Był majowy poranek. Postanowiłam po długiej nieobecności w salonie kosmetycznym wziąć sprawy w swoje ręce i kupiłam paski z woskiem w celu pozbycia się tego, co już od marca powinno zostać usunięte. Oczywiście na twarzy. W momencie przyklejania paska POD brew zadzwonił dzwonek do drzwi. W efekcie przestraszenia pasek nie trafił finalnie pod brew, a NA brew. W akcie desperacji szybko odkleiłam ów pasek i jak możecie się domyśleć, zostałam bez jednej brwi.
Zrozpaczona udałam się do drzwi, w których, jak się okazało, stał kurier. No tak, jakżeby inaczej, zawsze w najmniej odpowiednim momencie. Ale nie byle jaki kurier! Na jego widok - najdelikatniej mówiąc - moje serce dostało palpitacji.
A teraz wyobraźcie sobie minę kuriera, który przynosi paczkę kobiecie bez brwi, w rozczochranych włosach i do tego ledwo trzymającej się na nogach ze szczęką na ziemi. No wariatka jak nic! Albo jeszcze lepiej, czarownica! Biedny kurier chyba tak się mnie wystraszył, że podając mi paczkę nawet nie poprosił o podpis. Rzucił tylko na odchodnym "ładnie pani wygląda" i uciekł, cobym nie rzuciła na niego żadnej klątwy.
Cóż... Bycie przegrywem zdecydowanie powinno być nową dyscypliną olimpijską.
Wszystko zaczęło się prawie siedem lat temu, siedziałem sobie z kolegami na ławce z parku przy browarku i jak to zwykle bywa, temat był o dziewczynach. Po spożyciu wystarczającej dawki alkoholu każdy poszedł w swoja stronę, ja udałem się na przystanek autobusowy.
W oczekiwaniu na limuzynę, która miała przyjechać za 10 minut, zacząłem czytać wszystko co było wypisane na ściankach. Po kilku chwilach zauważyłem numer telefonu z dużą ilością wyzwisk pod nim typu "Dziwka", "Szmata", "Kur.." i wiele innych. Jak to zdrowy facet myślący tylko o jednym, spisałem numer i oczywiście napisałem.
Miesiąc później spotkałem się z tą dziewczyną po raz pierwszy, potem po raz drugi, trzeci i tak już jesteśmy razem prawie siedem lat. Nigdy nie powiedziałem jej skąd dorwałem jej numer i w jakim celu napisałem pierwszy raz. A gdy w końcu doszło między nami do czegoś więcej, to okazało się, że jest dziewicą...
Jak byłam w ciąży, moje libido sięgało zenitu, przy czym miałam ekshibicjonistyczne zapędy. Po kilka razy dziennie chodziłam w pracy do toalety, żeby sobie zrobić dobrze. Jak było już ciemno, wymyślałam powody do wyjścia z domu, jechałam samochodem byle gdzie - ściągałam koszulkę i biustonosz, marząc o tym, żeby zatrzymała mnie policja lub zobaczył kierowca z innego samochodu (czekałam przynajmniej do nocy...), w ogóle chodziłam w koszulkach bez biustonosza (a biust mam naprawdę duży). Trwało to przez cały drugi trymestr ciąży, przeszło jak ręką odjął w 7. miesiącu i już nigdy nie wróciło.
Dwa i pół roku temu urodziła mi się córka. Bardzo ją kocham i czuję się ojcem, lecz gnębi mnie jeden mały szczegół.
Jak moja żona była jeszcze w ciąży, zapytała się mnie co bym zrobił, gdyby to nie było moje dziecko. Oczywiście zapytałem ją, czy mnie zdradziła, lecz odparła, że oczywiście, że nie, ale przecież mieszkał u nas mój znajomy, to może w wannie została jego sperma... Oczywiście wytłumaczyłem jej, że to niemożliwe, ponieważ plemniki w wodzie z chemią natychmiast umierają i na tym temat się urwał.
Być może naprawdę nie wiedziała, że tak jest... a być może mnie zdradziła. Co jakiś czas w mojej głowie pojawia się ta myśl, że może jednak, i czy na pewno jestem biologicznym ojcem mojej córeczki.
Boję się że mógłbym sobie z tym nie poradzić, boję się też, że znienawidzę moja córkę, a przecież ona nie byłaby niczemu winna. Zastanawiam się, czy zrobić test DNA bez wiedzy mojej żony i czy to dobry pomysł.
Moja młodsza siostra (4 latka) podeszła do mnie wieczorem i spytała, dlaczego jestem taka smutna. Odpowiedziałam jej, że chłopak ze mną zerwał. Próbowała mnie pocieszyć mówiąc: "Nie martw się, wszystko będzie dobrze, znajdzie sobie inną dziewczynę".
Jakiś czas temu byłam u fryzjera (sytuacja dzieje się w Niemczech w tureckim salonie fryzjerskim). Siedzę sobie elegancko, pani pięknie moje włosy strzyże. Nagle wchodzi dziewczyna i wita się z fryzjerką po niemiecku. Fryzjerka mówi coś po turecku, ale dziewczyna nie odpowiada, żegna się po niemiecku i wychodzi. Fryzjerka trochę w szoku, no ale OK. Wtem podchodzi druga fryzjerka i mówi do tej pierwszej "Czemu ty do tej dziewczyny mówisz po turecku? Przecież ona jest Włoszką i nie rozumie w ząb co do niej mówisz". Ta pierwsza odpowiada "Cholera, a ja zawsze do niej mówię po turecku! Myślałam, że ona po prostu taka nieśmiała jest!".
Padłam :D
To było w podstawówce, w 4 albo 5 klasie. Zbliżał się koniec roku. Miałem do zrobienia zadanie z matematyki, zostawiłem je na ostatnią chwilę, a okazało się, że nie potrafię go rozwiązać. Byłem zagrożony z matematyki i bardzo potrzebowałem dobrą ocenę z tego zadania, nie mogłem sobie pozwolić aby pójść do szkoły bez niego. Siedziałem przy stole przed domem, rodziców nie było. Byłem zdesperowany, więc zacząłem się głośno modlić o pomoc.
Usłyszał mnie wiecznie pijany sąsiad alkoholik, powiedział "No daj to, zrobię ci". Zrobił w 10 minut, dostałem piątkę.
Przez koronawirusa wszystkie zajęcia mam zdalne. Prawie codziennie spędzam całe dnie przed laptopem. Paradoksalnie mam mniej czasu, niż gdy chodziłam na uczelnię, bo każdy chce miliona różnorodnych prac pisemnych, by udokumentować przebieg zajęć. Niestety bardzo cierpią na tym moje oczy. Widzę coraz gorzej i mam coraz większe problemy z kręgosłupem. A wykładowcy i tak mówią, że się obijamy i nic nie robimy.
Mam ponad 30 lat i jestem śmiertelnie otyła. Ważę zapewne już ponad 200 kg. Jeszcze się ruszam, ale co to za ruch - po mieszkaniu, czasami wyjdę na miasto, ale ze względu na tuszę rzadko to robię, bo ludzie się patrzą.
Nic mnie nie motywuje do schudnięcia. Ani inne grubasy, którzy schudli, ani własne zdrowie. Wiem, że niedługo siądą mi stawy i nie będę mogła ruszyć się z łóżka, mogę dostać zawału, wylewu czy innych rzeczy związanych z otyłością.
Nie motywują mnie wyzwiska młodzieży, gadanie obcych ludzi.
Dokuczali mi od zawsze, ale to mnie nie motywowało jak niektórych do drastycznych zmian. Mama chodziła ze mną po lekarzach już od momentu, gdy miałam 3 lata, bo za gruba byłam według niej. Do 17 roku życia byłam u wielu lekarzy, ale żaden nic nie mówił, poza tym, abym schudła. Różne diety, ćwiczenia - kiedyś tak, bo trochę mi jednak zależało. Teraz... Głosik w głowie krzyczy "Weź się zacznij ruszać", ale ciało odmawia i nawet w domu nie ćwiczę. Jakiś przełącznik w głowie od ciała nie chce się przełączyć na to, bym cokolwiek robiła.
Lubię chodzić na spacery, jeszcze 10 lat temu potrafiłam przejść wiele kilometrów i się nie męczyłam, a teraz przejdę się 20 metrów i mam zadyszkę i strasznie boli mnie w dole pleców od chodzenia. To ten ból sprawia, że zrezygnowałam z długich spacerów. Nie mam kondycji. Mogłabym iść na operację zmniejszenia żołądka, bo jest refundowana, ale nie jestem ubezpieczona, więc nie pójdę do żadnego lekarza, który mnie wyśle na taką operację.
Nie chcę umrzeć, ale sama powoli doprowadzam się do śmierci.
Nie wiem gdzie i jak szukać motywacji, bo jestem leniwa i to też sprawia, że mi się nie chce.
Mam dwie bardzo różniące się od siebie babcie. Jedna - spokojna, życzliwa, uczynna. Druga - złośliwa, roszczeniowa. Pierwsza dużo pomagała, kiedy byłam mała, zaprowadzała i odbierała mnie ze szkoły, zabierała na spacery, czasem do siebie do domu na noc, no taka dobra babcia. Druga, mówiąc delikatnie, od zawsze miała mnie gdzieś. Kiedy widywałyśmy się raz na kilka miesięcy oceniała tylko, jak wyglądam, ani razu nie spytała co u mnie. Ponieważ do pewnego czasu mieściłam się w jej standardach, nie miała się do czego przyczepić. Kiedy kilka lat temu przybyło mi kilka kilogramów, usłyszałam od niej najbardziej krzywdzące słowa, jakie tylko mogłam sobie wyobrazić, przytoczę kilka z nich: "takie grubasy nie mają prawa żyć, lepiej, żeby cię nigdy nie było", "tylko czekam, aż cię facet rzuci i przyjmę tą wiadomość z satysfakcją". I wtedy coś we mnie pękło. Przestałam do niej przyjeżdżać, przestałam pomagać, nie dzwonię na Dzień Babci, na urodziny, imieniny i zresztą ona też przestała. Nie ma pojęcia, co u mnie słychać i w zasadzie też chyba zapomniała, że ma wnuczkę. Nie doczekałam się przeprosin do dzisiaj i zapowiedziałam, że dopóki się nie doczekam, po prostu nie mam tej babci.
Teraz jest niepełnosprawna, porusza się głównie na wózku, potrzebuje opieki 24 na dobę. Rodzice mówią, że powinnam odpuścić, że to było dawno, ale ja jestem nieugięta. Mam dosyć tego, że mój tata wraca od niej cały w nerwach i wyżywa się na nas, bo babcia znowu nagadała mu przykrych rzeczy. Codziennie słyszę, że zachowuje się strasznie złośliwie. Ostatnio rodzina obraziła się na mnie, bo odmówiłam odwiedzenia jej (co próbowali mi narzucić rodzice) i przywiezienia jej posiłku, który sama miałabym zrobić. Rodzice stwierdzili, że jestem podła, skoro to oni musieli się tym zająć, a babci przecież byłoby tak miło. Nie byłoby. Ona w dalszym ciągu ma mnie gdzieś. Interesuje ją cała dalsza rodzina, tylko nie ja. Na wspólnej Wigilii wolała podkreślić, że podzieli się ze mną opłatkiem, ale niechętnie.
Czy jest coś złego w tym, że staram się nie być fałszywą osobą i po prostu mówię co mnie boli i zabolało i oczekuję za to przeprosin, zamiast robić dobrą minę do złej gry?
Dodaj anonimowe wyznanie
