Długo zastanawiałam się nad napisaniem tego wyznania, ale być może otworzy to oczy innym osobom.
Pracuję w małym pensjonacie od 3 lat, co kluczowe dla historii - zajmuję się przyjmowaniem gości i sprzątaniem. Z roku na rok goście za coraz gorsi, nie mówię już o pretensjach, o byciu niemiłym i niegrzecznym. Ludzie zostawiają taki syf, że się w głowie nie mieści. Mimo jasnych zasad, regulaminów itd. goście notorycznie zostawiają bałagan. Nie mówię o normalnym zużyciu apartamentu, mówię o paleniu, przypalaniu mebli, plastelinie w dywanie czy rysowaniu po podłodze przez dzieci, spaniu przez zwierzęta na kanapach itd. Rozumiem, to moja praca, posprzątam, ale ludzie... Pokoje po jednej dobie wyglądają jak po dwóch tygodniach pobytu. Przykład z zeszłego tygodnia: goście przyjeżdżają, pełno jedzenia na podłodze, zostawionego wszędzie, przypalenia kanapy, komora gazowa z dymu i smrodu i pretensje, że proszę o opuszczenie pokoju - 1,5 godziny po zakończeniu doby hotelowej.
Przy tym wymagania z kosmosu, pretensje o wszystko. Pretensje, że trzeba zapłacić, że doba się skończyła, że trzeba się wymeldować i dopłacić za 1,5 godziny oczekiwania przeze mnie na opuszczenie pokoju.
Chciałabym, żeby ludzie zaczęli szanować innych, ich czas i pracę. Żeby popatrzyli na siebie, swoje zachowanie i zaczęli więcej wymagać od siebie, a nie tylko od innych.
Działo się to w pierwszej lub drugiej klasie technikum. Jak zwykle czekałam z koleżanką na autobus, aby nim podjechać te trzy przystanki dalej i zdążyć na lekcje. Autobus podjechał, wsiadamy sobie. Wolne akurat były miejsca, gdzie fotele są odwrócone przodem do siebie. Przy oknie jednej strony siedział starszy pan, po drugiej jakaś pani. Koleżanka chciała usiąść koło pani, ale że ta akurat miała zaraz wychodzić, przepuściła ją po okno. Ja usiadłam koło staruszka.
Jedziemy sobie spokojnie, patrzę przez okno. Koleżanka zaczęła kaszleć, a jak spojrzałam na nią, robiła mi ciągle wielkie oczy i wiedziałam, że chce mi coś pokazać, lecz nie do końca wiedziałam o co jej chodzi. Zorientowałam się, że chodzi o pana, ale nic dziwnego nie widziałam. Siedział może trochę szeroko, przez co nie miałam miejsca, a torbę (taka bardziej teczkę) trzymał blisko klatki piersiowej, nie mając jej na kolanach, tylko właśnie tak podniesioną. Zanim koleżanka zdążyła mi napisać SMS-a, musiałyśmy już wysiadać. Od razu opowiedziała mi co się stało. Pan, który siedział naprzeciwko niej miał wielką dziurę w spodniach, nie miał majtek pod spodem, a przez dziurę wystawiony był i kołysał się w całej okazałości jego interes. Pan siedział w takim rozkroku i jak zauważył, że koleżanka ma wzrok skierowany w tym kierunku, podniósł swoją torbę, żeby nie zasłaniać pokazu. Pół godziny siedziałam obok i nic nie zauważyłam.
Jak dostałam się na studia dowiedziałam się, że w tym samym mieście będzie też studiowało dwoje moich znajomych ze szkoły średniej. Cieszyłam się, że nie będę tam sama i będziemy się czasem spotykać. Widywaliśmy się średnio raz w miesiącu. Mówili, że się cieszą, gdy do nich przychodzę i żebym wpadała częściej. Ale ich zachowanie mówiło co innego. Ciągle siedzieli wpatrzeni w telefon i zamiast skupić się na rozmowie ze mną, woleli w tym czasie z kimś pisać. Później zaproponowali mi wspólne wyjście w weekend. Zgodziłam się, powiedziałam, że chętnie z nimi pójdę. Jednak gdy napisałam do nich, czy dziś wychodzimy, odpisali mi, że nie, bez propozycji spotkania się innego dnia. Podobnie było z wyjściem do kina. Przyjęłam ich propozycję, a oni, o niczym mi nie mówiąc, sami tam poszli, chwaląc mi się później kupionymi biletami. Najdziwniejsze było to, że gdy spotkałam jedną z tych osób na mieście, to uśmiechała się do mnie, mówiąc, żebym przyszła ich odwiedzić, a gdy już przyszłam, siedziała tylko ze swoim telefonem, nawet na mnie nie patrząc.
Mogli mi powiedzieć, że nie mają czasu na spotkania ze mną, ale zamiast tego woleli traktować mnie jak idiotkę i proponować wspólne wyjścia, do których nigdy nie doszło. Jest mi przykro, bo ja poświęcałam im swój czas, a oni mieli to gdzieś.
Dostałam awans w pracy, a w związku z tym podwyżkę. Powiedziałam o tym chłopakowi z nadzieją, że się ucieszy. Zaprosiłam go nawet w związku z tym na kolację i kino.
Zerwał ze mną.
Powiedział, że nie chce być z kobietą, dla której kariera zawodowa jest ważniejsza od ogniska domowego i że to on powinien w związku rządzić, zapraszać na kolacje i zarabiać najwięcej.
Prawdziwi mężczyźni dwudziestego pierwszego wieku…
Pracuję w niewielkiej firmie. Od jakiegoś czasu stale dostaję nowe obowiązki, które nie idą w parze ze zwiększającą się płacą. Zebrałam się w sobie i poszłam do szefa, rozmawiać o podwyżce. W ciągu krótkiej rozmowy opowiedział mi o mojej bezużyteczności, o tym, że jego zdaniem moja wydajność nawet już nie stoi w miejscu, a ciągle spada i mam się cieszyć, że w ogóle pozwala mi tam pracować. Nie mogłam powstrzymać łez, praktycznie wybiegłam z gabinetu.
Sytuacja nie anonimowa (już), ale może niektórym coś uświadomi.
Jakieś 10 lat temu, gdy byłam jeszcze w liceum, mama zrobiła jakieś grzyby leśne na patelni. Nienawidzę grzybów, ich zapach sprawia, że zbiera mi się na wymioty. Moi rodzice i brat natomiast je uwielbiają, pod każdą postacią. Zamknęłam się w swoim pokoju i otworzyłam okno. Gdy już tak nie śmierdziało, popsikałam perfumą apaszkę (żeby zamaskować resztę zapachów), założyłam ją na twarz i poszłam do kuchni.
Mój brat, wtedy gimnazjalista, widząc mnie zrobił minę pełną politowania, odwrócił się do rodziców, którzy sprzątali po obiedzie i robili dla mnie coś innego do jedzenia i zapytał z pełną, udawaną, powagą "Dlaczego nigdy nie powiedzieliście, że moja siostra jest adoptowana?". Oczywiście chodziło mu o to, że jako jedyna nienawidzę grzybów, ale tato stanął jak wryty, a mamie wypadły naczynia z rąk. Staliśmy tak w czwórkę przez krótką chwilę, każdy zaskoczony na swój sposób, aż tato zapytał "Jak się domyśliliście"?. W pierwszej chwil pomyślałam " wkręcają mnie...", brat, sprawca zamieszania, w milczeniu, odwracając głowę niczym surykatka, patrzył to na mnie, to na rodziców. Przez apaszkę nie było widać mojej zmieszanej miny... To był dzień pełen niespodzianek i wyjaśnień.
Rodzice mnie adoptowali, gdy miałam pół roku. Nie mogli mieć własnych dzieci. Biologiczna matka nie wzięła mnie ze szpitala. Moi rodzice po kilku latach z zaskoczeniem odkryli, że spodziewają się dziecka, mojego brata. Zawsze czułam się kochana i rozumiana. Mam świetny kontakt z rodzicami i z bratem. Jestem szczęśliwa. Oczywiście wyznanie było dla mnie ostrym szokiem, który trawiłam przez kilka dni. Rodzice nigdy nie planowali mi tego powiedzieć.
Jednak tak naprawdę pomiędzy mną a rodzina nic się nie zmieniło. Byłam za to pod wielkim wrażeniem, jak logistycznie poradziła sobie moja rodzina, żeby utrzymać to wszystko w sekrecie. Wiedzieli dorośli, ale żadne dziecko już nie, bali się, że ktoś może wypalać. Babcia, największe plotkara, tak mnie pokochała, że dla "mojego dobra" wmówiła połowie wsi, że chorowałam i byłam w szpitalu, dlatego nikt mnie długo nie widział.
Do czego zmierzam... Nie szukam swojej rodziny biologicznej, nie interesuje mnie jakie są moje biologiczne korzenie itp., cieszę się, że trafiłam do tak dobrych i kochających ludzi i cieszę się, że jestem ich córką. Mam szczęście. Biologiczni zrezygnowali ze mnie, nie wiem z jakich powodów, ale i ja zrezygnowałam z nich. Gdybym nawet dostała propozycję poznania kogoś z biologicznej, nie zgodziłabym się. A prawda jest ważna. Teraz, będąc w szpitalu, na pytanie " czy ktoś w pani rodzinie chorował na..." odpowiadam po prostu, że nie mam takich danych.
Poznałam kilku adoptowanych młodych dorosłych. Myślą podobnie jak ja. Pozdrawiam wszystkich rodziców adopcyjnych :)
Kiedy pojawił się w domu pierwszy komputer z połączeniem do internetu, byłam przeszczęśliwa. Mogłam słuchać muzyki jakiej chciałam i kiedy chciałam - do tej pory miałam do dyspozycji jedynie radio rodziców.
Jakiś czas później rodzice kupili mi mp3 z racji tego, że w muzyce byłam zakochana. W trójkę byliśmy pewni, że to takie małe radio z wgranymi stacjami. Bardzo zawiodłam się, kiedy zobaczyłam, że lista odtwarzania jest pusta. Tata zrobił mi solidną awanturę, że wszystko psuję po wzięciu w ręce. Jednak zaczęłam grzebać w internecie i krótko po tym odkryłam, że sama muszę tę muzykę tam przenieść. Wpadłam więc na pomysł pobierania piosenek z mniej i bardziej popularnych stron www. Komputer przepełnił się moimi ulubionymi kawałkami, tak jak i mp3.
Tata, człowiek wypowiadający swoje racje pomimo ich braku, odkrył moje działania. Wmówił mi, że to nielegalne, zrobił wiele awantur i przekonywał tak długo, aż uwierzyłam, że przez pobranie nawet jednej piosenki przyjedzie do domu policja i zamknie rodziców, a ja zostanę sama. Dzień w dzień bałam się po zadzwonieniu domofonu lub usłyszeniu pukania do drzwi, że to funkcjonariusze. Zamykałam się wtedy w łazience, płacząc pod piecem lub obgryzając paznokcie ze strachu.
Moja trauma trwała przez kilka lat. Jednak mimo to pobierałam te piosenki, bawiąc się ryzykiem i czując się poniekąd jak groźny bandzior, którego poszukują oraz wciąż nie znajdują. Wszystkie kawałki ściągałam, kiedy rodziców nie było w domu, w trybie incognito. Z komputera usuwałam dowody tak szybko, ja umiałam.
Chodziłam na podwórko czy do szkoły pełna adrenaliny, a kiedy z daleka widziałam policjantów, uciekałam ile sił miałam w nogach.
Przeszło mi, kiedy poszłam do szóstej klasy podstawowej.
Pracuję w urzędzie skarbowym, aktualnie dostałem premię za wykrycie zakamuflowanej dziupli podatkowej, praktyczny awans będzie na dniach.
Wszyscy mi gratulują i dziwią się, jakim cudem dorwałem tak dobrze ukrytych kanciarzy.
Nie wiedziałem, że robią cokolwiek nielegalnego, chciałem jedynie dojechać gościa, który znęcał się nade mną w gimnazjum, wielokrotnie bił i okradał, a potem był chroniony przez swojego wpływowego ojczulka.
Cóż, widać, że złodziej zawsze złodziejem pozostanie, a ojciec nie żył wiecznie, by mu tyłek uratować.
Nigdy nie miałam dobrych relacji z sąsiadką, panią Haliną. Często przeszkadzały jej rzekome hałasy, dochodzące z mojego mieszkania - odkurzanie, pralka włączona wieczorem.
Pewnego wieczoru z jej mieszkania rozległ się krótki, aczkolwiek niesamowicie donośny huk. Nie zareagowałam - pomyślałam, że może ktoś pomaga staruszce w porządkach i położyłam się spać.
Następnego ranka usłyszałam niewyraźne jęki dochodzące zza ściany. Chociaż mnie to trochę zaniepokoiło, mając w pamięci, że koło mnie mieszka jeszcze młoda para i mogą po prostu się zabawiać, zajęłam się swoimi obowiązkami i szybko zapomniałam o sprawie.
Po kilku dniach sąsiedzi zaczęli skarżyć się na przykry zapach dochodzący z mieszkania pani Haliny. Wkrótce po tym pojawiła się policja. Okazało się, że kobieta zmarła, potknąwszy się o toporną, drewnianą szafkę. Przewróciła się i nie była w stanie sama wstać.
Choć ta pani wielokrotnie uprzykrzała mi życie, nie mogę wybaczyć sobie, że zignorowałam jej ciche wołanie o pomoc. Często w środku nocy wybudzam się z przerażeniem z koszmarów o niedołężnej 80-kilkuletniej kobiecie, konającej w samotności.
Odkąd pamiętam moja mama lubiła w domu zasiewać taką ponurą, pełną wiecznych problemów atmosferę.
Każdy dzień zaczynał się od narzekania na wszystko.
"Znowu pada deszcz, ja nie wytrzymam, co za życie"
"Baba chciała mnie oszukać w sklepie o złotówkę, zrobiła to specjalnie!"
"Xxx zmarła na raka, jakie życie jest kruche. Dziś jesteś, jutro cię nie ma"
"Trzeba sprzątać, bo co ludzie powiedzą"
"Nikt mi w tym domu nie pomaga"
"A w kraju xxx jest wojna, tam ludzie umierają, zobacz jaki ten świat jest zły"
"Boli mnie głowa, ja chyba umieram, to koniec, to już mój kres"
I tak od rana do wieczora. Wszystko złe, niedobre, wszędzie problemy. To wyglądało tak, że moja mama nigdy niczym się nie cieszyła, nie potrafiła docenić tego co ma, powiedzieć coś pozytywnego, że fajnie, że ma dach nad głową, po prostu wszystko było źle.
Przez to sama byłam ciągle zdołowana, nie miałam chęci do życia, jak tak się od rana nasłuchałam o wojnach i problemach. Ojciec milczał, po prostu wychodził do pracy i go nie obchodziło, pewnie też miał już dość.
Nie od razu wiedziałam, że z moją matką jest coś nie tak, myślałam, że takie narzekanie jest normalne i po prostu trzeba narzekać. Dopiero jakoś w wieku 18 lat zdałam sobie sprawę z tego, że tak nie powinno być.
Kiedy zaproponowałam wizytę u psychiatry, odmówiła i stwierdziła, że z nią jest wszystko w porządku, tylko świat jest zły i ma złe dzieci, które chcą ją wykończyć.
Ręce mi opadły.
Od tamtej pory przestałam po prostu z matką rozmawiać, gdy narzekała. Dopóki mówiła normalnie i do rzeczy, mogłam z nią gadać, ale kiedy zaczynała narzekać na to, na co i tak nie miała wpływu, po prostu wychodziłam i na odchodnym mówiłam jej, że wrócę, jak przestanie.
Wyprowadziłam się wkrótce, ale matka potrafiła do mnie dzwonić i opowiadać jak to gdzieś tam jest wojna, że ktoś umarł, że jest silny wiatr i na pewno to koniec świata, że gdzieś tam jest jakaś epidemia i ona na pewno też zachoruje i umrze. Szybko rozłączałam taką rozmowę, bo nie chciałam tego słuchać, znowu wpadałam przez to w doła. Matka potem pisała mi SMS-y z wyrzutami, że jej nie kocham i jej smutno. Odpowiadałam, że owszem, możemy rozmawiać, ale nie w taki sposób, może mnie oczywiście poinformować, że ją boli głowa, bo nie ma nic złego w samej takiej informacji, ale nie na zasadzie, że już umiera i to koniec i świat jest zły.
Ja chcę się cieszyć życiem. I w zasadzie dużo sił mnie kosztowało, bym sama przestała mieć pesymistyczne nastawienie do życia, bym nauczyła się cieszyć tym co mam i to doceniać. I nie chcę, by narzekanie matki czy kogokolwiek innego, począwszy od warunków pogodowych, skończywszy na ludziach, znowu mi to odebrało.
Minęło 15 lat, moja mama nadal nie poszła do psychiatry, bo uważa, że nie musi. Ale robi postępy, w rozmowach ze mną przestała narzekać.
Dodaj anonimowe wyznanie
