W sklepie akurat zabrakło papieru toaletowego, który zawsze kupuję. Wzięłam więc inny, pierwszy z brzegu, bo mi się spieszyło. W domu się okazało, że to był zły wybór, bo papier jest fatalnej jakości - cienki i się rozrywa podczas używania (piszę to, bo to istotne dla tego wyznania - serio).
Niedawno zamieszkałam z moim chłopakiem. Dziś użył po raz pierwszy tego nowego papieru. Potem przyszedł do mnie i mówi, że musimy kupować inny papier, bo ten to katastrofa i musiał aż umyć po wszystkim ręce, bo mu się ubrudziły - wiadomo w czym.
Myślałam, że po prostu się nieprecyzyjnie wyraził i chodziło mu o to, że musiał dokładniej umyć ręce, a nie AŻ umyć ręce. Dopytałam i nie.
Okazało się, że mój chłopak NIGDY nie myje rąk po skorzystaniu z toalety.
Normalnie aż mnie zatkało, a potem zemdliło. Nie wiem jak mogłam wcześniej tego nie zauważyć?! Myślałam, że dosłownie zwymiotuję po tej informacji. Powiedziałam mu, że chyba żartuje, że to obrzydliwe i w dodatku potwornie niehigieniczne! On na to, że przesadzam. Nigdy rąk nie mył i jakoś żyje i jest zdrowy.
A ja? Teraz obsesyjnie sprzątam całe mieszkanie i nie pozwalam się chłopakowi nawet dotknąć. Brzydzę się go. On problemu nie widzi i uważa, że zaraz mi przejdzie. Tymczasem ja na serio zastanawiam się nad rozstaniem z nim, bo on nie chce nawet słyszeć o zmianie nawyków i myciu tych cholernych rąk! Mówi, że przecież codziennie bierze prysznic i to wystarczy, jeśli chodzi o higienę.
Niedobrze mi. Przeraża mnie, że żyję z takim brudasem. To (jak się okazuje tylko pozornie) zadbany facet, a tu coś takiego! Zupełnie się tego nie spodziewałam.
I tak oto brak papieru w sklepie otworzył mi oczy. Może się wydawać, że to tylko błahostka, ale no... jednak nie. Fuj.
Najbardziej mnie denerwuje, jak ktoś narzeka na swoje życie i NIC z tym nie robi.
Pani na kasie żali się, że ona to zarabia najniższą krajową, ale tę sprzed 5 lat. A to nie lepiej znaleźć inną pracę? A gdzie, ona czasu szukać nie ma!
Sklep 50 metrów dalej szukał ludzi do pracy, na start proponowali około 400 złotych więcej niż miała pani na kasie. Praca od zaraz... Skąd wiem? Zatrudnili mnie i szukali jeszcze kogoś, to dałam cynk pani na kasie z poprzedniego sklepu. A gdzie, ona będzie teraz zmieniać pracę? Za dużo kłopotów. Lepiej narzekać.
Znajomy na rencie, bo pracować nie może z powodu choroby. Renta jak to renta, bardzo cieniutka, ledwo starcza na wegetację... Poczytałam w internecie, bo w urzędach nie powiedzą co komu się należy, zobaczyłam, że w jego konkretnej sytuacji może starać się nie tylko o zwiększenie renty, ale też o różnego typu dodatki. Trzeba tylko złożyć wniosek. Wiem, że to upierdliwe i powiedziałam, że pomogę wypełnić, wydrukuję, jak trzeba będzie, to pojadę z nim do urzędu. A szkoda zachodu! Tyle biegania o dodatkowe kilka stówek... Lepiej narzekać.
Kilka takich sytuacji typu "mam problem" i podawanie rozwiązania na talerzu, ale odmowa, "bo za dużo zachodu" nauczyło mnie. Ludzie nie chcą pomocy na zasadzie "trzeba coś zrobić, a coś dostaniesz w zamian". Lepiej narzekać, a może ktoś naiwny coś da. Za darmo.
Teraz wiem. Ludzie narzekają, bo chcą ponarzekać. Można posłuchać, można pogłaskać po głowie, a czasami powiedzieć coś ostrzej i albo się ogarną, albo obrażą. Już się nasłuchałam, rad nie daję, jeżeli o nie ktoś nie zapyta. A narzekania wpuszczam jednym uchem i wypuszczam drugim. Jak ktoś staje się męczący, mówię: weź już skończ, tylko narzekasz, słuchać się nie da, wróć jak coś zmienisz w swoim życiu... Może ktoś powie mi, że to bez serca, ale za dużo razy pomagałam, dawałam rady i prawie nikt z tego nie skorzystał, prawie nikt nie podziękował za pomoc. Za to jak ktoś został profilaktycznie okrzyczany, to często wracał i dziękował za otworzenie oczu, bo w końcu ktoś tę osobę kopnął w zad.
To było jakoś 3 lata temu w wakacje. Moja mama wekowała buraczki, jednak przypomniało jej się, że zabraknie jej jakiegoś składnika potrzebnego do obiadu. Poprosiła mnie więc bym wyłączyła gaz za kwadrans. Zgodziłam się, w końcu nie byłam sama w domu, a z bratem i jego dwoma kolegami, którzy mieli mi o nich przypomnieć.
Mama poszła na zakupy, a czas przyjemnie mijał. Chłopcy pochłonięci Fifą, ja facebook'iem. Nagle coś zaczęło piszczeć. Siedzę przed komputerem i myślę "woda się gotuje na herbatę, a przecież ja nie robię herbaty". Nagle mnie olśniło, a z ust wyrwało się "k***a moje buraczki!". Czym prędzej wstałam i biegiem do kuchni. W drzwiach przywitał mnie wybuch słoików, zdążyłam schowac się za ścianą i wybuchła ich reszta. Z pokoju słyszę odgłos jednego z chłopaków "gaz wybuchł", a po chwili głośny śmiech. Okazało się, że chłopak, który to krzyczał uciekł na balkon i chyba chciał skakać z 2 piętra, przed ogniem którego nie było.
Czas wejść do kuchni, a tam sufit zamiast białego odcienia jest różowy. Na szafkach leżą buraczki, na podłodze buraczki, buraczki wszędzie, gdzie nie spojrzeć, wymieszane ze szkłem. W suficie dziura od pokrywki, która w niego uderzyła, pośrodku stoję ja i podziwiam naszą świeżo odmalowaną kuchnię. Kiedy mama wróciła do domu usiadła na krześle i oglądała różowe ściany. Postanowione, trzeba odmalować kuchnię.
Nie minęły 2 tygodnie od remontu, a moja siostra wysadziła w ten sam sposób fasolkę... Jak widać wekowanie mamy w genach.
Mam toksyczną relację z moją mamą.
Parę lat temu wyjechaliśmy za granicę, ja chcąc być przykładna szybko nauczyłam się języka (rodzicom i rodzeństwu nie było do tego śpieszno) i od tego czasu stałam się domowym tłumaczem. Nie byłoby w tym nic złego, gdyby nie to, że musiałam załatwić każdą pierdołę, co trochę zaczynało mnie męczyć. Kiedy zaczęłam dorastać, zaczęłam też pomagać w domowych sprawach, zawsze to robiłam, ale doszły obiady i lekcje z młodszym bratem, bo przecież oni nie znają języka.
Większe problemy zaczęły się, kiedy zaczęłam dojrzewać i umawiać się z chłopakami. Mając 18 lat, miałam wytyczone godziny powrotu. Gdzie? Co? Jak? Żaden chłopak nie był dla niej odpowiedni i kiedy wracałam 15 minut później, już były awantury, potrafiłam nawet usłyszeć, że się puszczam.
Od roku robię w domu wszystko, wstawałam rano, sprzątałam i w ogóle, ale to się trochę zmieniło, bo poznałam chłopaka, w którym naprawdę się zakochałam. Na początku była nim zachwycona, póki nie zaczęłam spędzać z nim więcej czasu. Raz kiedy pojechaliśmy do Holandii i wiedziała o tym miesiąc szybciej, obraziła się, bo niby się nie pożegnałam i nie odzywała się się mnie tydzień, bo stwierdziła że "pieprzenie jest ważniejsze". Po tygodniu było okej, ale ostatnio pojechałam do mojego chłopaka na noc (pierwszy raz, a jesteśmy ze sobą ponad pół roku, do tego ona wie, że nie jestem dziewicą i miałam już chłopaków), wróciłam do domu i awantura - że nie pomagam, że wszystko robi sama, że jestem tylko dziewczyną na weekend (choć widujemy się również w tygodniu) i znowu cisza, obrażona, nie odzywała się... dopóki nie musiałam gdzieś zadzwonić.
Może to wstyd, bo mam już ponad 20 lat i powinnam się postawić, ale nie umiem... Zawsze dużo pomagałam i robiłam wszystko, żeby ją zadowolić, ale nigdy się nie udawało. Przy rodzinie słyszę jaka jestem mądra, zaradna itp., a w domu ciągle, że nic nie robię, że nic nie osiągnę, że dla facetów jestem do jednego.
Nie wiem co mam robić, nie mam w nikim wsparcia, tylko w moim chłopaku, ale on nie jest ze mną 24 godziny na dobę. Czekam tylko aż skończę szkołę i się stąd wyniosę. Żal mi tylko mojego młodszego brata, bo wtedy pewnie on zajmie moje miejsce.
O tężyczce słów kilka.
Jest to ciężka jednostka chorobowa, o której niewiele osób słyszało, a niektórzy z tym żyją i nie mają pojęcia. Co to? Wzmożona pobudliwość nerwowo-mięśniowa.
"Ataki" i nawroty mam średnio raz na pół roku, wtedy na miesiąc/dwa zaczyna się mini koszmar. Codzienne potworne bóle brzucha i wzdęcia po niemal każdym jedzeniu, kompletna nietolerancja wysiłku do poziomów ciężkich do opisania. Wejście po schodach to niemal trening. Wieczne uczucie osłabienia, zero motywacji, ciężko jest wstać z łóżka, cokolwiek zrobić, człowiek by tylko spał. Mimo to - bezsenność.
No i oczywiście skurcze. Niemal cały czas coś drga. W każdej sekundzie przez te dwa miesiące jednocześnie drga biceps, pod łopatką, w żebrach i tak cały czas, w różnych miejscach. Jakby się miało diody, toby człowiek jak choinka świecił. Mięśnie potwornie osłabione.
To objawy fizyczne, a musicie wiedzieć, że psychiczne też są. Tężyczka jest jednym z najczęstszych powodów zapadania na depresję, nerwicę. Najczęściej mylona jest z nerwicą - objawy są podobne, łącznie z drganiami mięśni.
Podczas jej trwania potrafię płakać z byle powodu, pokłócić się z całą rodziną, siedzieć zestresowana, choć nie mam żadnego powodu, nieraz muszę się zmusić do mycia się, bo mi się tak nic nie chce. O ataki paniki ocieram się każdego dnia.
Teraz jest akurat moment, kiedy wychodzę z takiego nawrotu i różnica jest kolosalna.
Okazuje się, że wcale nie jestem znerwicowana, wszystko jest OK i nie mam żadnych problemów, jestem spokojna i szczęśliwa, a do tego nagle mam siłę, mogę trenować, biegać, żyć.
Dla mnie sama diagnoza była zbawieniem, bo myślałam, że coś ze mną jest nie tak, całe życie epizody depresyjne. Kiedyś w internecie trafiłam na jej opis, od razu wszystko wskoczyło na swoje miejsce. Wykonałam sama na sobie test i miałam objaw Chwostka. Dalej neurolog mi zlecił wykonanie badania EMG i od tej pory jestem spokojna, bo wiem, co mi dolega i że sobie tego nie wymyśliłam.
To zdarzyło się trzy lata temu, gdy moja córka miała 4 lata. Zdarzenie było nieprzyjemne, ale ogólnie skończyło się dobrze i często się z tego śmialiśmy z żoną… aż do wczoraj.
Zanim urodziła się córka przygarnęliśmy kota. Był rudy z białą końcówką ogona. Daliśmy mu na imię Pikuś. Był przyzwyczajony do chodzenia po polu dlatego często wypuszczaliśmy go do ogrodu, gdzie zajmował się swoimi kocimi sprawami.
Pracuję w domu. Pewnego dnia gdy jak zwykle zawiozłem rano córkę do przedszkola i wróciłem do domu, to zauważyłem Pikusia rozjechanego na ulicy. Momentalnie do oczu napłynęły mi łzy, raz bo lubiłem zwierzaka, a dwa bo wiedziałem, że córka bardzo przeżyje jego stratę. Wybiegłem na ulicę ale definitywnie nie żył. W nerwach jedyne co przyszło mi do głowy to wziąć z domu pudełko po butach i go do niego zapakować. Wyglądał bardzo marnie i się zupełnie przy tym rozkleiłem. Zadzwoniłem do żony, była załamana. Pikuś to ją najbardziej lubił i tylko u niej na kolanach się kładł, ona też za nim przepadała.
Powiedziała, że wyjdzie wcześniej z pracy i jak odbierzemy córkę z przedszkola to urządzimy pogrzeb. Gdy po nią pojechaliśmy, to od razu zauważyła, że jej mama płakała i spytała co się stało. Żona nie była w stanie tego powiedzieć, bo od razu łzy jej napłynęły do oczu, więc ja to zrobiłem. Córka momentalnie zaczęła płakać i wręcz wpadła w histerię zanim dokończyłem zdanie. Jak na nią patrzyłem to aż mnie serce bolało.
Wróciliśmy do domu i zabraliśmy się za pogrzeb, aby jak najszybciej zamknąć temat. Wykopałem za domem dół i przyniosłem pudełko. Żona przyprowadziła córkę, która szła ze łzami kapiącymi po policzkach i ściskała w dłoni zdjęcia kota. Ledwie stanęliśmy nad dołem, gdy... rudy kot zaczął obcierać się o nogi żony. Tak, to był Pikuś! Żona w szoku, od razu go chwyciła na ręce “O Boże, jak to? Co to ma być?” i popatrzyła na mnie jak na zbrodniarza “Czy sprawdziłeś końcówkę ogona?”. Nie sprawdziłem, nawet do głowy mi nie wpadło, że to mógłby być nie nasz kot. Miał taki sam kolor futra, a był mocno pokiereszowany i więc nie przyglądałem mu się za dokładnie, wręcz zamknąłem oczy jak wkładałem go do pudełka. Córka była szczęśliwa że Pikuś żyje, ale też smutna że jednak jakiś kotek umarł. Dokończyliśmy pogrzeb tego kota, ale nigdy się nie dowiedzieliśmy czyj on był. Żaden z sąsiadów nie miał takiego.
Wracając do teraźniejszości. Córka wczoraj przyniosła ze szkoły obrazek. Mieli narysować dzień, w którym byli bardzo smutni. Narysowała tam siebie, mnie, żonę, Pikusia i pudełko. Pod obrazkiem był dopisany ręką nauczycielki tytuł “Dzień, w którym Tata okłamał mnie, że mój kot nie żyje”.
Czasem marzę o tym, by obrosły mnie grzyby. Takie ładne, kolorowe. Świecące też mogą być.
Brałem rano prysznic, nic niezwykłego. Wziąłem ze sobą szczoteczkę i pastę, aby przy okazji umyć zęby. To była sobota więc nigdzie się nie spieszyłem, a w takich momentach przychodzą mi do głowy głupie pomysły. Np sprawdzam jak gorącą wodę dam radę wytrzymać, nalewam wody do ust i nią psikam itp. Wiem, że dziecinne jak na faceta w wieku 29 lat no ale nikt nie jest doskonały.
Gdy przyszedł czas na mycie zębów wymyśliłem, że zamiast zrobić to tradycyjnie, czyli machać szczoteczką, spróbuję trzymać sztywno szczoteczkę - a za to machać głową. I to jeszcze z zamkniętymi oczyma!
Szło mi całkiem nieźle, więc postanowiłem wymyć wszystkie zęby trzymając szczoteczkę w jednej stałej pozycji. Udało mi się to zrobić, więc sukces. Przynajmniej do momentu, gdy skończyłem i otworzyłem oczy. Świat zawirował mi przed oczami, nie mogłem złapać równowagi. Chciałem się przytrzymać zasłonki od prysznica, ale nie wytrzymała mojego ciężaru i się zerwała. Razem z zasłonką wypadłem spod prysznica na podłogę łazienki. Wciąż trochę zdezorientowany i rozbawiony sytuacją leżałem tam i się śmiałem, gdy mój 8 letni syn wpadł do łazienki zaniepokojony, co to za hałasy. Jak tylko mnie zobaczył to się rozpłakał.
Pozbierałem się i powiedziałem mu, że wszystko w porządku i po chwili się uspokoił. Opowiedział, że siedział w pokoju gdy nagle usłyszał mój krzyk, a potem huk. Jak przybiegł do łazienki zobaczył, że leżę na podłodze, goły, obwinięty w zasłonkę od prysznica, z pianą na ustach i śmieję się jak wariat. Przestraszył się, że oszalałem…
Jako dziecko uczęszczające do nauczania początkowego byłam gnębiona przez wychowawczynię. Sprawa była na tyle poważna, że w trzeciej klasie codziennie z nerwów wymiotowałam (ubliżanie, nadmierna krytyka, wyśmiewanie się z wyglądu mamy na tle całej klasy itp.).
Teraz, jako 30-letnia kobieta, z premedytacją oglądam, jak kompromituje się syn mojej byłej wychowawczyni na Facebooku. Facet jest zniszczony uzależnieniem od narkotyków, wrzuca paskudne zdjęcia, na których widać, że jest brudny, robi głupie pozy. Ja w głębi duszy czuję ogromną satysfakcję, że jedyny syn zepsuł jej udawane idealne życie.
Żeby nie było, że sobie coś ubzdurałam - kilka lat temu dowiedziałam się, że nie byłam jedynym przypadkiem, na którym się wyżywała.
Jestem "żoną idealną", tak przynajmniej twierdzi mój partner, bo kupiłam mu sprzęt i wysłałam go na ryby.
Nie domyśla się, że zrobiłam to dla swojej wygody. On wędkuje, a ja mam święty spokój. Ogarnęłam mieszkanie i delektuję się ciszą. I mam cichą nadzieję, że złapie bakcyla i będzie częściej uciekał z domu, a ja w końcu odetchnę psychicznie.
Pozdrawiam wszystkie pseudo idealne żony
Dodaj anonimowe wyznanie
