W mojej rodzinie wszyscy to tak zwani „psiarze”. W domu zawsze były psy, ale ja nie lubię psów. Dla rodziców były jak kolejne dzieci, dla mojego rodzeństwa jak najlepsi przyjaciele, a dla mnie jak wścibscy współlokatorzy. „Oficjalnie” podział psów był taki: jeden moich rodziców, jeden młodszej siostry i dwa starszej siostry. Ja swojego „na własność” nie miałem. Wszyscy stwierdzili, że to dlatego nie lubię psów i na urodziny zamiast upragnionego prezentu dostałem właśnie zwierzaka. Od razu wyjaśniłem im, że to było bardzo nieodpowiedzialne, że to niczego nie zmienia, że nie zamierzam się nim zajmować. Machnęli na to ręką, twierdząc, że się przyzwyczaję.
Całą wyprawkę malucha zostawiłem na korytarzu i nie wpuszczałem go do swojego pokoju. Nieraz były kłótnie, gdy pies nasikał albo nasrał w domu. Nic do nich nie docierało. Na szczęście moja młodsza siostra zaopiekowała się maluchem. Niestety przez to moi rodzice zaczęli traktować mnie bardziej oschle, stałem się mniej ważny niż psy.
Na szczęście za rok idę na studia, wyprowadzam się i pierwsze co robię, to kupuję sobie kota, o którym marzyłem, odkąd pamiętam.
Co jakiś czas pojawia się informacja o próbach wyłudzenia pieniędzy przez fałszywe zbiórki, takich drobnych przekrętów jest niemało. I tutaj pojawia się problem dla osób, które naprawdę potrzebują pomocy.
Od pięciu lat leczę się – zaczęło się od depresji i anoreksji, potem uraz kręgosłupa w wypadku (przy RTG wyszło, że i zwapnienie tkanek miękkich), uszkodzenie słuchu i błędnika (które były skutkiem przesuniętych w wypadku kręgów na poziomie C4/C5). Przez większość tych wydarzeń przeszedł ze mną mój obecny mąż (wypadek samochodowy miał miejsce podczas naszej pierwszej wspólnej wycieczki – kierowca jadący za nami nie zareagował na to, że jest awaryjne hamowanie przed zjazdem na autostradę i skasował nam cały tył). Jako że moja mama zawsze na mnie krzyczała, gdy się żaliłam, to o swoim zdrowiu czy sytuacji materialnej ani jej, ani nikomu innemu nie mówiłam. Jakoś z mężem dawaliśmy sobie radę, może nie było nas stać na wakacje czy wyjście do restauracji, ale było OK. Niestety w tym roku to mój mąż trafił do szpitala. Podejrzenie wylewu, na szczęście niepotwierdzone badaniami, za to wyszło sporo innych komplikacji zdrowotnych. Jego dochodzenie do siebie trwało ponad 2 miesiące, a to on jest główną osobą utrzymującą rodzinę (ja pracuję u niego, on jest szefem małej firmy, generującej niewielki zysk, ale po prostu kocha to, co robi i sprawia mu to ogromną radość).
Mieliśmy w te wakacje chociaż załatać dach. Sytuację mamy fatalną, przecieka, na suficie, ścianach i w szafkach grzyb, na korytarzu odpada sufit. Odłożone pieniądze, które zbieraliśmy na ten cel trzy lata, musieliśmy przeznaczyć na życie, leki, rehabilitacje. Więc założyłam zbiórkę, opisując w niej moje choroby, bo na to mam pełną dokumentację. Próba proszenia obcych ludzi o udostępnienie (i dodanie, że mam dokumentację, a poza tym za każdy grosz się odwdzięczę) kończy się wyzwiskami o oszustach, które za*ranej d*py do pracy nie ruszą.
Pozostało tylko wierzyć, że przez kilka najbliższych lat przetrwamy, bo kredytu nikt nam nie da.
Mój mąż zainstalował sobie na telefonie aplikację, która ma przypominać o piciu wody, żeby osiągnąć odpowiedni poziom nawodnienia organizmu (on ma fioła na punkcie takich rzeczy). Przez kilka dni mnie namawiał, abym też to zainstalowała i wczoraj w końcu to zrobiłam.
Dzisiaj chciałam zaimponować mężowi moją determinacją w nawadnianiu i zrealizować wyznaczony przez aplikację cel, tak więc od rana co chwilę piłam wodę. Wydawało mi się to głupie, bo po co pić, jak się nie chce, no ale aplikacja co chwilę przypomina, więc jak mus, to mus. Niestety, gdy w połowie dnia sprawdziłam swoje postępy, to okazało się, że mam dopiero 28%! OK, zaczęłam się jeszcze bardziej przykładać do tego picia. W efekcie do ubikacji biegałam chyba co pół godziny.
Wieczorem jak porównywaliśmy swoje wyniki, to zobaczyłam, że udało mi się dojść ledwo do 55%. Jakieś jaja! Gdybym miała pić prawie dwa razy więcej, to musiałabym cały dzień spędzić w ubikacji i jednocześnie pić non stop. Jednak jak się przyjrzałam dokładniej, to zobaczyłam, że on miał do wypicia 2,5 litra w ciągu dnia, a ja prawie 6 litrów! Jak to możliwe? Okazało się, że jakimś sposobem jako swoją wagę w ustawieniach wpisałam 165 kg…
Jest też dobra wiadomość. Po zmianie ustawień okazało się, że wypełniłam swój dzienny przydział w 140%.
Moja dziewczyna jest na diecie – trąbi o tym wszem wobec od tygodnia. Wczoraj zaprosiła mnie na obiad do McDonald’s. Trochę się zdziwiłem, więc zapytałem, czy zrezygnowała z diety. Odparła oburzona: „Chyba zwariowałeś, do cheeseburgera wezmę tylko colę i sałatkę”.
A potem regularnie słyszę lament po każdym wejściu na wagę...
Mam duże doświadczenie z psami. Wychowywałam się z nimi, potem także mi towarzyszyły, ogólnie ciężko mi sobie przypomnieć okres w życiu, w którym byłam bez czworonożnego przyjaciela. Mój ostatni pies zmarł dwa miesiące temu, zabrała mi go poważna choroba. Strasznie to przeżyłam. Jednak u mnie sprawdza się zasada, że na ból po stracie ukochanego zwierzaka działa przygarnięcie nowego. Dlatego wybrałam się do pobliskiego schroniska. Tam moją uwagę przykuł mały kundelek. Po niedługim czasie byłam pewna, że właśnie tego psa chcę adoptować. Niestety bez wyraźnego powodu pracownicy schroniska, niezbyt mili, wybitnie chcieli mi to utrudnić. Z początku zadano mi mnóstwo pytań, przykładem było pytanie, z jakiej firmy planuję kupić zabawki dla psa, bo oni akceptują tylko jedną. Po pytaniu, na którym piętrze mieszkam i mojej odpowiedzi, że na trzecim, a mieszkanie bez balkonu, na twarzy zagościł im grymas i usłyszałam, że pies na pewno wyskoczy (niby jak?!). Ostatecznie po długich „przepychankach” z pracownikami schroniska udało mi się zabrać psa.
I wtedy się zaczęło...
Telefony trzy razy dziennie, z pytaniami, jak pies się czuje i jaką karmę mu dałam stały się porządkiem dziennym. Raz zadzwoniono do mnie z prośbą o wysłanie zdjęcia psa, ale akurat byłam w pracy, więc powiedziałam, że wyślę, jak wrócę, ale pracownica schroniska stwierdziła, że na pewno chcę zataić stan psa, bo już go zaniedbałam. I trwa to do teraz. Pies jest u mnie miesiąc, ale nadal co drugi dzień dzwonią do mnie ze schroniska z dziwnymi pytaniami. Tylko że obecnie przestałam już odbierać, bo to jak dla mnie przesada. Pies ma u mnie bardzo dobrze, jestem doświadczona i umiem sobie doskonale poradzić z opieką nad psem, wiec naprawdę niekomfortowo się czuję, mając taki nadzór. Nie wiem, co siedzi w głowach tych ludzi...
Historia sprzed ponad 30 lat.
To było podróż poślubna moich rodziców. Wybrali się pociągiem do Zakopanego. W drodze powrotnej niestety zasnęli. Po przebudzeniu zauważyli, że przejechali stację, na której mieli wysiąść.
Pociąg jechał dość powoli, więc wpadli na pomysł, że wyskoczą z pociągu.
Kiedy mama już wyskoczyła, tata dostrzegł, że jednak pociąg nie przejeżdżał jeszcze przez ich stację, więc pojechał dalej...
Mam 16 lat, a nie przechodzę ani nie przeszedłem mutacji. W dodatku w mocno stresujących sytuacjach łamie mi się głos i zaczynam płakać, gdy chcę coś powiedzieć. Nie umiem nad tym zapanować.
Moja żona od dwóch miesięcy znajduje wymówki i unika zbliżeń. Wcześniej mieliśmy przestoje, ale zawsze to były kwestie zdrowotne, ciąża itp., a teraz zrobiło się dziwnie. Zaczęła późno wracać z pracy, zaczęły się jakieś wyjazdy na zgrupowania w innych miastach... Może mam paranoję, ale ciągle myślę, czy mnie nie zdradza. Jest cholernie inteligentna, więc wiem, że nie da się przyłapać.
Jestem mamą ponad 2-letniej dziewczynki. Dziewczynki, która jest totalnym wulkanem energii. Mąż całymi dniami w pracy, ja też pracuję, jak tylko mogę, bez żłobka, opiekunki i pomocy rodziców, którzy również pracują. Nie wychowuję córki bezstresowo, wiem, że to też taki wiek, bunt dwulatka, testowanie, na ile może sobie pozwolić, ale jest zwyczajnie nieusłuchana i często niegrzeczna, choć odkąd zaczęła więcej rozumieć, stawialiśmy z mężem granice i uczyliśmy zasad. Wiem, że wielu z Was powie „to tylko dziecko, ono nie rozumie”. Nieprawda. Przynajmniej moje dziecko rozumie bardzo dużo, chłonie jak gąbka, wie, że źle robi, ale jest tak uparta, że brnie dalej. Ja też jestem uparta, nieczuła na jej wymuszane krzyki. Chcę ją wychować na dobrego człowieka, z empatią podchodzącego do innych ludzi, żeby uczyła się szanować czyjąś pracę i pieniądze, żeby wiedziała, że nie spadają z nieba. Wiem, że do tego długa droga.
Jak już wspomniałam, całymi dniami jestem z małą sama, chcąc nie chcąc zakupy muszę zrobić z nią, nie mam opcji, żeby ją z kimś zostawić. Niestety dziadkowie kilka razy pozwolili jej jeździć w sklepie tym małym koszykiem i teraz na zrobienie z nią zakupów mam dwie opcje:
1. Na siłę krzyczące i wyrywające się dziecko muszę wsadzić do tego dużego koszyka z miejscem dla dziecka. Ryzyko: potrafi się drzeć całe zakupy. Domyślacie się, jakie są spojrzenia ludzi i komentarze: krzywdzę dziecko, znęcam się nad nią, powinni mi zabrać prawa rodzicielskie, albo odwrotnie – rozwydrzony bachor.
2. Pozwolić jej jeździć koszykiem po sklepie, wtedy biega po sklepie, prośby, krzyki, żeby wróciła, nie działają, jakbym się nie starała i nie próbowała. Daję dwa ostrzeżenie, za trzecim zabieram wózek, wtedy jest płacz, rzucanie się na podłogę. Nie reaguję, odchodzę z koszykiem. Ludzie reagują jak w opcji numer 1. Córce po chwili przechodzi, przeprasza i na chwilę jest spokój. Za drugim razem powtórka z rozrywki, za trzecim po prostu wychodzę ze sklepu z wrzeszczącym dzieckiem – zmachana, spocona i zła. Za każdym razem jest tak samo. Ludzie patrzą się na mnie, jakbym robiła jej krzywdę.
Wszędzie czytam o tym, jak to rodzice pozwalają dziecku na wszystko w sklepach, dziecko biega i robi, co chce. Z drugiej strony jak nakrzyczę na dziecko (bo w naszym przypadku tłumaczyć będę chyba do śmierci, bo absolutnie wtedy nie zwraca uwagi), to ludzie zwracają mi uwagę, jaką to złą matką jestem, bo przecież to tylko dziecko i ono nie rozumie. Co gorsza, mówią to do mojego dziecka i mówią: chodź, zabiorę cię od tej złej matki.
Więc teraz powiedzcie mi, co mam zrobić, żeby wszyscy byli zadowoleni? Jestem konsekwentna – źle, pozwoliłabym jej biegać po sklepie – też źle. Robienie zakupów, dopiero jak skończy 18 lat, nie wchodzi w grę.
Moja dziewczyna wygłosiła mi przez telefon tyradę, że w ogóle jej nie słucham i że mam w nosie to, co ona mówi. Zapewniałem ją, że tak nie jest, ale w trakcie rozmowy przysnąłem.
Dodaj anonimowe wyznanie
