Jestem zmęczona. Pracą, rodziną. W pracy nie mogę nic powiedzieć, bo w końcu mam umowę o pracę i powinnam się cieszyć, a to że jej nie cierpię, to inna sprawa.
Rodzina zawsze coś chce, nie mogę usiąść na 15 minut w spokoju, bo są pretensje, że się lenię.
Odkładam od paru miesięcy małe kwoty i mam zamiar wyjechać na tydzień gdzieś sama. Gdzie - nie ma znaczenia.
Mężowi i rodzinie mam zamiar powiedzieć, że to szkolenie obowiązkowe, a w pracy wziąć zwykły urlop i odpocząć.
Wyprowadziliśmy się z Polski dobre kilkanaście lat temu, jak miałam zaledwie kilka lat (z góry przepraszam za pisownię). Przez ten cały czas moi rodzice prali mi mózg, mówiąc jak ja powinnam być im wdzięczna, bo dzięki przeprowadzce mam lepsze życie, więcej możliwości i na pewno w Polsce nie mogłabym studiować mojego tutejszego kierunku studiów (architekturę) bez łapówek i znajomości, nie to co tu.
Wpajają mi, że cała Polska to bida z nędzą, że tam ludzie są zacofani, nie wiedzą co to smartfony, tablety, apki czy gładkie drogi, wszyscy wszystkich okradają, że aż strach chodzić samemu. Ja na szczęście jestem ze wszystkim na bieżąco, ale jak mój młodszy brat odwiedzał dalszą rodzinę, to przeżył szok, bo mieli “tak ładnie” w domu i do tego internet. Jego reakcja skłoniła mnie do napisania tego wyznania.
Uprzedzając pytania, w Polsce mieszkaliśmy w jednym z największych miast, chodziłam do szkoły prywatnej, mieliśmy dom letni, a do tego jeździliśmy co najmniej raz w roku za granicę na wakacje. Czyli można powiedzieć, że źle nam się nie żyło.
Tutaj było zupełnie inaczej. Rodzice specjalnie wybrali kawałek kraju bez Polaków, przez co byłam w szkole prześladowana do stanu samobójczego (historia na osobne wyznanie). Były okresy, przez które nie mieliśmy za co jeść, żyliśmy na darowiźnie od sklepów i kościoła, były problemy z pracą, raz nawet zostaliśmy wyrzuceni z wynajętego mieszkania. Cały czas narzekają jak tu im ciężko, ale do Polski nie chcą wracać, a mimo tego nastawiali mnie przeciwko rówieśnikom, bo oni to bogacze, mają łatwo w życiu, nie to co my.
Najbardziej jednak martwią mnie ich dziwne nawyki wydawania pieniędzy, o których jeszcze napiszę. Ostatnio wyłudzili ode mnie równowartość 5000 zł naraz, bo oni są tacy biedni, podobno nie mieli na czynsz czy jedzenie. To dla mnie była ogromna suma, bo sama się ledwo utrzymuję studiując wymagający kierunek. Jak usłyszałam, że dzień po przelewie zorganizowali sobie egzotyczne wakacje, trochę się na nich zawiodłam. A potem szpanują rodzinie w Polsce, jacy to oni bogaci.
Jadę sobie spokojnie autobusem, który jest w 3/4 pusty. Siada obok mnie kobieta w zaawansowanej ciąży, jedzie ze swoją matką. Patrzy na mnie i chce się wcisnąć koło mnie. Ściskam się jak mogę, a ona "no tak to nie usiądę". Nie wiedziałam gdzie chce usiąść, bo obok mnie były trzy wolne miejsca, więc mówię jej to. A ona na to, że na razie to chce usiąść na dupie. Po chwili mówi do mnie "możesz zabrać te nogi?" (miałam je normalnie przy siedzeniu). Odpowiedziałam jej "możesz nie mówić do mnie na ty? bo cię nie znam". Cisza. Po chwili mówi do matki "no, jeżdżę z grypą" i zaczyna z całej siły smarkać, a po chwili "no, pozarażam se" i zaczęła na mnie kaszleć.
Wstałam i wyszłam. Jak mam płacić w podatkach na takie osoby, to ja dziękuję za ten je.bany socjal.
Podzielę się z Wami bardzo wstydliwą sprawą z mojego życia. Nie mam z kim o tym porozmawiać, bo jest to strasznie trudny i intymny problem.
Otóż mam brata. Mój brat jest ode mnie starszy o cztery lata. Zawsze byliśmy ze sobą blisko i zwierzaliśmy się sobie z przeróżnych rzeczy. Ja nieraz doradzałam mu z dziewczynami, on mi z chłopakami. On pomaga mi często z matmy, ja mu zawsze sprawdzam wypracowania na studia pod kątem ortograficznym (bo nigdy nie lubił pisać). W każdym razie, od zawsze mieliśmy ze sobą bliską więź. Nasza przyjaźń jest na tyle głęboka, że Wojtek zwierzył mi się, że jest wciąż prawiczkiem. Wstydzi się tego, bo ma już 23 lata, a nigdy nie był z dziewczyną. Problem w tym, że jest nieśmiały i jakoś nigdy nie potrafił do żadnej zagadać, choć już wiele razy go instruowałam. W efekcie, on ma… bardzo duże potrzeby seksualne i strasznie chciałby już mieć ten pierwszy raz za sobą – wiem, bo ciągle o tym gada, to w nim buzuje. Ja akurat mam chłopaka, choć jestem młodsza. Współżyję z nim regularnie i powiedziałam o tym mojemu bratu. I tutaj właśnie pojawia się najtrudniejszy element całej układanki.
Mój brat cały czas wypytuje mnie o to, co robię ze swoim chłopakiem w łóżku. Chce, żebym opowiadała mu ze szczegółami wszystko: gdzie mnie dotyka, jak do mnie mówi, gdzie całuje. Jestem blisko z moim bratem, ale wstydzę się opowiadać mu aż tak intymne rzeczy, a poza tym uważam, że to nie jest do końca sprawiedliwe wobec mojego chłopaka. W końcu to miłość między nami i nikomu nic do tego. Jednak mój brat strasznie prosi mnie o te opowieści i czasem zgadzam się, by mu coś tam opisać.
Wczoraj już jednak totalnie przegiął, bo chciał, żebym mu pokazała co robi mój chłopak. Mam wrażenie, że brak dziewczyny i seksu tak bardzo omotał mojego brata, że ten byłby gotowy posunąć się do kazirodztwa. On wcześniej nigdy taki nie był, zaczął się w ten dziwny sposób zachowywać dopiero jakieś kilka miesięcy temu, kiedy zaczęłam sypiać z moim partnerem.
Nie do końca wiem co zrobić, moja siostrzana miłość zlewa się trochę z poczuciem wstydu i lekkiego strachu. W końcu nie wiem co temu mojemu bratu przyjdzie kolejnym razem do głowy. Mam w planach w najbliższym czasie mocno skupić się na szukaniu mu dziewczyny, bo to zmieniłoby wszystko i przywróciło równowagę w naszym życiu…
Kiedy byłam mała, robiłam głupie rzeczy, najczęściej z bratem, ale też kiedy byłam sama. Gdy tata był w pracy, mama zwyczajnie sobie z nami nie radziła, z normalnymi, grzecznymi dziećmi. Była uzależniona od TV, długo spała rano i miała zwyczaj porannego makijażu, trwający godzinami z przerwami na posiłek i serial. Musiała każdą rzęskę dokładnie odseparować igiełką od drugiej. Całe życie tak robiła. Nie pamiętam, by wychodziła do pracy, mimo to była bardzo zajętą osobą. My zwyczajnie się nudziliśmy i wymyślaliśmy przeróżne zabawy.
Jednego razu poobcinałam z nudów rogi wszystkich koców i prześcieradeł, innym razem wypuściliśmy z bratem dziesiątki samolocików z papieru jeden po drugim na sprzątającą na podwórku sprzątaczkę, aby dłużej sprzątała (znalazła źródło i nam się oberwało), kiedyś wyrzucaliśmy z balkonu kryształy patrząc jak się robryzgują o chodnik, innym razem zrobiliśmy powódź w domu, bo chcieliśmy zrobić w domu jeziorko, a potem uczyliśmy mysz pływać w słoiku (jak rodzice wstali udawaliśmy pod kołdrą, że śpimy i nic nie wiemy, ale oczywiście nam nie uwierzyli). Bawiliśmy się mieląc papier w młynku do kawy i otwierając go podczas pracy robiliśmy śnieg, który bryzgnął tacie w twarz... Ale jest też coś wstydliwego, o czym niekoniecznie chciałabym pamiętać.
Mój brat lunatykował i sikał na rodziców w nocy, bo myślał, że jest w WC. A ja... no cóż, jak byłam malutka, to zrobiłam w łóżeczku kupę takimi malutkimi kuleczkami, jak królik. Myślałam, że to draże, więc je zjadałam. Gdy mama zaniepokojona długą ciszą wpadła na pomysł sprawdzić, czy żyję, natychmiast mi je zabrała. Płakałam, by je oddała, a ona tłumaczyła, że to nie draże, tylko kupa! Nie rozumiałam, czemu mi to zabiera, wszystko jedno co to było. Przecież dzieci nie znają znaczenia wszystkich słów. Zapamiętałam jednak nową nazwę draży i podczas zakupów, kiedy mama powiedziała ekspedientce, że córeczka powie, co chce i wskazała słodycze, bez wahania zażądałam: "Chcę kupę". Mama tłumaczyła mi czerwona ze wstydu, że to są draże, a ja wpadłam w konsternację i już sama nie wiedziałam czego chcę. Powtarzałam jak najęta, że kupę chcę. Mama tłumaczyła na zmianę mi, że to nie to, ekspedientce, jak to było (dziś myślę, że zabrakło jej dystansu i poczucia humoru) i summa summarum nic nie dostałam, bo z płaczem zostałam wyprowadzona ze sklepu.
Nie mam traumy, wspominam to z rozbawieniem, lecz do dziś patrząc na draże pamiętam to zdarzenie.
Może to wyznanie wyda się dla niektórych absurdalne i pewnie część z Was (szczególnie męska) stwierdzi, że mam szczęście, a nie problem, ale mimo wszystko chciałbym podzielić się z Wami tymi sprawami.
Mam dziewczynę, którą bardzo kocham i oczywiście uwielbiam spędzać z nią czas, tym bardziej w sypialni. Wszystko jest na pozór wspaniale: świetnie się dogadujemy, tematy do rozmów nam się nigdy nie kończą, a nasze życie intymne jest naprawdę wybujałe. Aż za bardzo wybujałe. I tutaj właśnie pojawia się problem… Moja dziewczyna non stop chce uprawiać seks. Może to brzmi bajecznie, ale wcale takie nie jest.
Codziennie rano, zanim pójdziemy do pracy, Wiktoria wręcz wymusza na mnie stosunek. Po powrocie z pracy pierwsze co, to prowadzi mnie do łóżka. Wieczorem to już oczywiste, że zabawa musi być. Wiki wymyśla coraz więcej nowych miejsc do miłości, a najgorsze, że lubi, gdy jesteśmy w zasięgu wzroku sąsiadów. Wydaje mi się, że nieraz już ktoś nas widział, bo zimą, kiedy światła w mieszkaniu się świecą, a ciemno robi się już popołudniu, nietrudno jest przegapić kochającą się przy oknie parę. Na początku to wszystko mnie fascynowało, podobało mi się, że Wiktoria tak bardzo urozmaica mi zwykłe dni. Jednak teraz, po niemal sześciu miesiącach wspólnego mieszkania, zaczynam się czuć… zmęczony. Chciałbym czasem po prostu się poprzytulać i nic więcej. Nie wiem, czy ja jestem jakiś mało męski, zastanawiałem się już nawet nad suplementacją testosteronu, żeby moje libido skoczyło. Nie podoba mi się także, że inni mogą na nas patrzeć, jestem staroświecki i stosunek to dla mnie przejaw miłości, a nie przedstawienie do oglądania.
Zanim zamieszkaliśmy razem, bałem się tego, jak to wszystko będzie wyglądać. Wiktoria mnie zapewniła, że będzie nam cudownie i za jej namowami przystałem na wspólne mieszkanie. Dziś zastanawiam się, czy te jej cyrki to nie podświadome sposoby na jakieś „zatrzymanie mnie” przy jej boku. Sęk w tym, że kocham moją dziewczynę i nigdzie się nie wybieram. Chciałbym wrócić do układu sprzed wspólnego mieszkania, kiedy kochaliśmy się jak zwykła para: raz, dwa razy w tygodniu. Boję się powiedzieć o tym Wiki, bo co jeśli się poczuje urażona? Albo gorzej, może ona naprawdę tak lubi i będzie niezaspokojona przeze mnie? Tego bym nie przeżył.
Dziewczyna, z którą się spotykam nie mogła znaleźć swojego telefonu i poprosiła, żebym do niej zadzwonił. Zadzwoniłem i, podążając za głosem dzwonka, odnalazłem telefon w czeluściach łóżka w sypialni. Na ekranie dzwoniącego telefonu wyświetlał się mój numer, podpisany: „Nudny, ale dobry w łóżku”.
Nie jestem pewien, czy to powód do kłótni, czy do dumy.
Koleżanka z pracy jest z zamiłowania instagramerką. Od jakiegoś czasu przechwala się na okrągło gdzie to ona nie była, co nie widziała. I chwali się zdjęciami wspaniałymi.
Pewnego razu pocisnęła jednego z programistów, zarzucając mu, że on "świata nie widział", bo z Polski wybył zaledwie dwa razy w życiu. No i wdepnęła. Nie wzięła pod uwagę, że w firmie mamy zadziwiająco dużo ludzi zajmujących się fotografią na poważnie (w sensie biorą zlecenia jako fotografowie), a w dodatku to firma IT i co najmniej kilku ludzi zna się na profesjonalnej obróbce grafiki. No i czy to "na oko", czy przy użyciu profesjonalnych narzędzi do analizy zdjęć wykryto wieeeeeele dowodów na obróbkę jej zdjęć, od "upiększania" zdjęć, do podkładania fałszywego tła pokazującego miejsca, które rzekomo odwiedziła. No i ludzie powrzucali to wszystko na taką stronkę, której używamy do rozmów miedzy pracownikami, niezwiązanych bezpośrednio z pracą. Generalnie polewka na całą firmę. No i mamy spokój, bo przestała robić z siebie celebrytkę na całego.
Trochę o "matce męczennicy".
Moja mama zawsze się poświęcała dla rodziny. Na jakiekolwiek niedziele, święta czy inne ważne okazje zawsze musiała wszystko sama przyszykować, upiec, bo kupne to złe. Nigdy nie umiała też prosić o pomoc, a na tę oferowaną ciągle przez członków rodziny zwykle reagowała: "Zostaw, nie zrobisz mi tak jak ja tego chcę" albo "Nie umiesz, daj, ja to zrobię". Ja jako córka mniej więcej od czasów podstawówki regularnie słyszałam tekst "Ty nic nie potrafisz zrobić" na zmianę z "Rzygać mi się chce, jak patrzę jak to robisz". Czy rzeczywiście byłam aż tak beznadziejna we wszystkim?
Gdy wyjechałam na studia okazało się, że jednak nie. Współlokatorzy chwalili mnie za sprzątanie, reszta znajomych wsuwała moje dania i wypieki aż im się uszy trzęsły i prosili o dokładki. Owszem, musiałam się nauczyć sama masy rzeczy, ale koniec końców umiałam to wszystko zrobić, tyle że na swój sposób i w swoim tempie. Jak to wyglądało w domu? Wszystko musiało być robione tak, jak moja mama tego chce i dokładnie wtedy, gdy ona tak zarządzi. W innym wypadku padały wymienione wyżej teksty, okraszone wyrzutami "Ja robię chociaż się nosem podpieram, tyle się dla was poświęcam!". No właśnie, tylko że... ja nigdy nie chciałam tych poświęceń. Wolałabym usiąść z uśmiechniętą i zadowoloną z życia mamą przy kupnym cieście, niż ze zgorzkniałą i wiecznie rozżaloną przy domowej szarlotce.
Kocham moją mamę, jestem jej wdzięczna za to, że tyle dla mnie w życiu zrobiła - opiekowała się, gdy chorowałam, gotowała pyszne obiady, po prostu za to, że zawsze dla mnie była. Ale (i to jest właśnie ta anonimowa część, której nigdy jej nie powiem) równocześnie nienawidzę jej za brak wiary we mnie, za ciągłe wypominanie i utrzymywanie mnie w poczuciu, że jestem wyrodną córką, gdy robiłam coś nie po jej myśli. Za to, że mając 24 lata z trudem buduję poczucie własnej wartości i dopiero uczę się stawiać samodzielne kroki w dorosłym życiu. Za to, że nauczyła mnie opierać swoją wartość na słowach innych ludzi, zamiast na swoich wewnętrznych przekonaniach.
Lata temu otworzyli koło mnie nowy market budowlany. Żadnego remontu akurat nie planowałem, ale pierwszego dnia mogą być jakieś promocje i może coś się kupi na zapas.
Promocji żadnych nie było, ale stały hostessy z przekąskami. Nie żałowałem sobie i żołądek zaczął upominać się o swoje prawa. W ogóle się tym nie przejąłem, bo widziałem, że na parterze jest toaleta dla klientów. Ale co mi szkodzi najpierw obejrzeć piętro...
Wszedłem na piętro i wtedy poczułem, że nie jest dobrze. Wiedziałem, że na parter już wrócić nie zdążę. Teraz już tylko cud mógł mnie uratować. I cud się zdarzył! Jest toaleta! Dziwna trochę, chyba dla personelu. Nie jest łatwo zaciskać pośladki i jednocześnie płaszczyć się przed kimś, żeby pozwolił z toalety skorzystać, nie dane mi było jednak tego sprawdzić, bo personel gdzieś wywiało. Szybko usiadłem na sedesie i poczułem ulgę towarzyszącą opróżnianiu jelit.
Kiedy kończyłem, miałem już małą widownię, bo to był sedes w toalecie zaaranżowanej na wystawie...
PS Nikt się nie odezwał, bo ludzie myśleli, że to taka reklama na otwarcie. Reklama to jednak potęga.
Dodaj anonimowe wyznanie
