Jak zrobić największą głupotę na świecie?
Dałam się oszukać na BLIK-a. Napisała koleżanka, czy nie pomogę jej z przelewem i bezmyślnie podałam BLIK i zostałam okradziona na 1000 zł. Koleżance włamali się na konto Messenger, a pieniądze wybrane były w bankomacie na drugim końcu Polski przez oszusta.
Ku przestrodze! To serio się dzieje, pieniędzy się odzyskać nie da. Zanim zrobicie coś tak głupiego albo ktoś was poprosi o taką pomoc, zdzwońcie i skontaktujcie się wpierw z tą proszącą o pomoc osobą...
Moja współlokatorka i (jak myślałam) przyjaciółka w tym roku zaczęła się zachowywać wobec mnie mocno nie w porządku. Np. żądała kasy, jeśli chciałabym zjeść mrożonkę, którą kupiła - mimo że to ja częściej pichciłam/kupowałam (a bywały to rzeczy drogie, typu łosoś) i nigdy nie żądałam od niej żadnego wyrównania, uważałam, że się przyjaźnimy, więc mogę się podzielić. Zarzucała mi, że myślę tylko o swoich problemach. Cóż, kilka ostatnich miesięcy było dla mnie bardzo ciężkie: mój ukochany pies prawie umarł, objęłam kilka ważnych funkcji, które wiążą się ze stresującymi obowiązkami, miałam nieprzyjemne kłopoty na studiach... Przez te pół roku pożaliłam się jej może trzy razy, bo dawała mi do zrozumienia, że nie chce tego słuchać. Wyszło też, że oszukała mnie przy rozliczeniu rachunków za media. Stwierdziła, że to pomyłka, ale niestety nie może mi teraz oddać i się popłakała... Pogadałam z nią poważnie i wybaczyłam w imię naszej długiej relacji. Stwierdziłam, że skoro ja mam ciężki okres, to ona też może mieć, pewnie też nie jestem bez winy. Chciałam jeszcze ratować naszą relację.
Nie było mi to dane. Miałyśmy przedłużać umowę wynajmu, gdy nagle, bez uprzedzenia, oznajmiła mi, że znalazła sobie "tańsze" mieszkanie i się wyprowadza. Fajnie, że miałam kilka dni na ogarnięcie czegoś dla siebie, cudem znalazłam kogoś na jej zastępstwo.
No więc ja zostaję w mieszkaniu, ona się wyprowadza. ALE JAK ONA SIĘ WYPROWADZA! Proszę państwa, z przytupem!
Miała przyjść wczoraj spakować swoje rzeczy. Wracam sobie z uczelni, a tam sajgon w kuchni... Przeszukała dokładnie każdy kąt, przegrzebała pojemnik z przyprawami, żeby nie zostawić mi czasem na wpół zużytej paczki papryki za 1.30 zł, którą ONA KUPIŁA. Przesypała sobie do woreczka dwie łyżki płatków ryżowych, bo tyle zostało z paczki, którą ONA KUPIŁA. Przy okazji zakosiła sporo moich produktów, no ale szanujmy się, ja mam równo pod sufitem, nie będę walczyć o puszkę kukurydzy i makaron spaghetti, to nie Fallout. Poszła, uznałam, że coś z nią nie tak, ale już powinnam mieć spokój.
Ale to nie był koniec. Dzisiaj, godzina 22:10. Ona wpada do mieszkania, ja akurat biorę kąpiel. Gdy wychodzę, pyta mnie wkurzona, gdzie są jakieś pudełka po żarówkach (ja z ręcznikiem na głowie mam rozkminę, że WTF pudełka po żarówkach, na co ci?). Cóż, przyjechała WYKRĘCIĆ DWIE ŻARÓWKI, no bo ONA KUPIŁA. I robi awanturę o pudełka.
Pudełek nie znalazła, wzięła żarówki i pojechała.
Zastanawiam się teraz, czy zawsze była taka walnięta, a ja nie zauważyłam, czy to nowa sprawa.
Ogólnie to chyba już wiem, jak to się rozwodzić, choć ślubu z nikim jeszcze nie brałam.
Bez fanfar. Oby nowa współlokatorka była normalna.
Kilka lat temu poznałem dziewczynę o 10 lat młodszą ode mnie.
Żeby nie było, że dziewczyna znaczy małolata - no nie, obecnie dobiega czterdziestki.
Było super, ale od stałego związku odstraszyło ją "co powie rodzina, że mój facet jest o 10 lat starszy ode mnie". Wszystko było na miejscu - rozum, wygląd, seks.
Koniec końców nie udało się, nie miała dość odwagi w sobie, byłem za stary dla niej według jej rodziny.
Parę dni temu spotkaliśmy się przypadkiem. Powiem Wam jedno - jak ja się cieszę, że nie zagrało...
Wówczas fajna babka, może kilka kilo za dużo, ale z gatunku tych "fajniutka".
Teraz? Kto żyw, niech ucieka. Wygląda jakby miała 20 lat więcej niż ma. To, że ma już mocno "grube kości" to pikuś, ale cała reszta to czysty armageddon.
Wiem, większość Was powie, że to płytkie, ale serio - nie widzieliście jej.
Mówiąc krótko - czar prysł.
Pracuję w gabinecie kosmetycznym. Niecałe dwa tygodnie temu koleżanka miała klienta na długi zabieg (siedziała z nim około godziny sama), który dopiero co przyjechał z Chin. Środków bezpieczeństwa jako tako nie było, po prostu wypuścili go z samolotu, bo nie miał objawów.
Po 12 dniach koleżanka zaczęła mieć objawy: bóle mięśni, gorączka, bóle głowy. Z dnia na dzień jej stan zdrowia diametralnie się pogorszył. Skojarzyłyśmy fakty, szybki telefon do szefowej, potem na infolinię w sprawie koronawirusa. Natychmiastowo kazali jej się stawić w szpitalu zakaźnym. Oczywiście do szpitala pojechała tramwajem.
I teraz my, reszta załogi. Przez cały ten czas, nawet po wystąpieniu objawów, przebywało z nią 6 osób + sporo klientów. Dzwoniłyśmy do sanepidu i na tę nieszczęsną infolinię i jedyne, co nam powiedzieli, to żeby czekać 14 dni i mierzyć sobie temperaturę. Kilka razy podkreślałam, że mamy kontakt z klientami, a nie jesteśmy nawet zaopatrzone w maseczki (uprzedzając pytania dlaczego same sobie ich nie kupimy - stacjonarnie nie ma nigdzie, a szefowa już je zamówiła i czekamy). Przecież to ogromne ryzyko. Jeśli jesteśmy zarażone, to możemy też zarazić innych. Jedyne co usłyszałam, to że ani rząd, ani sanepid nie mają jeszcze żadnego rozporządzenia i nie wiadomo co robić w takiej sytuacji. Szefowa oczywiście gabinetu nie zamknie, bo to strata dla firmy.
I tak mierzymy sobie temperaturę po kilka razy dziennie, ale dopiero jest trzeci dzień od wystąpienia objawów u koleżanki i nic nie wiadomo. Ona leży na zakaźnym i czeka na wyniki, a czeka się długo, bo próbki badają tylko w Warszawie. Jestem przerażona tym brakiem profilaktyki, takim olewactwem i biurokracją. Co z tego, że istnieje duże ryzyko tego, że roznosimy to naokoło? Przecież nie ma rozporządzenia. Dramat.
W gimnazjum, do którego chodziłem, były dziwne zasady dotyczące ubioru: dziewczyny mogły chodzić w krótkich spodenkach, a chłopacy nie. Zdaniem wychowawczyni chodziło o względy estetyczne — jej zdaniem męskie „odnóża” (tego słowa użyła) są brzydkie.
Bardzo źle wspominam wszelkie zabiegi pielęgnacyjne/higieniczne, wykonywane przez moją matkę w dzieciństwie. Mam tu na myśli np. mycie, czesanie, obcinanie paznokci. Każda z tych czynności była bolesna, matka nie była ani trochę ostrożna - szarpała, wszystko w pośpiechu, nieuważnie, używała za dużo siły itd.
Najgorsze było obcinanie paznokci - pamiętam, że bałam się tego i zawsze błagałam, by zrobił to tata (wtedy nie bolało). Matka jednak upierała się, że ona musi to zrobić i że "wymyślam". Czesanie - szarpała za włosy, wszystkie mniejsze kołtuny ściągała w jedno miejsce, łącząc je w duży kołtun, który następnie szarpała na siłę, jednocześnie krzycząc na mnie, że "co ty robisz z tymi włosami, że masz takie kołtuny". Pamiętam, jak czesała mnie czasem babcia - było OK, więc to raczej nie była kwestia jakiejś mojej nadmiernej delikatności.
Jedynym plusem tego wszystkiego było to, że dość szybko nauczyłam się sama dbać o siebie. Rodzicielka jednak dalej upierała się, że "źle to robię" i chciała robić to za mnie mimo wszystko. Z pomocą ojca udało się ją przekonać, że już umiem i dała mi spokój.
Moja młodsza siostra nie miała tyle szczęścia. Wspomnienia ma podobne co ja - ból. Jednak ją matka chciała myć itd. do 12 roku życia, albo i dłużej. Podejrzewam, że dlatego, że nie miała już kolejnych dzieci, którymi mogłaby się "zająć" po zostawieniu siostry w spokoju.
Ostatecznie pozwoliła jej się samodzielnie myć po ciągłym zwracaniu uwagi przez chyba wszystkich domowników - niestety, nie do końca. Zaczęła zabierać klucz do łazienki i czasem wchodziła tam siostrze. Poza tym dyktowała jej, jak ma się myć, np. kazała jej to robić w prysznicu na siedząco (chociaż siostra była już na tyle duża, że ledwo mogła w tym brodziku wygodnie usiąść). Siostra rozkazu nie posłuchała i myła się normalnie, za co matka na nią krzyczała. Skąd się o tym dowiedziała? Podglądała ją przez takie dziurki na dole drzwi... Siostra potem zaczęła je zasłaniać ręcznikiem, o czym dziwnym trafem matka od razu się dowiedziała już przy pierwszym zasłonięciu. Ciekawe skąd.
O matce pisałam już wcześniej, np. tu: #CyKHv
Mój brat ma 15 lat i choruje na zespół Downa. Ogólnie to fajny chłopak, ale często zdarza mu się np. "nie trafić" do muszli, przez co cała deska bywa brudna.
Ostatnio w nocy nie zdążył do toalety. Rano rozmawia sobie z mamą o ścieleniu łóżka, itp. i nagle mówi "tam jest coś schowane". Wszyscy zastanawiają się na co wpadł mój braciszek i wymieniają wszystkie możliwości: kot, pies, zabawka, jedzenie itp.
A ja z drugiego pokoju krzyczę: "Chyba g*wno!".
Miałam rację.
Mój teściu, mistrz taktu, jechał kiedyś windą na 10 piętro, w środku była też kobieta i dziecko na wózku. Na 6 piętrze teść nie wytrzymał i się spytał, czy aby to dziecko nie za duże na wózek.
Dodam tylko, że to był 16-latek na wózku inwalidzkim.
Czym charakteryzują się ludzie profesjonalnie uprawiający sztukę "dej"? Większość odpowiedziałaby zapewne: słabością do alkoholu, chronicznym brakiem pieniędzy rzutującym negatywnie na jakość życia, niskim poziomem higieny i liczbą dzieci od czterech wzwyż. I chociaż obraz ten pasuje do wielu polskich rodzin, nie każdą osobę utrzymującą się z "co łaski" można łatwo rozpoznać na podstawie tych cech.
Moja matka poślubiła tatę chcąc położyć łapę na jego pieniądzach, a gdy prowadzona przez niego firma popadła w tarapaty, jak gdyby nigdy nic kopnęła go w tylną część ciała. Pobiera od niego alimenty na mnie, swoją jedyną córkę, przy okazji spotykając się z bogatszymi mężczyznami i raz za razem wyciągając od nich prezenty i kolacje w ekskluzywnych restauracjach.
Matka kala się pracą sporadycznie, dorywczo i wyłącznie "na czarno", głównie po to, by wesprzeć którąś ze swoich licznych "sponsorek". Jest niezwykle wprawną manipulatorką i z zaskakującą dla mnie łatwością zjednuje sobie rzesze ludzi. Przymila się, doradza, prowadzi wielogodzinne rozmowy, udaje najlepszą przyjaciółkę, jednocześnie za plecami obgadując ich że aż miło. Wszystko po to, by powołując się na swoją rzekomo fatalną sytuację materialną pozyskiwać od nich pieniądze i różnorakie przedmioty. Jest bardzo aktywna w życiu parafii i robiąc maślane oczka do zawartych tam znajomości błaga o chrześcijańską pomoc. Nie żeby jej naprawdę potrzebowała. Na szczęście nie wydaje pieniędzy na alkohol (który pojawia się u nas rzadko i w małej ilości, jak u normalnej rodziny). Jest za to zakupoholiczką, uzależnioną od wyjść do galerii i znoszenia do domu masy niepotrzebnego badziewia, lądującego gdzieś w kącie po jednym czy dwóch użyciach. Przybory kuchenne muszą leżeć na blatach, a jej ubrania zajmują aż dwie wielkie szafy. Ciuchy uznaje wyłącznie nowe i najlepszych marek, szeptem naśmiewa się z osób o mniej eleganckim wyglądzie. Zapytana o wszystkie te rzeczy odpowiada, że dostała po kimś tam.
Już jako dziecko musiałam pisać pochlebne wierszyki o jej znajomych, by mogła łatwiej wkupić się w ich łaski. Gdy po przyjęciu u mojego znajomego zostało dużo jedzenia, a on pozwolił gościom zabrać część do domu, matka rozanielona pokazywała swoim darczyńcom opakowania słodyczy mówiąc, że zakwalifikowałam się do odebrania paczki z jakiejś fundacji na rzecz biednych dzieci. Zbuntowałam się, gdy kazała mi charytatywnie zatrudnić się w firmie jej przyjaciółki, bo "wy młodzi i tak nic pożytecznego nie robicie, a ona MOŻE ci się kiedyś odwdzięczyć". Nie pójdę na studia, które dla mnie wybrała i nie podaruję jej złamanego grosza. Obawiam się tylko pozwu o alimenty.
Mam 25 lat i naprawdę prawie niczym nie wyróżniam się spośród innych ludzi, jest jednak jedno "ale". Od dziesiątego roku życia jestem ABD (Adult Baby Diaper Lover).
Zaczęło się to, jak już wspomniałem, w dziesiątym roku życia. Mojej siostrze urodziło się dziecko, mieszkaliśmy wtedy wszyscy w jednym domu i podczas jej nieobecności, jak to każdy dziesięciolatek, wchodziłem po kryjomu do ich pokoju i podbierałem sobie słodycze. Pewnego razu jednak w szafce oprócz upragnionych słodyczy znalazłem także kilka dziecięcych pieluch. Wziąłem dwie sztuki z ciekawości, aby sprawdzić "jakie to jest uczucie". Spodobało mi się to. Ta miękkość i jakieś bardzo dziwne uczucie przyjemności, nie mające podłoża seksualnego (u mnie nie miało to podłoża seksualnego ani nie ma go dziś). Podbierałem coraz więcej pieluszek, aż w końcu jej dziecko z tego wyrosło. Do 13 roku życia byłem odcięty od pieluch, aż urodziło jej się drugie dziecko. Poczułem znów chęć założenia pampersa, z samego faktu, że to pampers. Znów zacząłem podbieranie. Jak jej kolejne dziecko wyrosło z pieluch, to próbowałem je szyć samemu z ceraty, szmat itd. Dopiero po ukończeniu 17 roku życia odważyłem się pójść do apteki i kupić pierwszą paczkę pieluch dla dorosłych. Kupowałem ich coraz więcej, nosiłem coraz częściej. Dziś noszę je 24/7, nie robię w nie dwójki broń Boże. Piszę ten post, ponieważ nigdy nikomu z tego się nie zwierzyłem, nikt o tym nie wie, może to wyznanie przyniesie mi ulgę.
Dodaj anonimowe wyznanie
