Sytuacja sprzed może 10 lat, ze SOR-u, gdzie pracuje mój kolega.
Karetka przywozi kobietę w silnym stresie, z widocznym brzuszkiem. Razem z nią jej partner, agresywny, awanturujący się itd. Nie chciał pozwolić by została sama z lekarzem i pielęgniarkami. Wcisnął się podczas badania kobiety, coś tam jeszcze się do niej awanturował, aż w końcu podszedł do niej i kopnął ją w brzuch. Lekarz dyżurny nawet się nie zawahał, wstał od biurka, podszedł do tego debila i mu wypłacił prosto w twarz z pięści. Damski bokser poległ na podłodze, nie mógł się podnieść, jęczał, stękał. Lekarz powiedział tylko do pielęgniarzy: "zabierzcie go na chirurgię, niech go zszyją".
Odziedziczyłem sporą firmę po rodzicach, spędzam w niej masę czasu, właściwie to ja prawie mieszkam w biurze...
Mam duży, pusty dom, piękne auto i jestem sam jak palec w nosie.
Firma przynosi spore zyski, wśród moich znajomych jestem uważany raczej za człowieka dogłębnie szczęśliwego i spełnionego, a ja po prostu czuję ogromną pustkę. Praca pochłania mnie na tyle, że w wieku 35 lat nie mam ani żony, ani dzieci, ani nawet przyjaciół, jedynie marnych znajomych. W tygodniu mam wolny jeden dzień, zazwyczaj przesypiam go albo zastanawiam się co robić... Na urlopie nie byłem od 5 lat, po prostu nie ma na to czasu, wiele spraw w firmie wymaga mojej decyzji. Moi rodzice nie mieszkają w Polsce, właściwie nie mam rodziny, a nawet psa, bo nie chcę skazywać zwierzęcia na samotność.
Jest prawie północ, właśnie skończyłem pracę, a siedzę tu od 8 rano, postanowiłem się wyżalić, za chwilę wsiądę w swoje wypasione, puste auto i pojadę do pustego domu by położyć się spać do pustego łóżka.
Mąż poszedł po syna do przedszkola, przy odbiorze dostaje się zazwyczaj jakiś owoc dla dziecka na podwieczorek. Mąż zabrał wszystkie rzeczy syna, a otrzymaną mandarynkę wsadził sobie do kieszeni.
Po drodze do domu weszli do sklepu. Przy zakupach mąż się skapnął, że w jego kieszeni tkwi mandarynka, a nie powiedział ochronie przed wejściem, że ją ma, ani przecież nie miał paragonu, więc nie myśląc zbyt dużo poszedł na dział z owocami i położył ją na kupkę z innymi mandarynkami.
Mózg roz***ny. Ale przynajmniej nie wzięli go za złodzieja :D
Mam pewnego wujka. Jakiś czas temu poznał swoją teraz już żonę. Poznali się, zakochali, ona się do niego wprowadziła. Miała z poprzedniego małżeństwa 3 dzieci, swoje już dorosłych i najmłodszy wraz z nią wprowadził się do wujka. Bardzo polubiłam tego chłopaka, ogarnięty, robotny, mądry. Taki, wiecie... zainwestuj w niego czas i uwagę, a może wyrosnąć ktoś wielki.
Więc postanowiłam w niego inwestować czas i uwagę. Zapraszałam do siebie nad morze na wakacje, zawsze jak byłam w rodzinnych stronach to do niego zaglądałam, regularnie z nim pisałam i rozmawiałam. I też po czasie młody zaczął mi ufać i opowiadać pewne rzeczy.
Okazało się, że jego matka się nad nim znęcała i znęca. Tak samo nad rodzeństwem. Klęczenie na grochu przez parę godzin, bicie, wyzwiska, podwieszanie na linach w stodole. Brzmiało to naprawdę strasznie.
Lubiłam jego matkę i ciężko było mi sobie ją wyobrazić jako takiego kata, dlatego postanowiłam wybadać sprawę. Zagadnęłam ją po prostu o bezstresowe wychowanie i opowiedziałam jak dostałam pasem od ojca raz jak byłam mała. Zaczęła się śmiać, że ona pasem biła za byle co, że to lekka kara i zaczęła opowiadać dokładnie to samo co młody ze śmiechem na ustach i dumą w głosie jak to dobrze dzieci ustawiła.
Powiedziałam o tym moje mamie i poszłyśmy razem pogadać z wujkiem, ale nam nie uwierzył, a potem stwierdził, że od małego lania jeszcze nic się nikomu nie stało. Nie mogłam tego tak zostawić.
Zadzwoniłam anonimowo do szkoły młodego, że podejrzewam iż jest maltretowany w domu. Na szczęście szkoła zareagowała, od razu wszedł do gry pedagog, psycholog, a później też opieka i policja.
Problem jest taki, że minęło już trochę czasu od tego wszystkiego. Młody jest w domu dziecka, jego matka ma ograniczone prawa rodzicielskie i ciągnie się sprawa przeciw niej, a młody nie jest szczęśliwy z powodu tego wszystkiego. Sam mi nie raz mówił, że jeśli się dowie kto wtedy doniósł na jego rodzinę, to nie ręczy za siebie. Opuścił się w nauce, stracił ikrę. Chciałam go wziąć do siebie, ale nie pozwolili mi z racji na zbyt młody wiek i brak warunków.
Nie wiem co mam robić. Mam ochotę cofnąć czas i nigdy nie wykonać tego telefonu, a z drugiej strony cieszę się, że tę jego "matkę" czeka sprawiedliwość.
Nikt w rodzinie nie wie, że to ja ich zgłosiłam.
Umiem jeździć konno w siodle i bez, biegam po kilka kilometrów, mam prawo jazdy, planuję kurs na większe autka.
Odbyłam kurs samoobrony, przez chwilę trenowałam sztuki walki.
Chodzę - nieregularnie, ale jednak - na strzelnicę.
Interesuje się szeroko pojętym survivalem, wiem jak przeżyć w górach czy lesie (co jest jadalne, jak chować jedzenie, zrobić ognisko czy szałas).
Poza tym jestem całkiem normalnym człowiekiem, który pracuje, uczy się, czasem poimprezuje i wyjdzie z psem na spacer.
Gdzie anonimowa część?
Robię to wszystko, ponieważ panicznie boję się apokalipsy zombie i chcę być przygotowana. Mam 20 kilka lat.
Jak byłam mała, to razem ze swoją kuzynką w czasie "nocowania" zrobiłyśmy kupę na rusztowanie za oknem.
Pod koniec ubiegłego wieku zostałam samotną matką. Praca, studia, wychowanie dziecka, to wszystko sprawiło, że nie miałam czasu na miłość, romanse i inne. Czas mijał, córka rosła, ja skończyłam studia, znalazłam dobrą pracę, a życie leciało, czasem z górki, czasem pod górkę. W pewnym momencie zdałam sobie sprawę, że córka jest dorosłą kobietą, wyfruwa na studia, a ja... No właśnie, to była chwila, gdzie zaczęłam zastanawiać się co dalej, dużo myślenia, dużo kalkulacji. Stwierdziłam, że to właśnie teraz czas na nowy etap w życiu i na to, że może warto otworzyć umysł i serce na innego człowieka. Mężczyźni zawsze gdzieś byli, zapraszali na randki, flirtowali, ale nigdy nie ułożyłam sobie życia z żadnym. Będąc 40-letnią, nieźle chyba wyglądającą babką, otworzyłam małą cukiernię.
Jakiś czas temu zawitało do mnie dwóch klientów, Pan Władza (dwa pączki lub donaty) i Pan Corpo (jedno ciastko w zależności od humoru). Obaj panowie po czterdziestce, szpakowaci, uśmiechnięci, zagadujący żartem lub komplementem, zostali moimi stałymi klientami. Traf chciał, że pewnego dnia po wielu podchodach Pan Władza i Pan Corpo zdecydowali się umówić ze mną na randkę.
Pierwsza randka z Panem Corpo - świetny rozmówca, elokwentny, wygadany, zabawny, uśmiechnięty po same licówki, kurtuazją swą powalał... do czasu, aż jego dłoń nie wylądowała na moim udzie. Już pominę jego propozycje zakończenia randki, podziękowałam, stwierdziłam, że nic z tego nie będzie, zapłaciłam za siebie i wróciłam do domu. Dzień kolejny, randka z Panem Władzą - zwykły facet, z którym świetnie się bawiłam, kino i spacer... Zgadnijcie kogo spotkałam na tym spacerze? Tak... Pan Corpo stwierdził, że podejdzie i nagada głupot o tym, jak go zostawiłam (?). Oczywiście Pan Władza spytał się o co chodzi. Wyjaśniłam mu tak jak i wam i tyle. No cóż, telefon milczy (obraził się?), straciłam dwóch stałych klientów, i tak się zastanawiam, o co chodzi, bo raczej nie o ciastka.
Zrobiłam coś źle? Pierwsza randka przecież nie zobowiązuje do niczego. A może wyszłam z obiegu i teraz to inaczej się odbywa? Może nie powinnam umawiać się z jednym i drugim? Dziwnie się czuję, jakbym zrobiła coś złego, choć przecież nie zrobiłam... Chyba jestem za stara i wciąż nie ogarniam facetów
PS Ostatnio pojawił się nowy stały klient, Bob Budowniczy (remontują budynek obok), hurtowo kupujący szarlotkę i sernik... Zaczyna bąkać coś o tym, że fajnie byłoby iść na kawę. Już sama nie wiem...
Mam współlokatora, który regularnie używa mojego szamponu. Aby „zatrzeć po sobie ślady”, po skorzystaniu z niego, uzupełnia braki wodą. Robi to tak długo, aż ciecz w butelce jest już całkiem rozwodniona i do niczego się nie nadaje.
Straszliwie mnie to wkurza, bo gość nawet nie zadaje sobie trudu, aby czasem samemu kupić brakujące płyny i zawsze liczy na to, że ja to zrobię. Wówczas kontynuuje swój proceder.
Jakiś czas temu miarka się przebrała. Zorientowałem się, że zużył ponad połowę szamponu, który niedawno kupiłem. Wpadł mi do głowy pewien paskudny pomysł, który postanowiłem zrealizować. Wylałem z butelki większość rozcieńczonego płynu i uzupełniłem go… Ordynarnie naszczałem do środka.
Od dwóch tygodni mój współlokator myje swoją czuprynę mieszanką rozwodnionego szamponu i mojego moczu. Standardowo dolewa wody, abym się nie zorientował. Ja tymczasem równie regularnie wylewam trochę tej mikstury i dodaję „coś od siebie”. Ciekaw jestem kiedy się zorientuje, że coś jest nie tak…
Jakiś czas temu moi rodzice po kilku latach w końcu ukończyli budowę naszego nowego domu. Mieszkamy tu mniej więcej od kilku miesięcy. Z początku byłam przeszczęśliwa, w końcu po latach życia w małym mieszkaniu w bloku miałam piętrowy dom pod lasem, ładnie urządzony i nowoczesny. Szybko jednak stwierdziłam, że coś tu jest nie tak.
Często wieczorem, gdy już zapadała cisza, zdarzało mi słyszeć jakieś pukanie, szurania, jakby kroki. Raz pode mną, raz gdzieś ze ścian. Było to dziwne, bo mój pokój mieści się na strychu, a obok jest jedynie łazienka. Z początku nie zwracałam na to aż takiej uwagi, przecież to mogły być jakieś rury albo po prostu hałas z parteru jakoś dociera na moje piętro i wydaje się, jakby powstawał tam. Mimo tego z czasem nie mogłam już spać, potrafiłam leżeć prawie do rana i nasłuchiwać dziwnych dźwięków. Zaczęły mnie coraz bardziej niepokoić, więc powiedziałam w końcu o tym rodzicom. Niestety są bardzo wierzący i od razu stwierdzili, że to mogą być duchy, po czym tata oznajmił, że skontaktuje się zaraz ze znajomym księdzem. Ksiądz faktycznie przyjechał, mówiąc, że czuje tu jakąś złą energię. Poświęcił dom i kazał nam się wszystkim codziennie modlić. Ja tego nie robiłam, nie jestem wierząca. Poza tym poświęcenie w niczym nie pomogło, wciąż słyszałam te dziwne szmery i hałasy. I to tylko na strychu, u rodziców na parterze było cicho.
Pewnej nocy miałam wręcz wrażenie, że te dźwięki dochodzą z jakiegoś miejsca obok mnie i spanikowana pobiegłam zapalić światło. No i przyłapałam duchy na gorącym uczynku. A raczej myszy. Nikt nie podejrzewał, że mogą zalęgnąć się w świeżo wybudowanym domu. A jednak. Stukanie i pukanie, które słyszałam, wcale nie było stukaniem i pukaniem, a dźwiękami ich poruszania się po pokoju. Były też w łazience, stąd wydawało mi się, że słyszę coś ze ścian. Myszy to zwierzęta nocne, więc za dnia gdzieś się chowały, a w nocy wychodziły. Gdy nagle zapaliłam światło, udało mi się zauważyć dwie z nich wbiegające za komodę. I okazało się, że mogłam na to wszystko wpaść o wiele wcześniej. Kompletnie nie zauważyłam, że kilka rzeczy nosiło ślady pogryzienia, np. kartony z jeszcze niewypakowanymi rzeczami. Pod wanną natomiast znalazłam mysie odchody, a jakaś stara paczka krakersów leżąca na półce pod biurkiem została wyraźnie napoczęta.
Ciekawe, co na to ksiądz...
PS Tata się zmieszał i powiedział, że nie będzie do niego dzwonić, żeby powiedzieć, że sprawa duchów już się wyjaśniła.
Długo zastanawiałam się, dlaczego mam lekko skośne oczy i ogólnie częściowo azjatycki typ urody (w rodzinie sami Polacy). Dzisiaj być może znalazłam przyczynę - zdałam sobie sprawę, że moja babcia urodziła się prawie dokładnie 9 miesięcy po "wyzwoleniu" Polski przez Rosjan.
Dodaj anonimowe wyznanie
