Bardzo podoba mi się pewien chłopak z mojej uczelni. Planowałam do niego napisać, ale jakoś nie mogłam się przełamać. Ale po wczorajszej sytuacji to już chyba nie mam nic do stracenia.
Nie spodziewałam się, że kiedykolwiek spotkam go pod swoim blokiem. Wyszłam wieczorem z psem i jak zwykle gadałam do Maksa jak nienormalna. Potem mój pies się załatwił, no a ja… szukałam okazu zdrowia, który zostawił gdzieś w ciemnościach, by go zebrać do woreczka na psie odchody. Nie mogłam znaleźć i przyglądałam się trawie, aż nagle usłyszałam zza pleców: „Pomóc ci?”. Koło mnie stał właśnie on i zaświecił mi telefonem, bym mogła znaleźć psią kupę w gąszczu trawy.
Naprawdę, bardziej romantycznego spotkania nie mogłam sobie wyobrazić.
Moja sąsiadka poprosiła mnie, żebym zaopiekowała się jej synem. Chłopiec był bardzo nieposłuszny, ale przy tym nieszkodliwie wesoły i pełen energii. Spędziłam prawie dwie godziny, uganiając się po całym domu za rozbrykanym sześciolatkiem. W trakcie tych naszych gonitw młody przewrócił lampę w salonie. Upewniłam się, że nic mu się nie stało, a po powrocie jego matki poinformowałam o stłuczonym kloszu. Kazała mi oddać za niego pieniądze.
Mam lekką paranoję na punkcie bezpieczeństwa. Zanim wyjdę z domu, potrafię kilkukrotnie sprawdzić, czy zamknąłem wszystkie okna, odłączyłem żelazko, a czasem nawet kilka razy cofam się, żeby sprawdzić, czy na pewno zamknąłem drzwi od mieszkania. To samo tyczy się mojego samochodu i portfela.
W zeszłym tygodniu zaspałem do pracy. W pośpiechu się ubrałem, skontrolowałem wszystko biegając po domu z kanapką w zębach. Pomimo braku czasu nie potrafiłem odpuścić sobie dwukrotnego sprawdzenia, czy zamknąłem samochód. Wbiegłem do biura, szef przymknął oko na moje spóźnienie i zacząłem całkiem zwyczajny dzień pracy.
Po powrocie do mieszkania okazało się, że zostałem okradziony, a na kuchennym stole spoczywał klucz do drzwi, których nie zamknąłem.
Odkąd pamiętam po naszym osiedlu kręciło się sporo żuli, którzy zawsze pod sklepami chlali piwo. Oczywiście w standardzie było żebranie o hajs każdego przechodnia "kierowniku poratuj złotówką". Tak poza tym byli raczej nieszkodliwi, jedynie bił od nich okropny smród i mocno przeklinali, więc omijaliśmy ich z daleka.
Był jednak jeden taki żul, który użebraną kasę oddawał nam, dzieciakom. Zawsze kiedy bawiliśmy się na ulicy, on podchodził do nas chwiejnym, pijackim krokiem i dawał każdemu po 5 zł, bo "fajne z was dzieciaki". I nie, nie było żadnych podtekstów, w zamian chciał żebyśmy mu tylko pokazali jakieś nowe sztuczki na rolkach czy desce albo jak się wspinamy na trzepak, czy na drzewa, czy też jak gramy w piłkę. Czasami też prosił, żebyśmy mu opowiedzieli jak było w szkole. Czasem sam nam kupował słodycze. To były jeszcze czasy, kiedy rodzice nie dawali tak często kieszonkowego, bo niewiele zarabiali, więc dzieci, nawet te powyżej 10 lat, cieszyły się każdą złotówką.
Pewnego dnia zrobiliśmy dla niego laurki, popisaliśmy na nich życzenia, porobiliśmy rysunki i daliśmy mu je. Jak on się bardzo cieszył, że coś od nas dostał... Niestety krótko po tym zmarł na marskość wątroby.
Mama później mi powiedziała, że ten pijaczek miał córkę i syna, którzy wyjechali za granicę i nie utrzymywali z nim kontaktu. Nigdy nie widział swoich wnuków, wiedział tylko, że je ma, więc traktował dzieci z osiedla jak swoje wnuki.
Mam 18 lat. Potrafię sobie poradzić niemal w każdych warunkach. Mógłbym powiedzieć, że wychowywałem się właściwie sam, walcząc z rodziną, bo życiowe "rady" i "ostrzeżenia", które dostawałem od mojej chorej na schizofrenię rodzicielki (mieszkaliśmy odkąd pamiętam tylko we dwoje) musiałem wybijać sobie z głowy, bo już w wieku 6-8 lat widziałem, że coś jest nie tak ("Nie myj się tak często. Raz na tydzień wystarczy, bo ci się warstwa ochronna zedrze"). Również niezliczone ilości zabobonów, o których myślałem, że tak po prostu jest - czarne koty, lustra, po trzy obrazy na jednej ścianie z Maryją i Jezusem itp. Do kościoła co niedziela i o 5 nad ranem różaniec. Do szkoły szedłem zmęczony, ale zadowolony, że mogę porozmawiać z kimś normalnym i się pobawić, pośmiać się i pograć w piłkę. Z ubraniami też było ciekawie.
Gdy szedłem do trzeciej klasy, chciałem mieć czarne dżinsy, żeby dobrze wyglądać. Wcześniej za bardzo nie zwracałem uwagi na ubrania, dopóki rówieśnicy nie zaczęli się ze mnie śmiać. Mama powiedziała, że nie mogę chodzić w czarnym, bo to symbol szatana. Pieniądze miałem, dostałem od dziadków po opowiedzeniu co się stało. Decyzji mamy nie rozumiałem. Potrafiłem się dobrze sam ubrać, ubrania wybierałem chodząc po sklepach z babcią, bo mama próbowała ubierać mnie jak dziewczynkę, co wywierało na mnie duży stres.
Raz stałem z mamą w sklepie z ubraniami, rodzice z innymi dziewczynkami obchodzili nas szerokim łukiem, z politowaniem patrząc co mama na mnie zakłada, ale nikt nie zwrócił jej uwagi. Ja w krzyk, darłem się, bo wiedziałem, że lepiej zrobić scenę teraz w sklepie, niż żeby śmiali się w szkole. Krzyczałem zapłakany, wyjąc z nadzieją, że coś się zmieni, wołałem "Co ty robisz! Tak chłopaki przecież nie chodzą! Nie zakładaj mi tego!". Podeszła do nas pani ekspedientka, a ja znów eksplodowałem płaczem. Kobieta nawet nic nie powiedziała, wystarczyło, że przed oczami miałem porównanie mojej matki nie dbającej o wygląd i o wszystko, a obok stał normalny człowiek, o którym marzyłem, żeby był moim rodzicem. W tamtym momencie w mojej głowie kłębiło się bardzo dużo myśli. Nie rozumiałem już nic. Nie rozumiałem skąd takie reklamy w telewizji, że cała rodzina siedzi przy stole i jest szczęśliwa i dlaczego mam tak, a nie inaczej. Mama się zdenerwowała i wyciągnęła mnie ze sklepu za rękę, tak uniknąłem zakupów.
[Kończy mi się miejsce, chętnie dopiszę, jak interesujące]
W drugiej klasie szkoły podstawowej do mojej klasy przyprowadzono grupę pierwszaków. Każdy dostał "swojego pierwszaka". Zadanie polegało na tym, że pierwszak miał połączyć literkę ze zwierzakiem, którego nazwa zaczynała się na ową literkę (R jak ryba), a my mieliśmy pomóc w razie potrzeby. Ochoczo zabrałam się do działania, ale musiałam przedobrzyć z uśmiechaniem się, bo w pewnym momencie podeszła do mnie pani, powiedziała, że to nieładnie wyśmiewać się z młodszych dzieci i postawiła mnie do kąta, gdzie stałam do końca lekcji. Nie pozwolono mi już zajmować się pierwszakami.
Prawda wyglądała tak, że byłam empatycznym dzieckiem i uśmiechałam się, bo chciałam, żeby absolutnie onieśmielony pierwszak trochę się rozluźnił. Niby głupie, ale do dziś jak o tym pomyślę, to jest mi przykro, bo nikt mi wtedy nie uwierzył.
Nienawidzę dzieci.
Moja matka urodziła łącznie 6 dzieci, z których ja jestem najstarsza. Moja 6 lat młodsza siostra Maja choruje na zespół Downa. Pozostała czwórka ma innych ojców. Najmłodsze z mojego rodzeństwa ma 2,5 roku, starsze 6, następne 8, kolejne 12, a Maja ma 16.
Od kiedy opuścił nas mój ojciec, musiałam powoli opiekować się rodzeństwem. Wtedy była to tylko upośledzona Maja, przez którą i tak miałam braki w pracy domowej (w pierwszej klasie!) i inne problemy, na przykład trudności z zasypianiem (musiałam się nią zajmować, kiedy matka szlajała się gdzieś po nocach). Z każdym kolejnym dzieckiem było gorzej, musiałam się nimi zajmować bez względu na mój wiek i szkołę, bo matka miała "pracę", a poza tym hobby w postaci alkoholu. Musiałam powtarzać 6 klasę.
Kiedy w końcu myślałam, że wyjdę na prostą, pójdę do liceum, a potem na wymarzone studia, urodził się Mateusz. Musiałam się nim zajmować, mimo że nienawidzę go równie mocno jak reszty rodzeństwa. Nienawidzę ich tak mocno, że pewnego dnia nawet ich nie nakarmiłam, a te durne dzieci, najstarsze (nie licząc Mai) w wieku jedenastu lat, nie wpadły na to, jak wyjąć płatki z szafki!
Matka wciąż się nimi nie opiekuje, ja powtarzam ostatnią klasę liceum. Chciałabym się wydostać z tej dziury, od tych małych potworów, i zacząć swoje życie, ale wiem, że z moją matką i obecnymi obowiązkami to nie będzie szybko możliwe.
Jak miałam silny epizod manii (CHaD), to dosypałam mojemu narzeczonemu leków nasennych do soku, aby móc iść w miasto z "przyjaciółmi".
Ostatnio byłem na imprezie jednej z moich przyjaciółek. Było tam również dużo osób, których nie znałem, w tym kilka wyglądających na niepełnoletnie. W pewnym momencie, kiedy zgasło światło, żeby wprowadzić trochę "intymności", a ja już byłem lekko upity, położyłem się na kanapie i zacząłem się sobą zajmować. Po chwili poczułem czyjś dotyk na nogach, pomyślałem, że ktoś się położył przypadkiem, ale po chwili ta osoba zaczęła mnie dotykać po ręce. W końcu jakoś do tego doszło, że delikatnie zachęcona przeze mnie, ta właśnie osoba włożyła sobie moje przyrodzenie do ust. I tak "ssała" mnie przez chwilę, aż w pewnym momencie poczułem, że dochodzę i przycisnąłem jej głowę bardzo mocno, że zaczęła się jakby dławić. Wtedy wyjęła przyrodzenie z ust i powiedziała "To bolało".
Co w tym anonimowego?
Otóż po głosie tej osoby poznałem, że:
1) Był to CHŁOPAK
2) Był to MÓJ KUZYN
3) Mój NIEPEŁNOLETNI KUZYN.
Nie mam pojęcia co on tam robił, ale od tamtego czasu nie rozmawiam ani z koleżanką, ani z kuzynem.
Mam 50+ lat. Od dłuższego czasu szukam pracy. Jestem mgr inż branży elektrycznej. Dzisiaj byłem na rozmowie na stanowisko magazyniera... Młody wiceprezes jak mnie zobaczył, to nie chciał nawet obejrzeć dokumentów, tylko stwierdził, że jestem za stary nawet na bramę, bo złodzieja nie dogonię. I gromko zarechotał ze swojego dowcipu.
Że ja jeszcze nie mam depresji, to sam się dziwię...
Dodaj anonimowe wyznanie
