszmarny wysiłek fizyczny - trzeba równocześnie ćwiczyć i godzina po godzinie non stop mówić do uczestników zajęć. Odkąd prowadzę tę szkołę, sama przestałam trenować - już mi się nie chce, nie sprawia mi to przyjemności, nie chcę nawet o tym myśleć. Całymi dniami stresuję się perspektywą czekających mnie kolejnych treningów. Najchętniej rzuciłabym to w cholerę i wróciła na etat. Ale nie mogę...
Kiedy ktoś pyta mnie jak zajęcia, z uśmiechem na twarzy opowiadam jak było super, jaka to radość, jak się cieszę, że to zrobiłam. Nie przyznam się nikomu, że to totalny niewypał, bo wstyd mi - ostrzegali mnie, a ja mówiłam, że na pewno będzie fajnie. Odkąd rozpoczęłam tę działalność moje życie jest koszmarem. Źle sypiam, prawie nic nie jem, płaczę, kiedy nikt nie widzi. Stres mnie wykańcza. Ale muszę robić dobrą minę do złej gry, przynajmniej jeszcze przez jakiś czas, a potem po prostu powiem, że działalność mi nie idzie, nie przynosi zysków i dlatego ją zamykam. W międzyczasie czeka mnie koszmarne pół roku udawania, że jest dobrze i że walczę o swoje marzenie. Boję się, że nie wytrzymam tyle...
#QMsYC
Miało być romantycznie. Dwójka dzieci położona do łóżek dość szybko, ukochany pije sobie kolejnego już drinka, ja odpalam neta i szukam idealnego filmu na ten wieczór. Myślę sobie - pierw film, później wiadomo co...
No cóż, nie udało się, facet zasnął szybciej niż dzieci. Mimo to wszystko by było OK, gdyby nie fakt, że posikał się do łóżka i zwalił winę na mnie. Dodam, że to już nie pierwszy raz. To już nie pierwszy raz nie chce mi się już nawet złościć i krzyczeć.
Dobrze, że dzieci jeszcze nie rozumieją. Wstydzę się tego i boję się jakiegokolwiek wyjazdu, gdyż na ostatnim urlopie też się tak upił, że zrobił to samo... Dobrze, że mieliśmy zapasowe pościele i dzieci ze sobą, było na kogo zwalić winę przed obsługą.
Romantyczny wieczór.
#u2R7K
Lata mijały. Ja skończyłam studia i poszłam do pracy. Mój brat zaczął się staczać - alkohol, używki. Próbowałam przemówić mamie, żeby coś z tym zrobiła - brat zaczął mnie bardzo źle traktować, wyzywać, wyśmiewać. Mama niby jakoś interweniowała, ale z marnym skutkiem. Brat przestał się kryć z braniem, sprowadzał nowych znajomych do domu. Mama wolała nie widzieć jego złego zachowania. Czasem tylko płacząc błagała, żeby się opamiętał, a on ją przepraszał i obiecywał poprawę - i tak w kółko.
Życie toczyło się dalej. Ja wyszłam za mąż, zaczęliśmy budowę domu. Brat dalej mieszkał z mamą. W międzyczasie stracił prawko za jazdę po alkoholu, później policja znowu złapała go pijanego za kierownicą.
Zaraz po weselu odwiedzałam mamę. Prosiłam ją, żeby wyrzuciła brata z domu. Ona jednak kompletnie nie brała tego pod uwagę. Uważała, że jej synek jest biedny i pokrzywdzony. Pobity przez niego chłopak sam był sobie winien, bo się do niego przyczepił. To, że zabrali mu prawko, to wina policji, która nabija statystyki. Burdel po imprezie to wina znajomych synka, a nie jego. Mama nie rozumiała, że jeśli dalej będzie popierać wybryki 30-letniego faceta, to wcale mu nie pomoże, a wręcz przyczyni się do jego upadku.
Kiedy przyjeżdżałam do mamy i opowiadałam jej co u mnie (ciąża, budowa domu), to dla niej i tak ważniejsze były problemy brata.
W końcu miałam dość takiego traktowania. Przestałam tam jeździć i skupiłam się na swojej rodzinie.
Mojego brata w końcu spotkała sprawiedliwość - miał wypadek pod wpływem %. Zmarł na miejscu, na szczęście zrobił krzywdę tylko sobie.
Moja mama... wrak człowieka.
Po pogrzebie zaczęłam ją często odwiedzać, ale szczerze mówiąc... była mi ona kompletnie obojętna. Pomogłam jej podnieść się po tej stracie tylko dlatego, żeby rodzina nie gadała, że jej nie pomagam.
Po jakimś czasie z moją mamą było już lepiej. Zaczęła się bardzo starać, żeby odnowić ze mną relację - na świecie zostałam jej tylko ja. Jednak ja nie chciałam jej do nas dopuścić. Kiedy chciała przyjechać do nas, ja mówiłam, że nie mamy czasu. Kiedy zapraszała na obiad - odmawiałam. To, że sprawiałam jej przykrość, sprawiało mi... satysfakcję. Cieszyło mnie to, że sprawiam jej ból. Wiem, że przeżyła ogromną tragedię, ale wiem też, że gdyby mój brat żył, to pewnie dalej miałybyśmy kontakt tylko od święta. Teraz mama zabiega o spotkania z nami. I choć widzę, że cieszy ją każda chwila spędzona z moją rodziną, to nie potrafię się przełamać do kontaktów z nią. Jakaś część mnie każe mi ją karać za to, jak mnie traktowała wcześniej. Niby mama nic konkretnego mi nie zrobiła, ale ja czerpię chorą satysfakcję, że została sama.
#bingB
Na czym polega anonimowa część wyznania? Zawsze każę zamknąć pacjentowi oczy, ponieważ zjadam to, co wyleci.
Ot, taki dziwny nawyk.
#5c4RP
Moja mama mówi, że tak żyjąc nigdy nie poznam swojej drugiej połówki. A ja jej odpowiadam, że nie stanowię żadnej połowy, tylko całość swojej osoby. I jest mi z tym niesłychanie dobrze! Polecam to podejście każdemu, kto czuje presję otoczenia i desperacko szuka związku.
#zP3Z0
Teraz do sedna, mam kompleks- zez szczególnie ujawnia się w sytuacjach stresujących. Ona nie wnikała,nie pytała jednak widziałem,że ją to krępuje i nie szuka ze mną kontaktu wzrokowego.
Kilka dni po spotkaniu napisałem, ku mojemu zaskoczeniu odpisała, że z chęcią spotka się ze mną kolejnych raz. Jednak po drugiej randce stchórzyłem, wycofałem się, zaprzestałem kontaktu... Poczułem, że się zakochuje, a z drugiej strony bałem się odrzucenia przez mojego cholernego ZEZA!!!
#IsWWp
#ClvId
Od niedawna zamieszkałam ze swoim narzeczonym, bardzo go kocham, jednak cały wolny czas spędzamy z teściową. Mój narzeczony ma 32 lata, a codziennie dzwoni do niego jego mama, przychodzi bez zapowiedzi, siedzi z nami w domu, ogląda z nami filmy, przestawia nam meble w naszym domu itp. Myślałam, że jak się wyprowadzimy, to sytuacja się zmieni i w końcu zawita trochę spokoju. Dodam, że gdy u niej mieszkaliśmy siedziała z nami non stop. Gdy powiedzieliśmy jej, że się wyprowadzamy, zaczęła wybierać nam meble i wtrącać się we wszystko, co bardzo oddaliło nas od siebie. Najgorsze jest to, że mój narzeczony kompletnie tego nie widzi. Ona traktuje go jak dziecko, a jemu się to podoba.
Jestem załamana, nie wiem co robić. Teściowa mnie lubi, ale jak to mówią, nawet kota czasem można zagłaskać na śmierć.
#4lAZO
Jestem dziś u kontrahenta, wpada do niego wykonawca (malarz) i pyta:
- Masz jeszcze te maseczki malarskie?
- Gdzie tam, wykupili, koronawirus.
- Maseczki malarskie?
- No malarskie, wziął ode mnie 2 tysiące sztuk, dał 800 zł brutto.
- Pojebało?
- Pojebało to mnie, że nie wziąłem więcej... Ten koleś sprzedał to za 4700 na pniu. Jakbym wiedział, sam bym teraz sprzedawał.
Wtrącam się ja:
- Zaraz, ale to są maseczki malarskie, przed niczym nie chronią, poza pyłem.
A kontrahent:
- Myśli pan, że ludzi to interesuje? Byle na ryja coś ubrać.
Kurna, że mnie wcześniej coś takiego do głowy nie przyszło... Jak macie dostęp do maseczek, brać i na alledrogo wystawiać - zarobicie.