Dwa lata temu pracowałem z gościem który miał na imię Damian. Byliśmy kolegami w pracy, ale poza tym tak prywatnie nie mieliśmy specjalnego kontaktu. Zmieniłem pracę, minęło parę miesięcy i niespodziewanie dostałem SMS-a “Wesołych i zdrowych Świąt, pozdrowienia dla całej rodziny / Damian”. Zdziwiłem się, bo przecież nie przyjaźniliśmy się poza pracą, ale było mi miło. Odpisałem mu i tak co jakiś czas wymienialiśmy SMS-y. Dowiedziałem się m.in. że przeprowadził się do innego miasta i założył własną firmę - siłownię. No nieźle, pomyślałem. Nigdy mi nie wyglądał na kolesia zainteresowanego aktywnością fizyczną, ale fajnie, że poszedł “na swoje”. Też o tym myślałem.
Trzy tygodnie temu obok firmy gdzie pracuję wprowadziła się nowa firma. Ku mojemu zaskoczeniu jednym z pracowników okazał się Damian. Zamieniliśmy parę słów, ale nie pytałem go o siłownię, bo uznałem, że pewnie nie wyszło i dlatego wrócił. Ale parę dni później znowu dostałem SMS-a, że siłownia dobrze się rozwija i wynajmie lokal obok, aby ją powiększyć.
Gdy poszedłem do pracy i spotkałem Damiana, to spytałem go jak on prowadzi tę siłownię w innym mieście, jednocześnie pracując tutaj. Nie miał pojęcia o czym mówię.
Okazało się, że przez prawie 2 lata wymieniałem SMS-y z jakimś obcym facetem.
Jako młoda nastolatka byłam wielokrotnie molestowana przez członka rodziny. Jako 18-latka zauważyłam, jak bardzo wpływa to na moje życie, dlatego zdecydowałam się podjąć terapię. Znalazłam w necie speca, który się dokładnie takimi sytuacjami zajmuje.
Początkowo wszystko wydawało się w porządku. Po kilku miesiącach zaczęło się robić dziwnie: facet potrafił mnie uderzyć, ostatecznie „leczył mnie seksem”, wyjechaliśmy na „warsztaty” tylko we dwoje.
Jasne jak słońce sygnały ostrzegawcze, nie? Tylko jak jesteś w ciężkiej depresji i nie ufasz swoim sygnałom ostrzegawczym (bo boisz się też być z drugim człowiekiem w zamkniętym pokoju), to wcale nie tak łatwo stwierdzić, że coś jest nie tak.
Odeszłam od „terapii” po 10 miesiącach i 2 próbach samobójczych.
Obecnie jest 10 lat później i jestem pozytywną osobą bez fobii społecznych, a nawet jestem całkiem popularna i lubiana w swojej pracy. Wyszłam za mąż. Przeszłam przez faktyczną, sensowną terapię.
UWAŻAJCIE! W Polsce nie ma prawa, które reguluje psychologów, nie musisz mieć nawet licencjatu, żeby legalnie otworzyć gabinet. I jestem pewna, że jest więcej takich socjopatów, żerujących na ludziach z problemami i luce prawnej.
Nigdy nie uprawiałam seksu. Żyję już 21 lat i jedyne związki jakie miałam to te w podstawówce i jeden w liceum. Przyczyną tego są moje wargi sromowe mniejsze, które są bardzo duże. Wstydzę się ich niesamowicie. Pod majtkami widać jak okropnie wystają, dlatego nie chodzę nigdy w bikini, a o rozebraniu się przed facetem nie ma mowy.
W liceum byłam z chłopakiem ze szkoły i gdy już miało dojść do zbliżenia, popatrzył na mnie i powiedział „fuj, ale ohyda, dlaczego to tak wystaje”. Nie wiedziałam co odpowiedzieć, powiedziałam tylko coś w stylu „nie wiem, muszę już iść” i uciekłam. Opowiedział o tym swoim znajomym, śmiali się ze mnie. Nazywali mnie wargową. Później ludzie z mojej klasy też to podchwycili. Zaczęły się docinki, głupie pytania, sugestie, że między nogami mam penisa, bo wargi sromowe nie powinny być długie.
Unikam od tego czasu facetów i bardzo wstydzę się swojego ciała. Czytałam, że jedne kobiety mają długie, inne krótsze, ale myślę, że takich długich, zwisających i brzydkich jak moje to nie ma nikt.
Historia ta miała miejsce kilka lat temu. Był to ostatni rok szkoły średniej, maturalny, który jako bardzo zbuntowana nastolatka kompletnie olewałam. Sytuacja w moim domu zawsze była napięta, a relacje z rodzicami miałam mocno nadszarpane. Charakterek odziedziczyłam po ojcu - bardzo władczy i dominujący. Jak łatwo się domyśleć dwa podobne charaktery bardzo się ścierają i tak było w naszym przypadku. Jako młoda i przecież "bardzo nierozumiana" nastolatka z ojcem toczyłam zaciekłe batalie o każdą pierdołę. Nigdy nie spędzałam z nim czasu i unikałam kontaktu jak tylko mogłam. Uważałam wówczas, że mam najgorszego ojca na świecie, za co teraz mi wstyd.
Wracając jednak do okresu, który dział się w zasadzie tuż przed maturą. Egzaminy pisemne przebiegły gładko, nie miałam obawy o ich napisanie. Prawdziwy dramat zaczął się noc przed ustnym z polskiego, kiedy to dopiero wtedy zdecydowałam się nauczyć się prezentacji. Nie minęła godzina, druga, kiedy okazało się, że nie potrafię poprawnie wymówić nawet pierwszego akapitu. W tamtym czasie to był dla mnie dramat. Nie przypuszczałam, że mogę aż tak przeżywać maturę. W nocy miałam poważny kryzys i ryczałam jak małe dziecko.
Ostatnią osobą, jaką się spodziewałam ujrzeć w drzwiach był.. no właśnie, mój ojciec. Ze srogą miną wszedł zaniepokojony hałasami, ale gdy mnie zobaczył jego twarz zupełnie zmieniła się o 180°. Nigdy wcześniej nie widziałam go tak zmartwionego. Bez słowa podszedł do mnie i przytulił. Ja byłam w takiej rozsypce, że przez dobre pół godziny płakałam mu w ramię. Kiedy uspokoiłam się trochę, on wyszedł bez słowa. Po chwili przyszedł z gorącą melisą i czekoladą. Razem ze mną uczył się i pomagał mi przygotować się do matury prawie do 3 w nocy. Na koniec przytulił mnie raz jeszcze i powiedział, że jest ze mnie dumny i wie, że dam sobie radę. Po jego wyjściu, ryczałam w poduszkę przez dobrą godzinę nie mogąc uporządkować wszystkich tych sprzecznych uczuć, zapominając kompletnie o maturze.
Maturę zdałam na 18/20 punktów, ale to było akurat najmniej ważne. Od tamtego dnia z ojcem dogaduję się świetnie. Oczywiście, nasze charaktery często zmierzają do tego, by wszcząć kolejną kłótnię, ale ja po tamtej nocy nie jestem w stanie z nim prowadzić dyskusji. Okazało się, że mój ojciec i ja mamy podobne zainteresowania i chyba nie muszę mówić, że teraz układa się nam bardzo dobrze. Nauczyłam się też, że to nie ja jestem "nierozumiana" przez świat, ale że to ja nie rozumiem świata. Utrzymywanie dobrych relacji wcale nie jest takie trudne, choć dla mnie i mojego charakteru nieraz jest bardzo ciężkie. Do dziś wstydzę się tego, że kiedyś tak bardzo nie doceniałam mojego ojca. Choć nigdy mu o tym nie powiedziałam wprost, to do dziś dzień staram mu się wynagrodzić to w każdy możliwy sposób.
Na 3 roku studiów dołączyła do mojej grupy dziewczyna, nazwijmy ją Ania. Bardzo szybko zaczęła trzymać się z moją paczką, na początku nic nie wzbudziło mojej czujności. Jak opowiadała, pochodziła z biednej rodziny, żyli od kredytu do kredytu, a do drzwi pukał niejeden komornik. Rodzice byli alkoholikami, którzy się nad nią znęcali.
Raz kiedy wychodziłyśmy na miasto, Ania grymasiła, że woli posiedzieć na uczelni. Płakała nam, że nie ma kasy i przykro jej, ale nie może iść z nami na kawę. Dla naszej piątki zrzucenie się na kawę nie było problemem, dlatego zaprosiłyśmy ją, żeby nie zostawiła sama. Od tego się zaczęło.
Ania przestała płacić za cokolwiek, czasem się zdarzało, że niezapowiedzianie odwiedzała mnie w domu w porze obiadowej. Zaczęła u mnie nawet nocować, jeść ze mną obiady itp. Współczułam jej nieciekawej sytuacji w domu. W końcu po roku zbuntowała się moja rodzina, która miała dość Anki. Mieszkałam sama, ale raz w tygodniu rodzinnie chodzimy na obiad i Anka chciała nam towarzyszyć, na co nie było ich zgody. Pogadałam z resztą ludzi na studiach i okazało się, że innym też wyjada z lodówki, nie oddaje pieniędzy, korzysta z ich rzeczy, a kilka osób po jej wizycie straciło z portfela pieniądze. Anka tak dobrze grała ofiarę, że dopiero jak zaczęliśmy wymieniać się spostrzeżeniami okazało się, że nie jest aniołem.
Mój tata postanowił sprawdzić rodzinę Anki, jako były policjant miał jeszcze trochę znajomości. Okazało się, że Anka wcale nie jest biedna, wręcz przeciwnie, jej rodzina ma firmę transportową. Zapytałam przy wszystkich Anki o co tutaj chodzi. Wyszło na to, że rodzice dają jej kasę na wszystko, ale ona wydaje całość na bardzo drogie kosmetyki i gadżety. Nie chciało jej się iść do pracy, na co naciskali rodzice. Kłamała nie tylko co do pieniędzy, ale i wieku, studiowała już 8 lat.
Zrobiło mi się strasznie przykro, bo ja pracowałam cały czas na swoje i jak się okazuje jej utrzymanie. Ale nie chciałam dać się tak wykorzystać, więc powiedziałam jej, że albo oddaje wszystkim kasę, albo jej rodzice się o wszystkim dowiedzą. Nie chciała nam oddać kasy, co więcej, jej ojciec przyjechał do mnie i krzycząc kazał mi zostawić jego córkę w spokoju. Naopowiadała mu, że ją okradamy, grozimy, wykorzystujemy itp. Dopiero jak przyjechała reszta paczki i puściliśmy jej ojcu nagrania rozmów Anki, dał mi dojść do słowa. Jej rodzice oddali nam kasę, przeprosili i zabrali Ankę, zmieniła uczelnię i więcej jej nie widziałam.
Przez prawie trzy lata pracowałam jako sprzedawca w pewnym sklepie. Były nas cztery dziewczyny i jeden facet, zagorzały fan metalu trochę po trzydziestce. Szybko zostaliśmy przyjaciółmi, a kiedy zerwałam z chłopakiem jakoś tak wyszło, że flirty, zalotne spojrzenia i buziak w policzek za odwiezienie do domu stały się stałym elementem wspólnych zmian. W końcu któregoś dnia zaczęliśmy się w tym aucie obściskiwać. Nic więcej, tylko się całowaliśmy.
Miał żonę i syna. Tak, wiedziałam o tym. Nie, nie czuję się rozgrzeszona jego gadką o problemach w małżeństwie. Po tamtym incydencie poszliśmy po rozum do głowy i zostaliśmy na przyjacielskiej stopie do końca mojej kariery w tej firmie. Nigdy sobie nie wybaczę, że mieszałam w czyimś małżeństwie dla dreszczyku emocji.
Parę lat temu byłem na weselu mojego kuzyna, razem z moimi rodzicami i siostrą. Spotkałem tam fajną, trochę starszą ode mnie dziewczynę. Trochę pogadaliśmy, czułem, że dobrze się ze sobą rozumiemy. Poprosiłem ją do tańca. DJ akurat puścił wolny kawałek, więc gdy tańczyliśmy krew coraz szybciej krążyła mi w żyłach. Czułem, że to jest właściwy moment, aby ją pocałować. Romantyczna muzyka, my tak blisko siebie, powoli zacząłem zbliżać usta...
Cały nastrój prysł niczym bańka mydlana, gdy usłyszałem z tyłu szept mojej siostry "Debilu, to jest nasza ciotka!".
Jak miałam 18 lat, mój tata nagle umarł. Złośliwy nowotwór z przerzutami na inne organy. Jeszcze dobrze nie oswoiłam się z myślą, że coś się dzieje, a już był pogrzeb. Jakoś sobie z tym poradziłam, zaczęłam nawet się spotykać z chłopakiem, na którym mi zależało, czułam, że to nie jest zwykła, przelotna znajomość. Niestety nie było nam dane się długo cieszyć sobą, zginął w wypadku.
Teraz jestem w związku z mężczyzną, którego kocham, ale co noc płaczę, kiedy on tego nie widzi i przytulam się do niego najmocniej jak umiem, bo boję się, że jego też stracę za szybko i niespodziewanie. Kiedy on mówi, że boli go brzuch czy jest mu niedobrze, wpadam w panikę i wyobrażam sobie najgorsze scenariusze. Tak samo jest z jego wyjazdami. Nie lubię, kiedy gdzieś jedzie, na przykład do swojego rodzinnego domu. Mam wtedy wrażenie, że już nigdy go nie spotkam, że to było nasze ostatnie spotkanie razem.
Nie wiem, czy to jest normalne.
Pewnego dnia miałam jechać z bratem do galerii handlowej po muszkę na studniówkę. Wszystko ładnie pięknie, jedziemy trasą, ale jak to bywa w godzinach szczytu korki niesamowite. Pisałam SMS-y, kiedy brat nagle zahamował, a telefon wypadł mi pod jego siedzenie. W normalnej sytuacji bym się tym nie przejęła, ale ten telefon to była świeżynka, miałam go dopiero 2 dni, więc dałam nura pod jego siedzenie, co pewien czas lekko się wynurzając, żeby sprawdzić, czy na pewno nie ma go nigdzie na widoku.
Traciłam powoli nadzieję, że znajdę go teraz, mimo że staliśmy w korku, to jednak nogi brata utrudniały mi zadanie. Z bólem w sercu zaczęłam się podnosić, kiedy poczułam jak mój brat znowu popchnął moja głowę na dół, śmiejąc się jak nienormalny i mówi, żebym jeszcze poszukała. No okej, póki stoimy... w końcu znalazłam! Podnoszę się cała rozkopana z uśmiechem triumfu na twarzy, patrzę dookoła, a wszyscy kierowcy pokazują nam kciuki w górę, klaskają, uśmiechają się, kilku puściło mi oczko.
Wtedy do mnie dotarło, jak to wszystko wyglądało! Wyszłam na tanią nastolatkę, która zabawia się dość ciekawie. Brat tylko wzruszył ramionami i dalej się śmiał. Do końca stania w korku założyłam kaptur na głowę i chciałam zapaść się pod ziemię.
Mój tata to taki śmieszek Leszek z gatunku Januszowatych. Historia z co najmniej 10 lat wstecz.
Naszym jedynym i najbliższym sąsiadem był Tadziu - największy wróg ojca. Jako że tato taki mądry, uznał, że zabawnym będzie powiesić swoją własną klepsydrę/nekrolog na płocie (tak żeby Tadziu widział, obserwował nasze pole), żeby następnie straszyć go w nocy.
Nie przewidział jednak, że Tadziu zaprosi jego "ducha" na wódkę i że ta jedna noc sprawi, że zyska prawdziwego przyjaciela. Nie przewidział także, że od tamtej pory ludzie na wsi wraz z rodziną zaczną zwracać się do niego Łazarz. Tak jak i nie przewidział, że jego córka po kilkunastu latach dowie się, że jego prawdziwe imię to Paweł. Naprawdę myślałam, że ma na imię Łazarz :D
Dodaj anonimowe wyznanie
