#pKyWu
I wiecie co?
Może i mam z tego powodu więcej spięć z otoczeniem, ale jestem szczęśliwsza, że nie godzę się na wszelkie bzdury i wymysły w imię idiotycznej zasady, która chyba tylko dla świętego spokoju każe odpuszczać idiotom za ich wymysły.
I wiecie co?
Może i mam z tego powodu więcej spięć z otoczeniem, ale jestem szczęśliwsza, że nie godzę się na wszelkie bzdury i wymysły w imię idiotycznej zasady, która chyba tylko dla świętego spokoju każe odpuszczać idiotom za ich wymysły.
#Vg5Wv
Raz skleiła sobie pośladki.
#KOtXC
Teraz moja ukochana szuka pretekstów, by się kota pozbyć. Ostatnio wysłała mnie na testy alergiczne, żeby sprawdzić, czy aby na pewno nie mam alergii na kocią sierść, bo „coś ostatnio sporo kicham”. Ja wiem, że moja dziewczyna od zawsze była zazdrośnicą, ale żeby aż tak? Można być w ogóle zazdrosną o KOTA? Chyba czas poszukać poradni psychologicznej dla mojej drugiej połówki.
#QkPT5
Pierwszy opowiadał o swoim nurkowaniu na rafie koralowej w Egipcie i o tym, w jakich innych miejscach chciałby rozwijać swoją pasję dzięki wygranej.
Drugi to właściciel firmy transportowej, skaczący ze spadochronu i na bungee.
Na koniec zostałem ja - ochroniarz pracujący w markecie z kredytem na głowie. W obliczu takich ciekawych opowieści musiałem mocno podkoloryzować informacje na swój temat. Powiedziałem, że jestem wiernym kibicem FC Barcelony (co jest akurat prawdą), a za pieniądze z wygranej pojedziemy z żoną na wycieczkę do Hiszpanii, gdzie na Camp Nou na żywo chciałbym obejrzeć swoją ukochaną drużynę.
Udało mi się wygrać sporą sumę, oczywiście o wyjeździe za te pieniądze nie było nawet mowy. Dzięki wygranej spłaciliśmy z żoną długi, naprawiliśmy auto i kupiliśmy nową pralkę.
#nmvN2
Z tatą dalej jest świetnie, ale w relacjach z mamą pojawiły się zgrzyty. Chodzi o moją narzeczoną, Magdę. Tak ma na imię, tak jej dali rodzice na chrzcie, tak ma wpisane w dokumentach. Natomiast moja mama uparcie twierdzi, że to zdrobnienie od Magdalena. Żadne próby jej przekonania nie przyniosły efektu, łącznie z próbami obracania tego w żart.
Za pół roku bierzemy ślub, zaprojektowaliśmy zaproszenia. Miała je wydrukować znajoma rodziców. Przysłała gotowy projekt do zatwierdzenia, obejrzeliśmy szczegółowo, sprawdziliśmy daty, godziny i inne drobiazgi. Wszystko się zgadzało. Po tygodniu odebraliśmy pudło z zaproszeniami. Otworzyliśmy i na samym wierzchu leżał egzemplarz z napisem Magdalena i Paweł... Pomyśleliśmy, że to żart, ale wszystkie były w ten sposób zrobione. Mocno wkurzony zadzwoniłem do znajomej i pytam co jest grane. A ona odpowiada, że w ostatniej chwili mama zadzwoniła do niej, że jest błąd w imieniu i powinno być Magdalena zamiast Magda.
Jest mi za mamę wstyd. Znajoma za darmo, w wolnym czasie drukowała zaproszenia, dołożyła wielu starań, a teraz trzeba je wszystkie wyrzucić. To się da załatwić, ale zupełnie nie rozumiem mamy, tym bardziej że generalnie lubi Magdę i dobrze się z nią dogaduje.
#SDfzg
Pracuję już 8 miesiąc (ostatnio zdalnie) i nie mam już siły. Przez cały ten czas nie brałam wolnego. Chciałabym po prostu odpocząć i pozwolić sobie na rozkoszowanie się macierzyństwem. Powiedziałam szefowej, że chcę wziąć wolne na te ostatnie tygodnie ciąży, bo został mi do wykorzystania urlop. A szefowa na to, że ona mi urlopu nie da. Bo ona pracowała do samego rozwiązania i dała radę, więc ja też powinnam.
Zaraz po weekendzie majowym biorę od lekarza L4 i mam gdzieś pracę. Żałuję, że tak długo się na to nie zdecydowałam, bo teraz czuję się tylko wykorzystana - harowałam dla dobra zakładu, żeby być przykładnym pracownikiem, zamiast cieszyć się przyszłym macierzyństwem. A i tak nikt tego nie docenia. Przy następnej ciąży nie popełnię tego błędu, od razu wezmę wolne i chociaż to społecznie naganne, nie mam z tego powodu wyrzutów sumienia.
#K0sBV
Tak naprawdę to je sprzedałam, anonimowe jest to, że tylko tutaj się przyznaję.
Chciałam dostać te głupie 300 zł za moje piękne, długie włosy, które były dla mnie męką, o które dbałam, pielęgnowałam, czesałam i gdyby nie motywacja pieniężna, ścięłabym je już dawno temu.
Ludzie wyzywają mnie od najgorszych, przeklinają i życzą białaczki, gdy mówię, że zamiast na Rak&Roll oddałam je jakimś fryzjerom w Warszawie na peruki.
Mówiłam niech oddadzą swoje, a nie rządzą się moimi, ale każdy wiedział najlepiej co z MOIMI włosami powinnam zrobić.
Sprzedałam, ale się nie przyznaję przez publiczny lincz, a jeżeli są tu jedni z "tych", to nie pozdrawiam :)
#gCA7R
Mieszkam na przedmieściach większego miasta i w ciągu ostatnich kilku lat przybyło mi dużo sąsiadów. Nie chcę się czepiać i wyjść na człowieka, któremu przeszkadzają nowi sąsiedzi, ale jest kilka irytujących spraw, z którymi jest problem tylko z "miastowymi". Ludzie mieszkający tu od lat też potrafią zdenerwować, ale opisane sytuacje tyczą się niemal wyłącznie tych pierwszych.
1. Śmieci. Przy budowie domu zawsze zostaje dużo odpadów i te zamiast wywieźć albo chociaż składować u siebie na podwórku, zawsze leżą za płotem. Zazwyczaj na jeszcze niezagospodarowanej działce obok albo na wolnej ziemi pomiędzy działkami tworzą się takie składowiska pobudowlanych odpadów, które zalegają nieraz latami i są regularnie powiększane.
2. Podbieranie warzyw i owoców. Regularnie widzę rodzinki wracające ze spaceru i w wózku, na rowerze, czy po prostu w ręku główka kapusty, kilka kolb kukurydzy, buraki, ogórki i nawet ziemniaki. Na zwrócenie uwagi zawsze jest odpowiedź, że to tylko jedna główka, a pan ma całe pole. Tylko że takich podbieraczy jest znacznie więcej i robią to regularnie. Ja osobiście mam przy domu mały sad z drzewkami owocowymi, który nie jest ogrodzony, tylko dookoła obsadzony tujami. Nie mam problemu, kiedy dzieciaki przecisną się przez drzewka i zjedzą kilka czereśni czy jabłko, ale w sytuacji kiedy dorośli ludzie przychodzą z kobiałkami i ładują ile się da jest to wkurzające.
3. Dewastacje upraw. To tyczy się bardziej dzieciaków/nastolatków, które mają bardzo popularne ostatnio quady. Jest to plaga. O ile z miejscowymi rodzicami można porozmawiać, by to oni zwrócili uwagę swoim dzieciakom, o tyle nowi sąsiedzi zawsze stają za swoimi dziećmi murem i nie widzą nic złego w jeździe po świeżo obsianym polu. Z reguły po zwróceniu uwagi by "uciekali" z czyjegoś pola specjalnie wjeżdżają na nie ponownie.
Żebyście tylko nie pomyśleli, że do każdego człowieka sprowadzającego się na moją wioskę jestem nastawiony negatywnie, bo często są to bardziej pomocni i mniej konfliktowi ludzie niż starzy sąsiedzi, ale te trzy punkty to zdecydowanie ich grzechy główne.
#DbcMf
Okazało się, że moje problemy wynikają właśnie z tego, że jestem biernym palaczem.
Na początku nie mogłam uwierzyć, że kontakt z osobą palącą może mi uszkodzić słuch. Gdy mama się o tym dowiedziała, od razu zaczęła rzucać palenie, tata starał się ograniczyć przynajmniej wtedy, gdy byłam w domu. Po mojej wyprowadzce wrócili do nałogu.
Gdy urodziłam dziecko, chcieli się z nim widywać jak najczęściej. Postawiłam warunek, że w dniu odwiedzin nie mogą palić. Zgodzili się. Potem chcieli, żebym przyjechała z synem do nich na wieś na wakacje. Jednak gdy powiedziałam, że podczas naszej wizyty mają nie palić, to stwierdzili, że to tylko 2 tygodnie i przesadzam. Do dziś mają do mnie pretensje, że odmówiłam przyjazdu. A ja po prostu nie chcę narażać syna na problemy zdrowotne, z którymi sama muszę się mierzyć.
#VOUVk
Pracowałem kiedyś w małej firmie, która zaczęła się rozrastać. Wraz ze wzrostem obrotów (i zysków) przybywało pracowników, którzy w pocie czoła wypracowywali naszemu szefowi fajny, sportowy samochód. Marki nie zdradzę, ale inne są gorsze.
Dział handlowo-księgowy dłubał sobie wesoło, natomiast techniczny przestawał sobie dawać radę z rosnącą ilością napływających zleceń. Parafrazując pełną skromności wypowiedź pewnego francuskiego króla, dział techniczny to byłem ja. Problemy narastały, aż w końcu szef sknera zaakceptował konieczność jego podwojenia.
Po anonsie w prasie napłynął spory strumyk teczek z aplikacjami, tworząc wcale zgrabny stosik. Dwie teczki zostały wysortowane na bok. Czujne oko żony szefa wyłowiło dwie aplikantki o ponadprzeciętnej urodzie. Dobrze zrobione fotografie ukazywały zmysłową blondynkę i czarującą brunetkę. Żona szefa wezwała mnie i szefa na dywanik, podniosła obie teczki, po czym oznajmiła głosem, w którym pobrzmiewała stal: "Zapomnijcie o nich".
Po tym dictum szefowi wyraźnie opadł entuzjazm dla procesu rekrutacji i scedował całą resztę w moje ręce. Przestudiowałem więc aplikacje i ułożyłem je według własnych kryteriów, totalnie olewając poprawność polityczną czy też równość szans. Dla panów ustawiłem wyższą poprzeczkę fachowości, panie poniżej trzydziestki w zasadzie od razu do odstrzału. Praca była bardzo specyficzna, a wdrażanie mozolne i pracochłonne. Oczywiście w 100% spadało to na moje barki. Postanowiłem więc ułatwić sobie życie.
Umowę dostała kobieta ok. pięćdziesiątki. Spokojna, bez specjalnych wahań nastrojów, wykonująca polecenia bez sprzeciwów i chętna do nauki.
Na swoją obronę dodam: po ok. roku mogła już pracować całkowicie samodzielnie. Gdy odchodziłem z tamtej firmy, została jej ostoją i miała niejako gwarancję zatrudnienia aż do emerytury.